Το νέο μας blog είναι http://havdata.blogspot.com/ ****** [επιλογές από την ειδησεογραφία του διαδικτύου, σχόλια, νέα τοπικού ενδιαφέροντος, ¨κι¨ ό,τι άλλο τύχει]. [A selection of news, comments, and topics of interest]. [ Ελα να ζήσεις την ζωή σου έξω κάμποσες δεκαετίες νεοέλληνα για να καταλάβεις την προνομιακή της Ελλάδας ύπαρξη, στον χώρο στον χρόνο στο κλίμα στη θάλασσα στο αρχιπέλαγος και στην ζωή]. λορνιόν

Tuesday, June 30, 2009

HISTORY | 29.06.2009

Walled in! - The inner German border

For the 20th anniversary of the fall of the Berlin Wall, Deutsche Welle has developed a unique project in cooperation with the Berlin Wall Foundation: an animated depiction of the former German-German border.

The HDTV computer animation maps out portions of the former borders in Berlin and between West and East Germany in an effort to show what a divided Germany was really like.

Today, remnants of the Wall and of the no-man's land that separated East from West are too few and far between for their meaning to be passed on to future generations.

Historians and television makers worked together in this Deutsche Welle project to create a detailed reconstruction of the no-man's land from the early 1980s, including new views of the border area.

Virtually experiencing history

A section of the old inner-border wall between East and West GermanyEvery object in the project was painstakingly recreated with 3D polygons

"We want to convey to the people who see it what we suffered in Berlin and on the German-German border between the GDR and the Federal Republic," said Deutsche Welle's Director General Erik Bettermann.

Christoph Lanz, head of DW-TV, said that the HDTV animation is particularly accessible to younger audiences, for whom a divided Germany is just another piece of distant history.

To recreate the border in the utmost detail, the animators generated 130,000 pictures according to historical models. It took some 100,000 hours for the computers to calculate the data necessary for the high-definition production. Each individual object had to be copied with so-called polygons -- around 500,000 were necessary for the Church of Reconciliation on Bernauer Strasse in Berlin.

Thanks to the intensive animation process, the border can be "virtually experienced," said Axel Klausmeier, director of the Berlin Wall Foundation -- an experience that the 300,000 annual visitors to the Bernauer Strasse Memorial will also benefit from.

Shown around the world

The Church of Reconciliation on the Bernauer Strasse and a section of the wallA section of the wall stood next to the Church of ReconciliationDW-TV will broadcast the animation around the world in German, English, Arabic and Spanish. The film will also be available for viewing at the Berlin Wall Foundation memorial in Berlin and is also to be shown at the German embassies and consulates as well as at Goethe Institutes around the world.

Deutsche Welle will make the computer animation available free of charge to institutions that deal with German history. The project will also be available for use by the Federal Center for Political Education (BPB) and the state ministries for culture and education.

The animation is part of the DVD "Walled in! What the Cold War frontier in divided Germany was really like" which can be purchased at DW's online store or at the Berlin Wall memorial on Bernauer Strasse in the German capital.

DW staff (st/kjb)

dw

Monday, June 29, 2009

Οι βουλευτές Maloney και Bilirakis υπέρ διαλόγου Αθήνας-Σκοπίων


29-06-2009

Carolyn Maloney
Carolyn Maloney
Οι συμπρόεδροι της κοινοβουλευτικής ομάδας προώθησης Ελληνικών υποθέσεων στο Κογκρέσο, βουλευτές
Carolyn Maloney, Δημοκρατική από την Νέα Υόρκη και Gus Bilirakis, Ρεπουμπλικανός από την Φλόριντα εκδήλωσαν υποστήριξη για την επανέναρξη του υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών διαλόγου ανάμεσα στην Αθήνα και τα Σκόπια για το θέμα της ονομασίας της γείτονοςχώρας.

Οι δύο Αμερικανοί νομοθέτες εξέδωσαν επίσημη ανακοίνωση μετά την συνάντηση που είχαν την περασμένη εβδομάδα οι εκπρόσωποι των δύο χωρών στην Γενεύη, ανταποκρινόμενοι σε σχετική πρόσκληση που τους απηύθυνε ο ειδικός διαμεσολαβητής του ΟΗΕMatthew Nimetz. Η πρόσκληση απέβλεπε στην επανέναρξη του διαλόγου που στοχεύει στην επίτευξη αμοιβαία αποδεκτού συμβιβασμού γύρω από το θέμα του επίσημου ονόματος της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Ο διάλογος αυτός είχε διακοπεί για ένα τετράμηνο λόγω των προεδρικών εκλογών στην ΠΓΔΜ τον Απρίλιο και των πρόσφατων Ευροεκλογών στην Ελλάδα.

[insert caption here]
Gus Bilirakis
Ο ειδικός διαμεσολαβητής του ΟΗΕ σχεδιάζει τώρα να επισκεφθεί τα Σκόπια από 6 μέχρι 7 Ιουλίου και αμέσως μετά την Αθήνα, από 8 μέχρι 9 Ιουλίου για συνομιλίες με τις ηγεσίες των δύο χωρών.

«Η επανέναρξη των συνομιλιών ανάμεσα στην Ελλάδα και την πΓΔΜ αποτελεί ευπρόσδεκτη εξέλιξη και αισιοδοξώ ότι θα απολήξει στην εξεύρεση ειρηνικού διακανονισμού» δήλωσε η βουλευτής Carolyn Maloney η οποία και πρόσθεσε: «Η Μακεδονία είναι Ελληνικό όνομα. Με το όνομα αυτό είναι γνωστά τα βόρεια διαμερίσματα της Ελλάδας επί 2,500 χρόνια. Οι συνομιλίες υπό την αιγίδα του ΟΗΕ παρέχουν μια ευκαιρία στις δύο πλευρές να επιτύχουν ένα λογικό συμβιβασμό που να σέβεται τα ιστορικά και ταπολιτικά δεδομένου που εμπερικλείει η διαμάχη».

nimitz !.jpg
Matthew Nimetz
Από την δική του πλευρά ο βουλευτής GusBilirakis είπε: «Προσβλέπουμε στις επισκέψεις που θα κάνει ο Πρέσβης κ.Nimetz στα Σκόπια και στην Αθήνα με την ελπίδα ότι θα επιτευχθεί συμφωνία που αφ ενός μεν θα ευθυγραμμίζεται με όλες τις συμφωνίες που έχουν υπογραφεί μέχρι τώρα και με όλα τα ψηφίσματα του ΟΗΕ αφ ετέρου θα προβλέπει ένα όνομα που αμοιβαία αποδεκτό κι από την Ελλάδα».

Οι βουλευτές Maloney και Bilirakisυπέβαλαν πρόσφατα ψήφισμα, που έχει γίνει γνωστό ως Ψήφισμα Αρ. 486, το οποίο εκφράζει την άποψη της Αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων ότι «η πΓΔΜ πρέπει να σταματήσει την χρήση μέσων που παραβιάζουν τις πρόνοιες της Προσωρινής Συμφωνίας που έχει επιτευχθεί με διαμεσολάβηση του ΟΗΕ μεταξύ της πΓΔΜ και της Ελλάδα», ιδιαίτερα σχετικά με «εχθρικές ενέργειες ή προπαγάνδα» και θα πρέπει να συνεργαστεί με τα Ηνωμένα Έθνη και την Ελλάδα για την επίτευξη του κοινού στόχου που έχουν από μακρού οι ΗΠΑ και ο ΟΗΕ, και ο οποίος είναι η εξεύρεση ενός αμοιβαία αποδεκτού ονόματος για την πΓΔΜ.

Sunday, June 28, 2009

«Αμερική σημαίνει ελευθερία, πρόοδος, καλοσύνη»

Του Μiκη Θεοδωρακη* πηγή Καθημερινη

H απόφαση του Σχολείου σας να με τιμήσει αναγορεύοντάς με επίτιμο διδάκτορά του με συγκινεί και με τιμά βαθύτατα, γι’ αυτό σας ευχαριστώ θερμά.

Πρώτον γιατί το Κολλέγιό σας αποτελεί πρότυπο στη χώρα μας στην υπηρεσία της αγωγής, της μάθησης και της πολιτιστικής καλλιέργειας των νέων μαθητών και δεύτερον γιατί εκπροσωπεί ένα μεγάλο λαό, τον αμερικανικό, η παρουσία του οποίου στους τελευταίους αιώνες προσέδωσε μια νέα ώθηση στον διεθνή πατριωτικό - πολιτικό - επιστημονικό και πνευματικό πολιτισμό, σε βαθμό που να εμπλουτισθεί και να πάρει καινούργια φρεσκάδα και ορμή ο αγώνας του ανθρώπου για ευημερία, μόρφωση και ανθρώπινα δικαιώματα.

Η συμβολή του Λαού αυτού στους δύο Παγκοσμίους Πολέμους υπήρξε αποφασιστικής σημασίας για τη νίκη των ελεύθερων λαών επί των σκοτεινών και απάνθρωπων επιθετικών δυνάμεων και οι μεγάλες θυσίες του κέρδισαν για πάντα την ευγνωμοσύνη μας.

Προσωπικά πιστεύω ότι ο ηγετικός ρόλος των ΗΠΑ σε όλους τους τομείς της ζωής, με συνέπεια την κατάκτηση αυτού του υψηλότατου επιπέδου ευημερίας, δεν οφείλεται μόνο στον φυσικό πλούτο της απέραντης αυτής χώρας, αλλά κυρίως στην εργατικότητα και μεθοδικότητα, στην τολμηρή και ελεύθερη λήψη των αποφάσεων, με μια λέξη στην αμερικανική ποιότητα σκέψης και δράσης.

Ετσι μ’ αυτό τον τρόπο η χώρα αυτή έγινε τόσο δυνατή και με τέτοια επιρροή σε παγκόσμια κλίμακα, ώστε με βάση τη θεωρία περί Αρμονίας και Χάους να έχει τη δύναμη να μπορεί γυρίζοντας ένα διακόπτη από δω ή από κει να επιβάλει σε όλο τον κόσμο και σε όλους τους λαούς είτε την Αρμονία, δηλαδή τον Παράδεισο, είτε το Χάος, δηλαδή την Κόλαση. Και για τον λόγο αυτόν ακριβώς η ευθύνη της μπροστά στην Παγκόσμια Ιστορία είναι τεράστια.

Δεν ξέρω αληθινά αν όλος ο αμερικανικός λαός έχει συνειδητοποιήσει το γεγονός αυτό, αλλά είμαι βέβαιος, επειδή σας γνωρίζω καλά, ότι εάν κάποτε συμβεί κάτι τέτοιο, τότε ο διακόπτης θα γυρίσει οριστικά προς την κατεύθυνση της Αρμονίας, της Ειρήνης και της Ευημερίας όλων των λαών, αν κάποτε το αποφασίσετε όλοι μαζί.

Γνωρίζω ότι η συχνά κριτική στάση μου απέναντι στη χώρα αυτή θεωρείται από πολλούς «αντιαμερικανισμός». Ομως στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο: Δηλαδή ο θαυμασμός μου για τη χώρα αυτή και τον λαό της είναι τόσο μεγάλος, ώστε να υποφέρω και να διαμαρτύρομαι κάθε φορά που κάποιος ή κάποιοι προβαίνουν σε ενέργειες στο όνομα της Αμερικής, τις οποίες θεωρώ κατάφωρα αντιαμερικανικές. Γιατί «Αμερική» για μένα σημαίνει προ παντός ελευθερία, πρόοδος, καλοσύνη, ειρήνη, αλληλεγγύη μορφωτική, επιστημονική και πολιτιστική καλλιέργεια.

Δηλαδή Φάρος για όλους τους λαούς. Αμερική για μένα είναι αυτός ο Διακόπτης και περιμένω να δω το χέρι που θα τον στρέψει οριστικά και τελεσίδικα προς την κατεύθυνση της Αρμονίας, γεγονός που θα ανυψώσει τη χώρα αυτή στο βάθρο που της πρέπει και της αξίζει: του αγαπημένου φίλου όλων των λαών της οικουμένης και φυσικά και του ελληνικού, που δεν έπαψε ποτέ στο βάθος της ψυχής του να σας θαυμάζει, να σας αγαπά και να ελπίζει.

* Ο κ. Μίκης Θεοδωράκης είναι συνθέτης. Το κείμενο αυτό είναι μήνυμα που έστειλε στο «Deree College» του «Αμερικανικού Κολλεγίου Ελλάδος» με αφορμή την ανακήρυξή του σε επίτιμο διδάκτορα.

Friday, June 26, 2009

Συνεχίζονται τα διεθνή δημοσιεύματα για τα Γλυπτά του Παρθενώνα
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, 26 ΙΟΥΝΙΟΥ 2009 16:48
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ : 26/6/2009 17:31
Την ιδέα της ελεύθερης διακίνησης των εκθεμάτων των μουσείων κινδυνεύει να υπονομεύσει το ελληνικό αίτημα για επαναπατρισμό των Γλυπτών του Παρθενώνα, υποστηρίζει σε δημοσίευμα του ο βρετανικός Economist.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, το ελληνικό αίτημα «θα εμπνεύσει ευρεία συμπάθεια, ακόμα και μεταξύ αυτών που αποδέχονται τα επιχειρήματα του Βρετανικού Μουσείου. Με το άνοιγμα ενός εντυπωσιακού νέου μουσείου στην Αθήνα, τα γλυπτά του Παρθενώνα έχουν τώρα σημαντικό λόγο για να επανενωθούν, ακόμα και μόνο με καλλιτεχνική αιτιολογία».

Ωστόσο, αναφέρει το περιοδικό, η υιοθέτηση μιας πιο αυστηρής γραμμής από το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού σχετικά με το ερώτημα σε ποιον ανήκουν τα μάρμαρα κινδυνεύει να αποβεί ολέθρια. «Προηγούμενη ελληνική κυβέρνηση ήταν διατεθειμένη να “προσπεράσει” το ερώτημα της ιδιοκτησίας και να συνεργαστεί με το Βρετανικό Μουσείο για μία από κοινού έκθεση των γλυπτών. Σκληραίνοντας τη στάση της, υπάρχει ο κίνδυνος η ελληνική κυβέρνηση να οδηγήσει τα μουσεία παντού να προσκολληθούν στα κτήματά τους από φόβο μην τα χάσουν. Αν στόχος είναι ο μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων να δει το μεγαλύτερο αριθμό θησαυρών, πρέπει να βρεθεί καλύτερος τρόπος».

Σύμφωνα με τον Economist, αυτοί που ζητούν τη μόνιμη επιστροφή των Μαρμάρων «ζητούν να αδειάσουν τα παγκόσμια μουσεία» και τη δημιουργία ενός «Γόρδιου δεσμού αιτημάτων για επαναπατρισμό».

Το δίλημμα είναι το εξής: «Έχουμε να επιλέξουμε ανάμεσα στην ελεύθερη κυκλοφορία των θησαυρών και ενός τέλματος στο οποίο κάθε μουσείο θα προσκολλάται πεισματικά σε όσα πιστεύει ότι του ανήκουν».

Έτσι, αντί να επιχειρεί εντυπωσιασμούς, «ο Έλληνας υπουργός Πολιτισμού θα έπρεπε να αποδεχθεί την πρόκληση του Βρετανικού Μουσείου και να ζητήσει δάνειο. Οι νευρικοί Βρετανοί θα έπρεπε τότε να δοκιμάσουν τις διαθέσεις, στέλνοντας, για παράδειγμα, στην Αθήνα ένα κομμάτι της ζωφόρου. Αν αυτό το κομμάτι δεν επιστρεφόταν ποτέ, ας μην επιστρεφόταν. Αλλά αν την ημέρα που έληγε το δάνειο, οι Έλληνες εξέπλητταν τους πάντες επιστρέφοντας το γλυπτό, τότε το πρόγραμμα δανεισμού σίγουρα θα διευρυνόταν. Κάνοντας μικρά βήματα, οι Έλληνες ίσως να ενθάρρυναν τους Βρετανούς να κάνουν ένα μεγάλο άλμα».

Σε άλλο άρθρο για το μουσείο στο ίδιο τεύχος, το περιοδικό αναγνωρίζει ότι η λύση της προσωρινής ανταλλαγής των Γλυπτών με άλλα εκθέματα που θα γέμιζαν την αίθουσα του Βρετανικού Μουσείου είναι μάλλον απίθανο να εφαρμοστεί όσο διευθυντής του Βρετανικού Μουσείου παραμένει ο Νιλ ΜακΓκρέγκορ, ένας άνθρωπος που «έχει το ίδιο πάθος με τους Έλληνες για τα Γλυπτά». Αλλά ακόμα και αυτή η λύση απαιτεί οι Έλληνες να αναγνωρίσουν ότι τα γλυπτά ανήκουν στους Βρετανούς, κάτι που ο κ. Σαμαράς έχει πει ότι είναι «αδύνατο».

Berliner Zeitung: «Η Ελλάδα δεν έχει το δικαίωμα να διεκδικεί τα γλυπτά»

Εν τω μεταξύ, άρθρο με τίτλο «Σε ποιόν ανήκει ο Παρθενώνας;» που δημοσιεύει η γερμανική εφημερίδα Berliner Zeitung, υποστηρίζει ότι η Ελλάδα δεν έχει το δικαίωμα να τα διεκδικεί τα γλυπτά, καθώς δεν υπήρχε ως κράτος ή ως ολοκληρωμένο έθνος όταν ο λόρδος Έλγιν πήρε την άδεια της Υψηλής Πύλης να τα αφαιρέσει από την Αθήνα. Προσθέτει επίσης ότι επηρέασαν την πνευματική ζωή της Ευρώπης και ενέπνευσαν τον φιλελληνισμό όντας εκτεθειμένα στο Βρετανικό Μουσείο και όχι στην Αθήνα. Το δημοσίευμα καταλήγει λοιπόν στο συμπέρασμα ότι τα Ελγίνεια είναι περισσότερο πολιτιστική κληρονομιά του Λονδίνου και λιγότερο πολιτιστική κληρονομιά της σύγχρονης ελληνικής εθνικής ιστορίας.

Πηγή: economist.com, dw-world.de
Ποσοστό πάνω από 95%
Συντριπτική πλειοψηφία υπέρ της επιστροφής των Μαρμάρων δείχνει βρετανική δημοσκόπηση

Eurokinissi
Λονδίνο
Στείλε το άρθρο με emailΤύπωσε το άρθρο
Δείτε το βίντεο...
Με ποσοστό μεγαλύτερο του 95%, οι συμμετέχοντες σε δημοσκόπηση της εφημερίδας The Guardian «ψηφίζουν» υπέρ της επιστροφής των Μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα. Η ψηφοφορία διεξάγεται μέσω Διαδικτύου και λήγει σε μερικές ημέρες.

Σε ερώτημα «έχει έρθει η ώρα να επιστρέψουμε τα Μάρμαρα του Παρθενώνα;» ποσοστό 97,4% (μέχρι το βράδυ της Πέμπτης) απαντά «Ναι», ενώ «Όχι» απαντά μόλις το 2,6% των συμμετεχόντων.

Συγκεκριμένα, περισσότεροι από 8.400 άνθρωποι ψήφισαν «Ναι» και μόλις 226 είπαν «Όχι».

Η δημοσκόπηση διεξάγεται στην ιστοσελίδα της εφημερίδας The Guardian και θα λήξει σε τέσσερις ημέρες.

Υπέρ της επιστροφής των Μαρμάρων εκφράστηκε και ο κριτικός τέχνης Ρόουαν Μουρ.

Σε άρθρο του στην εφημερίδα Evening Standard με τον τίτλο «Ας επιστρέψουμε τώρα τα Ελγίνεια Μάρμαρα», τονίζει: «Το νέο μουσείο της Ακρόπολης είναι αρκετό για τους πατριώτες του Λονδίνου να αναθεωρήσουν τις θέσεις τους και να δώσουν πίσω στους Έλληνες την ιστορία τους.

» Θα είναι φοβερό επικοινωνιακό μειονέκτημα για το Βρετανικό μουσείο εάν συνεχίσει να έχει τα Μάρμαρα. Ο κάθε επισκέπτης στο νέο μουσείο της Ακρόπολης θα διαπιστώνει ότι μια σπουδαία οικογένεια γλυπτών είναι χωρισμένη από τους Βρετανούς οι οποίοι συνεχίζουν να εξασκούν την αποικιοκρατική πολιτική της λεηλασίας».

Newsroom ΔΟΛ


Thursday, June 25, 2009

πολύ μικρός ο λιμενοβραχίονας για τα σύχρονα κρουαζιερόπλοια

Σιγά να μη το μάθει ο κόσμος και γελά.Δεν πιστεύω ,ίσως να είναι ανέκδοτο ,δεν ακούγεται σοβαρό. www.kefalonia-kai-kosmos.com

Διαστάσεις | 25.06.2009

Ιράν: Μια ενδοσυστημική διαμάχη εξουσίας

Όλα δείχνουν ότι στο Ιράν είναι σε πλήρη εξέλιξη ένα αιματηρό παιγνίδι εξουσίας. Πρόκειται για μια σύγκρουση ανάμεσα στον πρώην πρόεδρο της χώρας Αλί Ραφσατζανί και τους Μαχμούτ Αχμαντινετζάντ και Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ.

Έχει δίκιο το Συμβούλιο των Φρουρών της Επανάστασης όταν ισχυρίζεται ότι οι καταγγελίες της αντιπολίτευσης για νοθεία αφορούν στην περίοδο πριν από την εκλογική διαδικασία. Θα λέγαμε μάλιστα ότι η εκλογική απάτη εκτυλίχθηκε πριν από την προσέλευση στις κάλπες, όταν το Συμβούλιο των Φρουρών της Επανάστασης ενέκρινε την υποψηφιότητα των αντιπάλων του Αχμαντινετζάντ, φροντίζοντας αυτοί να είναι άνθρωποι του ισλαμικού καθεστώτος. Κυρίως η υποψηφιότητα του πάλαι ποτέ σκληροπυρηνικού Μιρ Χουσεΐν Μουσαβί προβλήθηκε ως η φιλελεύθερη, εναλλακτική επιλογή στο σύστημα Αχμαντινετζάντ.

Το πιθανότερο είναι, οι Ιρανοί ψηφοφόροι και σημερινοί διαδηλωτές να έγιναν εργαλείο σε μια ενδοσυστημική διαμάχη εξουσίας που εκτυλίσσεται στην καρδιά της Ισλαμικής Δημοκρατίας. Πρόκειται για μια σύγκρουση ανάμεσα στον πρώην πρόεδρο της χώρας Αλί Ακμπάρ Ραφσατζανί και τους Μαχμούτ Αχμαντινετζάντ και Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ.

«Ο Ραφσατζανί περιμένει να δει πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα»

Αναμένει τις εξελίξεις ή τις διαμορφώνει ο Ραφσατζανί;Αναμένει τις εξελίξεις ή τις διαμορφώνει ο Ραφσατζανί;Ο Ραφσατζανί είναι ένας από τους πλουσιότερους και ισχυρότερους ανθρώπους του Ιράν. Από τη γέννηση της Ισλαμικής Δημοκρατίας μέχρι σήμερα πρωταγωνιστεί σε διάφορους ρόλους, εκφράζοντας –πάντα ιδιοτελώς- μια πραγματιστική γραμμή.

Σήμερα με τις ιδιότητες του επικεφαλής του Συμβουλίου Επιλύσεως Διαφορών και του προέδρου του Συμβουλίου των Σοφών εξακολουθεί να είναι ένας ισχυρότατος πόλος εξουσίας. Το συμβούλιο των Σοφών είναι το μοναδικό όργανο που μπορεί να καθαιρέσει τον Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Ο μεταρρυθμιστής Αχμάντ Γκαμπέλ άσκησε πριν από χρόνια έντονη κριτική στον ανώτατο θρησκευτικό και πολιτικό ηγέτη. Το πλήρωσε με 4 χρόνια στη φυλακή. Και όπως υποστηρίζει σήμερα: «Η κυβέρνηση παρακολουθεί στενά τι κάνει και τι λέει ο Χασεμί Ραφσατζανί. Μέχρι τώρα ο Ραφσατζανί σιωπά. Κατά τη γνώμη μου περιμένει να δει πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα. Εάν το κρίνει αναγκαίο θα έλθει σε επαφή και θα διαπραγματευτεί με τον Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ ή άλλα κορυφαία στελέχη».

Μεθοδεύει στην Κομ την ανατροπή του Χαμενεΐ;

Ο Ραφσατζανί προσπαθεί να εξασφαλίσει την πλειοψηφία στο Συμβούλιο των Σοφών και να ανατρέψει τον Χαμενεϊ, υποστηρίζει ο Μεχράν ΜπαρατίΟ Ραφσατζανί προσπαθεί να εξασφαλίσει την πλειοψηφία στο Συμβούλιο των Σοφών και να ανατρέψει τον Χαμενεϊ, υποστηρίζει ο Μεχράν ΜπαρατίΜετά τις εκλογές ο Ραφσατζανί φέρεται να έμεινε για μεγάλο διάστημα στην ιερή πόλη Κομ. Εκεί κατοικούν τα περισσότερα από τα 86 μέλη του Συμβουλίου των Σοφών, που αποτελείται από σιίτες ιερωμένους. Πολλοί από αυτούς έχουν γυρίσει την πλάτη στον Μαχμούτ Αχμαντινετζάντ. Για παράδειγμα, ο Αγιατολάχ Γιουσούφ Σανέι φέρεται να δήλωσε την περασμένη Κυριακή ότι «δεν είναι διατεθειμένος να αποδεχθεί μια κυβέρνηση που στηρίζεται στο ψέμα». Το γεγονός ότι ο Χαμενεΐ υποστήριξε άνευ όρων τον Αχμαντινετζάντ, τον καθιστά συνένοχο. Σύμφωνα λοιπόν με τον εξόριστο Ιρανό πολιτικό Μεχράν Μπαρατί, ο Ραφσατζανί αξιοποιεί την παραμονή του στην Κομ για να διαμορφώσει μια σαφή πλειοψηφία κατά του Χαμενεΐ στο Συμβούλιο των Σοφών. «Στο Συμβούλιο των Σοφών απαιτείται πλειοψηφία τριών τετάρτων για την καθαίρεση του Χαμενεΐ. Ήδη έχει εξασφαλίσει την υποστήριξη 40 μελών. Ο Ραφσατζανί χρειάζεται άλλες 25 ψήφους και είναι πιθανόν να τις εξασφαλίσει τις επόμενες εβδομάδες», εκτιμά ο Μεχράν Μπαρατί.

Ποιος θα τολμήσει;

Η ιρανική κυβέρνηση παρακολουθεί κάθε κίνηση του Ραφσατζανί, εκτιμά ο Αχμάντ ΓκαμπέλΗ ιρανική κυβέρνηση παρακολουθεί κάθε κίνηση του Ραφσατζανί, εκτιμά ο Αχμάντ ΓκαμπέλΠολιτικοί παρατηρητές εκτιμούν ότι ήταν σφάλμα του Αγιατολάχ Χαμενεΐ να εμπλακεί ενεργά στην υπόθεση των εκλογών, υποστηρίζοντας τον Αχμαντινετζάντ. Σύμφωνα μάλιστα με τον αραβόφωνο τηλεοπτικό σταθμό Αλ Αραμπίγια, που επικαλείται κύκλους της Κομ, ο Χαμενεΐ έχει χάσει ήδη την πλειοψηφία στο Συμβούλιο των Σοφών. Τα μέλη ωστόσο διαφωνούν στη διάδοχη κατάσταση. Υπάρχει η πρόταση να διαδεχθεί τον Χαμενεΐ ένα τριμελές θρησκευτικό συμβούλιο. Είναι μια πρόταση του Ραφσατζανί. Ο μεταρρυθμιστής Αχμάντ Γκαμπέλ αντιμετωπίζει με επιφυλάξεις τις εκτιμήσεις αυτές. «Μην ξεχνάτε ότι τα μέλη του Συμβουλίου των Σοφών πέρασαν από το κόσκινο των Φρουρών της Επανάστασης. Δεν θα τολμούσαν ποτέ να κάνουν κάτι ενάντια στον θρησκευτικό ηγέτη. Όταν η κυβέρνηση αντιμετωπίζει με τόση βία τους διαδηλωτές, τι μπορεί να περιμένει κανείς από μερικούς γέρους ανθρώπους», διερωτάται ο Αχμάντ Γκαμπέλ.

Προφανώς ο Ραφσατζανί δεν έχει συμφιλιωθεί με την ήττα του από τον Αχμαντινετζάντ στις προεδρικές εκλογές, πριν από τέσσερα χρόνια. Είναι κοινό μυστικό ότι είναι δικό του έργο η υποψηφιότητα του Μιρ Χουσεΐν Μουσαβί, τον οποίο πιθανότατα ενίσχυσε με τεράστια ποσά κατά την προεκλογική εκστρατεία.

Πριν από τις εκλογές, ο Αχμαντινετζάντ είχε κατηγορήσει ανοιχτά τον Ραφσατζανί και την οικογένειά του για διαφθορά. Η σύγκρουση μεταξύ των δύο ανδρών κορυφώθηκε το περασμένο Σάββατο με τη σύλληψη μελών της οικογενείας Ραφσατζανί στη διάρκεια των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων. Τις συναρτήσεις αυτές αγνοούν οι περισσότεροι διαδηλωτές. Το ζητούμενο για αυτούς δεν είναι η κατάργηση του ισλαμικού συστήματος, αλλά η φιλελευθεροποίησή του.

Σταμάτης Ασημένιος/Mathias Hein/Peter Philip/dpa

Υπεύθ. σύνταξης: Βιβή Παπαναγιώτου

dw

Tuesday, June 23, 2009

Επειδή το ίδιο δημοσίευμα αφαιρέθηκε για κάποιο λόγο ,αφίνοντας μοναχικό το σχόλιο μου ,είμαι εκ των πραγμάτων υποχρεωμένος να το αναζητήσω και να το τυπώσω στην σελίδα μου ,παρεκτός και υπάρχει κάποιος που δεν το επιτρέπει. Σε μια τέτοια περίπτωση νομίζω πως θα πρέπει να μου εξηγηθεί ο λόγος,αν δεν είναι λάθος του ιντερνετικού συστήματος.

ΗΠΑ - Δημοσίευμα του Κρίστοφερ Χίτσενς για τον Παρθενώνα και το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης - Υπέρ της επιστροφής των Μαρμάρων στην Ελλάδα

του ανταποκριτή μας Π. Παναγιώτου

Στην αρχαιολογική και ιστορική αξία του Παρθενώνα, αλλά συνάμα και στην "ελληνοβρετανική διαμάχη" για τα Μάρμαρα, κάνει εκτενή αναφορά ο Βρετανός δημοσιογράφος Κρίστοφερ Χίτσενς στο περιοδικό "Vanity Fair".

Ο κ. Χίτσενς, ο οποίος επισκέφθηκε πρόσφατα την Αθήνα, με αφορμή το επικείμενο άνοιγμα του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης, σε τετρασέλιδο δημοσίευμα υπό τον τίτλο "The Lovely Stones", χαρακτηρίζει τον Παρθενώνα "απόλυτα ορθό" ως οικοδόμημα της κλασικής αρχαιότητας.

Ο γνωστός δημοσιογράφος και συγγραφέας, αντλώντας από τη σύγχρονη επικαιρότητα, κάνει λόγο για τον "Περίκλειο Κεϋνσιανισμό", ο οποίος οδήγησε στην κατασκευή του Παρθενώνα ως "πακέτο ενίσχυσης" της ταλαιπωρημένης από τους Περσικούς πολέμους Αθήνας του 5ου αιώνα π.Χ., ενώ ξεχωρίζει ως επιπλέον στοιχείο μοναδικότητας του Παρθενώνα, το γεγονός ότι δε χτίστηκε από σκλάβους, όπως άλλα σπουδαία μνημεία, αλλά αποτελεί "δημιούργημα της πρόθυμης συλλογικής εργασίας ελεύθερων πολιτών".

Στο δημοσίευμα γίνεται εκτενής αναφορά στην "ελληνοβρετανική διαμάχη" για τα Μάρμαρα του Παρθενώνα. Ο κ. Χίτσενς απαριθμεί και καταρρίπτει τα επιχειρήματα του Βρετανικού Μουσείου υπέρ της παραμονής των Μαρμάρων στο Λονδίνο.

Αναφερόμενος στο "εκπληκτικό Νέο Μουσείο της Ακρόπολης", όπως τονίζει χαρακτηριστικά, δικαιολογεί την καθυστέρηση της ολοκλήρωσής του, λόγω του "πλούτου των θησαυρών που ανακαλύφθηκαν κατά τις σχετικές εκσκαφές για την κατασκευή του κτιρίου".

Επίσης, ο κ. Χίτσενς επισημαίνει και την "επιτυχή ιδέα" της παρουσίασης των αυθεντικών γλυπτών που βρίσκονται στην Αθήνα, δίπλα σε αντίγραφα των γλυπτών που παραμένουν στο Λονδίνο, ώστε να έχει ο επισκέπτης του μουσείου τη συνέχεια της ιστορίας που διηγείτο η ζωφόρος του Παρθενώνα.

Στο αφιέρωμα γίνεται αναφορά στη στάση άλλων ευρωπαϊκών μουσείων και γκαλερί που "έχουν κατανοήσει τη σημασία της επανένωσης των γλυπτών του Παρθενώνα, σε αντίθεση με το Βρετανικό Μουσείο".

Τέλος, ο κ. Χίτσενς εκφράζει τη βεβαιότητα ότι "κάποια μέρα θα υπάρξει μια συμφωνία για να γίνει το ορθό, όπως αρμόζει στο πλέον ορθό οικοδόμημα του κόσμου".

Monday, June 22, 2009

Διθυραμβικά σχόλια από ιταλικά ΜΜΕ για το Μουσείο της Ακρόπολης

Μεγάλη έμφαση δίνουν τα ιταλικά μέσα ενημέρωσης στα εγκαίνια του Νέου Μουσείου της Ακρόπολης.

Το ειδησεογραφικό πρακτορείο «ANSA» συνεχίζει να προβάλλει την δήλωση του υπουργού πολιτισμού, Αντώνη Σαμαρά, με την «έκκληση - όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά - προς όλους εκείνους που ανά τον κόσμο πιστεύουν στις αξίες του πολιτισμού και της Δημοκρατίας τις οποίες μας κληροδότησε η αρχαία Ελλάδα, ώστε να βοηθήσουν την Αθήνα να μπορέσει να ξαναφέρει στην πατρίδα τους τα μάρμαρα του Παρθενώνα που βρίσκονται σε βεβιασμένη εξορία στο Βρετανικό Μουσείο».

Το δεύτερο μεγάλο ειδησεογραφικό πρακτορείο της χώρας, «And Kronos», τονίζει: « Έφτασε η ημέρα των εγκαινίων του νέου Μουσείου της Ακρόπολης. Πρόκειται για την γέννηση ενός εκ των μεγαλύτερων και πιο σύγχρονων μουσείων στον κόσμο, αν και παραμένει ακόμη άλυτο το θέμα της διεκδίκησης των Ελγινείων από την Μεγάλη Βρετανία».

Η οικονομική εφημερίδα του Μιλάνου «Ιλ Σόλε 24 ώρε», υπογραμμίζει ότι «το νέο μουσείο είναι πράγματι σε διάλογο με το μέλλον: παρουσιάζει στον σχεδιασμό του έντονες γραμμές που ξέρουν όμως να γίνονται απαλές, χάρη στην αντανάκλαση του φωτός και να πετυχαίνουν, έτσι, έναν σημαντικό συγκερασμό. Πρόκειται για μια προσπάθεια τεραστίων διαστάσεων, που κόστισε εκατόν τριάντα εκατομμύρια ευρώ, τα οποία διετέθησαν από την ελληνική κυβέρνηση και από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης».

H κεντροαριστερή εφημερίδα «Λ' Ουνιτά», προσθέτει δε ότι «το νέο αυτό κτήριο, με το φώς το οποίο και φιλτράρεται από τις ευρύτατες τζαμαρίες, με μάρμαρα, τσιμέντο και ατσάλινες κολόνες, ξανανοίγει ένα θέμα που σχετίζεται άμεσα με την διπλωματία και με την ίδια την ιδέα της Δημοκρατίας: πρόκειται για τα λεγόμενα Ελγίνεια». Και η « Λ' Ουνιτά», αμέσως μετά, διερωτάται: «Είναι δημοκρατικό, το Λονδίνο, να μην θέλει να δώσει πίσω τα όσα είχε πάρει στις αρχές του χίλια οκτακόσια ο λόρδος Έλγιν; Η Μεγάλη Βρετανία θα έπρεπε λοιπόν να επιστρέψει τα Μάρμαρα στην Ελλάδα; Το νέο Μουσείο και ένα τεκμηριωμένο βιβλίο του βρετανού δημοσιογράφου Christopher Hitchens, προσφέρουν ισχυρή υποστήριξη στους υποστηριχτές του ναι».

Το ραδιόφωνο του Βατικανού, «Radio Vaticana», υπογραμμίζει ότι «κατά τον σχεδιασμό και την οικοδόμηση του νέου Μουσείου, δόθηκε ιδιαίτερο βάρος στο σεβασμό του περιβάλλοντος και στην τήρηση όλων των αντισεισμικών κριτηρίων». Το δε περιοδικό «Ιλ Βενερντί», ένθετο της εφημερίδας «Λα Ρεπούμπλικα», θέλησε να υπογραμμίσει ότι «Η Αθήνα ανανεώνει το Μουσείο της, καταγγέλλοντας, με τον τρόπο αυτό, τις κλοπές της ιστορίας». Ο απεσταλμένος, Ματτέο Νούτσι, εκφράζει την βεβαιότητα ότι «για τους δέκα χιλιάδες επισκέπτες που αναμένονται σε καθημερινή βάση, η μοναδική αυτή εμπειρία θα είναι πολύ πιο δυνατή από κάθε σύνθημα, από κάθε άλλη μορφή διεκδίκησης».

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Fulbright: Ένα όραμα που συνεπήρε την Ελλάδα και τον κόσμο


01-04-2009

William Fulbright
William Fulbright
Το Πρόγραμμα Υποτροφιών
Fulbright έκλεισε 60 χρόνια επιτυχημένης λειτουργίας στην Ελλάδα. Η επέτειος γιορτάστηκε με λαμπρή εκδήλωση στο ΚέντροWoodrow Wilson, που είναι μια από τις πιο αξιόλογες δεξαμενές σκέψης στην Ουάσιγκτον.

Η εκδήλωση έδωσε την ευκαιρία να θυμηθούμε ότι λίγο μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1946, ένας νέος Αμερικανός Γερουσιαστής, με μεγάλους οραματισμούς, ο WilliamFulbright από το Arkansas, είχε την φαεινή ιδέα να ιδρύσει το πρόγραμμα που φέρνει από τότε το όνομά του γιατί έκρινε πως στην μεταπολεμική περίοδο, η οποία ξεκίναγε εκείνη την εποχή, χρειάζονταν ένας βατήρας για εκπαιδευτικές και πολιτιστικές ανταλλαγές.


Η υπογραφή της συμφωνίας για την δημιουγία του Ιδρύματος Fulbright

Η υπογραφή της συμφωνίας για τη δημιουγία του Ιδρύματος Fulbright.
Η σύζυγός του, η
HarrietFulbright, που από χρόνια διευθύνει το ομώνυμο ίδρυμα, ρώτησε μια μέρα τον διορατικό γερουσιαστή, όσο αυτός βρίσκονταν ακόμα στην ζωή, πως συνέλαβε την ιδέα για το πρόγραμμά του, που αποδείχτηκε γρήγορα ως μια από τις σπουδαιότερες επενδύσεις στον τομέα της διεθνούς συνεργασίας. Να η ιστορία όπως την λέει η ίδια.

Harriet Fulbright
Harriet Fulbright
H. Fulbright: «Μου είπε: Είχα κάποτε μια υποτροφία που άλλαξε πολλά στην ζωή μου. Συνειδητοποίησα πως αν μπορέσουμε να πείσουμε ταλαντούχους νέους να περάσουν ένα σημαντικό διάστημα έξω από τη χώρα τους, μέσα σε ξένη κουλτούρα με διαφορετικό τρόπο ζωής, όταν αργότερα γίνουν ηγέτες στην γενέτειρα τους θα είναι πιο πρόθυμοι να ανταλλάσουν ιδέες αντί βλήματα».

Η Ελλάδα εντάχθηκε στο πρόγραμμα Fulbright βάσει συμφωνίας που υπέγραψαν εκπρόσωποι της Ελληνικής και της Αμερικανικής κυβέρνησης στις 23 Απριλίου 1948. Στο Κέντρο Wilson μιλήσαμε με την Harriet Fulbright για την δράση του Ιδρύματός της στην Ελλάδα

H. Fulbright: «Με χαρά συμμετέχω στον εορτασμό αυτό γιατί η Ελλάδα ήταν από τις πρώτες χώρες που ασπάσθηκαν το πρόγραμμα Fulbright και μας έχει κάνει περήφανους. Είναι υπέροχο πρόγραμμα, με προσωπικότητες από όλους τους κλάδους, που το κάνουνε δημιουργικό και πολυδιάστατο».

John Sitilides
John Sitilides
Διοργανωτής της εκδήλωσης ήταν ο John Sitilides που διευθύνει ένα σημαντικό τομέα του Κέντρου Wilson, το Πρόγραμμα Μελετών Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

J. Sitilides: «Είμαστε περήφανοι που διοργανώσαμε την εκδήλωση αυτή στο Κέντρο Γουΐλσον. Είναι τμήμα μιας συνεχιζόμενης διερεύνησης όλων των θεμάτων που πρέπει η Αμερική να γνωρίζει για την ενίσχυση των σχέσεών της με τον πολύτιμο σύμμαχό μας, την Ελλάδα».

Την εκδήλωση χαιρέτισε από την Αθήνα η Υπουργός Εξωτερικών Ντόρα Μπακογιάννη και από το State Department η Διευθύντρια Ακαδημαϊκών Προγραμμάτων Rosalyn Swenson. Μίλησε επίσης η Άρτεμις Ζενέτου που διευθύνει το Ίδρυμα Fulbright στην Ελλάδα.

Άρτεμης Ζενέτου
Άρτεμης Ζενέτου
Α. Ζενέτου: «Από το 1948 έχουμε προσφέρει υπηρεσίες για σπουδές στην Αμερική σε χιλιάδες Έλληνες και περισσότερες από τεσσερισήμισι χιλιάδες υποτροφίες σε Έλληνες και σε Αμερικανούς δασκάλους, φοιτητές, καλλιτέχνες και επιστήμονες».

Μιλώντας στην Φωνή της Αμερικής η κυρία Ζενέτου κατονόμασε ορισμένους από τους πιο γνωστούς Έλληνες που σπούδασαν με υποτροφίες Fulbright.

Α. Ζενέτου: «Από τον χώρο του πολιτισμού, στο Μουσείο Μπενάκη, ο Διευθυντής του, Άγγελος Δεληβορριάς, στην Εθνική Πινακοθήκη η Μαρίνα Λαμπράκη-Πλάκα, μετά ο Ευρωπαίος OmbudsmanΝικηφόρος Διαμαντούρος, ο Ανδρέας Παπανδρέου, όλοι έχουνε περάσει από το πρόγραμμα Fulbright. Πηγαίνοντας ακόμα πιο πίσω, ο Γιώργος Σεφέρης, ο Γιώργος Θεοτοκάς, ο Ηλίας Βενέζης. Από την Αμερικανική πλευρά τώρα, στην Ελλάδα ένα όνομα γνώριμο σε όλους είναι από το Κογκρέσο ο βουλευτής John Sarbanes ο οποίος ήρθε σαν φοιτητής το 1984 στην Ελλάδα με υποτροφία Fulbrightκαι μάλιστα ανέφερε ότι η δουλειά του μέσα από το ΊδρυμαFulbright και στην Ελλάδα τον έκανε να αποφασίσει να δουλέψει στον χώρο της πολιτικής».

John Sarbanes
John Sarbanes
Ο John Sarbanes, Γιάννης Σαρμπάνης κατά το ελληνικότερο, ήτανε κι αυτός μεταξύ των ομιλητών της εκδήλωσης.

J. Sarbanes: «Αναμφίβολα το πρόγραμμα είχε μεγάλη επίδραση πάνω μου. Στα πλαίσιά του πέρασα μια υπέροχη χρονιά στην Ελλάδα, όπου παράλληλα με τις σπουδές μου είχα την ευκαιρία να γνωρίσω συγγενείς της οικογένειάς μου, να μάθω την γλώσσα και τους Ελληνικούς χορούς. Ένα ακόμα όφελος που είχα ήταν ότι μπόρεσα να κατανοήσω την χώρα μου, τις ΗΠΑ, λίγο καλύτερα βλέποντάς την μέσα από τα μάτια κι άλλων ανθρώπων».

Ματίλντα Χατζηπαναγιώτου
Ματίλντα Χατζηπαναγιώτου
Την σημασία που έχει για την σημερινή νέα γενιά η εμπειρίαFulbright ανέπτυξαν δύο από τους τωρινούς υποτρόφους, η Ελληνίδα Ματίλντα Χατζηπαναγιώτου, που σπουδάζει στην Νέα Υόρκη και η Αμερικανίδα KristinaWilliamson, που πέρασε ένα χρόνο στην Ελλάδα. Σε κάποιο διάλειμμα της εκδήλωσης μιλήσαμε με την Ελληνίδα υπότροφο.

Μ. Χατζηπαναγιώτου: «Η εμπειρία του να είσαι “Fulbrighter” στην Αμερική, όπως συζητήσαμε και μέσα, είναι κάτι πάρα πολύ ξεχωριστό. Είσαι πρεσβευτής της χώρας σου στην Αμερική, μιλάς στους άλλους για τον πολιτισμό σου αλλά και μέσα από την καθημερινή επικοινωνία τους δείχνεις ποια είναι εκείνα τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά ενός Έλληνα και τι μπορεί ένας Έλληνας να προσφέρει στο Αμερικανικό ακαδημαϊκό περιβάλλον».

Kristina Williamson
Kristina Williamson
Για την Ματίλντα Χατζηπαναγιώτου σημασία έχει επίσης η έμφαση που δίνει το πρόγραμμα Fulbright στην αλληλοκατανόηση. Η άλλη φοιτήτρια που μίλησε, ηKristina Williamson έδωσε ένα παράδειγμα της δύναμης που έχει το πρόγραμμα Fulbright. Όπως είπε, όταν έφθασε στην Ελλάδα για να περάσει έναν χρόνο φωτογραφίζοντας τα Κύθηρα, όλοι την αποκαλούσαν η Αμερικάνα φωτογράφος. Όταν ήρθε η ώρα να φύγει από τα Κύθηρα οι πάντες την ήξεραν σαν το «Χριστινάκι».

voa

Μια διαφορετική γραφή. Ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος



«Παράξενες μέρες. Μέρες που ενόσω το όνειρο, μιας αδελφωμένης ανθρωπότητας θα μπορούσε να ‘ναι πιο κοντά φαίνεται αποκαρδιωτικά μακρινό. Για να συνεχίσουμε να μοχθούμε «χρειαζόμαστε εμβόλιο κατά της απογοήτευσης.»[i]


Από παντού βομβαρδιζόμαστε από πολεμικά ανακοινωθέντα. Σε κάθε γωνιά του πλανήτη η βία πυροδοτείται. Κι εδώ, σε τούτη την γωνιά της γης, οι έλληνες προσπαθούμε να αποπερατώσουμε τα ολυμπιακά έργα, πασχίζουμε για την αναβίωση της ολυμπιακής εκεχειρίας και νομίζουμε ότι βρισκόμαστε σε ειρηνική περίοδο. Νομίζουμε ότι ασχολούμαστε με τα έργα της ειρήνης, όμως κάνουμε μεγάλο λάθος. Τον τελευταίο καιρό έχει ξεσπάσει ο «ιερός πόλεμος» μεταξύ Πατριαρχείου και Αρχιεπισκοπής. Δεν είναι βέβαια ένας πόλεμος πνιγμένος στο αίμα, είναι όμως ένας αλληλοσπαραγμός θρησκευτικός μεταξύ ομόπιστων για την επικράτηση στην εξουσία. Συμβαίνουμε μάρτυρες του γεγονότος ότι αφού εν τέλει η πολιτική ηγεσία κατάφερε να κρατήσει την χώρα μας στο περιθώριο της πολεμικής αναμπουμπούλας, οι πνευματικοί ηγέτες του ελληνισμού αποφάσισαν να κατατρώγονται ασύστολα κυνηγώντας όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μερίδιο στην εξουσία. Δεν είμαι «άνθρωπος της εκκλησίας», πάντα με απωθούσε η εξουσιολαγνεία των ισχυρών, δυστυχώς αυτή την εικόνα με ποτίζει τόσα χρόνια η εκκλησία. Ένιωθα πως αυτή η χλιδή και η πολυτέλεια που υφαίνονται συχνά πυκνά με την εκκλησιαστική εξουσία είναι μακριά από κάθε είδους πνευματικότητα και αποπροσανατολίζει την ψυχή από το καλό και αγαθό. Παρόλα αυτά το σκηνικό της διχόνοιας με πειράζει. Με πειράζει διότι στην διδασκαλία του Ιησού βρίσκω ουσία εξέλιξης του ανθρώπου και με πειράζει να βλέπω τους εκπρόσωπους Tου να απομακρύνονται τόσο πολύ από τον Λόγο Του. Προσπαθώ λοιπόν να αντιπαλέψω, να βρω ακτίνες να φωτίσουν την ελπίδα μου για τον κόσμο. Με τα μάτια ορθάνοιχτα κοιτώ από πού, ποιος μπορεί να προσφέρει για το κοινό καλό και όχι να εξουσιάσει αρπακτικά. Ποιο στοιχείο θα οπλίσει την θέλησή μου με κουράγιο; Πως θα συνεχίσω να κρατώ το είναι μου δυνατό ενάντια στην παρακμή; Ψάχνω να βρω την αρετή όχι στα παχιά λόγια αλλά εκεί που εκφράζεται στην καθημερινότητα. Ψάχνω ανθρώπους που φέρουν φως από όπου κι αν προέρχονται ότι κι αν εκπροσωπούν. Το φως λοιπόν ήρθε με μια είδηση που διάβασα σε εφημερίδα στις αρχές της χρονιάς. Τότε που μια ομάδα ελλήνων στρατιωτών είχε εγκλωβιστεί σε έναν ναό που πυρπολήθηκε από αλβανούς στο Κοσσυφοπέδιο. Μάλιστα ήρθε από άνθρωπο της εκκλησίας, παρ΄ όλο που αυτή με ποτίζει με απογοήτευση. Ορθόδοξος, θρησκευτικός ηγέτης, συμπατριώτης μας είναι ένα από τα πιο αξιόλογα παραδείγματα ανθρώπων που η πράξη τους φωτίζει τις ελπίδες μας για έναν καλύτερο κόσμο. Πράξη ανθρώπου γενναίου που απευθύνεται σε όλους ανεξαιρέτως και που μπορώ ανεπιφύλακτα να συστήσω στα παιδιά μου να του μοιάσουν. Λέει: «Η ειρήνη και η ασφάλεια για την οποία όλοι ομιλούν, θα εξασφαλιστεί με τη φροντίδα για την κοινωνική δικαιοσύνη και την ανάπτυξη των φτωχότερων κοινωνιών του πλανήτη.» [ii] και όλη του η ζωή είναι η μάχη να ‘ναι συνεπής σε αυτές τις λέξεις. Η είδηση λοιπόν που διάβασα έλεγε τα εξής: Ιδιαίτερη συγκίνηση έχει προκαλέσει η απόφαση του Αρχιεπισκόπου Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας, Αναστάσιου, να προσφέρει το ποσό των 600.000 δολαρίων για την αναστήλωση στο Κοσσυφοπέδιο μίας εκκλησίας και ενός τζαμιού, ή την ανοικοδόμηση ενός νεανικού κέντρου. Στο μήνυμά του ο Αρχιεπίσκοπος τονίζει: «Η πυρπόληση εκκλησιών και τζαμιών δεν προωθεί τη δικαιοσύνη και την ειρήνη, ούτε ασφαλώς την πρόοδο. Αντίθετα, μας γυρίζει σε εποχές και πρακτικές που οδήγησαν τη Βαλκανική σε καθυστέρηση, σε διχασμούς και τραγωδίες. Όσοι μάλιστα εμπλέκουν τη θρησκεία στη βία, ουσιαστικά βιάζουν το πνεύμα της θρησκείας. Όσο δίκαιο και αν έχει κανείς, οφείλει να σεβασθεί την ιερότητα και τον ρόλο που έχουν οι ιεροί τόποι λατρείας. Αυτοί πρέπει να γίνονται κέντρα συμφιλιώσεως και ειρήνης και όχι εστίες συντηρήσεως εχθροτήτων. Μόνο με την ειρηνική συνύπαρξη των θρησκευτικών κοινοτήτων μπορεί να υπάρξει αληθινή κοινωνική πρόοδος. Αυτή την αρχή προσπαθούμε να σεβόμαστε χριστιανοί και μουσουλμάνοι στην Αλβανία: να συμβιώνουμε και να συνεργαζόμαστε αρμονικά. Η νηφαλιότητα της ανεξιθρησκείας και η τόλμη της αγάπης πρέπει να υπερνικήσουν το τυφλό μίσος που οδηγεί σε αλυσίδα συγκρούσεων. Κατά τον 21ο αιώνα, παντού, και κατ' εξοχή στην περιοχή των Βαλκανίων, καλούμεθα -ανεξάρτητα από την κοινότητα, εθνική ή θρησκευτική, στην οποία γεννηθήκαμε- να αγωνιστούμε για να συνυπάρξουμε ειρηνικά, με αλληλοσεβασμό και αλληλεγγύη.» Κλείνοντας το μήνυμά του, ο Αναστάσιος σημειώνει ότι «το ποσό αυτό συγκεντρώθηκε με κόπους για την ανοικοδόμηση του Καθεδρικού ναού στα Τίρανα…»Ήταν για μένα μια έμπρακτη απάντηση στο επεισόδιο της πυρπόλησης του ορθόδοξου ναού που υπερασπίστηκαν οι έλληνες στρατιώτες. Εντυπωσιάστηκα και αποφάσισα να μάθω για αυτόν τον άνθρωπο, να γνωρίσω την προέλευσή του, τον βίο του και το έργο του. Διαπίστωσα ψάχνοντας στο διαδίκτυο ότι μια τέτοια γενναία πράξη δεν ήταν ούτε τυχαία ούτε μοναδική. Ένα πλήθος άλλων παρόμοιων πράξεων και ένα πλέγμα βαθιά ανθρώπινων συλλογισμών πλαισιώνει το έργο του. Θέλησα λοιπόν να κάνω μια μικρή συλλογή στοιχείων από την ζωή του, ενδεικτική για την ποιότητα που αναγνώρισα και να την μοιραστώ μαζί σας. Ο Αναστάσιος Γιαννουλάτος ξεκίνα την ζωή του στον Πειραιά με επτανησιακή καταγωγή, 4 Νοέμβρη του 1929.[iii] Στα πρώιμα ενδιαφέροντά του ήταν τα μαθηματικά και ως έφηβος νόμιζε ότι θα ακολουθήσει καριέρα επιστήμονα. Η εμπειρία του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου και του εμφυλίου όμως τον επηρέασε βαθύτατα και ήταν οι αφορμές για να αναπροσανατολίσει την πορεία του. Το ερώτημα που γεννήθηκε μέσα του τότε ήταν: «που βρίσκεται η ελευθερία και η αγάπη; Πολλοί βρήκαν τον δρόμο τους στο κομμουνιστικό κίνημα αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ την ελευθερία και την αγάπη ως αποτέλεσμα του κομμουνιστικού κόμματος ή κανενός άλλου κόμματος.» Κατά την διάρκεια του πολέμου τα σχολεία ήταν κλειστά. Είχε την ευκαιρία να διαβάσει πολύ. Μάρξ, Φρόϋντ, Φόϋερμπαχ. Υπήρξε μια σημαντική στιγμή! «θυμάμαι σαν χτες γονατισμένος να ρωτώ: Υπάρχεις; Είναι αλήθεια ότι υπάρχει ο Θεός της Αγάπης; Δείξε την Αγάπη Σου. Δώσε μου ένα σημάδι. Όταν κάνεις τέτοια προσευχή η απάντηση έρχεται. Όχι με αγγέλους, αλλά συνειδητοποιείς ότι ο Θεός είναι εκεί, μπροστά σου και λέει, δεν ζητώ κάτι τι από εσένα αλλά εσένα ολόκληρο. Τότε αντιλαμβάνεσαι ότι σημαντικό είναι να δοθείς και όχι να δώσεις.»[iv] Έτσι ανέπτυξε μέσα του δυνατή πίστη ότι ο πόνος και η καταστροφή μπορούν να απαντηθούν μόνο μέσα από το μήνυμα της αιώνιας ειρήνης, της ειρήνης που προέρχεται από τον Ιησού Χριστό. Εισήχθη στην Θεολογική σχολή Αθηνών από όπου αποφοίτησε το 1951. [v] Νεαρός νιώθει μέσα του την αξία της υπηρεσίας του καλού και οι σκέψεις του τον οπλίζουν με τη δύναμη και την γενναιότητα να αντιπαρέλθεί μέσα από οποιεσδήποτε αντιξοότητες αφιερωμένος ολοκληρωτικά στον Ιησού Χριστό και τον Λόγο Του: «Θυμάμαι όταν τέλειωνα τη θητεία μου στο στρατό. Ήμουν ανθυπολοχαγός, ήμουν αρχηγός της Σχολής Διαβιβάσεων. Με είχαν βάλει σε στο ραδιόφωνο. 1954. Έπρεπε να τελειώσει η θητεία μου και να δω τι θα κάνω. Μεγάλη Τρίτη είχα βάρδια και δεν μπορούσα να βγω έξω. Με συγκίνησε ένα Ευαγγέλιο: ‘Αν ο κόκκος του σίτου πεσών εις την γην να αποθάνει, ούτος μόνος μένει. Αν δε αποθάνει, πολύ καρπόν φέρνει’. Πιστεύω ότι η χριστιανική ζωή έχει αυτό το μυστικό. Μια διάθεση προσφοράς χωρίς να σκέφτεσαι αν πετύχει ή δεν πετύχει και από κει και πέρα το αφήνεις στα χέρια του Θεού. Είσαι αυθεντικός όχι περιμένοντας αποτελέσματα, κάνοντας πλάνα, σχέδια, αλλά ζώντας αυτό το μυστήριο της πίστεως. Για μένα είναι ένα μυστήριο αγάπης.»[vi] Όταν αρχίζω πλέον και προβληματίζομαι για το τι είναι το χρέος, τι είναι να είναι κανείς Ορθόδοξος, με απασχολεί το θέμα ότι από την Ορθόδοξη εκκλησία λείπει το άνοιγμα το οποίο υπήρχε πάντοτε, το άνοιγμα προς τους άλλους. Προς αυτούς που δεν είχαν την ευλογία να ξέρουν αυτά που γνωρίζαμε εμείς.[vii] Τότε βρέθηκε μπροστά στο δίλημμα: «Καλά, θα πάνε οι άλλοι; Θα κάθεσαι εσύ στην Αθήνα και θα κάνεις διαλέξεις για να πάνε οι άλλοι; Έτσι λοιπόν λέω, Αναστάση, πρέπει να πας στην πρώτη γραμμή. … δεν είναι όμορφο να μιλάς για ορισμένες ιδέες οι οποίες δήθεν θα πρέπει να γίνουν από άλλους.»[viii] «Στα 33 μου, Χριστούγεννα πήγα στο μοναστήρι της Πάτμου. Ήταν μια περίοδος οπού βιώνεις την απόλυτη σιωπή και απομόνωση. Με απασχολούσε το ζήτημα σχετικά με το ιεραποστολικό έργο. Το ερώτημα μου ήταν, τι θα γίνει με τους κινδύνους που έχω να αντιμετωπίσω; Ήρθε η ανταπόκριση: Δεν είναι ο θεός αρκετός για σένα; Αν ο Θεός δεν σου φτάνει, τότε σε ποιο Θεό πιστεύεις; Αν ο Θεός σου αρκεί τότε πήγαινε!»[ix] Φτάνει στην Αφρική: «24 Μαΐου 1964. Το πρωί χειροτονούμαι, το βράδυ φεύγω για την Αφρική. Η πρώτη μου λειτουργία έγινε εκεί.»[x]Στην Ουγκάντα, εκεί ένιωσε ότι ήταν ο προορισμός του και πως η ζωή του επιτέλους είχε αρχίσει.[xi] -Όταν πήγατε στην Αφρική τι είχε προτεραιότητα για σας; Ρωτά ο δημοσιογράφος της ΝΕΤ Θεοδωράκης-Να είμαι συνεπής σε αυτό που πίστευα. Απαντά ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος. -… έχετε πει ότι: «Ενδεχομένως κάποιος που αυτοπροσδιορίζεται ως άθεος να είναι πολύ πιο κοντά στον Θεό από εμένα που φαίνομαι να είμαι εκπρόσωπός του». Στην Αφρική που πήγατε, ήσασταν απέναντι σε άθεους…-Όχι, όχι. Η Αφρική ήθελα να σας πω, είναι αδικημένη από πολλές πλευρές. Ευτυχώς όμως σε ένα πράγμα δεν είναι αδικημένη. Κανείς δεν της απαγόρευσε ποτέ, όπως έγινε στην Αλβανία, να πιστεύει, και αν θέλετε να τραγουδάει και να χορεύει για τον Θεό… Οι πρώτες έρευνές μου οι επιστημονικές ήταν για την Αφρικανική θρησκευτικότητα, η οποία πολλές φορές ονομάζεται "πρωτόγονη" από ορισμένους. Εγώ έχω αλλάξει τον όρο και τη λέω "πρωτογενή". Ο άνθρωπος που ζει σε συνθήκες τέτοιες δε σημαίνει ότι είναι πρωτόγονος, εμείς τον βλέπουμε έτσι. Το σύστημα σκέψεως, γλώσσας, επικοινωνίας, είναι πάρα πολύ σημαντικό και πάρα πολύ σύνθετο. Είναι απλώς πρωτογενές. Όμως παρόλο που ονειρεύτηκε την Αφρική για καινούρια του πατρίδα, το όνειρο κόπηκε. Ήταν σε ένα συνέδριο στην Γενεύη όταν η μαλάρια του έδωσε το δεύτερο καθοριστικό χτύπημα. Σώθηκε, όμως η υγεία του είχε υποστεί τόσο μεγάλη βλάβη που δεν ήταν δυνατόν να επιστρέψει. «Ήταν σαν να πεθαίνω. Είχα γίνει Ιερέας ειδικά και μόνο για να υπηρετήσω στην Αφρική. Αλλιώς θα είχα ακολουθήσει ακαδημαϊκή καριέρα.»[xii] Οι φίλοι προσπαθούσαν να τον πείσουν ότι θα μπορούσε μέσα από την διδασκαλία να εμπνέει άλλους για ιεραποστολικό έργο. Αλλά για αυτόν ήταν ξεκάθαρο ότι κανείς λέει πρέπει να το πράττει επίσης. Μόνο που στην περίπτωσή του δεν είχε άλλη επιλογή: «Έπρεπε να επιστρέψω στο πανεπιστήμιο.»[xiii] Διατέλεσε καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ρασοφόρος με έναν ιδιαίτερο τρόπο διδάσκει ιστορία των θρησκειών: Δίνει βάση στις Αφρικανικές λατρείες και άλλες ζώσες θρησκείες με ιδιαίτερη έμφαση στο Ισλάμ. «…Ήταν το 1975 όταν για πρώτη φορά υποχρεώσαμε τους δικούς μας φοιτητές να μαθαίνουν για το Ισλάμ, κατά έναν προφητικό τρόπο θα έλεγα. Αυτός λοιπόν ο διάλογος με τις άλλες θρησκείες και πιο συγκεκριμένα με το Ισλάμ που έχει μπει στο προσκήνιο αυτό τον καιρό, παραμένει ένα πολύ κρίσιμο θέμα και αυτά τα χρόνια.»[xiv] Τον Νοέμβριο του 1973 εμπλέκεται στην υποστήριξη των φοιτητών που έχουν καταλάβει την νομική: «Κατά την κορυφαία μέρα των γεγονότων της Νομικής Σχολής, ήρθε στο Φαρμακείο μας, ο Βοηθός Επίσκοπος Ανδρούσης Αναστάσιος με 4 τσάντες γεμάτες τρόφιμα και φάρμακα και ζήτησε, “...δυο παιδιά να με βοηθήσουν στη μεταφορά και την παράδοσή τους στους Φοιτητές της Νομικής”. Ο Δεσπότης φορούσε τα ράσα του κι έναν απλό σιδερένιο Σταυρό. Πήραμε τα πράγματα και κατευθυνθήκαμε προς την αποκλεισμένη από Αστυνομικούς Νομική Σχολή. Κάποια στιγμή, πέσαμε σε Αστυνομικό μπλόκο. “Στοπ! Δεν πρόκειται να περάσετε πιο μέσα”, μας φώναξαν». «Ο Βοηθός Επίσκοπος Ανδρούσης όμως, δεν σταμάτησε. Προχώρησε προς το μέρος τους, και τους είπε: “Εκεί μέσα υπάρχουν νέα παιδιά, αδέλφια σας, που αγωνίζονται για την Ελευθερία και το Μέλλον της Πατρίδας μας. Θέλω να τους παραδώσω αυτά τα φάρμακα και τα τρόφιμα. Είμαι Κληρικός και είναι καθήκον μου να το κάνω”. Τότε, κάποιοι από τους Αστυνομικούς που είχαν κρύψει τα διακριτικά και τους ατομικούς αριθμούς τους, άρχισαν να τον τραβούν από τα ράσα και τον χτυπούσαν επανειλημμένα με βάρβαρο τρόπο στον τοίχο. Αυτός τους ξέφυγε, και με γρήγορα βήματα κατευθύνθηκε στην είσοδο της Νομικής, όπου παρέδωσε στους ξεσηκωμένους Φοιτητές, τις δύο τσάντες που κρατούσε ο ίδιος...»[xv] Η πλήρης αποκατάσταση της υγείας του τελικά του επιτρέπει να επιστρέψει στην Αφρική το 1981. Μια περίπου δεκαετία μετά σκεφτόταν ότι θα μπορούσε πλέον να επιστρέψει στο πανεπιστήμιο της Αθήνας όπου θα αφιέρωνε τον εαυτό του στην διδασκαλία και το γράψιμο. Όμως παρα όσα σχεδίαζε, η ζωή του τον έφερε αλλού. Ούτε Αθήνα ούτε Αφρική, αλλά στην Αλβανία. Απεσταλμένος από το πατριαρχείο σε εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες μέσα σε δώδεκα χρόνια, έχοντας στα πρώτα βήματα να αντιμετωπίσει το έμπρακτο μίσος του καθεστώτος, που το θυμίζουν οι σφαίρες που μένουν ακόμη καρφωμένες στα τζάμια του γραφείου του, καταφέρνει να στήσει ξανά την ορθόδοξη εκκλησία στα πόδια της. Σε αυτήν τη χώρα, που κάποτε προσπάθησε να τον διώξει ακόμα και με ειδική συνταγματική ρύθμιση. Στις δυσκολίες στέκεται με σθένος διατηρεί το κέντρο βάρους σταθερά στις πεποιθήσεις του: «13 χρόνια τώρα στην Αλβανία, εμείς συνεχίζουμε έναν διάλογο όχι επιστημονικής υφής αλλά περισσότερο έναν διάλογο ζωής, προσπαθώντας ακριβώς να δώσουμε ένα δείγμα ότι μπορούν να συνυπάρξουν θρησκευτικές κοινότητες όχι απλώς με ανοχή, αλλά με μια αδελφική συνεργασία.» [xvi]Πέρα από το δύσκολο εκκλησιαστικό έργο που έχει να επιτελέσει, οργανώνει συνδέσμους γυναικών, νεολαίας και διανοουμένων. Προωθεί πρωτοποριακά προγράμματα όπως το Διαγνωστικό Ιατρικό Κέντρο με 24 ειδικότητες στα Τίρανα, τρία πολυϊατρεία σε άλλες πόλεις, Ινστιτούτο Επαγγελματικής Κατάρτισης με έξι ειδικότητες, 12 νηπιαγωγεία σε διάφορες πόλεις. Φροντίζει για την κατασκευή δρόμων, υδραγωγείων, γεφυρών, την επισκευή δημόσιων σχολείων. Αλλά και αναπτύσσει άλλες δραστηριότητες σε τομείς υγείας, παιδείας, κοινωνικής πρόνοιας, αγροτικής αναπτύξεως, πολιτισμού και οικολογίας. Το 1999 στην κρίση του Κοσσυφοπεδίου οργάνωσε ανθρωπιστικό πρόγραμμα σε διάφορες αλβανικές πόλεις, το οποίο παρείχε βοήθεια σε περίπου 30.000 πρόσφυγες. Κατά την ένταση Ελλάδας – Αλβανίας συνέβαλε στην εκτόνωση και στην προσέγγιση των δύο χωρών. Με τις πρωτοβουλίες αυτές δόθηκε εργασία σε χιλιάδες ανθρώπους, δημιουργήθηκαν σοβαρά έργα κοινωνικής υποδομής και η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας αναδείχθηκε σε πολυδύναμο πνευματικό και αναπτυξιακό παράγοντα της γειτονικής χώρας. [xvii] Σε συνέντευξή στην ΝΕΤ φιλοξενούμενος του δημοσιογράφου Σ. Θεοδωράκη, Θα ερωτηθεί: -… ποιο είναι το σημαντικότερο έργο για σας, στην Αλβανία; -Το ότι 11 χρόνια κάθομαι μ' έναν πονεμένο λαό που αναζητάει κάτι καλύτερο. Όλα τα άλλα είναι απλώς εκφράσεις της αγάπης αυτής. Αλλά το πιο σημαντικό είναι να μένει κανείς με τους ανθρώπους που υποφέρουν, που αναζητούν, που χάνουν την ελπίδα, που πρέπει να την ξαναβρούν….-Να μένει κανείς με τους Ορθοδόξους, που υποφέρουν…-Όχι, θα σας έλεγα με όλους τους ανθρώπους. Εμείς δεν κάνουμε τέτοιες διακρίσεις. Το σημαντικό για έναν λαό ο οποίος έχει ταλαιπωρηθεί τόσα χρόνια και η Αλβανία έχει τη μεγαλύτερη οδύνη περάσει. Πέρασε έναν αθροιστικό διωγμό, ο οποίος κράτησε από το '67 μέχρι το '90 σε απόλυτη μορφή. Το να μένεις λοιπόν κοντά στους ανθρώπους εκείνους που έχουν στερηθεί, για μένα το πιο πολύτιμο, τη δυνατότητα της ελευθερίας, να πιστεύουν ή να μην πιστεύουν, αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό… Από την ίδια συνέντευξη είναι και οι παρακάτω φράσεις. Κοινό χαρακτηριστικό τους για μένα είναι ότι σκέψη και πράξη πλέκονται άρρηκτα δεμένες μεταξύ τους. Η κάθε του σκέψη οδηγούμενη από την καρδιά, και την αγάπη για τον άνθρωπο, με τα χέρια γίνεται πράξη. Διαβάστε με τα μάτια της ψυχής και επιτρέψτε της να απολαύσει. …Το '99 με το Κόσσοβο ήταν πολύ δύσκολη ώρα. Διότι καταλαβαίνετε ότι έρχονται χιλιάδες Μουσουλμάνοι Αλβανοί, έρχονται στην Αλβανία, σε μια ταχύτητα που δεν προλαβαίνεις να αντιδράσεις. Η πιο συνετή αντίδραση θα ήταν: καθίστε στη γωνιά σας να περάσει η καταιγίδα. Επίσης με το νότο όλοι άρχισαν να λένε: τώρα χάθηκε ο νότος. Μια στιγμή.Η δική μας τοποθέτηση ήταν διαφορετική. Δεν ήταν σχέδιο που λέτε. Εγώ προσπαθώ να υπακούσω σε αυτό που πιστεύω, το παράδοξο, θέλημα του Θεού. Αυτό το τολμηρό πράγμα που υπάρχει στο Ευαγγέλιο: "Ξένος είμαι και περιεβάλλετέ με". Λοιπόν είπα στους ανθρώπους: "Εμείς αυτή την ώρα της κρίσεως, ας σταθούμε κοντά σε αυτούς που υποφέρουν. Ποιοι υποφέρουν; Οι πρόσφυγες. Ας σταθούμε κοντά τους".Λεφτά δεν είχαμε. Είμαστε πολύ πλούσιοι, όπως σας είπα, σε φίλους. Κάναμε έκκληση. Και ξέρετε, μια έκκληση που έγινε σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, 12.000.000 δολάρια συγκεντρώθηκαν. Όχι για μας, είπαμε: "Θέλουμε τα χρήματα για να βοηθήσουμε". Ήρθαν. Κι έτσι μπορέσαμε και βοηθήσαμε 33.000 ανθρώπους. Με κατασκηνώσεις, με άμεση βοήθεια, με κινητοποίηση ανθρώπων. Εγώ έτρεχα με τα ελικόπτερα και είχα πάει και στην Πρεμετή και στο Αργυρόκαστρο και στους Αγίους Σαράντα, μοιράζοντας δέματα. Για να σπάσω το φόβο. Μη φοβόσαστε. Οι πρόσφυγες δεν πρόκειται να μείνουν όταν είναι τόσο κοντά. Λοιπόν, εμείς εκείνη την ώρα δώσαμε ένα παρόν, θα σας έλεγα. Δεν κάναμε ούτε φιλανθρωπική δραστηριότητα, ούτε τίποτα. Είπαμε: είμαστε κοντά σας με σεβασμό και αγάπη…Τέλος νομίζω ότι αυτός ο άνθρωπος έχει εντοπίσει το γεγονός ότι οι λέξεις έχουν εσκεμμένα χάσει το νόημά τους. Ενώ ο ρόλος τους ήταν να προσπαθούν να περιγράψουν την αλήθεια σήμερα χρησιμοποιούνται με σκοπό να μας βυθίσουν στην λήθη: …Να σας πω εγώ κάτι πολύ τολμηρό, το οποίο ανέφερα πρόσφατα, όταν μίλησα στην Κρήτη στους φοιτητές. Ήταν ακριβώς το θέμα "Τι είναι πόλεμος, τι είναι τρομοκρατία". Εγώ πιστεύω ότι επειδή μιλήσατε για τη διεθνή υποκρισία, υπάρχει μια διεθνής υποκρισία. Ιδίως δε ύστερα από το Σεπτέμβριο εκείνο τον περιβόητο, που πάει να γίνει σα να είναι καινούργια ημερομηνία, όπως λέμε προ Χριστού και μετά Χριστόν, πολλοί λένε προ και μετά. Μου φαίνονται υπερβολές… για μένα είναι μεγάλη αυτή η σύγχυση και η υποκρισία, η χρήση των όρων: τι είναι πόλεμος, τι είναι τρομοκρατία. Όταν λοιπόν μία ομάδα τανκ περνάει σε μια φτωχογειτονιά και σκοτώνει τα παιδιά τα οποία κοιμούνται, αυτό είναι πόλεμος. Κι όταν μία φοιτήτρια, στην απόγνωσή της ή στη συνέπειά της, μια νέα κοπέλα που μπορεί να ζήσει όπως θα ήθελε να ζήσει, παίρνει μια βόμβα κι ένα κοράνιο, αυτό είναι τρομοκρατία. Ε, δεν μπορεί να είναι έτσι τα πράγματα. …Δηλαδή για κάποιους, όταν βομβαρδιζόταν το Βελιγράδι, ήταν τρομοκρατία ενός κράτους. Όταν βομβαρδιζόταν η Τσετσενία, παιδιά στην Τσετσενία, υπήρχε σιωπή. Δηλαδή γενικά, είμαστε μονόφθαλμοι στην πολιτική μας, κι όχι μόνο οι της εκκλησίας, ή μόνο της θρησκείας. … Δεν είναι μόνο οι θρησκευόμενοι άνθρωποι που σ' αυτό το πράγμα έχουν αυτή την άποψη... βρέθηκαν τόσοι Εβραίοι διανοούμενοι που διαμαρτυρήθηκαν γι' αυτά, αυτό είναι σημαντικό. Μακάρι να βρει τρόπο και για αυτές του τις σκέψεις να δράσει. Θα τον παρατηρώ με αγάπη και θαυμασμό και θα προτείνω στα παιδιά μου να του μοιάσουν. Γιατί έτσι νομίζω ότι μπορούν πραγματικά να είναι ελεύθερα.