Ο Τόπος Μου

Το νέο μας blog είναι http://havdata.blogspot.com/ ****** [επιλογές από την ειδησεογραφία του διαδικτύου, σχόλια, νέα τοπικού ενδιαφέροντος, ¨κι¨ ό,τι άλλο τύχει]. [A selection of news, comments, and topics of interest]. [ Ελα να ζήσεις την ζωή σου έξω κάμποσες δεκαετίες νεοέλληνα για να καταλάβεις την προνομιακή της Ελλάδας ύπαρξη, στον χώρο στον χρόνο στο κλίμα στη θάλασσα στο αρχιπέλαγος και στην ζωή]. λορνιόν

Saturday, October 1, 2016

DIE VELT :Μόνη και αντιπαθής στην Ευρώπη η ΜΈΡΚΕΛ


Die Welt: Μόνη και αντιπαθής στην Ευρώπη η Μέρκελ

Τα ανοιχτά μέτωπα της Καγκελαρίου για οικονομική πολιτική και προσφυγικό
Die Welt: Μόνη και αντιπαθής στην Ευρώπη η Μέρκελ
Share
εκτύπωση  
Βερολίνο 
H καγκελάριος Mέρκελ μετά τις δύο τελευταίες ήττες της στις τοπικές εκλογές (Μεκλεμβούγο-Πομερανία και Βερολίνο) έχει ακόμα δύο ανοιχτά μέτωπα: ο μεν Νότος αρνείται να συνεχίσει την πολιτική λιτότητας, η δε Ανατολή να δεχτεί πρόσφυγες, σημειώνει η γερμανική εφημερίδα Die Welt.
Η εφημερίδα εκτιμά ότι η γερμανίδα καγκελάριος έχει γίνει πολύ πιο αντιπαθής στην Ευρώπη από ό,τι θέλουν να παραδεχτούν οι περισσότεροι Γερμανοί. Στη νότια Ευρώπη διαμορφώνεται ένα δεύτερο μέτωπο κατά της γερμανικής κυριαρχίας την Ευρώπη, παράλληλα με την αδιάλλακτη άρνηση της ανατολικής Ευρώπης για οποιονδήποτε συμβιβασμό στο προσφυγικό.
Στην Ελλάδα οι πολιτικοί του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν λησμονήσει την ταπείνωση και την εθνική εξαθλίωση των περασμένων ετών. Τώρα συμπαρατάσσεται και ο Ιταλός Ματέο Ρέντσι για ένα μεσογειακό «new deal», γράφει μεταξύ άλλων σε σχόλιό της η συντηρητική Die Welt.
Ο χαρακτηρισμός της Συνόδου Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στη Μπρατισλάβα ως «κρουαζιέρας στο Δούναβη» από τον Ματέο Ρέντσι, πρέπει να ήταν για την Μέρκελ ένα ράπισμα, δεδομένου ότι επένδυσε πολλή δουλειά σε πολλές διπλωματικές επαφές. Τελικά η σύνοδος κατέληξε σε φιάσκο, αφού δεν υπήρξε σε καμιά περίπτωση συναίνεση στα σημαντικότερα θέματα της ηπείρου. Έτσι, η μοναξιά της καγκελαρίου μεγαλώνει και όχι μόνο στο προσφυγικό, τονίζει η εφημερίδα.
Στην Ελλάδα, την Πορτογαλία, τη νότια Ιταλία και την Ισπανία εκατοντάδες χιλιάδες απόφοιτοι ζουν από την πενιχρή σύνταξη των παππούδων και των γιαγιάδων, καταφεύγουν στους γονείς τους ή προσπαθούν να φύγουν στο εξωτερικό, τονίζει η Welt. Αντίθετα με την πλούσια Γερμανία, στη Μεσόγειο δεν υπάρχουν πλεονάσματα για να θρέψουν τους πρόσφυγες, επισημαίνει η γερμανική εφημερίδ.
Στη δε Aνατολή ούτε καν που σκέφτονται να υπακούσουν στα κελεύσματα της Γερμανίας. Το αποτέλεσμα του αυριανού δημοψηφίσματος στην Ουγγαρία απλώς θα επικυρώσει τη σκληρή πολιτική του Ορμπάν απέναντι στους πρόσφυγες με τους φράχτες να προστατεύουν τα σύνορα. Και ο Ούγγρος πρωθυπουργός δεν είναι μόνος εδώ και καιρό.
Η Μέρκελ δεν έχει κανέναν σύμμαχο εκτός Κομισιόν. Ο Κάμερον με τον οποίο διατηρούσε φιλικές σχέσεις είναι παρελθόν, όπως και η Βρετανία ως μέλος της ΕE. Ο αυστριακός καγκελάριος Φάιμαν έχει παραιτηθεί και ο Μαριάνο Ραχόι δεν ήταν στη Μπρατσλάβα καν στην ατζέντα των επαφών για συνομιλίες με την καγκελάριο, αφού είναι απλώς ένας πρωθυπουργός χωρίς εξουσία.
Οι δε Σοσιαλιστές στην Ισπανία αποσυναρμολογούνται από μόνοι τους διότι συνθλίβονται μεταξύ Ποδέμος και συντηρητικών. Έτσι, η τελευταία φιλική προς την Μέρκελ κυβέρνηση έχει αποσταθεροποιηθεί σε μόνιμη βάση.
Στην Πορτογαλία συζητιέται από έναν ακραίο αριστερό συνασπισμό η εισαγωγή του φόρου για τους πλούσιους, όπως επίσης συζητούνται και οι δημόσιες επενδύεις ως απάντηση στην οικονομική κρίση.
Η Welt γράφει ότι στην Ελλάδα «οι πολιτικοί του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν λησμονήσει την ταπείνωση και την εθνική εξαθλίωση των περασμένων ετών». Τώρα συμπαρατάσσεται και ο Ιταλός Ματέο Ρέντσι με τις φωνές οποίες λένε πως δεν μπορεί να συνεχιστεί η ρεαλιστική πολιτική της Μέρκελ, ανεξάρτητα από το αν ένα μεσογειακό «new deal» βλάπτει ή όχι το Σύμφωνο Σταθερότητας ή το ευρώ. Ο Ρέντσι βρίσκεται πολιτικά στη μέγγενη από την οποία δεν μπορεί να τον απελευθερώσει η γερμανική πολιτική της αυστηρής λιτότητας.
Στη νότια Ευρώπη διαμορφώνεται επομένως ένα δεύτερο μέτωπο κατά της γερμανικής κυριαρχίας την Ευρώπη, παράλληλα με την αδιάλλακτη άρνηση της ανατολικής Ευρώπης για οποιονδήποτε συμβιβασμό στο προσφυγικό, συμπεραίνει ο αρθρογράφος της Welt.
«Γιατί λοιπόν οι απελπισμένοι αριστεροί της Ρώμης, της Λισαβόνας και της Αθήνας να μην συνασπιστούν με τους Ορμπάν και Καζίνσκι της άλλη πολιτικής όχθης;» αναρωτιέται
Παρεμπιπτόντως ο Δανός πρωθυπουργός Λαρς Λόκε Ράσμουσεν έχει συμμαχήσει εσχάτως με τις χώρες του Βίζενγκραντ, οι οποίες αντιτίθενται στην γερμανική πολιτική για τους πρόσφυγες, ενώ ακόμα και η Σουηδία δεν θέλει να δεχτεί άλλους. Οπότε η γερμανική πολιτική γίνεται πλέον ένας ιδιαίτερος δρόμος. Η καγκελάριος έχει γίνει πολύ πιο αντιπαθής στους εταίρους της με την οικονομική κι μεταναστευτική της πολιτική από ότι θέλουν να παραδεχτούν οι περισσότεροι Γερμανοί.
Χωρίς τη Βρετανία, την Ισπανία και με έναν Γάλλο γείτονα, ο οποίος δεν θέλει να δεχτεί ακραίους μουσουλμάνους εξαιτίας του αιματηρού αγώνα της κατά των τζιχαντιστών, η Γερμανία παραμένει ο μεγαλύτερος πληρωτής του κλονιζόμενου ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
Για την άλλοτε ηγετική δύναμη στο κέντρο της Ευρώπης τα περιθώρια ελιγμών ολοένα και περιορίζονται, καταλήγει η γερμανική εφημερίδα.

Simon Peres o teleytaios ths genias tvn patervn toy Israil

Αρχιτέκτονας των συμφωνιών του Όσλο

Σιμόν Πέρες: Ο τελευταίος της γενιάς των πατέρων του Ισραήλ

Ο Σιμόν Πέρες ήταν η αιχμή του δόρατος στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με τους Παλαιστίνιους. Για τον ρόλο του αυτό τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης   (Φωτογραφία:  Reuters )
  • 18
Ιερουσαλήμ, Ισραήλ
Πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος, ο τελευταίος της γενιάς των πατέρων του Κράτους του Ισραήλ και ένας από τους κύριους αρχιτέκτονες των συμφωνιών του Όσλο που έθεσαν τις βάσεις της παλαιστινιακής αυτονομίας στη δεκαετία του 1990, ο Σιμόν Πέρες ήταν η αιχμή του δόρατος στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με τους Παλαιστίνιους. Για τον ρόλο του αυτό τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης.

19 φωτογραφίες


Ο Σιμόν Πέρες ηγήθηκε των ιστορικών συμφωνιών του Όσλο (1993-1995) ανάμεσα στο Ισραήλ και την Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Οι συμφωνίες έθεσαν τις βάσεις της παλαιστινιακής αυτονομίας και προορίζονταν, τότε, να οδηγήσουν σε μία συνθήκη ειρήνης.

Υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του μεγάλου πολιτικού του αντιπάλου, του Γιτζάκ Ραμπίν, ο Πέρες ήταν επιφορτισμένος με τις διαπραγματεύσεις. Για τον ρόλο αυτόν τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης το 1994, μαζί με τον Γιάσερ Αραφάτ και τον Γιτζάκ Ραμπίν.

Η λύση των δύο κρατών, ενός ισραηλινού και ενός παλαιστινιακού, που θα συνυπάρχουν εν ειρήνη «είναι ο μοναδικός δυνατός δρόμος για τον τερματισμό της τρομοκρατίας, της βίας και του μίσους», έλεγε ακόμη τον περασμένο Φεβρουάριο εν μέσω του αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει το παλαιστινοισλαηλινό ζήτημα.

Ενα γεράκι που έγινε περιστέρι


«Δεν άλλαξα εγώ. Πιστεύω ότι η κατάσταση άλλαξε. Όσο η ύπαρξη του Ισραήλ τελούσε υπό απειλήν, ήμουν αυτό που αποκαλείτε γεράκι... Από τη στιγμή που αισθάνθηκα ότι οι Άραβες ήσαν ανοικτοί σε διαπραγματεύσεις, είπα ότι αυτό είναι που θα προτιμούσαμε και εμείς», είχε δηλώσει στο περιοδικό TIME τον Φεβρουάριο.

Διακεκριμένη προσωπικότητα


Στο Ισραήλ, η αύρα του τελευταίου επιζώντα των πατέρων του έθνους και η συνεχής παρουσία του επί δεκαετίες στην πολιτική ζωή τον επέβαλαν ως διακεκριμένη προσωπικότητα.
Δύο φορές πρωθυπουργός από το 1984 έως το 1986 και από το 1995 έως το 1996, πρόεδρος από το 2007 έως το 2014, υπουργός Άμυνας, Εξωτερικών, Οικονομικών, συνοδοιπόρος των Μπεν Γκουριόν, Γιτζάκ Ραμπίν, Αριέλ Σαρόν.

Στη δεκαετία του 1950, από τη θέση του γενικού διευθυντή του υπουργείου Άμυνας είχε διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην τροφοδοσία του Ισραήλ με σύγχρονα όπλα, κυρίως από τη Γαλλία.

Έλαβε μέρος στην προετοιμασία της εκστρατείας του Σουέζ, το 1956, με τη συμμετοχή του Ισραήλ, της Γαλλίας και του Ηνωμένου Βασιλείου, μετά την εθνικοποίηση της Διώρυγας.

Ως υπουργός Άμυνας στη δεκαετία του 1970 εγγυήθηκε για την εγκατάσταση των πρώτων εβραϊκών οικισμών στην κατεχόμενη Δυτική Οχθη, των θεωρούμενων παράνομων από τον ΟΗΕ και κύριο εμπόδιο για την ειρήνη.

Ήταν πρωθυπουργός το 1996, όταν περισσότεροι από 100 άμαχοι σκοτώθηκαν σε προσφυγικό καταυλισμό του ΟΗΕ που βομβαρδίστηκε από το Ισραήλ στο χωριό Κανά του Λιβάνου.

Πατέρας του πυρηνικού προγράμματος του Ισραήλ

Από τη θέση του γενικού διευθυντή του υπουργείου Άμυνας, ο Σιμόν Πέρες έθεσε τις βάσεις του ισραηλινού πυρηνικού προγράμματος και πρωτοστάτησε στην κατασκευή του αντιδραστήρα της Ντιμόνα, με τη βοήθεια της Γαλλίας.

Υπήρξε ο εμπνευστής της πολιτικής της αμφισημίας, που βρίσκεται ακόμη σε ισχύ, σχετικά με το αν το Ισραήλ κατέχει ή όχι πυρηνικά όπλα.

Για την κατασκευή του αντιδραστήρα της Ντιμόνα, ο Σιμόν Πέρες είχε χρησιμοποιήσει ως δικαιολογία την ενεργειακή πενία, αλλά αναφέρθηκε επίσης και στον αποτρεπτικό του ρόλο.

«Δεν έχω καμία αμφιβολίαν για το γεγονός ότι η Ντιμόνα έδωσε στο Ισραήλ μία αποτρεπτική διάσταση. Για μένα η Ντιμόνα αποτέλεσε το πρώτο βήμα προς το Όσλο», έλεγε το 2014.

Προστατευόμενος του Μπεν Γκουριόν


Γεννημένος το 1923 σε εύπορη οικογένεια στην τότε Πολωνία και σημερινή Λευκορωσία, ο Σιμόν Πέρες μετανάστευσε το 1934 στην Παλαιστίνη που τελούσε υπό βρετανική εντολή.

Εντάχθηκε από πολύ νωρίς στο σύστημα των κιμπούτζ και κατατάχθηκε το 1947 στη Haganah, τον πρόδρομο του ισραηλινού Στρατού, όπου τον έθεσε υπό την προστασία του ο ιδρυτής του κράτους του Ισραήλ, ο Μπεν Γκουριόν.

Εξελέγη στο Κοινοβούλιο το 1959, όπου είχε συνεχή παρουσία μέχρι το 2007, οπότε ανακηρύχθηκε πρόεδρος του Ισραήλ.
Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Γαλλικό