τι γράφει ο ξένος τύπος
THE NEW YORK TIMES
καθημερινή
Ας πέσουν οι μάσκες
Το σλόγκαν της κυβέρνησης Πούτιν -ενίσχυση του κράτους και διαχείριση της δημοκρατίας- έχει βεβαίως τις ρίζες του στην παλιά KGB. Με βάση την αληθινή σοβιετική παράδοση, ο Πούτιν δεν έχει δώσει το λόγο στους πολιτικούς της αντιπολίτευσης, στους ολιγάρχες ή στους ανεξάρτητους τηλεοπτικούς αστέρες και του είναι αδύνατον να δεχθεί ως ανεξάρτητα κράτη την Ουκρανία, ή τη Γεωργία, ή τις άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Για όλους αυτούς τους λόγους, η Ρωσία του Πούτιν δεν είναι η Σοβιετική Ενωση και οι περισσότεροι Ρώσοι δεν βλέπουν τα πράγματα με όρους άσπρου-μαύρου. Η Ρωσία είναι μια πολύ πιο ελεύθερη χώρα απ’ ό,τι στο παρελθόν. Το διαδίκτυο έχει παίξει σημαντικό ρόλο. Οι εφημερίδες είναι μεν προσεκτικές, αλλά διαπνέονται από άνεμο ελευθεροτυπίας. Η ζωή των διανοουμένων είναι επίσης υπαρκτή. Οι Ρώσοι και οι ξένοι πάνε κι έρχονται. Και το ιδιωτικό κεφάλαιο εξακολουθεί να βασιλεύει, παρότι το κράτος έχει πλήρως αναλάβει τον προσοδοφόρο ενεργειακό τομέα. Η Ρωσία δουλεύει κι έχει πολλά να κάνει. Είναι όμως νωρίς να προβλέψει κανείς τι θα γίνει μετά την αποχώρηση του Πούτιν τον επόμενο χρόνο. Στο μεταξύ, η Δύση, η οποία χρειάζεται την ενεργειακή βοήθεια της Ρωσίας και τη βοήθειά της στα ανοικτά μέτωπα του Ιράν, του Κοσσυφοπεδίου ή της Βορείου Κορέας και των κλιματικών αλλαγών, θα πρέπει να εγκαταλείψει τα στερεότυπα του Ψυχρού Πολέμου και να αρχίσει να μεταχειρίζεται τη Ρωσία με εποικοδομητικό τρόπο, ως πιθανό εταίρο. Αυτό θα ήταν πολύ πιο εύκολο, αν ο Πούτιν πετούσε μακριά τη σοβιετική μάσκα και άφηνε τον (ύποπτο για τη δολοφονία του Αλεξάντερ Λιτβινένκο) Αντρέι Λουγκοβόι να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη στη Βρετανίας.
HERALD TRIBUNE
Χάρισμα που αποδίδει
Ο πρόεδρος Πούτιν χρησιμοποίησε το φυσικό αέριο και τις πετρελαϊκές εξαγωγές από τη Ρωσία και από τις χώρες της κεντρικής Ασίας και των χωρών του Καυκάσου όχι μόνο για να αποκτήσει χρήμα για τη Ρωσία και επομένως να γίνει μεγαλύτερη παγκόσμια δύναμη, αλλά να θέσει εν πολλοίς τους όρους του πάνω στα ενεργειακά θέματα που αποσχολούν την Ευρώπη. Αν κάποιος θα μπορούσε να τηρήσει μια ουδέτερη στάση απέναντι στις πράξεις του Πούτιν, θα μπορούσε να πει ότι ο Ρώσος πρόεδρος έχει σωστά λειτουργήσει ως γεωπολιτικός παίκτης. Πείτε το χάρισμα, πείτε το όπως θέλετε, η νίκη για το Σότσι στην πόλη της Γουατεμάλας (οι χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 2014 θα διεξαχθούν στο Σότσι, ρωσική παραθαλάσσια πόλη στη Μαύρη Θάλασσα) αντικατοπτρίζει αυτές τις θετικές εξελίξεις και μάλιστα τις ενισχύει.
DEUTSCHE WELLE
Η πορεία του Ερντογάν
Ποιες είναι οι επιτυχίες και τα ελλείμματα της πενταετούς πρωθυπουργίας του Ερντογάν; Η μεγαλύτερη επιτυχία της κυβέρνησης Ερντογάν είναι πολύ συγκεκριμένη και σχετικά νωπή στη μνήμη των ψηφοφόρων: στις 4 Οκτωβρίου του 2005 άρχισαν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε. Αυτό όμως δεν έγινε χαριστικά, ούτε επρόκειτο για ξαφνική εξέλιξη. Ο Ερντογάν προώθησε μια σειρά ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων όπως είναι η κατάργηση των παντοδύναμων και διαβόητων Κρατικών Δικαστηρίων Ασφαλείας, η περιστολή των προνομίων του στρατιωτικού κατεστημένου (με αυτά ο στρατός κινούσε επί δεκαετίες τα νήματα της εξουσίας) και η άρση της απαγόρευσης για τη μετάδοση τηλεοπτικών εκπομπών στα κουρδικά. Επιπλέον στην πενταετία της πρωθυπουργίας Ερντογάν υπάρχει ανάπτυξη της τάξεως των 6-9% της τουρκικής οικονομίας. Το κατά κεφαλήν εισόδημα διπλασιάστηκε, οι εξαγωγές τριπλασιάστηκαν και (το σημαντικότερο) οι ξένες επενδύσεις αναμένεται φέτος να αγγίξουν τα 30 δισ, ενώ το 2002, ένα χρόνο μετά την άνοδο στην εξουσία του Ερντογάν έφθασαν το 1 δισ δολάρια. Ασφαλώς πολλά από αυτά οφείλονται στις μεταρρυθμίσεις που πρότεινε το ΔΝΤ. Αυτές δρομολογήθηκαν από την προηγούμενη κυβέρνηση, αλλά η κυβέρνηση Ερντογάν προώθησε τη φιλελευθεροποίηση της οικονομίας και κυρίως κατήργησε πολλούς από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς του κράτους στην οικονομία. Ο Σύνδεσμος Τούρκων Βιομηχάνων παρατηρεί προσεκτικά τις εξελίξεις. Η πρόεδρός του Αρζάν Τογκάν Γιατσιντάγκ χαίρεται για το άνοιγμα της αγοράς, αλλά εκφράζει τη δυσπιστία της όσον αφορά στους ρυθμούς του εκδημοκρατισμού της χώρας και στην έλλειψη δημοκρατικών δομών στα κόμματα και μάλιστα στο ίδιο το κόμμα του Ερντογάν, στο Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης Tο AKP προώθησε αθόρυβα στις δομές πολλά πρόσωπα ή πρόβαλε συνειδητά στοιχεία που ενισχύουν το μετριοπαθές πολιτικό Ισλάμ. Αλήθεια, επίσης, είναι ότι τα δύο τελευταία χρόνια μειώθηκε κατακόρυφα ο ενθουσιασμός των Τούρκων για την ευρωπαϊκή προοπτική, ενώ παρατηρούνται όλο και περισσότερα εθνικιστικά ατοπήματα από το κομματικό κατεστημένο της Τουρκίας. Αυτή η μεταστροφή δεν άπτεται όμως μόνον παραγόντων εσωτερικής πολιτικής, αλλά και της πολιτικής της Ε.Ε. έναντι της Τουρκίας, εφ’ όσον είναι γνωστό ότι η Ε.Ε. τα τελευταία δύο χρόνια αμφισβητεί σοβαρά την προοπτική ένταξης της Τουρκίας.
ARAB NEWS
Οι μαχητικές γυναίκες
Τα τουρκικά πολιτικά πράγματα είναι γεμάτα εκπλήξεις, αλλά μόνον οι ξένοι βλέπουν αυτές τις εκπλήξεις. Σήμερα αυτό που σίγουρα εκπλήσσει τον περισσότερο κόσμο είναι οι γυναίκες και όχι οι άνδρες. Οι γυναίκες βρίσκονται στην καρδιά της πολιτικής συζήτησης. Σε αυτές τις εκλογές, ο αριθμός των γυναικών υποψηφίων απ’ όλα τα κόμματα έχει αυξηθεί και βλέπουμε ότι ο γυναικείος πολιτικός ακτιβισμός καλά κρατεί. Αυτή η εκλογική αναμέτρηση πραγματοποιείται επειδή το κυβερνών κόμμα βρέθηκε, μεταξύ άλλων, αντιμέτωπο με το ενδεχόμενο να εκλεγεί πρόεδρος ο Αμπντουλάχ Γκιουλ, του οποίου η σύζυγος φοράει το κλασικό τσαντόρ. Ετσι, λοιπόν, η Τουρκία επρόκειτο να έχει μια Πρώτη Κυρία με τσαντόρ. Η μαντίλα της κυρίας Γκιουλ μεταφράστηκε από πολλούς ως σύμβολο των σκοτεινών αλλαγών που έρχονται. Αν η Πρώτη Κυρία φοράει τσαντόρ, όλο το κοσμικό σύστημα θα υπονομευθεί. Αυτό που ακολούθησε ήταν μια άνευ προηγουμένου πολιτική αναταραχή, περιλαμβανομένων και μαζικών διαδηλώσεων σε μια κλίμακα που δεν είχε καταγραφεί παλιότερα στην Τουρκία. Εγιναν πολλές συζητήσεις και ακούστηκε πολλές φορές ότι μπορεί να παρέμβει ο στρατός, ο οποίος θα αποδείκνυε για μια ακόμη φορά ότι είναι φύλακας του κοσμικού κράτους της Τουρκίας. Παρόλα αυτά, οι γυναίκες της Τουρκίας είναι στην πρώτη γραμμή. Ειδικότερα οι δυτικοποιημένες Τουρκάλες, οι οποίες εμφανίζονται αποφασισμένες να δείξουν την αντίθεσή τους στην ύπαρξη των «άλλων» γυναικών της Τουρκίας.
FINANCIAL TIMES
Για ποια παρακμή μιλάμε;
Για μια χώρα η οποία πέρασε πολλά χρόνια από τη ζωή της γκρινιάζοντας για την παρακμή της, γιορτάζει την Ημέρα της Βαστίλλης εμφανώς ανανεωμένη. Δύο πρόσωπα βρίσκονται αυτές τις μέρες στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Ο ένας είναι ο Νικολά Σαρκοζί και ο δεύτερος ο σοσιαλιστής και πρώην υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Ντομινίκ Στρος Καν, ο οποίος είναι ο επικρατέστερος υποψήφιος για τη θέση του διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Η εμφάνιση του Στρος Καν είναι επεισοδιακή. Εχοντας απομακρυνθεί με την κατηγορία της ανάμειξής του σε υποθέσεις διαφθοράς, έχοντας υποβαθμιστεί καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας από τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, αυτή τη φορά ο 58χρονος πολιτικός επιχειρεί μια διαφορετική επιστροφή. Η απόφαση του Ισπανού Ροντρίγκο Ράτο να παραιτηθεί από τον προεδρικό θώκο του ΔΝΤ προσέφερε στον Γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί την ευκαιρία να διεκδικήσει μια ακόμη τρικολόρ (γαλλική σημαία) σε οργανισμό παγκόσμιας εμβέλειας. Υστερα από συζητήσεις με Ευρωπαίους αξιωματούχους, ο Σαρκοζί μετέβη στις Βρυξέλλες για να πείσει τους υπουργούς Οικονομικών της Ε.Ε. να στηρίξουν την υποψηφιότητα του Στρος Καν. Η Βρετανία προσπάθησε να αλλάξει λίγο τα πράγματα, αλλά το ... πραξικόπημα ήταν πλέον γεγονός. Ο νέος υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας Αλιστερ Ντάρλινγκ μιλούσε με Βρετανούς δημοσιογράφους, λέγοντας ότι θα πρέπει να υπάρξει διαφάνεια στην επιλογή του προσώπου, όταν τον ενημέρωσαν ότι οι Ευρωπαίοι συνάδελφοί του είχαν καταλήξει στον Γάλλο πρώην υπουργό Οικονομικών. Παραδοσιακά, η Ευρώπη είναι αυτή που ορίζει τον διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφασίζουν για τον πρόεδρο της Παγκόσμιας Τράπεζας. Λέγεται ότι ο Στρος Καν έχει την ικανότητα να γοητεύει και να πείθει τους συνομιλητές του. Αν εκλεγεί, θα είναι ο τέταρτος Γάλλος που θα βρεθεί στην κορυφή της διοίκησης διεθνών οργανισμών, μετά τον Κλοντ Τρισέ της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, τον Πασκάλ Λαμύ, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και τον Ζαν Λεμιέρ της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανοικοδόμησης και Ανάπτυξης. Καθόλου άσχημα για μια χώρα που υποτίθεται ότι ήταν σε παρακμή.
καθημερινή
Ας πέσουν οι μάσκες
Το σλόγκαν της κυβέρνησης Πούτιν -ενίσχυση του κράτους και διαχείριση της δημοκρατίας- έχει βεβαίως τις ρίζες του στην παλιά KGB. Με βάση την αληθινή σοβιετική παράδοση, ο Πούτιν δεν έχει δώσει το λόγο στους πολιτικούς της αντιπολίτευσης, στους ολιγάρχες ή στους ανεξάρτητους τηλεοπτικούς αστέρες και του είναι αδύνατον να δεχθεί ως ανεξάρτητα κράτη την Ουκρανία, ή τη Γεωργία, ή τις άλλες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες. Για όλους αυτούς τους λόγους, η Ρωσία του Πούτιν δεν είναι η Σοβιετική Ενωση και οι περισσότεροι Ρώσοι δεν βλέπουν τα πράγματα με όρους άσπρου-μαύρου. Η Ρωσία είναι μια πολύ πιο ελεύθερη χώρα απ’ ό,τι στο παρελθόν. Το διαδίκτυο έχει παίξει σημαντικό ρόλο. Οι εφημερίδες είναι μεν προσεκτικές, αλλά διαπνέονται από άνεμο ελευθεροτυπίας. Η ζωή των διανοουμένων είναι επίσης υπαρκτή. Οι Ρώσοι και οι ξένοι πάνε κι έρχονται. Και το ιδιωτικό κεφάλαιο εξακολουθεί να βασιλεύει, παρότι το κράτος έχει πλήρως αναλάβει τον προσοδοφόρο ενεργειακό τομέα. Η Ρωσία δουλεύει κι έχει πολλά να κάνει. Είναι όμως νωρίς να προβλέψει κανείς τι θα γίνει μετά την αποχώρηση του Πούτιν τον επόμενο χρόνο. Στο μεταξύ, η Δύση, η οποία χρειάζεται την ενεργειακή βοήθεια της Ρωσίας και τη βοήθειά της στα ανοικτά μέτωπα του Ιράν, του Κοσσυφοπεδίου ή της Βορείου Κορέας και των κλιματικών αλλαγών, θα πρέπει να εγκαταλείψει τα στερεότυπα του Ψυχρού Πολέμου και να αρχίσει να μεταχειρίζεται τη Ρωσία με εποικοδομητικό τρόπο, ως πιθανό εταίρο. Αυτό θα ήταν πολύ πιο εύκολο, αν ο Πούτιν πετούσε μακριά τη σοβιετική μάσκα και άφηνε τον (ύποπτο για τη δολοφονία του Αλεξάντερ Λιτβινένκο) Αντρέι Λουγκοβόι να αντιμετωπίσει τη δικαιοσύνη στη Βρετανίας.
HERALD TRIBUNE
Χάρισμα που αποδίδει
Ο πρόεδρος Πούτιν χρησιμοποίησε το φυσικό αέριο και τις πετρελαϊκές εξαγωγές από τη Ρωσία και από τις χώρες της κεντρικής Ασίας και των χωρών του Καυκάσου όχι μόνο για να αποκτήσει χρήμα για τη Ρωσία και επομένως να γίνει μεγαλύτερη παγκόσμια δύναμη, αλλά να θέσει εν πολλοίς τους όρους του πάνω στα ενεργειακά θέματα που αποσχολούν την Ευρώπη. Αν κάποιος θα μπορούσε να τηρήσει μια ουδέτερη στάση απέναντι στις πράξεις του Πούτιν, θα μπορούσε να πει ότι ο Ρώσος πρόεδρος έχει σωστά λειτουργήσει ως γεωπολιτικός παίκτης. Πείτε το χάρισμα, πείτε το όπως θέλετε, η νίκη για το Σότσι στην πόλη της Γουατεμάλας (οι χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες του 2014 θα διεξαχθούν στο Σότσι, ρωσική παραθαλάσσια πόλη στη Μαύρη Θάλασσα) αντικατοπτρίζει αυτές τις θετικές εξελίξεις και μάλιστα τις ενισχύει.
DEUTSCHE WELLE
Η πορεία του Ερντογάν
Ποιες είναι οι επιτυχίες και τα ελλείμματα της πενταετούς πρωθυπουργίας του Ερντογάν; Η μεγαλύτερη επιτυχία της κυβέρνησης Ερντογάν είναι πολύ συγκεκριμένη και σχετικά νωπή στη μνήμη των ψηφοφόρων: στις 4 Οκτωβρίου του 2005 άρχισαν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε. Αυτό όμως δεν έγινε χαριστικά, ούτε επρόκειτο για ξαφνική εξέλιξη. Ο Ερντογάν προώθησε μια σειρά ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων όπως είναι η κατάργηση των παντοδύναμων και διαβόητων Κρατικών Δικαστηρίων Ασφαλείας, η περιστολή των προνομίων του στρατιωτικού κατεστημένου (με αυτά ο στρατός κινούσε επί δεκαετίες τα νήματα της εξουσίας) και η άρση της απαγόρευσης για τη μετάδοση τηλεοπτικών εκπομπών στα κουρδικά. Επιπλέον στην πενταετία της πρωθυπουργίας Ερντογάν υπάρχει ανάπτυξη της τάξεως των 6-9% της τουρκικής οικονομίας. Το κατά κεφαλήν εισόδημα διπλασιάστηκε, οι εξαγωγές τριπλασιάστηκαν και (το σημαντικότερο) οι ξένες επενδύσεις αναμένεται φέτος να αγγίξουν τα 30 δισ, ενώ το 2002, ένα χρόνο μετά την άνοδο στην εξουσία του Ερντογάν έφθασαν το 1 δισ δολάρια. Ασφαλώς πολλά από αυτά οφείλονται στις μεταρρυθμίσεις που πρότεινε το ΔΝΤ. Αυτές δρομολογήθηκαν από την προηγούμενη κυβέρνηση, αλλά η κυβέρνηση Ερντογάν προώθησε τη φιλελευθεροποίηση της οικονομίας και κυρίως κατήργησε πολλούς από τους ελεγκτικούς μηχανισμούς του κράτους στην οικονομία. Ο Σύνδεσμος Τούρκων Βιομηχάνων παρατηρεί προσεκτικά τις εξελίξεις. Η πρόεδρός του Αρζάν Τογκάν Γιατσιντάγκ χαίρεται για το άνοιγμα της αγοράς, αλλά εκφράζει τη δυσπιστία της όσον αφορά στους ρυθμούς του εκδημοκρατισμού της χώρας και στην έλλειψη δημοκρατικών δομών στα κόμματα και μάλιστα στο ίδιο το κόμμα του Ερντογάν, στο Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης Tο AKP προώθησε αθόρυβα στις δομές πολλά πρόσωπα ή πρόβαλε συνειδητά στοιχεία που ενισχύουν το μετριοπαθές πολιτικό Ισλάμ. Αλήθεια, επίσης, είναι ότι τα δύο τελευταία χρόνια μειώθηκε κατακόρυφα ο ενθουσιασμός των Τούρκων για την ευρωπαϊκή προοπτική, ενώ παρατηρούνται όλο και περισσότερα εθνικιστικά ατοπήματα από το κομματικό κατεστημένο της Τουρκίας. Αυτή η μεταστροφή δεν άπτεται όμως μόνον παραγόντων εσωτερικής πολιτικής, αλλά και της πολιτικής της Ε.Ε. έναντι της Τουρκίας, εφ’ όσον είναι γνωστό ότι η Ε.Ε. τα τελευταία δύο χρόνια αμφισβητεί σοβαρά την προοπτική ένταξης της Τουρκίας.
ARAB NEWS
Οι μαχητικές γυναίκες
Τα τουρκικά πολιτικά πράγματα είναι γεμάτα εκπλήξεις, αλλά μόνον οι ξένοι βλέπουν αυτές τις εκπλήξεις. Σήμερα αυτό που σίγουρα εκπλήσσει τον περισσότερο κόσμο είναι οι γυναίκες και όχι οι άνδρες. Οι γυναίκες βρίσκονται στην καρδιά της πολιτικής συζήτησης. Σε αυτές τις εκλογές, ο αριθμός των γυναικών υποψηφίων απ’ όλα τα κόμματα έχει αυξηθεί και βλέπουμε ότι ο γυναικείος πολιτικός ακτιβισμός καλά κρατεί. Αυτή η εκλογική αναμέτρηση πραγματοποιείται επειδή το κυβερνών κόμμα βρέθηκε, μεταξύ άλλων, αντιμέτωπο με το ενδεχόμενο να εκλεγεί πρόεδρος ο Αμπντουλάχ Γκιουλ, του οποίου η σύζυγος φοράει το κλασικό τσαντόρ. Ετσι, λοιπόν, η Τουρκία επρόκειτο να έχει μια Πρώτη Κυρία με τσαντόρ. Η μαντίλα της κυρίας Γκιουλ μεταφράστηκε από πολλούς ως σύμβολο των σκοτεινών αλλαγών που έρχονται. Αν η Πρώτη Κυρία φοράει τσαντόρ, όλο το κοσμικό σύστημα θα υπονομευθεί. Αυτό που ακολούθησε ήταν μια άνευ προηγουμένου πολιτική αναταραχή, περιλαμβανομένων και μαζικών διαδηλώσεων σε μια κλίμακα που δεν είχε καταγραφεί παλιότερα στην Τουρκία. Εγιναν πολλές συζητήσεις και ακούστηκε πολλές φορές ότι μπορεί να παρέμβει ο στρατός, ο οποίος θα αποδείκνυε για μια ακόμη φορά ότι είναι φύλακας του κοσμικού κράτους της Τουρκίας. Παρόλα αυτά, οι γυναίκες της Τουρκίας είναι στην πρώτη γραμμή. Ειδικότερα οι δυτικοποιημένες Τουρκάλες, οι οποίες εμφανίζονται αποφασισμένες να δείξουν την αντίθεσή τους στην ύπαρξη των «άλλων» γυναικών της Τουρκίας.
FINANCIAL TIMES
Για ποια παρακμή μιλάμε;
Για μια χώρα η οποία πέρασε πολλά χρόνια από τη ζωή της γκρινιάζοντας για την παρακμή της, γιορτάζει την Ημέρα της Βαστίλλης εμφανώς ανανεωμένη. Δύο πρόσωπα βρίσκονται αυτές τις μέρες στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Ο ένας είναι ο Νικολά Σαρκοζί και ο δεύτερος ο σοσιαλιστής και πρώην υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας Ντομινίκ Στρος Καν, ο οποίος είναι ο επικρατέστερος υποψήφιος για τη θέση του διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Η εμφάνιση του Στρος Καν είναι επεισοδιακή. Εχοντας απομακρυνθεί με την κατηγορία της ανάμειξής του σε υποθέσεις διαφθοράς, έχοντας υποβαθμιστεί καθ’ όλη τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας από τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, αυτή τη φορά ο 58χρονος πολιτικός επιχειρεί μια διαφορετική επιστροφή. Η απόφαση του Ισπανού Ροντρίγκο Ράτο να παραιτηθεί από τον προεδρικό θώκο του ΔΝΤ προσέφερε στον Γάλλο πρόεδρο Νικολά Σαρκοζί την ευκαιρία να διεκδικήσει μια ακόμη τρικολόρ (γαλλική σημαία) σε οργανισμό παγκόσμιας εμβέλειας. Υστερα από συζητήσεις με Ευρωπαίους αξιωματούχους, ο Σαρκοζί μετέβη στις Βρυξέλλες για να πείσει τους υπουργούς Οικονομικών της Ε.Ε. να στηρίξουν την υποψηφιότητα του Στρος Καν. Η Βρετανία προσπάθησε να αλλάξει λίγο τα πράγματα, αλλά το ... πραξικόπημα ήταν πλέον γεγονός. Ο νέος υπουργός Οικονομικών της Βρετανίας Αλιστερ Ντάρλινγκ μιλούσε με Βρετανούς δημοσιογράφους, λέγοντας ότι θα πρέπει να υπάρξει διαφάνεια στην επιλογή του προσώπου, όταν τον ενημέρωσαν ότι οι Ευρωπαίοι συνάδελφοί του είχαν καταλήξει στον Γάλλο πρώην υπουργό Οικονομικών. Παραδοσιακά, η Ευρώπη είναι αυτή που ορίζει τον διευθυντή του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφασίζουν για τον πρόεδρο της Παγκόσμιας Τράπεζας. Λέγεται ότι ο Στρος Καν έχει την ικανότητα να γοητεύει και να πείθει τους συνομιλητές του. Αν εκλεγεί, θα είναι ο τέταρτος Γάλλος που θα βρεθεί στην κορυφή της διοίκησης διεθνών οργανισμών, μετά τον Κλοντ Τρισέ της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, τον Πασκάλ Λαμύ, του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και τον Ζαν Λεμιέρ της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανοικοδόμησης και Ανάπτυξης. Καθόλου άσχημα για μια χώρα που υποτίθεται ότι ήταν σε παρακμή.
Comments