Τι γράφει ο ξένος τύπος.

LIBERATION

Γίνεται λόγος για κάτι;

Εχει κανείς την εντύπωση ότι δεν γίνεται λόγος για τίποτα σε αυτήν την προεκλογική εκστρατεία, ακόμα λιγότερο για ζητήματα πολιτιστικά. Ολοι οι μέχρι σήμερα πρόεδροι της 5ης Δημοκρατίας είχανε άρρηκτη σχέση με τον πολιτισμό: ο στρατηγός Ντε Γκωλ με τα «Απομνημονεύματα» του, ο Ζορζ Πομπιντού με την «Ανθολογία της γαλλικής ποίησης» και τον Μπομπούρ, ο Βαλερί Ζισκάρ Ντε Εστέν, ο οποίος ονειρευόταν να είναι ένας Φλομπέρ ή Μοπασάν, ο Φρανσουά Μιτεράν, μεγάλος βιβλιοφάγος και ο Ζακ Σιράκ και η λατρεία του για τις καλές τέχνες. Ο Φρανσουά Μπαϊρού έχει βεβαίως κάνει φιλολογικές σπουδές, αλλά η Σεγκολέν Ρουαγιάλ και ο Νικολά Σαρκοζί μοιάζουν να μη δίνουν δεκάρα για τον πολιτισμό, σε τέτοιο δε βαθμό, ώστε να μην προσποιούνται καν κάποιο ενδιαφέρον. Και η ελευθερία της έκφρασης; Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ υπερασπίστηκε την περίφημη κεφαλιά του Ζινεντίν Ζιντάν εκφράζοντας τον θαυμασμό της για «τον σεβασμό που επέδειξε προς την αδελφή και τη μητέρα του» με αυτόν τον τρόπο. Η υπεράσπιση μιας πράξης φυσικής βίας ως απάντηση σε κάποια λόγια δεν είναι αυτονόητη. Θα πρέπει άραγε να συμπεράνουμε ότι εν τέλει η βαρβαρότητα είναι προτιμότερη από τον πολιτισμό; Πέρυσι, την εποχή της υπόθεσης των σκίτσων του Μωάμεθ ο Νικολά Σαρκοζί υπερασπίστηκε την εφημερίδα Charli Hebdo, ισχυριζόμενος ότι μεταξύ του κινδύνου της λογοκρισίας και εκείνου της προσβολής, προτιμούσε την προσβολή. Εξαιρετική ανακοίνωση προθέσεων. Ωστόσο, όταν ένας εκδότης ετοιμαζόταν να εκδώσει ένα βιβλίο για τη γυναίκα του Σεσίλια, ο τότε υπουργός παρενέβη και το βιβλίο δεν εκδόθηκε ποτέ.

IL MESSAGGERO.IT

Σε διαρκή άμυνα

Η Αμερική είναι ένα έθνος που θέτει σε κίνδυνο τη φήμη που απέκτησε μετά το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως θεματοφύλακας της δημοκρατίας και της ελευθερίας. Σήμερα οι ΗΠΑ είναι μια υπερδύναμη. Διεξάγει πολέμους και οι Αμερικανοί ζουν λες και πρέπει να αμύνονται συνεχώς εναντίον ενός εχθρού, είτε αυτός είναι το Ισλάμ, είναι ο ενοχλητικός γείτονας είτε η απρόσωπη κοινωνία. Ισως αυτή η προσέγγιση θα μπορούσε, ίσως, να δικαιολογήσει το φοβερό μακελειό στη Βιρτζίνια.

SUDDEUTSCHE ZEITUNG

Ακαιρη ανυπομονησία

Η απαίτηση του Τούρκου πρωθυπουργού για καθορισμό συγκεκριμένης ημερομηνίας ένταξης της χώρας του στην Ε. Ε. μπορεί να τον βοηθάει στο εσωτερικό της Τουρκίας, κυρίως στον προεκλογικό αγώνα, όμως ύστερα απ’ αυτό αμφισβητείται η σοβαρότητα των ευρωπαϊκών φιλοδοξιών του ισχυρού άνδρα της Αγκυρας. H άκαιρη ανυπομονησία του Ερντογάν ενισχύει τις θέσεις των αντιπάλων της ένταξης της Τουρκίας στην Ε. Ε., τόσο στις Βρυξέλλες, όσο και στην Αγκυρα.

FRANKFURTER ALLGEMEINE

Ισλάμ και κοσμικό κράτος

Είναι λοιπόν απογοητευμένος ο πρωθυπουργός της Τουρκίας με τη γερμανική προεδρία. Είναι όμως πλάνη να πιστεύει κανείς ότι η ένταξη στην Ε. Ε είναι πανάκεια και μπορεί να προστατεύσει τη χώρα από τον ισλαμισμό. Υπάρχει εξάλλου εδώ μια παραδοξότητα: μπορεί η Τουρκία να εκσυγχρονίζεται και γίνεται όλο και πιο ανεκτική, αλλά αυτό δεν ενισχύει την αμυντική της ασπίδα κατά του ισλαμισμού. Αντίθετα ο Ερντογάν γνωρίζει, ότι εάν γίνει πρόεδρος της Τουρκίας, τότε θα καταρρεύσουν τα τείχη - όρια μεταξύ κράτους και θρησκείας. Αυτό ακριβώς πιστεύουν και όσοι αντιτίθενται στον ισλαμισμό και θέλουν ένα κοσμικό κράτος.

HERALD TRIBUNE

Ποιος φταίει και τι πρέπει να γίνει

Καθώς η αμερικανική και η ιρακινή κοινή γνώμη πιέζουν τις Ηνωμένες Πολιτείες να αποχωρήσουν από το Ιράκ, ανάβει η συζήτηση για το ποιος είναι ο χαμένος αυτού του πολέμου. Ηδη υπουργείο Αμυνας και υπουργείο Εξωτερικών αλληλοκατηγορούνται. Ο ένας μετά τον άλλον οι στρατηγοί φέρονται να λένε ότι δεν υπάρχει λύση σε αυτό τον πόλεμο, με άλλα λόγια μακριά από μας οποιαδήποτε κατηγορία. Οι διπλωμάτες από την πλευρά τους διατείνονται ότι συμμετείχαν με όλες τους τις δυνάμεις στη σύνταξη Συντάγματος, στην οργάνωση εκλογών και στην εγκατάσταση νέας ιρακινής κυβέρνησης. Παρόμοια συζήτηση διεξάγεται στις Ηνωμένες Πολιτείες και μάλιστα στο αμυντικό κατεστημένο μεταξύ των υποστηρικτών του παραδοσιακού πολεμικού δόγματος και εκείνων που υποστηρίζουν το δόγμα της εσωτερικής άμυνας. Παρόμοιες αντιπαραθέσεις βρίσκονται σε εξέλιξη μεταξύ των Δημοκρατικών. Οι αντιπολεμικοί ακτιβιστές επικρίνουν εκείνους που ψήφισαν υπέρ της αποστολής στρατευμάτων. ενώ επικρίνουν και όσους δεν συνυπογράφουν το τέλος αυτής της ιστορίας. Και έπεται συνέχεια... Στην πραγματικότητα, η Αμερική εισήλθε στον πόλεμο ενωμένη σε βαθμό μοναδικό στην αμερικανική ιστορία. Σήμερα όμως η κυβενηση Μπους αναγνωρίζει ότι έγιναν λανθασμένοι χειρισμοί και πολλοί Αμερικανοί πιστεύουν ότι τέτοια πράγματα δεν πρέπει να ξαναγίνουν.

THE TIMES

Η ώρα του Εχούντ Ολμερτ

Με τη δημοτικότητά του να βρίσκεται πλέον στο ναδίρ, ο Ισραηλινός πρωθυπουργός θα μπορούσε να προβεί σε μια χειρονομία καλής θελήσεως, προκειμένου να πάρει ανάσα η Μέση Ανατολή. Αλλά μην κρατήσετε τη δική σας ανάσα. Η δημοτικότητα ενός πολιτικού είναι συνήθως σχετική υπόθεση. Ακόμη και οι πολιτικοί που δεν απολαμβάνουν την εύνοια των πολιτών έχουν μια σκληροπυρηνική ομάδα οπαδών οι οποίοι παραμένουν πιστοί, ανεξάρτητα απ’ ό, τι συμβαίνει. Αλλά στο Ισραήλ, ο πρωθυπουργός Εχούντ Ολμερτ δεν τα πάει καλά. Σε πρόσφατη δημοσκόπηση έφτασε στο 3%. Με δεδομένα τα όρια του στατιστικού λάθους, το αποτέλεσμα της δημοσκόπησης θα μπορούσε να ερμηνευτεί πολύ πιο απλά: Ο Ολμερτ έχει οποδούς τα μέλη της οικογένειάς του. Ωστόσο, ο Ολμερτ μπορεί να κάνει κάτι, παρότι αυτό το κάτι δεν θα άρεσε στην αμερικανική κυβέρνηση. Πολλοί Ισραηλινοί θεωρούν αναγκαία πλέον την έναρξη ειρηνευτικών συνομιλιών με τη Συρία, η οποία εξακολουθεί να επηρεάζει τους Παλαιστινίους εξτρεμιστές. Η Συρία, ας μην ξεχνάμε ότι φιλοξενεί τη στρατιωτική πτέρυγα της Χαμάς στη Δαμασκό και επιμένει να ζητάει την επιστροφή των υψωμάτων του Γκολάν. Αυτήν τη φορά ο Ολμερτ πρέπει να βρει τον δρόμο για τη Δαμασκό. Η Συρία μπορεί να λύσει πολλά προβλήματα, αρκεί το Ισραήλ να το αντιληφθεί και οι Αμερικανοί να άρουν τις αντιρρήσεις τους.

AN-NAHAR OF LEMANON

Η γλώσσα του Ουγκό

Θα πρέπει να έχουμε την ίδια τρυφερή αντιμετώπιση της γαλλικής γλώσσας όπως τα περασμένα χρόνια; Τι απέγινε αυτή η γλώσσα που μας επέτρεψε να μπούμε στον σύγχρονο κόσμο και που μέσα από τη διδασκαλία της μάθαμε ιστορία και ποίηση και λογοτεχνία; Τί έγινε με τη γλώσσα του Μολιέρου, του Ουγκό, του Μποντλέρ, του Ριμπό, της Κολέτ, του Σαρτρ, της Μποβουάρ ή του Καμί και του Αραγκόν; Ολων αυτών που μας άνοιξαν παράθυρο στην λογοτεχνία. Είναι πλέον μια γλώσσα του σαλονιού που δεν χρησιμοποιείται πια; Πόσο κοντά στην πραγματικότητα βρίσκεται η άποψη ότι οι Λιβανέζοι εγκαταταλείπουν τη γαλλική γλώσσα; Η αλήθεια είναι ότι η γαλλική γλώσσα μεταξύ των νέων δεν έχει την αίγλη του παρελθόντος. Μεγάλο ρόλο έχει παίξει το Ιντερνέτ, όπου η αγγλική είναι πλέον εργαλείο επικοινωνίας. Και οι νέοι αντιλαμβάνονται ότι δεν είναι μόνον οι τεχνικοί όροι που παραπέμπουν στα αγγλικά, αλλα ότι η γλώσσα μπορεί να αγγίζει και θέματα όπως η αγάπη, η κοινωνική ζωή, οι φιλικές σχέσεις...πηγή καθημερινή.