Τι γράφει ο ξένος τύπος. από καθημερινή

THE WALL STREET JOURNAL

Το Ιράν και η αίρεση Μπαχάι

Ολα τα χρόνια της παραμονής τους στην εξουσία, οι μουλάδες της Τεχεράνης καταπιέζουν εκατοντάδες πολίτες που διαφωνούν με τον θεοκρατικό δογματισμό τους. Ετσι, λοιπόν, δημοκράτες, ομοφυλόφιλοι, Κούρδοι και γυναίκες είναι μερικές από τις κατηγορίες, οι οποίες βρίσκονται συνεχώς στο στόχαστρο του καθεστώτος. Ωστόσο, τίποτα δεν συγκρίνεται με όσα έχει υποστεί η θρησκευτική κοινότητα Μπαχάι, την οποίαν απαρτίζουν 300.000 μέλη. Η αίρεση Μπαχάι ιδρύθηκε τον 19ο αιώνα ως μοντέρνα εκδοχή του σιιτικού Ισλάμ. Ιδεολογικός της στόχος είναι η ενότητα της ανθρωπότητας και η ενότητα των θρησκειών. Με αυτή τη λογική, το μήνυμα αδελφοσύνης, το οποίον εκπέμπουν οι άνθρωποί της, βρίσκεται στον αντίποδα των Ιρανών θεοκρατών. Η Τεχεράνη έχει διαλύσει τις οργανώσεις της, έχει απαγορεύσει στα μέλη της να εισέρχονται στα πανεπιστήμια και τα νεκροταφεία τους έχουν συληθεί. Πέραν αυτών, εκατοντάδες δολοφονήθηκαν κατά τη διάρκεια των μαζικών εκτελέσεων στη δεκαετία του ’80. Την περασμένη εβδομάδα, η ηγεσία των Μπαχάι συνελήφθη για λόγους «ασφαλείας». Η ελαστική ερμηνεία των νόμων γύρω από την ασφάλεια παρέχει στους μουλάδες την ευκαιρία να καταπιέζουν θρησκευτικές ή κοινωνικές ομάδες που δεν συμφωνούν μαζί τους. Στην περίπτωση της αίρεσης Μπαχάι, η ηγεσία της κατηγορείται από την Τεχεράνη για αποστασία και για διασυνδέσεις με σιωνιστές. Και φυσικά το γεγονός ότι ένα από τα θρησκευτικά κέντρα της αίρεσης βρίσκεται στο Τελ Αβίβ, μάλλον λειτουργεί εις βάρος της οργάνωσης. Η καταπιεστική συμπεριφορά απέναντι στους Μπαχάι, αλλά και έναντι όλων των άλλων ομάδων, καταδεικνύει το πώς το Ιράν προτίθεται να ασκήσει εξωτερική πολιτική, όντας κάτοχος πυρηνικών.

HAARETZ

Τα οφέλη της συμφωνίας

Η ταυτόχρονη επίσημη ανακοίνωση σε τρεις πρωτεύουσες (Ιερουσαλήμ, Δαμασκό και την Αγκυρα) της έναρξης απ’ ευθείας συνομιλιών ανάμεσα στη Συρία και το Ισραήλ, υπό την αιγίδα της Τουρκίας, αποτελεί πηγή ελπίδας. Παράλληλα όμως εγείρει και υποψίες. Δεν είναι η πρώτη φορά που η ελπίδα γεννιέται και πεθαίνει άκαρπη. Τουλάχιστον τρεις πρωθυπουργοί, ο Γιτζάκ Ράμπιν, ο Μπένζαμιν Νετανιάχου και ο Εχούντ Μπάρακ, έφτασαν κοντά σε συμφωνία με τη Συρία, αλλά την τελευταία στιγμή δίστασαν να υπογράψουν. Ο Ράμπιν μάλιστα έθεσε τους όρους ειρήνευσης υπό την «επίβλεψη» της αμερικανικής κυβέρνησης, γεγονός που ενδεχομένως σήμερα να αποβεί προς όφελος των συνομιλιών. Αν και στο παρελθόν οι Ισραηλινοί πρωθυπουργοί απέφυγαν να υπογράψουν οποιαδήποτε συμφωνία, η σημερινή ισραηλινή θέση είναι διαφορετική κι ένας δεύτερος πόλεμος με τον Λίβανο θα πρέπει πάση θυσία να αποφευχθεί. Η επίτευξη ειρήνης με τη Συρία ενδεχομένως να ανοίξει τον δρόμο για μια διαφορετική σχέση με τον Λίβανο, ενώ η Χεζμπολάχ χωρίς τη στήριξη της Συρίας δεν θα είναι τόσο επικίνδυνη. Παράλληλα, τα βόρεια σύνορα του Ισραήλ θα γίνουν ασφαλέστερα και η ιρανική παρουσία στην περιοχή θα εξασθενήσει, εφόσον η σύμμαχος Συρία θα προχωρήσει σε σύναψη συμφωνίας ειρήνης με το Τελ Αβίβ.

THE NEW YORK TIMES

Η εποχή της διαφάνειας

Την επομένη του μεγάλου σεισμού στην επαρχία Σετσουάν της Κίνας, ο κόσμος όλος γίνεται μάρτυρας ενός κράτους που εμφανίζεται με πολύ μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση σε σχέση με το παρελθόν, ενώ για πρώτη φορά ενδεχομένως να βρίσκεται στα σπάργανα η γέννηση μικρών πολιτικών σχηματισμών. Αν κάποιος ταξιδεύσει στην Κίνα αυτό τον καιρό θα πληροφορηθεί ότι έχουν συγκεντρωθεί πάνω από 500 εκατ. δολάρια από ιδιωτικές προσφορές Κινέζων πολιτών. Αυτό και μόνο αποτελεί ένα καινούργιο στοιχείο της κινεζικής ζωής. Τις πρώτες ημέρες, το υπουργείο Προπαγάνδας απαγόρευσε στις οργανώσεις να μεταβούν στις πληγείσες περιοχές. Ομως οι Κινέζοι δημοσιογράφοι αγνόησαν τις ντιρεκτίβες και ανασκουμπώθηκαν. Το ίδιο υπουργείο υποχρέωσε αργότερα τους δημοσιογράφους να περιγράψουν πόσο σωστά και αποτελεσματικά οι Αρχές αντιμετώπισαν τα προβλήματα των πληγέντων. Οσοι παρακολουθούν τις εξελίξεις στην Κίνα, διερωτώνται κατά πόσον η χώρα μπορεί να κινηθεί με σχετική άνεση σε συνθήκες ελευθερίας και πλουραλισμού. Κάποιοι πιστεύουν πως ναι και θεωρούν ότι το Πεκίνο ακολουθεί σιγά σιγά το παράδειγμα ορισμένων ασιατικών χωρών που απομακρύνθηκαν από τα αυταρχικά καθεστώτα. Κι είναι αλήθεια ότι η αύξηση του πλούτου, η ανάπτυξη της μεσαίας τάξης, η εκπαίδευση όλο και περισσότερων Κινέζων και οι διεθνείς επαφές ουσιαστικά υπονομεύουν τον μονοκομματισμό και καλλιεργούν ένα νέο είδος πολιτικής.