Το νέο μας blog είναι http://havdata.blogspot.com/ ****** [επιλογές από την ειδησεογραφία του διαδικτύου, σχόλια, νέα τοπικού ενδιαφέροντος, ¨κι¨ ό,τι άλλο τύχει]. [A selection of news, comments, and topics of interest]. [ Ελα να ζήσεις την ζωή σου έξω κάμποσες δεκαετίες νεοέλληνα για να καταλάβεις την προνομιακή της Ελλάδας ύπαρξη, στον χώρο στον χρόνο στο κλίμα στη θάλασσα στο αρχιπέλαγος και στην ζωή]. λορνιόν

Tuesday, February 28, 2017

Τεράστιες οι ευθύνες της «Κεντροαριστεράς»


Τεράστιες οι ευθύνες της «Κεντροαριστεράς»

Share
εκτύπωση  

Η σύνθετη λέξη, «Κεντροαριστερά», σκοπιμότερο και ωφελιμότερο θα ήταν ν’ αντικατασταθεί από τους ισοδύναμους εννοιολογικά όρους «σοσιαλδημοκρατικός» ή «κεντροσοσιαλιστικός» χώρος. Για τον απλούστατο λόγο, ότι το δεύτερο συνθετικό του τετριμμένου πλέον όρου «Κέντρο-Αριστερά», δηλαδή το «Αριστερά» έχει βάναυσα παραχαραχθεί αλλά και κακοποιηθεί από την αντιπολιτευτική και κυβερνητική πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ και των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Ο ελληνικός λοιπόν κεντροσοσιαλιστικός χώρος φαίνεται να επωμίζεται, αυτή την εποχή των πρώτων άτυπων προεκλογικών αψιμαχιών, την τεράστια ευθύνη, για ένα πιθανό ναυάγιο του αιτήματος για ριζική αναδιάταξη των δυνάμεων του ελληνικού σοσιαλδημοκρατικού χώρου, με ένα και μόνο στόχο: τον τερματισμό της ολέθριας παρένθεσης του κυβερνώντος αριστεροφανούς ολιγαρχικού μορφώματος.
Η Νέα Δημοκρατία φαίνεται να επιδεικνύει ρεαλιστικότερη συσπειρωτική πολιτική, αφήνοντας κατά μέρος τις έριδες για τα αρχηγικά πρωτεία και αναγνωρίζοντας την δια της εκλογής πρωτοκαθεδρία του Κυριάκου Μητσοτάκη, στη διεκδίκηση της επόμενης πρωθυπουργίας.
Από την πλευρά του, ο ευρύτερος, αλλά κατακερματισμένος χώρος των σοσιαλδημοκρατικών δυνάμεων, ομολογουμένως περιλαμβάνει αρκετά έμπειρα και επιτυχώς δοκιμασμένα πολιτικά πρόσωπα, αλλά και νεώτερες αξιόλογες και έγκριτες φυσιογνωμίες, ικανές ν’ ανταποκριθούν στο αίτημα για δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις.
Η περίοδος 1981-2004 η οποία ανέδειξε τουλάχιστον πέντε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ με αδιαμφισβήτητες, ευεργετικές για τη χώρα, θεσμικές και δομικές αλλαγές, αποτελεί ίσως την ισχυρότερη εγγύηση για την επιτυχία του αναμενόμενου, έστω και με δυστοκίες εγχειρήματος, για τη συγκρότηση αδιάσπαστου σοσιαλδημοκρατικού μετώπου.
Όμως, η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, στις αλλεπάλληλες και έμπλεες ψεύδους και ιστορικής νεογκεμπελικής διαστροφής επιθέσεις του προπαγανδιστικού επιτελείου της Κουμουνδούρου εναντίον του ΠΑΣΟΚ, θα όφειλε λοιπόν η κυρία Γεννηματά και οι συνεργάτες της, μετά από αρκετά χρόνια απαράδεκτης σιωπής, γι’ αυτό το γόνιμο και με επαναστατικές κοινωνικές κατακτήσεις παρελθόν, να έχουν αναλάβει μια εκστρατεία διαφώτισης με κάθε επικοινωνιακό μέσον, μιας νεολαίας παγιδευμένης στα δίχτυα του απολιτικού μηδενισμού, της διαδικτυακής Βαβυλωνίας και της νυχτόβιας ραστώνης, υπό την σκέπην φυσικά των προπαγανδιστών της Συριζαϊκής, καλοβολεμένης γραφειοκρατικής νομενκλατούρας.
Η μόνη διέξοδος, από την εσωστρέφεια, των κατακερματισμένων δυνάμεων του κεντροσοσιαλιστικού χώρου θα ήταν η πλήρης απεμπλοκή τους, από τα δίχτυα ενός ΣΥΡΙΖΑ, που αδιάντροπα συνεχίζει να φλερτάρει τη Δημοκρατική Συμπαράταξη ή το ΚΙΔΗΣΟ. Αυτή η πόρτα επικοινωνίας ασύμβατων ιδεοπολιτικά αλλά και ηθικά πολιτικών δυνάμεων, πρέπει να κλείσει ερμητικά. Διαφορετικά, ένα μεγάλο τμήμα ψηφοφόρων του σοσιαλδημοκρατικού τόξου, ή θ’ απόσχει απ’ τις επικείμενες εκλογές, ή θα προσανατολισθεί προς τη Νέα Δημοκρατία. Αλλά μια τέτοια προοπτική θα ισοδυναμούσε με ένα «άσμα ηρωικό και πένθιμο», για τη βασική συνιστώσα της ΔΗΣΥ, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ.
Συμπέρασμα: Οι εκδήλως εκπεφρασμένες δυνάμεις, υπέρ ενός αδιάσπαστου σοσιαλδημοκρατικού τόξου, πρέπει χωρίς άλλη αναβολή, να συγκροτήσουν αυτό το μέτωπο και μάλιστα με στόχο, σ’ αυτή τη φάση των εξελίξεων, την αξιωματική αντιπολίτευση. Πρώτιστο καθήκον όλων των σοσιαλδημοκρατικών συνιστωσών, θα ήταν η πραγματοποίηση συνδιάσκεψης, από την οποία θα προκύψουν αιρετά ηγετικά πρόσωπα για τη νέα κεντροσοσιαλιστική παράταξη. Η κυρία Φώφη Γεννηματά θα προσέφερε την καλύτερη υπηρεσία προς αυτή την κατεύθυνση, εάν λησμονούσε οριστικά τις πλαγιοσκοπήσεις όλων εκείνων του ΣΥΡΙΖΑ που ζητούν από το «βρώμικο ΠΑΣΟΚ» «να απογαλακτισθεί από τη Νέα Δημοκρατία». Ο δε κύριος Νίκος Φίλης ας φροντίσει ν’ απογαλακτίσει ολόκληρο το κόμμα του από τους βουβαλίσιους μαστούς των ΑΝΕΛ και ας κοιτάξει τα του οίκου του…
Ας δηλώσουν «παρών» σε μια παρόμοια σύναξη Δημοκρατική Συμπαράταξη (ΔΗΣΥ), ΚΙΔΗΣΟ (Α. Παπανδρέου), η τριάς Άννας Διαμαντοπούλου, Γιάννη Ραγκούση και Γιώργου Φλωρίδη, το Ποτάμι, η Εκκίνηση Έλληνες Δημοκράτες (Παντελής Οικονόμου) κ.α. Και όσοι ακόμη σκεπάζονται από το καύκαλο της χελώνας, ας αναλογισθούν ότι με την ενότητά τους θα χτυπήσουν ένα γερό διψήφιο εκλογικό αποτέλεσμα και μάλιστα με στόχο μια αξιωματική αντιπολίτευση, η οποία θα επικεντρώσει την πολιτική της σε μαχητικό έλεγχο της νέας κυβέρνησης, ακόμη και με σωτήριες για τη χώρα προτάσεις. Και όχι με μια Αθήνα παραδομένη στα συντρίμμια, στις φλόγες. και τη δολοφονία εργαζομένων σε σκοπίμως πυρπολημένα τραπεζικά κτίρια και ων ουκ έστι αριθμός άλλων ισοπεδωτικών εκτρόπων. Και όλα αυτά βεβαίως, υπό τη διακριτική… «περιφρούρηση» του ΣΥΡΙΖΑ…
Οι ευθύνες ενός παρόμοιου αναμορφωτικού σοσιαλδημοκρατικού τόξου είναι τεράστιες. Ας τις αναλογιστούν όλοι εκείνοι που το εκπροσωπούν, πριν είναι πολύ αργά, για τη δύσμοιρη αυτή κοινωνία…
ΣΥΡΙΖΑ και … λαγάνα
Η από αρχαιοτάτων χρόνων γνωστή λαγάνα δεν ήταν άλλη από το άζυμο ψωμί, που υπό το κράτος βιασύνης παρασκεύαζαν οι Εβραίοι, κατά την έξοδό τους από την Αίγυπτο προς την «ευδαίμονα Αραβία». Απλή η συνταγή της: αλεύρι, νερό και αλάτι. Η λαγάνα, στη συνέχεια, ήταν και το ταπεινό γεύμα των χριστιανών, που κατά τη διάρκεια των νηστειών της Τεσσαρακοστής το έτρωγαν οι πιστοί, για να μη «φουσκώνουν» όπως η ζύμη από έπαρση και αλαζονεία.
Φιλολογικές μαρτυρίες θα βρούμε για τη λαγάνα στις «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνους (λαγάνα πέτεται) και στον Οράτιο, που την αποκαλούσε έδεσμα των φτωχών.
Σήμερα (δηλαδή τις τελευταίες δεκαετίες), η λαγάνα δεν έχει, για τα περισσότερα αρτοποιεία, την παραμικρότερη σχέση με το άζυμο πλακερό και ανθεκτικό στο χρόνο άζυμο ψωμί. Σε όλα τα ράφια των φούρνων καμαρώνουμε «λαγάνες» μαϊμούδες με τις μαγιές, τα προζύμια και τα χημικά διογκωτικά, γιατί όχι και τα αμέτρητα μπαχαρικά. Ξεχάστε τη λαχταριστή ταπεινή λαγάνα των πρώτων δεκαετιών του Μεταπολέμου, που την περίμεναν με χαρά οι χαροκόποι από την Ορεστιάδα, τα Ζαγοροχώρια και την Κέρκυρα ίσαμε το Καστελόριζο, τα Φαλάσαρνα και τη Γαύδο…
Τηρουμένων των αναλογιών, η σημερινή μεταλλαγμένη λαγάνα του μικροαστικού νεοπλουτισμού μας παραπέμπει στο καταγέλαστο και ολέθριο μεταλλαγμένο «πρόγραμμα» της… απρογραμμάτιστης πολιτικής πρακτικής του ΣΥΡΙΖΑ και των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Γνωστή η συνταγή αυτής της μετάλλαξης, που μοστράρει και ως διεθνώς κατοχυρωμένη πατέντα: «Λέγω-ξελέγω», «κάνω ηχηρές διακηρύξεις για τα δικαιώματα της φτωχολογιάς, αλλά ως κυβέρνηση δίνω προκλητικά το αντίθετο παράδειγμα, με την κατασπατάληση των φόρων, από το υστέρημα της φτωχολογιάς για πανάκριβα υπερπόντια ταξίδια αναψυχής αλλά και για παχυλές αμοιβές για ταξιαρχίες αδρανών και φυγόπονων αργομίσθων». Και επιπλέον: «Βρίζω και κατηγορώ τους πιστωτές μου και όταν μου στέλνουν τη λυπητερή, τους θωπεύω και τους ικετεύω» κλπ, κλπ.
Ποια να 'ναι άραγε αυτή η μαγική μαγιά, η ζύμη που «φουσκώνει» τη λαγάνα, ή ορθότερα την πουτίγκα της κυβερνητικής πολιτικής; Μήπως το ψέμα, ή κάτι άλλο;

Άγγελος Στάγκος ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΓΚΟΣ Κινητικότητα στο πολιτικό σκηνικό

 
Άγγελος Στάγκος ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΓΚΟΣ

Κινητικότητα στο πολιτικό σκηνικό

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
​​Μπορεί να μην έχει ιδιαίτερη σημασία για την τύχη της χώρας, ίσως τελικά οι συγκεκριμένες ενδείξεις να μη μακροημερεύσουν ή και τελικά να αποδειχθούν ανεπαρκείς, αλλά το σημερινό πολιτικό σκηνικό δεν φαίνεται ότι θα είναι το ίδιο αύριο. Σίγουρα μετά τις επόμενες εκλογές, ενδεχομένως όμως και πριν από αυτές. Χωρίς κάτι τέτοιο να εγγυάται βελτίωση της πολιτικής ζωής, αν και πολύ δύσκολα θα κατεβάσει ακόμη περισσότερο το επίπεδό της. Παρόλο που στην Ελλάδα η πείρα έχει δείξει ότι συχνά, και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, υπάρχει πάτος πιο κάτω από τον πάτο που κάποια δεδομένη στιγμή νομίζουμε ότι έχουμε φτάσει. Με λίγα λόγια δηλαδή, δεν υπάρχει πάτος!
Παρατηρείται λοιπόν κινητικότητα στο πολιτικό σκηνικό που σε ορισμένες περιπτώσεις είναι εμφανής και σε άλλες γίνεται αντιληπτή από ταλαντώσεις και μέσω αισθητήρων. Αυτό αφορά κυρίως τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, τον ΣΥΡΙΖΑ που βρίσκεται σήμερα στην εξουσία και τη Ν.Δ. που, σύμφωνα με τα προγνωστικά, θα τον διαδεχθεί. Στα μικρότερα, του μεσαίου χώρου –Δημοκρατική Συμπαράταξη και Ποτάμι–, αυτή η κινητικότητα είναι εμφανής, καθώς τροφοδοτείται τόσο από τις ηγεσίες και τα στελέχη τους, άρα από μέσα, όσο και απέξω. Από πρόσωπα της πολιτικής τάξης που προσπαθούν να πλασαριστούν και να παίξουν ρόλο στις εξελίξεις. Κινητικότητα υπάρχει και στον χώρο της Αριστεράς που δεν εκπροσωπείται σήμερα στο Κοινοβούλιο, αν και η έκτασή της δεν μπορεί ακόμη να προσδιοριστεί, ενώ δεν φαίνεται να κινείται τίποτα πέρα από τα γνωστά στο ΚΚΕ και στη Χρυσή Αυγή. Αλλωστε, η προσβασιμότητα στα συγκεκριμένα κόμματα είναι ελάχιστη έως μηδαμινή.
Στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ επικρατούν αμηχανία και κατήφεια και αυτό είναι εμφανές μετά τις πρόσφατες εξελίξεις και μπροστά στα αδιέξοδα, κάτι που επιτείνουν και τα ευρήματα των δημοσκοπήσεων. Γι’ αυτό ο πρωθυπουργός αποφάσισε να εμφανιστεί στη Βουλή προκειμένου να ωραιοποιήσει τα αποτελέσματα του τελευταίου Eurogroup, ώστε να ενισχύσει το ηθικό και να περιορίσει την γκρίνια στην Κοινοβουλευτική του Ομάδα. Ασφαλώς ο Τσακαλώτος, με τη χαρακτηριστική «γκρίκλις» ευγλωττία του, δεν θα μπορούσε να καταφέρει κάτι τέτοιο. Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχουν ενδείξεις περί αποσχιστικών τάσεων, όμως η περίπτωση του Ν. Φίλη είναι διακριτή. Ο οποίος Φίλης δεν αρκείται στην άσκηση εσωτερικής αντιπολίτευσης από τα αριστερά, ως συνείδησης του κόμματος, αλλά προσπαθεί πλέον ανοιχτά να υπονομεύσει τη συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ, άρα και τη σημερινή συγκυβέρνηση. Με αυτή την έννοια δικαιολογείται η άποψη ότι επιχειρεί να προκαλέσει κινητικότητα στο κόμμα του και στην κυβέρνηση.
Στη Ν.Δ. η ενότητα πρέπει να θεωρείται δεδομένη, ενόψει μάλιστα εξουσίας. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεδομένη είναι και η ομοψυχία. Ο Κυρ. Μητσοτάκης κληρονόμησε μια περίεργη κατάσταση, καθώς πολλοί θεωρούσαν ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι στην πραγματικότητα τρικομματική αφού συμπεριλαμβάνει πρώην στελέχη της Ν.Δ. και η συνεργασία με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας είναι περισσότερο από αρμονική, σε σημείο που να προκαλεί ερωτήματα. Για παράδειγμα, οι συνεχείς καταγγελτικές αναφορές του Πρ. Παυλόπουλου στον νεοφιλελευθερισμό εκλαμβάνονται ως «στρώσιμο χαλιού» για να χαρακτηρίζει νεοφιλελεύθερο ο Αλ. Τσίπρας τον Κυρ. Μητσοτάκη. Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της Ν.Δ. ακολουθεί σκληρή γραμμή ασκώντας αντιπολίτευση και ταυτόχρονα ζητεί συνεχώς πρόωρες εκλογές. Αλλά ενώ ο ίδιος εμφανίζεται ως ευρωπαϊστής, εκσυγχρονιστής και αποφασισμένος να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις μόλις έλθει στην εξουσία, 16 βουλευτές του κόμματός του κατέθεσαν ερώτηση ζητώντας να εκπληρωθεί τάμα του Γένους με ανέγερση Ναού του Σωτήρος... Δύσκολη φαντάζει η μόνιμη συμβίωση όλων αυτών.
Στο Κέντρο και στην Κεντροαριστερά, τα πράγματα είναι φανερά. Το Ποτάμι καταρρέει χάνοντας βουλευτές δεξιά και αριστερά, και ήδη υπάρχει «αρραβώνας» με την κίνηση Διαμαντοπούλου - Ραγκούση - Φλωρίδη και βασικό προξενητή τον Γρ. Ψαριανό. Οι αποστάσεις από τη Δημοκρατική Συμπαράταξη και το ΠΑΣΟΚ είναι διακριτές. Την ίδια στιγμή, η σοβούσα αντιπαράθεση της Φ. Γεννηματά με τον Ευ. Βενιζέλο, ειδικά μετά την επάνοδο του Γ. Παπανδρέου, βγαίνει στο φως και δεν είναι μόνο προσωπική η διαφορά. Εχει να κάνει και με την πορεία του κόμματος στο προσεχές μέλλον. Μπορούμε να εικάσουμε ότι το κόμμα αυτό δεν θα φτάσει ώς τις εκλογές έτσι όπως είναι σήμερα. Οπως συνήθως, τα πάντα ρει στο Κέντρο και στην Κεντροαριστερά.

Με δασμούς στα αμερικανικά προϊόντα απειλεί το Βερολίνο


Με δασμούς στα αμερικανικά προϊόντα απειλεί το Βερολίνο

Αν εφαρμοστούν μέτρα για την προστασία των βιομηχανιών των ΗΠΑ έναντι του ανταγωνισμού
Με δασμούς στα αμερικανικά προϊόντα απειλεί το Βερολίνο
Share2
εκτύπωση  

Η Ευρώπη θα είναι υποχρεωμένη να επιβάλει δασμούς στις εισαγωγές από τις ΗΠΑ στην περίπτωση που ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ περάσει από τα λόγια στις πράξεις κι εφαρμόσει μέτρα για να προστατεύσει τις αμερικανικές βιομηχανίες έναντι του ανταγωνισμού που αντιμετωπίζουν από το εξωτερικό, δήλωσε ο Φόλκερ Κάουντερ, ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των συντηρητικών υπό την καγκελάριο Ανγκελα Μέρκελ.

Ο Τραμπ ήδη απέσυρε επίσημα τις ΗΠΑ από τη Σύμπραξη της Περιοχής του Ειρηνικού (TPP), αποστασιοποιούμενος από πολλές χώρες-συμμάχους της Αμερικής στην περιοχή Ασίας-Ειρηνικού, ενώ έχει διαμηνύσει πως θα επαναδιαπραγματευτεί τη συμφωνία ελεύθερου εμπορίου ανάμεσα στη χώρα του, τον Καναδά και το Μεξικό.

Ο αμερικανός πρόεδρος έχει παράλληλα απειλήσει ότι θα επιβάλει δασμούς 35% στα γερμανικά αυτοκίνητα που παράγονται σε εργοστάσια στο Μεξικό ή αλλού και εισάγονται στις ΗΠΑ, καθώς όπως επιχειρηματολογεί αυτό θα δημιουργούσε περισσότερες θέσεις εργασίας στο αμερικανικό έδαφος.

«Εάν ο Ντόναλντ Τραμπ επιβάλει τιμωρητικούς δασμούς σε γερμανικά και ευρωπαϊκά προϊόντα, τότε η Ευρώπη πρέπει επίσης να επιβάλει τιμωρητικούς δασμούς σε προϊόντα των ΗΠΑ», τόνισε ο Κάουντερ
«Δεν μπορούμε να αποδεχόμαστε τα πάντα», συνέχισε ο Κάουντερ.

Οι γερμανοί αξιωματούχοι θα χρειαστεί να υπενθυμίσουν «στους φίλους μας στην Ουάσινγκτον» ότι οι εμπορικοί πόλεμοι του παρελθόντος ήδη έχουν δείξει πως και οι δύο πλευρές χάνουν, σημείωσε ο ίδιος.
«Πρέπει απλά να πούμε ήρεμα και με αυτοπεποίθηση: Εάν ο Τραμπ κάνει αυτό που είπε, τότε η Ευρώπη θα είναι υποχρεωμένη να αντιδράσει», συμπλήρωσε ο Κάουντερ.

Η γερμανική κυβέρνηση δεσμεύτηκε να προστατεύσει το διεθνές εμπόριο αφού ο Τραμπ απείλησε να επιβάλει μέτρα προστατευτισμού και ο κορυφαίος σύμβουλός του για θέματα εμπορίου κατηγόρησε τη Γερμανία πως εκμεταλλεύεται τη χαμηλή ισοτιμία του ευρώ για να αυξήσει τις εξαγωγές της.

Ο αντικαγκελάριος της Γερμανίας Ζίγκμαρ Γκάμπριελ έχει ήδη προτρέψει την Ευρωπαϊκή Ένωση να στρέψει το επίκεντρο της προσοχής της σε ό,τι αφορά το εμπόριο στην Ασία, αν ο Τραμπ εφαρμόσει πράγματι μια πολιτική προστατευτισμού.

BHMAgourmet BHMAdeco BHMAdonna BHMAmen BHMA FM Τσώλης Ζώης EMAIL| Μέτρα, αντίμετρα και όποιος αντέξει... ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 25/02/2017 05:45 Share emailεκτύπωση Και ξαφνικά πολλοί από αυτούς που ήθελαν να κλείσει η αξιολόγηση «με κάθε κόστος», όπως έδειξε το μεγάλο ποσοστό του «Ναι» στο ερώτημα που έθεσε το vima.gr προκειμένου να καταγραφούν οι τάσεις της κοινής γνώμης, αναζητούν πολιτικά επιχειρήματα προκειμένου να καταδικάσουν τη συμφωνία στο Eurogroup της περασμένης Δευτέρας. Η αλήθεια όμως είναι μία. Ναι τα «μέτρα δαγκώνουν» αλλά χωρίς συμφωνία η χώρα θα έμπαινε σε μια τραγική περίοδο. Οπως λένε ευρωπαϊκές πηγές που έχουν εμπλακεί ενεργά στον τελευταίο γύρο των διαπραγματεύσεων όσο βέβαιο είναι ότι τα μέτρα που αποφασίστηκαν «πονάνε» άλλο τόσο βέβαιο είναι ότι το αποτέλεσμα αυτής της δύσκολης συμφωνίας εξασφαλίζει ηρεμία που τόσο ανάγκη έχει η ελληνική οικονομία και «ήρεμα νερά» στην ευρωζώνη που θα δοκιμαστεί από τις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις σε μεγάλες χώρες - Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία. Εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι τα μέτρα αυτά που είχαν περιγραφεί επανειλημμένως στην αρθρογραφία του σκληρού του ΔΝΤ Πόουλ Τόμσεν είναι διαρθρωτικά - στον βαθμό που διευρύνουν τη φορολογική βάση - και κρατάνε έτσι μέσα στο πρόγραμμα το ΔΝΤ. Το μεγάλο ερώτημα είναι πώς η Κοινοβουλευτική Ομάδα της κυβέρνησης θα τα ψηφίσει - καθώς απέχουν από τη ρητορική της - και ειδικά το νέο «ψαλίδισμα» των παλιών συντάξεων. Ακόμη πώς θα πείσει ότι θα έχουν «ουδέτερο δημοσιονομικό αποτέλεσμα» αφού αυτό θα προκύψει έναν χρόνο μετά την εφαρμογή τους. Κι αυτό γιατί τα μέτρα που θα πρέπει να νομοθετηθούν τις επόμενες εβδομάδες θα ισχύουν από την 1η Ιανουαρίου του 2019, αλλά τα «αντίμετρα», οι ελαφρύνσεις φόρων και εισφορών, θα εφαρμοστούν όταν αποδειχθεί ότι επιτεύχθηκε ο στόχος και το πρωτογενές πλεόνασμα ξεπέρασε το 3,5% του ΑΕΠ.

Μέτρα, αντίμετρα και όποιος αντέξει...

Share
εκτύπωση  

Και ξαφνικά πολλοί από αυτούς που ήθελαν να κλείσει η αξιολόγηση «με κάθε κόστος», όπως έδειξε το μεγάλο ποσοστό του «Ναι» στο ερώτημα που έθεσε το vima.gr προκειμένου να καταγραφούν οι τάσεις της κοινής γνώμης, αναζητούν πολιτικά επιχειρήματα προκειμένου να καταδικάσουν τη συμφωνία στο Eurogroup της περασμένης Δευτέρας.
Η αλήθεια όμως είναι μία.

Ναι τα «μέτρα δαγκώνουν» αλλά χωρίς συμφωνία η χώρα θα έμπαινε σε μια τραγική περίοδο.
Οπως λένε ευρωπαϊκές πηγές που έχουν εμπλακεί ενεργά στον τελευταίο γύρο των διαπραγματεύσεων όσο βέβαιο είναι ότι τα μέτρα που αποφασίστηκαν «πονάνε» άλλο τόσο βέβαιο είναι ότι το αποτέλεσμα αυτής της δύσκολης συμφωνίας εξασφαλίζει ηρεμία που τόσο ανάγκη έχει η ελληνική οικονομία και «ήρεμα νερά» στην ευρωζώνη που θα δοκιμαστεί από τις αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις σε μεγάλες χώρες - Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία.

Εξίσου σημαντικό είναι το γεγονός ότι τα μέτρα αυτά που είχαν περιγραφεί επανειλημμένως στην αρθρογραφία του σκληρού του ΔΝΤ Πόουλ Τόμσεν είναι διαρθρωτικά - στον βαθμό που διευρύνουν τη φορολογική βάση - και κρατάνε έτσι μέσα στο πρόγραμμα το ΔΝΤ.

Το μεγάλο ερώτημα είναι πώς η Κοινοβουλευτική Ομάδα της κυβέρνησης θα τα ψηφίσει - καθώς απέχουν από τη ρητορική της - και ειδικά το νέο «ψαλίδισμα» των παλιών συντάξεων. Ακόμη πώς θα πείσει ότι θα έχουν «ουδέτερο δημοσιονομικό αποτέλεσμα» αφού αυτό θα προκύψει έναν χρόνο μετά την εφαρμογή τους.

Κι αυτό γιατί τα μέτρα που θα πρέπει να νομοθετηθούν τις επόμενες εβδομάδες θα ισχύουν από την 1η Ιανουαρίου του 2019, αλλά τα «αντίμετρα», οι ελαφρύνσεις φόρων και εισφορών, θα εφαρμοστούν όταν αποδειχθεί ότι επιτεύχθηκε ο στόχος και το πρωτογενές πλεόνασμα ξεπέρασε το 3,5% του ΑΕΠ.