Το νέο μας blog είναι http://havdata.blogspot.com/ ****** [επιλογές από την ειδησεογραφία του διαδικτύου, σχόλια, νέα τοπικού ενδιαφέροντος, ¨κι¨ ό,τι άλλο τύχει]. [A selection of news, comments, and topics of interest]. [ Ελα να ζήσεις την ζωή σου έξω κάμποσες δεκαετίες νεοέλληνα για να καταλάβεις την προνομιακή της Ελλάδας ύπαρξη, στον χώρο στον χρόνο στο κλίμα στη θάλασσα στο αρχιπέλαγος και στην ζωή]. λορνιόν

Saturday, May 31, 2008

στα πανεπιστήμια η Αριστερά -παίζει την επανάσταση-


Γραφει ο Aντωνης Kαρκαγιαννης

Το έχουμε ξαναγράψει και το επαναλαμβάνουμε: την εποχή που εμαίνετο η κρίση στα πανεπιστήμια των δυτικών χωρών (από τα μέσα της δεκαετίας του ’60), ένας κυνικός παρατηρητής έγραψε με σαρκασμό: μην ανησυχείτε, θα δώσουμε τη Σορβόννη και μερικά άλλα πανεπιστήμια στην Αριστερά για «να παίζει την επανάσταση», αλλά η άρχουσα τάξη θα κρατήσει αυστηρά τα δικά της πανεπιστήμια. Ετσι ή περίπου έτσι συνέβη. Στην Ευρώπη και στην Αμερική. Κάποτε η Αριστερά βαρέθηκε «να παίζει την επανάσταση» άσκοπα, ακριβέστερα αφανίσθηκε παίζοντας την επανάσταση, οι ήρωές της γέρασαν μαζί με τις ιδέες τους και τα πανεπιστήμια, όλα μαζί πια, άρχισαν να παράγουν μαζικά μεσαία και υψηλά στελέχη για το σύστημα της άρχουσας τάξης. Κάπως έτσι άρχισαν να διαμορφώνονται οι κοινωνίες της επιστήμης και της γνώσης. Φυσικά, δεν εννοούμε κοινωνίες επιστημόνων, αλλά κοινωνίες όπου η επιστήμη και η γνώση αποτελούν τη δυναμική κινητήρια δύναμη. Στην υπηρεσία του κεφαλαίου, θα πουν μερικοί. Εστω! Αλλά μην κάνετε το λάθος να νομίσετε ότι γι’ αυτόν τον λόγο η αλλαγή είναι ασήμαντη. Είναι συγκλονιστική από κάθε άποψη και ήδη οι χώρες διακρίνονται σε παραγωγούς επιστήμης και γνώσης και σε απλούς καταναλωτές...

Στη χώρα μας, στην Ελλάδα, δεν ακολουθήσαμε αυτόν τον δρόμο. Η πανεπιστημιακή κρίση ήρθε με κάποια καθυστέρηση και σχεδόν συνέπεσε με το αίτημα της δημοκρατίας κατά της χούντας. Δεν ήταν καθαρά ακαδημαϊκή, δεν αφορούσε τα προγράμματα σπουδών, τους δασκάλους, τον τρόπο διδασκαλίας, τις ακαδημαϊκές ελευθερίες (πολύ λίγο και στρεβλά), τη σχέση σπουδών και κοινωνίας (επίσης πολύ λίγο και στρεβλά), την οργάνωση του μαζικού πανεπιστημίου που θα αντικαθιστούσε το ταξικά επιλεκτικό. Με το πολύ ισχυρό και σχεδόν πανελλήνιο αίτημα για την αποκατάσταση της δημοκρατίας, η κρίση στα πανεπιστήμια υπήρξε πολιτική με την πιο στενή έννοια και διατηρήθηκε τέτοια και μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Μοιραία τα πανεπιστήμια μεταβλήθηκαν σε πεδίο κομματικού ανταγωνισμού και σε χώρους στρατολόγησης και ανάδειξης κομματικών στελεχών.

Οσο και αν μερικοί το βρίσκουν ανορθόδοξο το δημοκρατικό μαζικό πανεπιστήμιο στη Δύση, ήταν ανάγκη και αίτημα της άρχουσας τάξης. Να το πούμε διαφορετικά, ανάγκη και αίτημα μιας ανοιχτής και αναπτυγμένης αγοράς. Θα πρέπει, λοιπόν να αναρωτηθούμε στα σοβαρά αν στη χώρα μας έχουμε «άρχουσα τάξη» που να λειτουργεί σαν τάξη ηγετική. Και αν έχουμε ανοιχτή αγορά που από τη λειτουργία της να προκύπτουν τόσο εκλεπτυσμένες ανάγκες και αιτήματα όπως είναι η γνώση, οι επιστήμες, η παιδεία, η τέχνη και τα γράμματα. Το ερώτημα είναι μεγάλο και βαθύ, κάποτε πρέπει να μας απασχολήσει. Για την ώρα και μόνο για να αποσαφηνίσω τις έννοιες, σημειώνω ότι στις αρχές του περασμένου αιώνα είχαμε «άρχουσα τάξη», μικρή μεν και αναιμική, αλλά λειτουργούσε σαν τάξη που άφησε τα ίχνη της στην παιδεία (είναι εκπληκτικό πόσοι έμποροι και επιχειρηματίες συμμετείχαν στον πραγματικά πρωτοπόρο Εκπαιδευτικό Ομιλο), στα γράμματα και σε ενδιαφέρουσα δημόσια και αστική αρχιτεκτονική, κατάλοιπα της οποίας σώζονται ακόμη.

Στη νεότερη Ελλάδα έχουμε ικανούς και επιτυχημένους επιχειρηματίες, πολλοί από τους οποίους έχουν συνδέσει τη μοίρα τους με την κρατική προστασία απ’ όπου αντλούν δύναμη και πλούτο. Εχουμε πολλούς πλουσίους και αρκετούς πολύ πλουσίους. Αλλά δεν έχουμε άρχουσα τάξη, δεν νομίζω ότι έχουμε. Οπως δεν έχουμε και αναπτυγμένη αγορά με ανάγκες και απαιτήσεις ανώτατης παιδείας. Με δυο λόγια ανακύπτει πάλι το ερώτημα: ποιο είναι το πρόβλημα, ο καπιταλισμός ή ο καθυστερημένος καπιταλισμός;

Ετσι, δεν είχαμε «άρχουσα τάξη» που να ενδιαφέρεται για τα δικά της πανεπιστήμια. Με το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, στη θέση της άρχουσας τάξης διαμορφώθηκε εκτεταμένη και διάχυτη στην κοινωνία κρατική εξουσία με παραφυάδα τον συνδικαλισμό του κρατικού ή ημικρατικού τομέα. Μεγάλα πλήθη λαού πίστεψαν ότι αυτή η ετερόκλητη συμμαχία κράτους, κόμματος και επαγελματικού συνδικαλισμού θα υποκαθιστούσε την «άρχουσα τάξη» στο βασικό της ρόλο, να σύρει πίσω της ολόκληρο τον λαό προς την ίδια κατεύθυνση. Την ίδια ψευδαίσθηση καλλιεργούσε και το σοβιετικό καθεστώς, ότι το κράτος και το κόμμα θα έπαιζε τον ρόλο της «άρχουσας τάξης» και θα τραβούσε, εν ανάγκη και παρά τη θέλησή της, ολόκληρη την κοινωνία προς τα μπρος και προς την ίδια κατεύθυνση. Το αποτέλεσμα υπήρξε τραγικό και το γνωρίζουμε όλοι.

Προσέξτε ένα από τα βασικά αιτήματα των φοιτητών: να εγγυηθεί το κράτος την επαγγελματική αποκατάσταση όλων των πτυχιούχων! Το μόνο που μπορεί να κάνει το κράτος είναι να υποσχεθεί στους πτυχιούχους ότι θα τους καταστήσει δημοσίους υπαλλήλους! Πίσω από αυτό το αίτημα κρύβεται μια ενστικτώδης επίγνωση, ότι οι σπουδές και το πτυχίο δεν έχουν αντιστοιχία με τις ανάγκες της κοινωνίας, η οποία είναι ο φυσικός χώρος επαγγελματικής απορρόφησης. Για να το πω κυνικότερα, αλλά περισσότερο κοντά στην αλήθεια, με τις ανάγκες και τα αιτήματα μιας ανοιχτής αγοράς.

Η κρατικίστικη αντίληψη έχει εισχωρήσει βαθιά στα πανεπιστήμιά μας και σε ολόκληρη την κοινωνία. Αν μπορείτε να φαντασθείτε μια κρατικοποιημένη παιδεία και να περιγράψετε την ποιότητά της, περί αυτού ακριβώς πρόκειται. Αυτήν ακριβώς την κρατικοποιημένη παιδεία πρεσβεύουν και προωθούν τα δύο κόμματα της Αριστεράς, που εξακολουθούν να «παίζουν την επανάσταση» και θεωρούν τα πανεπιστήμια πεδίο «επαναστατικής άσκησης». Οταν διατυπώνουν τη θέση, μαζί με τον υποχείριο συνδικαλισμό, ότι δεν θα εφαρμόσουν νόμο που συζητήθηκε και ψηφίσθηκε στη Βουλή, απλώς αποκαλύπτουν την προβληματική τους σχέση με αυτό που τα ίδια αποκαλούν «αστική δημοκρατία» στην οποία, όμως, συμμετέχουν.

Τα πρωτοφανή έκτροπα που σημειώνονται στα δημόσια πανεπιστήμια και τα οποία ουσιαστικά έχουν ακυρώσει την ακαδημαϊκή λειτουργία και έχουν υποσκάψει το ακαδημαϊκό φρόνημα είναι στην πραγματικότητα ξεσπάσματα και εκρήξεις του αδιεξόδου, στο οποίο βρίσκεται ο «επαναστατικός» (δηλαδή ο Βίαιος) κρατισμός. Το ίδιο παρατηρείται και σε άλλους τομείς, όταν συνδικαλιστικές οργανώσεις ενεργούν ως «τάγματα εφόδου» για να επιβάλλουν με τη βία τις «επαναστατικές» επιλογές τους.


Το «αναντικατάστατο κενό» του ελληνικού καφενείου…

Tου Σταμου Ζουλα / stamoszoulas@gmail.com

Φ αίνεται ότι ο θάνατος του παραδοσιακού ελληνικού καφενείου επέφερε και ένα θανάσιμο πλήγμα στην κοινή πολιτική λογική. Στη λογική των πολιτικών και όχι, βεβαίως, των πολιτών, οι οποίοι εξακολουθούν να συνδιαλέγονται, να κρίνουν, να συγκρίνουν και να γνωμοδοτούν, διαμορφώνοντας αυτό που ονομάζουμε κοινή γνώμη. Κατά κανόνα, λοιπόν, το ελληνικό καφενείο αποτελούσε βασικό δίαυλο επικοινωνίας του βουλευτή με τον πολίτη. Μιας επικοινωνίας ετεροβαρούς, αφού ο πολιτικός κυρίως άκουγε, προβληματιζόταν και σχημάτιζε γνώμη· δηλαδή δεν… τηλεοπαραθυρολογούσε, όπως συμβαίνει στις ημέρες μας, πασχίζοντας (ματαίως) να επιβάλει στους τηλεθαμώνες τη δική του.

Χωρίς αμφιβολία αυτή η αποσύνδεση με την κοινή λογική είναι περισσότερο επιζήμια για ένα κόμμα που διεκδικεί την εξουσία και λιγότερο για εκείνο που την κατέχει. Διότι ο δεύτερος διαθέτει ήδη την πλειοψηφία και προσπαθεί τουλάχιστον να τη διατηρήσει, πείθοντας, έστω, τους ψηφοφόρους ότι ο επίδοξος διάδοχός του θα είναι… χειρότερος. Αντίθετα ο πρώτος οφείλει από μειονεκτική θέση να αποδείξει ότι διαθέτει όλα τα προσόντα (στελέχη, πολιτικό πρόγραμμα, αξιοπιστία, κ.λπ.) και να επαυξήσει την εκλογική του δύναμη, ως, δυνάμει, καλύτερος διαχειριστής της εξουσίας.

Με αφορμή, λοιπόν, την τρέχουσα επικαιρότητα ας επιχειρήσουμε μια συζήτηση του πάλαι ποτέ ελληνικού καφενείου. Και φυσικά να λάβουμε ως αφορμή το ζέον θέμα των τραμπουκισμών και των βιαιοπραγιών στους πανεπιστημιακούς χώρους. Ποια στάση έλαβαν τα τρία κόμματα της αντιπολιτεύσεως, με εξαίρεση τον ΛΑΟΣ; Ο κ. Παπανδρέου δήλωσε ότι «η κυβέρνηση και ο υπουργός Παιδείας συστηματικά υποθάλπουν την πόλωση και την ένταση στον χώρο της παιδείας». (Δευτερευόντως δε κατεδίκασε γενικώς τα επεισόδια «απ’ όπου και αν προέρχονται»). Ο κ. Αλαβάνος κατηγόρησε ευθέως την κυβέρνηση ότι υποκινεί τα επεισόδια «με την προβοκατόρικη στάση της», χωρίς καν να τα καταδικάσει. Και τέλος το ΚΚΕ μίλησε για «σκηνοθετημένες συγκρούσεις», αποδίδοντας ευθύνες στη ΔΑΠ (Ν.Δ.) και στη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ (!). Καίρια και κοινή θέση των τριών κομμάτων ήταν να αποσυρθεί ο νόμος-πλαίσιο της κυβερνήσεως· μια κίνηση, η οποία, αν μη τι άλλο, θα αποτελούσε και πλήρη δικαίωση των τραμπουκισμών.

Αναμφίβολα η συντριπτική πλειοψηφία των θαμώνων του καφενείου καταδικάζει τις βιαιότητες και τις περιθωριακές μειονότητες που τις προκαλούν. Πώς να πεισθεί, όμως, ότι τα υποκινεί η κυβέρνηση, όταν κοινό αίτημα ταραχοποιών και αντιπολιτεύσεως είναι να αποσυρθεί ο επίμαχος νόμος; Με ποια λογική θα δεχθεί ότι τα επεισόδια «είναι σκηνοθετημένα» ή «προβοκατόρικα», όταν μεταφέρεται αναίσθητος, από βιαιοπραγίες τραμπούκων, στο νοσοκομείο πρύτανις ΑΕΙ; Με ποιο επιχείρημα θα στοιχειοθετήσει τη «σύμπραξη» της ΔΑΠ με τη νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, για τη διαιώνιση των εκτρόπων; Τέλος γιατί δεν βγήκε κάποια, μεμονωμένη και ασήμαντη έστω, οργάνωση των πανεπιστημιακών να συμφωνήσει με τους παραπάνω παραλογισμούς και να υιοθετήσει τον καταστροφικό –για το δημόσιο πανεπιστήμιο– στρουθοκαμηλισμό των τριών κομμάτων;

Αυτά τα απλά ερωτήματα θα είχαν τεθεί στο καφενείο και η πλειονότητα των θαμώνων θα είχε καταλήξει στα συμπεράσματά της. Χλευάζοντας ταυτόχρονα την κοινή καταγγελία των τριών κομμάτων περί κυβερνητικής υποκινήσεως με τη γνωστή παροιμία: «Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα». Ενδεχομένως θα υπήρχαν και κάποιοι «μειοψηφούντες». Αυτοί, όμως, ήταν πάντα στο καφενείο γνωστοί· για την ισχυρογνωμοσύνη τους, για την κομματική εθελοτυφλία τους, ή ακόμη και για την ευήθειά τους. Επομένως δεν μετείχαν ούτε επηρέαζαν τη γνώμη της πλειοψηφίας, η οποία θα συνοψιζόταν ως εξής: Ναι, η κυβέρνηση δεν ζημιώνεται, αλλά μάλλον ωφελείται από την απαράδεκτη κατάσταση, που έχει προκληθεί στο χώρο της Παιδείας. Τούτο το έχουν αντιληφθεί το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ, γι’ αυτό και εξωθούνται στον παραλογισμό της ταυτίσεως του ωφελούμενου με τον «υποκινούντα» τα έκτροπα. Ο κανόνας, βάσει του οποίου κάθε αναταραχή, αντίδραση ή ανωμαλία, βλάπτει την κυβέρνηση και ωφελεί την αντιπολίτευση, έχει φυσικά και τις εξαιρέσεις του. Αυτές ανακύπτουν όταν ξεπερασθούν κάποια ακραία όρια, όταν οι υπαίτιοι της οποιασδήποτε αναταραχής είναι απροκαλύπτως άνομοι, επιζήμιοι για το κοινωνικό σύνολο και καταλύτες δημοκρατικών λειτουργιών. Τούτο ακριβώς συμβαίνει σήμερα με την κατάσταση που επικρατεί στην ανώτερη και ανώτατη παιδεία. Το δε εικαζόμενο όφελος της κυβερνήσεως προκύπτει από τη συναντίληψη της πλειοψηφίας των πολιτών ως προς την ανάγκη άμεσης αντιμετωπίσεως της αναταραχής, τη δραστική απομόνωση των φασιστοειδών και την αποκατάσταση της δημοκρατικής λειτουργίας στον χώρο της Παιδείας. Με άλλους λόγους, το κυβερνητικό όφελος προέρχεται από την αντίστοιχη ζημία που υφίστανται τα κόμματα, τα οποία ανέχονται, υποκινούν ή «επενδύουν» στην ανωμαλία. Ας προστεθεί επίσης ότι η κατανομή της ζημίας αυτής γίνεται κυρίως εις βάρος του ΠΑΣΟΚ, αφού τα δύο κόμματα της Αριστεράς προσβλέπουν μόνο στην επικάλυψη της μικρής και εξωκομματικής εσχατιάς τους, ενώ ο λογικός στόχος της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως θα έπρεπε να είναι η επαύξηση της εκλογικής της δυνάμεως, κυρίως από την κεντροδεξιά και η αποκατάσταση της πολιτικής της αξιοπιστίας, ως κόμματος εξουσίας.

Ολες οι παραπάνω κοινότοπες ή –αν προτιμάτε– καφενειακές επισημάνσεις και διαπιστώσεις έχουν «αναβαθμισθεί» στις ημέρες μας ως μείζονα ζητήματα προβληματισμού και ιδεολογικοπολιτικών παλινδρομήσεων των πολιτικών μας κομμάτων, κυρίως δε του ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό αναφερθήκαμε στο «αναντικατάστατο κενό» που άφησε στους πολιτικούς μας ο θάνατος του ελληνικού καφενείου. Για τον ίδιο λόγο, ίσως, οι ηγεσίες των κομμάτων μας προσπάθησαν να το αναστήσουν, ονομάζοντας την ημερήσια και καθοριστική συνάθροιση των επιτελών τους «πρωινό καφέ». Ωστόσο, στο «καφενείο» αυτό φαίνεται να υπερτερούν «οι ισχυρογνώμονες» και οι «κομματικώς εθελοτυφλούντες». (Για να μην καταλογίσουμε στους ειδήμονες, στους εμπειρογνώμονες, στους επικοινωνιολόγους και στους πάσης μορφής ερμηνευτές - διαμορφωτές της κοινής γνώμης, τη βλακεία της αντίστοιχης –συγγνωστής, όμως και ασήμαντης– μερίδος των θαμώνων του παραδοσιακού ελληνικού καφενείου.) Κάπως έτσι, όμως, ανακύπτει και το αφελές ερώτημα ποιοι, πώς και με τι κριτήρια διαμορφώνουν την πολιτική των κομμάτων, που διαχειρίζονται την ψήφο μας και το μέλλον του τόπου…


Γραμματα Aναγνωστων . kathimerini 1.06. 2008

Αντίσταση στον παραλογισμό

Κύριε Καρκαγιάννη,

Οι ακόλουθες σκέψεις δεν είναι μανιφέστο, κραυγή αγωνίας ή κάλεσμα στα όπλα. Μετά τριάντα χρόνια ακαδημαϊκής δουλειάς, επιλέγω θέσεις-οδηγούς, για την πορεία μου από δω και πέρα.

1. Θεωρώ ότι έχω υποχρέωση, επιθυμία, και δικαίωμα να συνεχίσω να ασκώ το λειτούργημα του ακαδημαϊκού δασκάλου.

2. Δικαιούμαι να αντιδράσω σε οτιδήποτε με εμποδίζει να ασκήσω τις υποχρεώσεις μου.

3. Πιστεύω στη δημοκρατία, στον διάλογο, στον ορθολογισμό. Ιδιαίτερα στο πανεπιστήμιο, τον κατ’ εξοχήν χώρο ιδεών και δημιουργίας. Αρνούμαι τη βία, τον φασισμό, τον αυταρχισμό. Θεωρώ απαράδεκτη την παρουσία πολιτικών κομμάτων στο πανεπιστήμιο, ανιστόρητους και καθοδηγούμενους έξωθεν τους «συνδικαλισμούς», φοιτητών και καθηγητών, όπως έχουν σήμερα.

4. Απορρίπτω τη χρήση αντίστοιχων μεθόδων. Ιστορικά, η βίαιη αντίδραση ενισχύει τα βίαια εναύσματα. Αλλωστε, αυτό επιδιώκουν. Να μας φέρουν «στο γήπεδό τους», γιατί ξέρουν το παιχνίδι της βίας.

5. Από την άλλη, ο διάλογος χρειάζεται δύο. Κάποιοι φοιτητές όμως έχουν κουφαθεί από την ένταση του συνθηματολογικού θορύβου. Τους έχουν πείσει ότι οι παρωπίδες και οι ωτοασπίδες που φορούν με καμάρι δείχνουν υψηλό αγωνιστικό φρόνημα.

6. Απορρίπτω τη «λούφα»: να περιμένω να εκτονωθούν, να βαρεθούν, να κουραστούν, να σταματήσουν. Θυμίζει το ανέκδοτο του Καραγκιόζη (θλιβερό αλλά θεμιτό στο σημερινό πανεπιστήμιο), βολεύει κιόλας (κάνουμε τις δουλειές μας, άλλωστε εμείς δεν φταίμε για την κατάσταση...).

Τι μένει;

Σκοπεύω από σήμερα να ακολουθήσω «ενεργητική παθητική αντίσταση».

α. Συνεχίζω να εκτελώ τα ακαδημαϊκά μου καθήκοντα ανελλιπώς. Αρνούμαι να αναγνωρίσω την «κατάληψη». Εάν η αίθουσα διδασκαλίας είναι κατειλημμένη, θα βρω άλλο χώρο. Τα μαθήματα μπορούν να γίνουν και ηλεκτρονικά.

Δεν επιβάλλω παρουσίες, ούτε ωθώ τη «σιωπηλή πλειοψηφία» να αντιδράσει. Είναι δικό τους θέμα, ως ώριμοι πολίτες.

β. Εάν κάποιοι φοιτητές δεν ενδιαφέρονται να μάθουν, είναι επιλογή τους. Δεν επιθυμώ να το επιβάλω. Οποιος δεν θέλει, δεν θα μάθει, απλώς θα ταλαιπωρήσει τον καθηγητή με άσκοπες εξετάσεις επί χρόνια, μέχρι να πάρει το πέντε. Αυτό είναι το άγος των «αιωνίων φοιτητών».

Για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν, αναπτύσσω τρόπους και μέσα να τους διδάξω, να τους προσφέρω. Αντίστοιχη είναι και η αξιολόγησή τους. Αλλωστε, η εκπαιδευτική διαδικασία δεν έχει μεγάλη σχέση με βαθμολογίες. Μια συστατική επιστολή για μεταπτυχιακά ή επαγγελματική αποκατάσταση, είναι ουσιαστικότερη.

γ. Συνεχίζω τη μελέτη, τη συγγραφή, την έρευνα (ευτυχώς ακόμη δεν βρέθηκε τρόπος «κατάληψης μυαλού», άν τουλάχιστον δεν θέλεις). Στα οποία εντάσσω ενδιαφερόμενους φοιτητές.

δ. Απορρίπτω τις περίεργες ρυθμίσεις, «διπλές εξεταστικές», «εντατικά μαθήματα αναπλήρωσης» κατακαλόκαιρα. Ϋς εκ τούτου, αρνούμαι διαρρήδην τη λογική του «χάθηκε το εξάμηνο». Ανήκει στο ίδιο σαθρό πλαίσιο με τις καταλήψεις, και ως στρατηγική παίζει στο λάθος γήπεδο.

Εν κατακλείδι: αγωνιώ να ξεφύγω από το απίστευτο τέλμα.

Με άθικτη την αξιοπρέπειά μου, και χωρίς έκπτωση στις υποχρεώσεις μου.

Νικος Πολυδωριδης - Καθηγητής, τ. Πρόεδρος Τμήματος Αρχιτεκτόνων Πανεπιστημίου Πατρών

Ως πότε;

Κύριε Καρκαγιάννη,

Και να... φθάσαμε στο τελευταίο (;) σκαλοπάτι απαξίωσης! Κλεισμένοι στον εαυτό μας, άβουλοι, έρμαια των εξελίξεων και των κομματικών εγκαθέτων παρακολουθούμε τη διαρκή απαξίωση του πανεπιστημίου. Παρακολουθούμε τις φασιστικής νοοτροπίας και κομματικά καθοδηγούμενες μειοψηφίες να καταπατούν κάθε κανόνα δημοκρατικής νοοτροπίας, καταλύοντας τις συνεδριάσεις συλλογικών οργάνων και εκλογές, προπηλακίζοντας και τραυματίζοντας τους «δασκάλους» τους και επιβάλλοντας λίστες βιβλίων ή ψηφίσματα σε συλλογικά όργανα. Παρακολουθούμε τους εκλεγμένους (άραγε από ποιους και με ποιες αφανείς συναλλαγές;) προέδρους, κοσμήτορες ή πρυτάνεις να συνδιαλλάσσονται με τις «φοιτητικές» μειοψηφίες, δήθεν για την «ηρεμία» των Ιδρυμάτων τους. Παρακολουθούμε το υπουργείο είτε να παρακολουθεί άβουλο είτε να υποδαυλίζει με άκαιρες δηλώσεις την κατάσταση.

Παρακολουθούμε τα πολιτικά κόμματα (που για λόγους πολιτικού κόστους και μόνο δεν τήρησαν για δεκαετία και πλέον τις υπογραφές που έβαλαν και τις δεσμεύσεις που απέρρεαν από αυτές) που «ποιούν την νήσσαν» ή ακόμα επιδίδονται σε μικροπολιτικές τακτικές και αντιδράσεις.

Παρακολουθούμε την κοινωνία (ακόμα και τους γονείς των «βλασταριών» που επιδίδονται σε αξιόποινες πράξεις) να μην αντιδρά. Παρακολουθούμε την Δικαιοσύνη να μην ενεργοποιείται όπως οφείλει σε τέλεση αξιοποίνων πράξεων, σε χώρους της ελληνικής επικρατείας, λες και τα πανεπιστήμια αποτελούν «ξένο έδαφος». Ως πότε;

Ηλιας Καστανας - Καθηγητής Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Κρήτης



Hμερομηνία δημοσίευσης: 01-06-08
Η Ντόρα δεν είναι πια φίλη της Κόντι

Tου Αθανασιου Ελλις

Η φιλία του Γιώργου με τον Ισμαήλ, απέτρεψε μια επικίνδυνη διολίσθηση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις μετά την υπόθεση Οτσαλάν, μείωσε την ένταση στο Αιγαίο, και γέννησε ένα κλίμα συνεργασίας που συνεχίζεται έως σήμερα. Ηταν ένα τολμηρό εγχείρημα που απέδωσε προς όφελος όλων και εξακολουθεί να αποτελεί παρακαταθήκη των δύο πρωταγωνιστών.

Η προσωπική σχέση του Γιώργου με τη Μάντλιν και τον Κόλιν υποβοήθησε την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε., λειτούργησε πυροσβεστικά στη διάρκεια δύο πολέμων στους οποίους η Ελλάδα ήταν αντίθετη (Κόσοβο, Ιράκ), ανέδειξε περισσότερο την ελληνική προεδρία της Ε.Ε., και μεγιστοποίησε τον ρόλο της χώρας μας στα Βαλκάνια.

Ανάλογη σχέση είχε αναπτύξει τα τελευταία δύο χρόνια η Ντόρα με την Κόντι. Οι συναντήσεις ήταν πολλές και η συνεργασία συχνή. Χαρακτηριστικά παραδείγματα η επίσκεψη Ράις στην Αθήνα, η πρώτη ηγέτη του Στέιτ Ντιπάρτμεντ έπειτα από πολλά χρόνια, και η επιτυχής ελληνική προεδρία του Σ.Α. του ΟΗΕ τον Σεπτέμβριο του 2006.

Ομως, η επικεφαλής της ελληνικής διπλωματίας δεν έλαβε από την Αμερικανίδα ομόλογό της τη στήριξη που ήλπιζε και εδικαιούτο. Οταν στις 14 Φεβρουαρίου επισκέφθηκε τελευταία φορά το Στέιτ Ντιπάρτμεντ στην ατμόσφαιρα δεν υπήρχε το πνεύμα του Αγίου Βαλεντίνου. Η Ντόρα εξήγησε ότι το θέμα των Σκοπίων αποτελεί κορυφαία προτεραιότητα για την Ελλάδα, και ζήτησε στήριξη: ως υπουργός Εξωτερικών μιας νατοϊκής συμμάχου που είναι γενέτειρα εκατομμυρίων Αμερικανών ελληνικής καταγωγής, ως κόρη ενός πρώην πρωθυπουργού που υπήρξε φίλος του πατέρα Μπους και υπέρμαχος των ελληνοαμερικανικών σχέσεων και του οποίου η κυβέρνηση έπεσε το ’93 λόγω του Σκοπιανού, αλλά και ως προσωπική φίλη. Η ανταπόκριση της Κόντι απεδείχθη κατώτερη των περιστάσεων.

Στην τηλεφωνική επικοινωνία που είχαν λίγες ημέρες πριν από το Βουκουρέστι, το κλίμα ήταν ψυχρό. Η σχέση πάγωσε. Και οι δύο κυρίες υποστηρίζουν ότι η άλλη ύψωσε τον τόνο της φωνής. «Στη διπλωματία δεν υψώνεις τον τόνο της φωνής σου, πόσω μάλλον όταν μιλάς στην υπουργό Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών. Η κ. Ράις δεν το έχει κάνει ποτέ», έλεγε με δηκτικό τρόπο Αμερικανός αξιωματούχος. Το αντίστροφο συνέβη, υποστηρίζουν Ελληνες διπλωμάτες.

Ηταν η τελευταία τους επαφή. Ενοχλημένη από το ελληνικό βέτο στο ΝΑΤΟ, η Κόντι επέμεινε την περασμένη Τετάρτη να χρησιμοποιηθεί η ονομασία «Δημοκρατία της Μακεδονίας» στη σύνοδο για τη μη διασπορά όπλων μαζικής καταστροφής που συνήλθε στην Ουάσιγκτον, προκαλώντας την αποχώρηση της Ελλάδας. Στον βωμό μιας ανεξήγητης εμμονής στην υποστήριξη των Σκοπίων, η κ. Ράις θυσιάζει τη φιλία της με μια ψύχραιμη υπουργό ενός κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε., το οποίο διαθέτει τη σημαντικότερη οικονομία των Βαλκανίων και φιλοξενεί τη βάση της Σούδας, χάνει τη συνεργασία της Ελλάδας στον έλεγχο πλοίων την οποία έχει ανάγκη, αφού η χώρα μας διαθέτει τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο, ενισχύει τον αντιαμερικανισμό στην Ελλάδα, και αποξενώνει 1,5 εκατ. Ελληνοαμερικανούς ψηφοφόρους. Γιατί;



Hμερομηνία δημοσίευσης: 01-06-08
Ανοιχτό μέτωπο Μπακογιάννη - Λοβέρδου για θέματα ΥΠΕΞ
Σκληρή αντιπολίτευση υιοθετεί ο σκιώδης υπουργός του ΠΑΣΟΚ

Tης Δωρας Αντωνιου

- «Επιλέγει την τακτική της επίθεσης για να προβληθεί στην κοινή γνώμη ως “συνομιλητής” ενός υψηλόβαθμου κυβερνητικού στελέχους και να κερδίσει πόντους ο ίδιος».

- «Δεν ενδιαφέρεται για το ποιον έχει απέναντί του, θέλει να καταστήσει σαφές ότι το ΠΑΣΟΚ έχει θέσεις και τις υπερασπίζεται, ότι δεν είναι ουρά του υπουργείου Εξωτερικών».

Η πρώτη εκτίμηση προέρχεται από το περιβάλλον της υπουργού Εξωτερικών κ. Ντόρας Μπακογιάννη και αφορά τον υπεύθυνο για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέα Λοβέρδο. Η δεύτερη, είναι η απάντηση που δίνουν οι συνεργάτες του κ. Λοβέρδου. Απ’ ό,τι φαίνεται, βρισκόμαστε στην αρχή μιας «μονομαχίας», που θα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, τουλάχιστον αυτό δείχνουν οι πρώτες εκατέρωθεν τροχιοδεικτικές βολές. Είναι αλήθεια ότι την πρώτη διετία της θητείας της στο υπουργείο Εξωτερικών, η κ. Μπακογιάννη είχε μια «βελούδινη» αντιπολίτευση από τον κ. Θεόδωρο Πάγκαλο. Οπως λένε άνθρωποι που παρακολουθούν στενά τα θέματα εξωτερικής πολιτικής, δεν είναι ότι ο κ. Πάγκαλος συμφωνούσε με όλες τις επιλογές της κ. Μπακογιάννη. Πολλές φορές είχε διαφωνίες, τις οποίες όμως διατύπωνε είτε στο πλαίσιο του Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής, είτε προσωπικά στην υπουργό Εξωτερικό, επιλέγοντας να μην τις δημοσιοποιεί.

Νέα τακτική

Το τελευταίο διάστημα στο νεοκλασικό της Βασιλίσσης Σοφίας βρέθηκαν απέναντι σε μια νέα κατάσταση. Εδώ και 1,5 μήνα που ο Ανδρέας Λοβέρδος τοποθετήθηκε υπεύθυνος για θέματα Εξωτερικής Πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, διατυπώνει δημόσια, με ανακοινώσεις, δηλώσεις, συνεντεύξεις τις διαφωνίες της αξιωματικής αντιπολίτευσης στις κυβερνητικές επιλογές. Το περιβάλλον της κ. Μπακογιάννη, οι στενοί συνεργάτες της αντιλαμβάνονται ότι θα πρέπει να υιοθετήσουν νέα τακτική. Εκτιμούν ότι οι δημόσιες τοποθετήσεις του κ. Λοβέρδου γίνονται διότι θέλει να καταστεί συνομιλητής της υπουργού Εξωτερικών και μιλώντας με το νούμερο 2 της κυβέρνησης, να αναβαθμισθεί ο ίδιος στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Βεβαίως, όπως αναφέρουν, δεν θα μείνουν αναπάντητες οι προκλήσεις. Ως δυσκολία στη διαχείριση της νέας κατάστασης επισημαίνουν ότι στον συγκεκριμένο τομέα η επίκληση «λαθών του παρελθόντος», δηλαδή των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ, δεν μπορεί να αξιοποιηθεί απόλυτα, διότι θα δώσει επιχειρήματα σε εκείνους που έχουμε απέναντί μας στα ανοιχτά μέτωπα της εξωτερικής πολιτικής.

«Η συναίνεση δεν είναι λευκή επιταγή», απαντούν από το περιβάλλον του Ανδρέα Λοβέρδου και προσθέτουν ότι η τακτική που ακολουθεί βασίζεται στην αντίληψη ότι το ΠΑΣΟΚ, ως κόμμα εξουσίας, έχει καθήκον να ασκεί κριτική, αλλά και να παρουσιάζει τις θέσεις του, καθώς και να εγκαλεί την κυβέρνηση όταν θεωρεί ότι με τις επιλογές και τις αποφάσεις της βγαίνει από το πλαίσιο συναίνεσης στα θέματα εξωτερικής πολιτικής. «Σε αυτή τη λογική ήταν η τοποθέτηση για το θέμα της ονομασίας της ΠΓΔΜ. Η εθνική συναίνεση ήταν για γεωγραφικό προσδιορισμό. Δεν μπορεί η υπουργός να ονοματολογεί για Νέα Μακεδονία», αναφέρουν ενδεικτικά. Προδιαγράφουν δε, ανάλογη συνέχεια και σε άλλα εθνικά θέματα, με έμφαση το προσεχές διάστημα στα ελληνοτουρκικά, όπου εκτιμούν ότι υπάρχει κλιμάκωση της τουρκικής κινητικότητας στο ζήτημα της μειονότητας. «Θα τα πάμε καλά αν η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Εξωτερικών μας αντιμετωπίσει ως ισότιμο συζητητή, αν αντιληφθεί το ΠΑΣΟΚ ως ανεξάρτητη, αυτόνομη πολιτική οντότητα», αναφέρουν οι συνεργάτες του κ. Λοβέρδου, προσθέτοντας ότι σε διαφορετική περίπτωση «ότι έχει γίνει μέχρι τώρα είναι πρελούδιο, η στάση μας θα σκληρύνει».

Αντιπαλότητα

Οσον αφορά τις αιτιάσεις του περιβάλλοντος της κ. Μπακογιάννη για προσωπικές επιθέσεις, τις απορρίπτουν. Αναφέρουν δε ότι πρόκειται για εντυπωσιακή επικοινωνιακά υπουργό, ότι «το ’χει», αλλά ακολουθεί «αποκλίνουσα φιλοατλαντική πολιτική». Ωστόσο, προσθέτουν ότι τον Ανδρέα Λοβέρδο «δεν τον ενδιαφέρει το όνομα που έχει απέναντί του, επί 1,5 χρόνο ήταν απέναντι στον Σουφλιά». Καταλήγουν, τέλος, λέγοντας ότι εάν από την υπουργό Εξωτερικών ακολουθηθεί τακτική προσωποποίησης της αντιπαλότητας, της κριτικής που της ασκείται σε πολιτικό επίπεδο, τόσο οι αντιπολιτευτικοί τόνοι θα ανεβαίνουν. Η συνέχεια αναμένεται ενδιαφέρουσα.


Hμερομηνία δημοσίευσης: 01-06-08
Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για τον Γκρούεφσκι

Του Σταυρου Τζιμα

Μεταξύ των ελληνοαλβανικών συμπληγάδων θα βρεθεί απο αύριο ο πρωθυπουργός Νίκολα Γκρούεφσκι, που όλα δείχνουν ότι θα είναι ο νικητής των σημερινών εκλογών στην ΠΓΔΜ.

Ο εθνικιστής ηγέτης θα κληθεί –ακόμα και αν το κόμμα του λάβει απόλυτη πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο– να σχηματίσει κυβέρνηση με τους Αλβανούς και αμέσως μετά να δρομολογήσει τις διαδικασίες εξεύρεσης συμβιβαστικής λύσης με την Αθήνα.

Τα πράγματα δεν θα είναι καθόλου εύκολα, παρότι πολύ εύκολα θα κερδίσει, κατά τα φαινόμενα, τις εκλογές.

Ο Γκρούεφσκι θα πρέπει να δώσει και στους Αλβανούς και στους Ελληνες, αλλά αν το κάνει, θα έρθει σε αντίθεση με την αδιάλλακτη στάση και την εθνικιστική ρητορική που του έδωσαν τη νίκη.

Αμεση προτεραιότητά του θα είναι ο σχηματισμός κυβέρνησης, και εδώ ο πανίσχυρος Αλί Αχμέτι τον περιμένει με το «δάχτυλο στη σκανδάλη».

Ο ηγέτης του UCK αξιώνει από τους Σλαβομακεδόνες συγκυβέρνηση, με τη συμμετοχή του πρώτου σε δύναμη αλβανικού κόμματος –που σύμφωνα με τις προβλέψεις θα είναι το δικό του– προειδοποιώντας πως «αν και αυτή τη φορά δεν γίνει σεβαστή η βούληση της πλειοψηφίας των Αλβανών ψηφοφόρων, τότε κάποιοι άλλοι θα φέρουν την ευθύνη για δυσμενείς εξελίξεις στη χώρα».

Η απειλή είναι ευθεία: Αν δεν σχηματιστεί κυβέρνηση από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα Σλαβομακεδόνων και Αλβανών, το Τέτοβο θα πάρει «φωτιά». Εχει σημασία με ποιο αλβανικό κόμμα θα συνεταιριστεί ο Γκρούεφσκι; Ασφαλώς, και μάλιστα μεγάλη: Η αφαίρεση του δικαιώματος επιλογής και η «ex officio» συμμετοχή του μεγαλύτερου σε δύναμη αλβανικού σχηματισμού αποτελεί άλμα για την de facto ομοσπονδιοποίηση του κράτους που προωθούν οι Αλβανοί και προκαλεί ανατριχίλα στους Σλαβομακεδόνες.

Αλλα ακόμα και αν ο Γκρούεφσκι δεχθεί ως συμπρωθυπουργό τον Αχμέτι, ο πρώην «αρχιτρομοκράτης», δεν θα καθίσει στην κυβερνητική καρέκλα χωρίς ανταλλάγματα και αυτά προβλέπονται επώδυνα για τη σλαβομακεδονική πλευρά: Θα ζητήσει προγραμματικό κείμενο με δεσμεύσεις για αναγνώριση της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, καθιέρωση ως επίσημης της αλβανικής γλώσσας, χρήση αλβανικών συμβόλων κ.ά.

Με δύο λόγια, αμφισβήτηση του μακεδονικού χαρακτήρα του κράτους!

Η διαπραγμάτευση προβλέπεται σκληρή και όπως λένε ξένοι διπλωμάτες στα Σκόπια, ο Αχμέτι ζεσταίνει ήδη το «τηγάνι με το λάδι».

Το παζάρι με τους Αλβανούς για τον σχηματισμό κυβέρνησης δεν προβλέπεται να τελειώσει γρήγορα και εν τω μεταξύ ο χρόνος θα κυλάει εις βάρος της τελευταίας, για φέτος τουλάχιστον, ευκαιρίας για πρόσκληση της χώρας στο ΝΑΤΟ, που είναι η 9η Ιουλίου, όταν θα γίνει η τελετή υποδοχής της Αλβανίας και της Κροατίας.

Ο Γκρούεφσκι δεν άνοιξε επ’ αυτού προεκλογικά τα χαρτιά του. Δεν έκανε ούτε βήμα πίσω από την αδιάλλακτη στρατηγική του, που όμως στο Βουκουρέστι τού έκλεισε την πόρτα του ΝΑΤΟ.

Στις Βρυξέλλες, οι σύμμαχοι περιμένουν(;) να επιδείξει συμβιβαστική διάθεση, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για την εξεύρεση αμοιβαίως αποδεκτής λύσης με την Αθήνα και να επιταχυνθούν οι διαδικασίες ένταξης στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε.

Στα Σκόπια, ωστόσο, οι εκτιμήσεις διπλωματικών πηγών αλλά και πολιτικών αναλυτών δεν είναι καθόλου αισιόδοξες επ’ αυτού.

Κατ’ αρχήν, δεν πιστεύουν ότι πριν από τον Σεπτέμβριο μπορεί να υπάρξει οποιαδήποτε σοβαρή εξέλιξη στο ζήτημα της διαπραγμάτευσης.

Το σπουδαιότερο όλων, όμως, είναι αν ο Γκρούεφσκι θέλει ή μπορεί να κάνει βήματα πίσω ώστε να υπάρξει συμβιβασμός.

Ο ίδιος εμφανίζεται να πιστεύει βαθιά αυτά που λέει και φυσικά δεν θα του είναι καθόλου εύκολο να τα απαρνηθεί «πριν αλέκτορα φωνήσαι», αφού με τη ρητορική της εποχής του Ιλιντεν και του Γκότσε Ντέλτσεφ κέρδισε τις εκλογές. Ετσι όμως και η διένεξη με την Αθήνα θα διαιωνίζεται και οι στρατηγικοί στόχοι της χώρας για ευρωατλαντική πορεία δύσκολα θα επιτευχθούν. Θα μπορέσει να επωμισθεί ένα τόσο βαρύ τίμημα;

Πολλαπλάσια άνοδος τιμών καταγράφεται στην Ελλάδα


Σε σύγκριση με τις ανατιμήσεις στις άλλες αγορές της Ευρωζώνης

Εως και πενταπλάσιες είναι οι αυξήσεις τιμών που καταγράφονται στην ελληνική αγορά, σε σχέση με τις αντίστοιχες στην Ευρωζώνη, σε βασικά είδη πρώτης ανάγκης. Η ένταση του πληθωριστικού σοκ στη χώρα μας, που πλήττει κυρίως τα χαμηλά εισοδήματα, μπορεί να προκαλείται από εξωγενείς παράγοντες, όπως υποστηρίζει η κυβέρνηση, αλλά στην πράξη είναι μια καθαρά εσωτερική υπόθεση που έχει παρελθόν, παρόν και μέλλον.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα: Τον Απρίλιο, το ψωμί και τα ζυμαρικά ανατιμήθηκαν κατά 9,2% στην Ευρωζώνη, ενώ στη χώρα μας κατά 14,8%. Δηλαδή η αύξηση των τιμών στην Ελλάδα ήταν κατά 61% υψηλότερη απ' ό,τι στην Ευρωζώνη. Θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιος ότι αυτή η τεράστια απόκλιση είναι συγκυριακή. kathimerini 1.06.2008

Ομως, τα αναλυτικά στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας για τον πληθωρισμό των τελευταίων οκτώ ετών, που δημοσιεύει σήμερα η «Κ», είναι καταλυτικά και αποδεικνύουν ότι κάτι σαθρό υπάρχει στη διαμόρφωση των τιμών στην Ελλάδα, όπου το πρόβλημα είναι διαχρονικό και διαρθρωτικό.

Διεθνές διαβατήριο για ισχυρά πανεπιστήμια /kathimerini


Το παγκοσμίως αναγνωρισμένο πτυχίο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης International Baccalaureate ανοίγει πόρτες σε κατόχους του

Του Αποστολου Λακασα

Μια απτή ένδειξη της παγκοσμιοποίησης της γνώσης είναι η ραγδαία ανάπτυξη του προγράμματος International Baccalaureate (I.B.). Δηλαδή, του πιο ισχυρού σε παγκόσμια κλίμακα πτυχίου δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, που ανοίγει τις πόρτες στα ΑΕΙ του κόσμου. «Πιστεύω ότι το I.B. συνδέεται ιδιαίτερα με μια παγκοσμιοποιημένη κοινωνία -πολύ περισσότερο απ' ό,τι τα εθνικά προγράμματα εκπαίδευσης- διότι προετοιμάζει τους νέους να ανταποκριθούν σε τρεις βασικές προκλήσεις του 21ου αιώνα: τη διαφορετικότητα, τη συνθετότητα και την ανισότητα. Τους προετοιμάζει ώστε να γίνουν «διεθνώς σκεπτόμενοι» πολίτες», τονίζει στην «Κ» ο πρώην επικεφαλής του Οργανισμού International Baccalaureate (IBO) και σύμβουλος του Δ.Σ. του Κολλεγίου Αθηνών - Ψυχικού για θέματα εκπαιδευτικής στρατηγικής κ. Τζορτζ Γουόκερ. «Γι' αυτό και τα προγράμματα Ι.Β. εξαπλώνονται ταχύτατα - με ετήσιο ρυθμό πάνω από 15%. «Επειδή σχολεία και κυβερνήσεις αναγνωρίζουν τη σπουδαιότητά τους», προσθέτει. Οι μαθητές σε προγράμματα I.B. ξεπερνούν τις 500.000 σε 2.300 σχολεία σε 127 χώρες. Σχετικά προγράμματα λειτουργούν όχι μόνο σε Β. Αμερική και Ευρώπη αλλά σε χώρες όπως το Αζερμπαϊτζάν, η Κούβα, το Ιράν, η Ζάμπια, το Ουζμπεκιστάν. Στην Ελλάδα 13 ιδιωτικά σχολεία προσφέρουν προγράμματα I.B. «Εξοικειώθηκα με έναν διαφορετικό, από τον ελληνικό, τρόπο διαβάσματος. Χρησιμοποιούσαμε διάφορες πηγές γνώσης, και όχι ένα μόνο βιβλίο. Μάθαμε ότι δεν υπάρχει κάτι σωστό ή λάθος, αλλά σωστά τεκμηριωμένο ή όχι», λέει στην «Κ» ο 23χρονος Αρης Μολφέτας, απόφοιτος I.B. Τώρα που χιλιάδες συνομήλικοί του δίνουν Πανελλαδικές, ο τελειόφοιτος I.B. Κων. Μπερτσάτος εστιάζει στα τρωτά των Πανελλαδικών, όπως οι τεράστιες αποκλίσεις στις βαθμολογίες. Ο ίδιος περνώντας από ένα αυστηρό σύστημα αξιολόγησης, βλέπει με σιγουριά το αύριο.

Friday, May 30, 2008

Five days that will shake US race

By Max Deveson
BBC News, Washington

Stop me if you've heard this one before - but the race for the Democratic presidential nomination could be coming to an end in a few days' time.

Barack Obama
Will Mr Obama be able to claim victory next week?

By 4 June, we are likely to have answers to two of the most important questions that have been hanging over the race, and spreading uncertainty.

We should learn definitively which candidate has won the most elected delegates - the delegates who get distributed between candidates, according to the results of primary and caucus votes.

And we may well find out whether the delegates awarded from the disputed primaries in Michigan and Florida will be allowed to take their seats - and cast their votes - at the party's presidential nominating convention in August.

On Saturday, party officials on the Rules and Bylaws Committee are meeting in an attempt to settle the Michigan and Florida issue.

KEY DATES
31 May: Rules and Bylaws Committee meets
1 June: Puerto Rico primary
3 June: Montana/South Dakota primaries

The states had their delegates stripped from them because they broke party rules by holding their primaries before 5 February.

Mrs Clinton wants this decision reversed.

She says that not doing so would upset voters in Michigan and Florida - states which the Democrats need to win in November.

Coincidentally, seating the delegations would also give Mrs Clinton a significant boost in delegate numbers.

She won both states handily, helped perhaps by the fact that none of the candidates campaigned in either state and that - in Michigan - many of her rivals, including Barack Obama, were not on the ballot.

The Rules and Bylaws Committee is unlikely to seat the delegations in full, for fear of sending a message that states can disobey rules without facing sanctions.

But it may well agree with the Clinton camp that a full ban could leave voters in these key swing-states disenchanted.

Unpredictable

Experts say the most likely outcome will be a compromise, with the two states' delegations losing half of their voting power - either by having 50% of their delegates removed, or by giving each delegate only half a vote at the convention.

So, the meeting on 31 May could put to rest one of the big imponderables hanging over the campaign.

Next, on 1 June, Democrats in the US territory of Puerto Rico will vote in a primary.

Hillary Clinton makes a campaign stop at Mt Rushmore, South Dakota
All eyes will be on Mrs Clinton once the primaries finish

The vote will be one of the least predictable contests so far in the campaign.

Very little polling has been done, and observers have no idea what the turnout might be, because the island has never before held a contest when the nomination was still undecided.

What polling there has been suggests that Mrs Clinton will win here.

Finally, on 3 June, we will reach a genuine milestone - the last primaries of the campaign will be held in South Dakota and Montana.

Mr Obama has done well in neighbouring states, and is thought likely to win here as well.

A flood of endorsements

So, assuming the Michigan/Florida problem has been solved, in the morning of 4 June we will know conclusively which of the two candidates has won the most elected delegates.

We're going to urge folks to make a decision quickly - next week
Democratic Senate Majority Leader Harry Reid, on 29 May

And although neither candidate is expected to be able to win the nomination based on elected delegates alone, a number of the remaining undecided super-delegates - senior party officials who get a vote at the convention by virtue of their position - have vowed to endorse whichever candidate wins more elected delegates.

They will no longer have a strong reason to delay their choice.

For this reason, experts predict that on 4 June a flood of super-delegate endorsements will occur, with the vast majority of them going to the candidate who will have won more elected delegates - Mr Obama.

In fact, Mr Obama has already won a majority of elected delegates - but only if the delegations from Florida and Michigan are not counted.

"We're going to urge folks to make a decision quickly - next week," Democratic Senate Majority Leader Harry Reid told a San Francisco radio station on 29 May.

But the race will only really be dead and buried if one of the candidates drops out.

So if Mr Obama is able to claim an overall majority of delegates once the remaining super-delegates have declared their hand, all eyes will be on Mrs Clinton.

She could decide to prolong the race, either by appealing against the Michigan/Florida decision, or by reminding us that super-delegates can change their minds at any time between now and the convention.

And if she comes out of 3 June with a lead in the overall popular vote, she may continue efforts to persuade the super-delegates to back her as "the people's choice".

But if she decides - or if someone she trusts tells her - that the game is really up, then the race could finally be over.

Το επικίνδυνο δόγμα του γερουσιαστή Μακέιν -καθημερινή


Ο έλεγχος του πετρελαίου προϋποθέτει την κυριαρχία στους θαλάσσιους δρόμους, μέσω των οποίων διακινείται καθημερινά το 90% του «μαύρου χρυσού». Αυτή είναι η κεντρική ιδέα της έκθεσης «Συνεργατική Στρατηγική για τη Θαλάσσια Ισχύ στον 21ο αιώνα», που δόθηκε τον περασμένο Οκτώβρη στη δημοσιότητα από το Ναυτικό, τους Πεζοναύτες και την Ακτοφυλακή των ΗΠΑ. Το Πεντάγωνο έχει αφιερώσει τεράστια ποσά για τη ριζική ανανέωση του στόλου - μόνο η κατασκευή πιλοτικού, πυρηνικού αεροπλανοφόρου νέας γενιάς θα στοιχίσει 4,2 δισ. δολάρια.

Στο μεταξύ, ο Σαρκοζί κλείδωσε τη δημιουργία της πρώτης γαλλικής βάσης στον Περσικό Κόλπο, στο Κατάρ και εξετάζει τη ναυπήγηση και δεύτερου γαλλικού αεροπλανοφόρου. Από την πλευρά της, η Ρωσία σφίγγει τον κλοιό σε Γεωργία και Ουκρανία, αποφασισμένη να κρατήσει με νύχια και με δόντια τα προγεφυρώματά της στη Μαύρη Θάλασσα, Αμπχαζία και Κριμαία αντίστοιχα.

Υπό αυτό το πρίσμα θα πρέπει να εκτιμηθεί η υποτιμημένη από τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης ιδέα του Ρεπουμπλικανού, προεδρικού υποψηφίου Τζον Μακέιν για μια «Eνωση Δημοκρατιών», που θα μπορεί να παρακάμπτει τον ΟΗΕ σε μείζονες διεθνείς κρίσεις. Η ιδέα συναντά ευρύτερη υποστήριξη στο αμερικανικό κατεστημένο, προβάλλεται ως εναλλακτική λύση στον ατελέσφορο, μονομερή ηγεμονισμό του Μπους και πλασάρεται από μερίδα του Τύπου, πολιτικούς και λομπίστες στον Μπαράκ Ομπάμα, ως στρατηγική κοινής αποδοχής.

Επί της ουσίας, δεν πρόκειται παρά για νεκρανάσταση της Τριμερούς Επιτροπής, της περίφημης Trilateral, που είχε συγκροτηθεί τη δεκαετία του ’70 μεταξύ ΗΠΑ, Δυτικής Ευρώπης και Ιαπωνίας, με πρωτοβουλία ισχυρής επιρροής προσωπικοτήτων ένθεν και ένθεν του Ατλαντικού, όπως ο πρόεδρος της Γαλλίας Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν και ο σύμβουλος Ασφαλείας του Λευκού Οίκου, Ζμπίγκνιεφ Μπρεζίνσκι - υποστηρικτής και σύμβουλος του Μπαράκ Ομπάμα σήμερα. Στόχος εκείνης της πρωτοβουλίας, την επαύριο του πρώτου πετρελαϊκού κραχ της δεκαετίας του ’70, ήταν η δημιουργία ενιαίου μετώπου της Δύσης εναντίον της Σοβιετικής Eνωσης και των αντιδυτικών καθεστώτων του Τρίτου Κόσμου.

Κατ’ αναλογία, μια νέα «Συμμαχία Δημοκρατιών» αλά Μακέιν θα φιλοδοξεί να ενώσει κάτω από την αμερικανική ομπρέλα το σύνολο των δυτικών χωρών εναντίον της Ρωσίας, της Κίνας και των απείθαρχων χωρών Ασίας, Λατινικής Αμερικής και Αφρικής. Σ’ αυτό το μέτωπο έχει θέση και η Ινδία, η «πολυπληθέστερη Δημοκρατία του κόσμου», την οποία οι Αμερικανοί εννοούν να χρησιμοποιήσουν ως σφήνα εναντίον της Κίνας, όπως χρησιμοποίησαν την Κίνα εναντίον της Σοβιετικής Ενωσης μετά την ιστορική συνάντηση Νίξον- Μάο.

Αιώνες μοιάζουν να έχουν περάσει από τη δεκαετία του ’90, όταν κυριαρχούσε η ιδέα της παγκοσμιοποιημένης Νέας Οικονομίας, μιας οικονομίας άυλης, στηριγμένης στην Πληροφορική, τις τηλεπικοινωνίες και τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, που θα μας απάλλασσε από τις «παλιές» συγκρούσεις για πρώτες ύλες. Η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα αρχίζει να μοιάζει με την αρχή του εικοστού, με τη γεωπολιτική της ενέργειας και τις επικίνδυνες συγκρούσεις της στην πρώτη γραμμή της διεθνούς ατζέντας.

INFO

Lutz Kleveman,«Το Νέο Μεγάλο Παιχνίδι: Πετρέλαιο και Αίμα στην Κεντρική Ασία», Κριτική, 2005.

Michael T. Klare, «The New Geopolitics of Energy», The Nation, 19/5/2008.

F. William Engdahl,«Perhaps 60% of Today’s Oil Price is Pure Speculation», Global Research, 2/5/2008.

Jean - Pierre Sereni, «Les Etats s’emparent de l’arme petroliere», Le monde diplomatique, mars 2007.

Το κράτος ευθύνεται για την ακρίβεια -καθημερινή


Του Στέφανου Μάνου πρώην υπουργού

Tο περασμένο Σάββατο έγραψα στην «Καθημερινή» εναντίον του παγώματος των τιμών στα λάδια. Στις 29/5, η ΕΣΤΙΑ στο κύριο άρθρο της έγραψε: «Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας απέτυχε να εφαρμόσει την πολιτική την οποία υποτίθεται ότι πρεσβεύει. Την πολιτική της ελεύθερης αγοράς, όπου οι τιμές διαμορφώνονται βάσει της ζήτησης και της προσφοράς, αρκεί να υπάρχει υγιής ανταγωνισμός. Αρχικώς έγιναν προσπάθειες προς την ορθή κατεύθυνση. Ομως, δεν ήταν συστηματικές. Και τώρα που λόγω δυσμενών συγκυριών οι τιμές ξέφυγαν, η κυβέρνηση καταφεύγει σε επαναφορά του κράτους-μπακάλη. Η απόφαση αυτή είναι ολέθρια.»

Αυτά έγραψε η ΕΣΤΙΑ και τα προσυπογράφω. Ελαβα όμως μερικά μηνύματα που έλεγαν το εξής: «Μας έχεις συνηθίσει να προτείνεις και όχι μόνο να κατακρίνεις! Εσύ τι θα έκανες;»

Για το τι θα έκανα για την ακρίβεια έγραψα τον περασμένο Ιανουάριο στην «Καθημερινή». Επεσήμανα ότι κύριος φταίχτης για την ακρίβεια είναι το ίδιο το κράτος. Θα επαναλάβω σήμερα τον ισχυρισμό με ένα παράδειγμα που το αντλώ από προσωπικές μου διαπιστώσεις. Διαπιστώσεις που έκανα την Πέμπτη 29 Μαΐου. Προχθές.

- Μισό κιλό χοντρό μακαρόνι Μέλισσα στο ΑΒ Βασιλόπουλος πουλιόταν 1,04 ευρώ. Την ίδια μέρα και ώρα στο Lidl μισό κιλό χοντρό μακαρόνι Combino πουλιόταν 0,52 ευρώ. Είναι όπως το λέω, ακριβώς στη μισή τιμή.

- Ενα κιλό φράουλες Ηλείας στο ΑΒ Βασιλόπουλος 3,79 ευρώ το κιλό, στο Lidl, πάλι φράουλες Ηλείας 2,89 ευρώ το κιλό.

- 250 γρ. ανάλατο βούτυρο Δανίας στο ΑΒ 2,86 ευρώ, 250 γρ. ανάλατο βούτυρο Γαλλίας στο Lidl 1,29 ευρώ.

- 1 λίτρο αραβοσιτέλαιο Μινέρβα 2,67 ευρώ στο ΑΒ, 1 λίτρο αραβοσιτέλαιο (όχι Μινέρβα) 1,99 ευρώ στο Lidl.

- 1 λίτρο ελαιόλαδο Μινέρβα Κλασικό 5,39 ευρώ στο ΑΒ, 1 λίτρο ελαιόλαδο Κρήτης (Χανιά) 4,59 ευρώ στο Lidl.

- 1 λίτρο φρέσκο γάλα Δέλτα (3,5% λιπαρά) 1,34 ευρώ στο ΑΒ και πλάι-πλάι, στο ίδιο ράφι, φρέσκο γάλα ΑΒ 0,98 ευρώ. Στο Lidl 0,97 ευρώ.

Με αυτά τα πραγματικά δεδομένα τι θα έκανα;

Θα προέτρεπα το Lidl να κάνει ό, τι έκανα και εγώ. Δηλαδή να διαφημίζει κάθε μέρα τις δικές του τιμές σε σύγκριση με τις τιμές του ανταγωνιστή του για το ίδιο προϊόν. Να πληροφορεί δηλαδή για τις διαφορές που υπάρχουν. Ναι, αλλά η συγκριτική διαφήμιση απαγορεύεται στην Ελλάδα! Απαγορεύεται δηλαδή να πληροφορήσεις το κοινό γι’ αυτό για το οποίο κυρίως ενδιαφέρεται. Για τις τιμές. Ποιος ευθύνεται για την απαγόρευση αυτή; Το υπουργείο Ανάπτυξης που έχει νομοθετήσει την απαγόρευση. Τι έκανε το υπουργείο Ανάπτυξης την περασμένη εβδομάδα; Απαγόρευσε στο Lidl να αυξήσει τις τιμές των λαδιών που πουλάει, μολονότι είναι σημαντικά φθηνότερες από τις τιμές του ΑΒ. Tο ελαιόλαδο κόστιζε προχθές 5,39 ευρώ στο ΑΒ και 4,59 ευρώ στο Lidl. Αν το Lidl χρειαστεί να ανατιμήσει το λάδι στα 4,89 ευρώ, δεν θα μπορεί μολονότι θα παραμένει φθηνότερο από την τιμή του ΑΒ. Τι θα κάνει το Lidl; Το πιθανότερο είναι ότι θα αποσύρει από τα ράφια του το ασύμφορο ελαιόλαδο, αναγκάζοντας τους πελάτες του να αγοράσουν το ακριβότερο από άλλο κατάστημα.

Τι άλλο θα έκανα; Θα προέτρεπα το Lidl (όπως και όλα τα άλλα μεγάλα καταστήματα που πουλάνε συγκριτικά φθηνότερα) να ανοίγει και τις Κυριακές προκειμένου να μπορούν να πάνε να ψωνίσουν σε αυτό όσοι δεν προλαβαίνουν τις καθημερινές. Ναι, αλλά η λειτουργία τις Κυριακές απαγορεύεται στην Ελλάδα! Ποιος ευθύνεται για την απαγόρευση αυτή; Το υπουργείο Ανάπτυξης που κατήργησε το ελεύθερο ωράριο.

Ο χώρος δεν μου επιτρέπει να επεκταθώ σε άλλα παραδείγματα. Θα μπορούσα εύκολα να γεμίσω μια σελίδα της «Καθημερινής» με παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι πίσω από την ακρίβεια κρύβεται το κράτος και ρυθμίσεις που έκανε το κράτος. Για ποιο λόγο συμπεριφέρεται έτσι το κράτος; Επιδιώκει την ακρίβεια; Οχι βέβαια! Το κράτος, και οι πολιτικοί του πάτρωνες, πωλεί προστασία και παρασιτικά ωφελήματα σε οργανωμένες ομάδες σε βάρος του κοινωνικού συνόλου. Οσο εξακολουθεί να λειτουργεί έτσι -και δεν βλέπω προοπτική σύντομης αλλαγής- η ακρίβεια θα συνεχίσει να βασιλεύει.

Τι γράφει ο ξένος τύπος. από καθημερινή

HERALD TRIBUNE

Επισιτιστικά

Η παγκόσμια κρίση στα τρόφιμα δεν οφείλεται σε μείωση της παραγωγής. Είναι αποτέλεσμα της κλιμακούμενης ζήτησης. Ωστόσο, ένα τέτοιο πρόβλημα που απαιτεί ταχεία αύξηση της παραγωγής θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά μόνο μέσα από μια παγκόσμια συνεργασία. Κι αυτό γιατί, ενώ η αύξηση του πληθυσμού επηρεάζει μόνον ένα μικρό κομμάτι της αυξημένης ζήτησης τροφίμων, στην πραγματικότητα συμβάλλει στην αλλαγή των κλιματολογικών αλλαγών, που μακροπρόθεσμα θα απειλήσουν τη γεωργία. Η αύξηση του παγκόσμιου πληθυσμού επιβραδύνεται και τα επίσημα στοιχεία δείχνουν ότι θα επιβραδυνθεί ακόμη περισσότερο από τη στιγμή που η θέση της γυναίκας αλλάζει στις αναπτυσσόμενες ή τις φτωχές χώρες και τα κορίτσια πηγαίνουν πλέον στο σχολείο.

THE NEW YORK TIMES

Επιβράβευση

Ο Χαβιέ Σολάνα, υπεύθυνος εξωτερικής πολιτικής της Ε.Ε., θα επισκεφθεί την Τεχεράνη για να παρουσιάσει ένα βελτιωμένο πακέτο προτάσεων. Ορισμένοι Ιρανοί διατείνονται ότι το πακέτο διαφέρει ελάχιστα από εκείνο που δημοσιοποιήθηκε το 2006. Ας ελπίσουμε ότι κάνουν λάθος. Πριν από την επίσκεψη του Χαβιέ Σολάνα, οι μεγάλες δυνάμεις οφείλουν να συμφωνήσουν σε μια πολύ πιο ουσιαστική λίστα, η οποία θα περιλαμβάνει ταυτοχρόνως την επιβράβευση και την τιμωρία. Οι συνετοί της διεθνούς πολιτικής εκτιμούν ότι ήδη έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος. Αν, ωστόσο, το Ιράν επιμένει στην αδιάλλακτη στάση του γύρω από τα πυρηνικά, θα πρέπει να αντιμετωπίσει τις κυρώσεις της διεθνούς κοινότητας, κυρώσεις πολύ πιο αυστηρές από αυτές που Κίνα και Ρωσία σχεδιάζουν.

LE FIGARO

Νέα συνεργασία

Η Ρωσία παίρνει πολύ σοβαρά τις σχέσεις της με την Ευρωπαϊκή Ενωση, τη στιγμή που οι 27 χώρες-μέλη συμφωνούν να ξεκινήσουν διαπραγματεύσεις μαζί της πάνω σε νέα στρατηγική συμφωνία. Αυτό, άλλωστε, είναι το μήνυμα της επικείμενης επίσκεψης του Ρώσου πρωθυπουργού Βλαντιμίρ Πούτιν στο Παρίσι, λίγο πριν ο Σαρκοζί αναλάβει τα ηνία της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μετά τις 7 Μαΐου, ο Πούτιν είναι επικεφαλής της ρωσικής κυβέρνησης, κι όχι της χώρας, αλλά διατηρεί την υψηλή επιστασία, κυρίως όσον αφορά τα ενεργειακά θέματα. Η συζήτηση βεβαίως πάνω στη νέα συνεργασία δεν θα είναι εύκολη υπόθεση, καθώς η Μόσχα αρνείται να υπογράψει τη χάρτα της ενέργειας, που αποσκοπεί στο άνοιγμα του ρωσικού ενεργειακού τομέα σε ευρωπαϊκές επενδύσεις.

L'EXPRESS

Δύναμη του ΟΗΕ

Τελικά, θα χρειαστεί να ζήσουμε κάτω από πολύ χειρότερες συνθήκες για τρεις λόγους: πρώτον γιατί ο πληθυσμός έχει αυξηθεί κατά δύο δισ. τα τελευταία είκοσι χρόνια, δεύτερον γιατί οι αγρότες μεταναστεύουν στις άκρες των μεγαλουπόλεων, διογκώνοντας τις περαιτέρω και τρίτον γιατί οι κλιματολογικές αλλαγές θα προκαλούν όλο μεγαλύτερες και φονικότερες καταστροφές. Τα θύματα θα είναι βεβαίως οι φτωχοί, είτε ζουν σε προβληματικές χώρες, όπως η Μιανμάρ, είτε ζουν σε πλούσιες χώρες, όπου όμως δεν προστατεύονται από το κράτος. Ας μην ξεχνάμε τι συνέβη με τον τυφώνα «Κατρίνα» στη Νέα Ορλεάνη. Eχει, επομένως, σημασία να εφαρμόσουμε συστήματα ικανά να ανταποκριθούν στις ανάγκες των ανθρώπων, όπως μια καλά εξοπλισμένη πολυεθνική δύναμη του ΟΗΕ.


γράμματα αναγνωστών -καθημερινή

Η αποψίλωση των δασών

Κύριε διευθυντά

Αφορμή της παρούσης επιστολής, είναι μια μέτρηση της στάθμης της επιφανείας της θαλάσσης, δεν γνωρίζω από ποιον έγινε στην Πάτρα και δημοσιεύθηκε στην «Κ» στις αρχές του Ιανουαρίου του 2008.

Κατά τη μέτρηση αυτή, η στάθμη έδειξε άνοδο κατά 16 χλστ. και αποδόθηκε στην τήξη παγετώνων του Βορείου Πόλου (δηλαδή της Γροιλανδίας και επιπλεόντων παγετώνων Βορείου Πόλου). Διετυπώνοντο δε και δυσοίωνες προβλέψεις και για το μέλλον της Πάτρας.

Ο υπογράφων, επειδή δεν ήμουν τόσο σίγουρος για την εξήγηση που δόθηκε, σκέφτηκα μήπως έφταιγε η τεράστια αποψίλωση των δασών του Αμαζονίου!

Είναι γνωστόν ότι τα φυλλοβόλα δένδρα, «βαραίνουν» το καλοκαίρι και «ελαφρύνουν» τον χειμώνα, αυτό δε έχει ως συνέπεια μια πάρα πολύ μικρή μείωση της ταχύτητος περιστροφής της Γης το καλοκαίρι και αντιστρόφως ανάλογη αύξηση τον χειμώνα, σύμφωνα με το γνωστό φαινόμενο διατήρησης της στροφορμής, που πρέπει να γνωρίζουν καλά οι χορευτές, όταν στροβιλίζονται και η ταχύτητα περιστροφής τους μειώνεται απότομα όταν απλώνουν τα χέρια τους.

Η αποψίλωση, λοιπόν, τεραστίων εκτάσεων δασών, όπως στον Αμαζόνιο, πρέπει να αυξάνει την ταχύτητα περιστροφής της Γης, κατά τι επί πλέον.

Αυτές όμως οι πολύ μικρές διαταραχές της ταχύτητος περιστροφής της Γης, δεν αποκλείεται να επιφέρουν μια επίσης πολύ μικρή διαταραχή στην επιφάνεια της θάλασσας, που γίνεται αισθητή σε «στενές» θάλασσες όπως εκείνη του Ιονίου Πελάγους.

Ενδιαφέρον θα ήτο να επαναληφθεί η ως άνω μέτρηση και κατά το θέρος του 2008.

Κ. Καρτσιβανης / Συνταξιούχος διπλωματούχος Μηχανικός / Αθήνα

Η Ελληνική Αστυνομία

Κύριε διευθυντά

Το θέμα της πλημμελούς αστυνόμευσης της χώρας απασχολεί τους πολίτες της χώρας αυτής, και δυστυχώς το κράτος, που έχει υποχρέωση να προστατεύει τους πολίτες του, δεν έχει πετύχει να κάνει τίποτε που να αισθανόμαστε ασφαλείς, η δε κατάσταση χειροτερεύει.

Εχουμε επίσης και πράξεις βίας μεταξύ αλλοδαπών, που αυξάνει το αίσθημα φόβου του πληθυσμού, και πολλές φορές ίσως έχει συνέπειες στην ξενοφοβία. Η «Καθημερινή» έχει ασχοληθεί με το θέμα αυτό, αλλά δεν έχουμε δει καμία ευαισθητοποίηση από την Πολιτεία. Θα μου επιτραπεί να παρατηρήσω ότι ο αριθμός των αστυνομικών που προστατεύουν τους επώνυμους είναι μεγάλος και σκάνδαλο για πολλούς.

Ε. Γεωργιου / Κηφισιά

Αφαλάτωση

Κύριε διευθυντά

Με αφορμή τη συνέντευξη του Μάικ Ντάνμπαρ που διάβασα στην ιστοσελίδα σας, θα ήθελα να κάνω την παρακάτω ένσταση:

Βάζουμε συνεχώς στην ίδια φράση δύο καταστάσεις, οι οποίες μου φαίνονται αντιφατικές. Κάνουμε λόγο για την αλλαγή του κλίματος, με συνέπεια το λιώσιμο των πάγων, άρα την άνοδο της στάθμης των θαλασσών και συγχρόνως λέμε για την επικείμενη λειψυδρία. Μου γεννώνται, λοιπόν, οι απορίες:

Πώς είναι δυνατόν μια χώρα νησιωτική όπως η Ελλάδα (ή και η Βρετανία) να ανησυχεί για έλλειψη υδάτινων πόρων, ενώ η αφαλάτωση έχει φτάσει σε τόσο καλό επίπεδο και η πρώτη ύλη (οι θάλασσες) αυξάνεται συνεχώς;

Γιατί δεν είμαστε πρωτοπόροι στην τεχνολογία αυτή, παρά παράγουμε μαζικά αρχιτέκτονες και δικηγόρους και όχι ειδικούς επ’ αυτού; Γιατί δεν υπάρχει μια μονάδα –ή έστω προγραμματισμός για κατασκευή– σε κάθε νησί ή έστω στα κεφαλονήσια του κάθε συγκροτήματος, παρά πληρώνονται τεράστια ποσά σε υδροφόρες για την προμήθεια νερού, το οποίο και είναι ακατάλληλο για κατανάλωση; (Εδώ κολλάει και η αντίστοιχη απορία για τις ανεμογεννήτριες.) Και δεν είναι μόνο θέμα των νησιών, αλλά και όλων των παράκτιων περιοχών. Μας αρέσει τελικά ο φόβος, μας λείπει η συνδυαστική σκέψη ή υπάρχουν συμφέροντα που δεν γνωρίζουμε;

Βασιλης Κουρτης

Ειδωλοποίηση

Κύριε διευθυντά

Το σχόλιο που ακολουθεί ας μην αναγνωσθεί ως πουριτανικό ή ηθικοπλαστικό κήρυγμα, αλλά ως απορία. Δεν μπορείς να ψεκάζεις συνεχώς τον κόσμο με φαγουρόσκονη, και να έχεις συγχρόνως την απαίτηση κανένας να μην ξύνεται. Που σημαίνει ότι όταν η καθημερινή πραγματικότητα (έντυπη, τηλεοπτική, διαφημιστική, ενδυματική κ.τλ.) εκθειάζει και ειδωλοποιεί το σεξ και αποτελεί για τους θεατές της, εκούσιους και ακούσιους, το οπτικό ισοδύναμο του άσματος των Σειρήνων της Οδύσσειας, αργά ή γρήγορα για κάποιους από τους θεατές αυτούς οι πάντες και τα πάντα (άνδρες, γυναίκες, παιδιά, φίλοι, συνεργάτες ή συμμαθητές, ξένοι ή συγγενείς, ανεξαρτήτως χρώματος ή εθνικής προέλευσης) γίνονται στόχοι αθέμιτου ενδιαφέροντος. Μήπως, αντί να μας «ξαφνιάζει» η ενασχόληση κάποιων ενηλίκων με την παιδική πορνογραφία, θα πρέπει κάποτε να αναλογισθούμε τη συλλογική ευθύνη της ανοχής ημών των υπολοίπων στα ευρύτερα φαινόμενα της επιδειξιομανίας (από τη μία) και οφθαλμολαγνείας (από την άλλη); Χωρίς να δικαιώνουμε τους εκάστοτε δράστες, μήπως θα πρέπει να ασχοληθούμε και με τα βαθύτερα αίτια;

Δρ Αντωνης Παπαγιαννης / Πνευμονολόγος, Θεσσαλονίκη

Εγκλημα και τιμωρία;

Κύριε διευθυντά

Πριν από πολλά πολλά χρόνια θυμάμαι, ήμασταν στην Α΄ ή Β΄ Γυμνασίου στο Κολέγιο και κάναμε μια «πλάκα» σε κάποιον συμμαθητή μας (του κρύψαμε την τσάντα, νομίζω, ή κάτι τέτοιο).

Οταν αρνηθήκαμε να «δώσουμε» στον κέρβερο διευθυντή του σχολείου αυτούς που το έκαναν, η τάξη ολόκληρη «έφαγε» μια ξεγυρισμένη τριήμερη αποβολή. Από τότε προοδεύσαμε πολύ. Τώρα πιάνουμε τον πρύτανη από τον λαιμό, τον σπρώχνουμε και από τύχη δεν καταλήγει ο δόλιος ανάπηρος ή νεκρός. Ολοι καταδικάζουν (εκτός του συνδικαλιστικού μας οργάνου, του Αλαβάνου και του… Τσίπρα), αλλά περί τιμωρίας ούτε κουβέντα, από πουθενά. O tempora o mores.

Λ. Λιαροπουλος / Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών

Το εκκλησάκι

Κύριε διευθυντά

Στον χώρο του Θων κοντά στον κόμβο των Αμπελοκήπων υπάρχει το εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου, έργο του Τσίλλερ. Ενα αληθινό αρχιτεκτονικό κόσμημα, με περίφημο εσωτερικό διάκοσμο. «Υπάρχει ακόμα», αλλά καταρρέει. Μπορείτε να το προστατεύσετε;

Βασιλικη Καραγιαννη / Αθήνα

Εχασε τη μάχη;

Κύριε διευθυντά

Οταν οι άνθρωποι πεθαίνουν χάνουν κάποια μάχη κατά τη λογική των δημοσιογράφων. Αλλος με την καρδιοπάθεια, άλλος με τη νεφροπάθεια, την ηπατοπάθεια, την πνευμονοπάθεια κ.λπ. ή ακόμη και με τον χρόνο, όσοι πεθαίνουν από γηρατειά. Γιατί όμως τα ΜΜΕ το αναφέρουν μόνο όταν κάποιος πεθάνει από καρκίνο; Διαβάζω στα νέα του BBC στο Διαδίκτυο: Ο Αμερικανός ηθοποιός και σκηνοθέτης Sidney Pollak πέθανε. Ούτε πώς πέθανε, ούτε από τι έπασχε. Ας σταματήσει λοιπόν αυτή η καραμέλα του φορτισμένου και χιλιοειπωμένου «έχασε τη μάχη» και μάλιστα επιλεκτικά για μια αρρώστια;

Νενα Ρηγα / Χαλάνδρι

Ελληνικά μνημεία

Κύριε διευθυντά

Στο άρθρο του κ. Βλάση Αγτζίδη «Για τα ελληνικά μνημεία, θύματα του τουρκισμού» επιτρέψτε μου να προσθέσω τα εξής: Πρόσφατα επισκέφθηκα την Αγιά Σοφιά στην οποία ο ξεναγός υποχρεωτικά πρέπει να είναι Τούρκος. Τη λέξη Ελλάδα ή Ελληνες την ανέφερε περισσότερο από δέκα φορές.

Πριν από χρόνια επισκέφθηκα την Εφεσο, τα ίδια και εκεί, ο Τούρκος ξεναγός συνέχεια ανέφερε ότι οι Ελληνες και πάλι οι Ελληνες είναι οι δημιουργοί του πολιτισμού και της πόλης αυτής. Δεν ξέρω, αν στους ξένους λένε άλλα και στους Ελληνες άλλα.

Παυλος Τσαλικης / Θεσσαλονίκη

Οι ευεργέτες

Κύριε διευθυντά

Παλιά πλούσιοι Ελληνες (Βαρβάκης, Σίνας, Ζάππας, Αβέρωφ, Αρσάκης, Ευγενίδης, Μπενάκης, Συγγρός, Μαρασλής, Παπάφης, κ.ά.) έκαναν ένα σωρό δωρεές στο πάντα φτωχό ελληνικό κράτος.

Σήμερα ζάμπλουτοι Ελληνες σέρνουν αρχηγούς πολιτικών κομμάτων των Ελλήνων στα δικαστήρια!

Διονυσης Σταματης / Βόλος

οι κουμπούρες της αριστεράς

Οι «κουμπούρες» της Αριστεράς

Του Nικου Νικολαου

Δύο είναι οι δυνάμεις που μεθοδευμένα οδηγούν σε χάος την ανωτάτη παιδεία και σε εξαθλίωση τα πανεπιστήμια. Η πρώτη είναι η πλειοψηφία των καθηγητών που ελέγχουν την ΠΟΣΔΕΠ.

Πρόκειται για πρώην βοηθούς καθηγητών, λέκτορες κ.λπ., που σκαρφάλωσαν στην έδρα με τα δεκανίκια του χαριστικού νόμου του ΠΑΣΟΚ το ’82 και σήμερα αντιδρούν με λύσσα στην εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, διότι φοβούνται ότι στο πλαίσιο της αξιολόγησης θα αποδειχθεί ότι δεν έχουν τα προσόντα να είναι καθηγητές.

Αναμενόμενη δηλαδή αντίδραση της ημιμάθειας κατά της γνώσης.

Η δεύτερη δύναμη οπισθοδρόμησης είναι οι λουφαδόροι των φουαγιέ των σχολών, που αντί να διαβάζουν και να περνούν τις χρονιές χαβαλεδιάζουν στα μπαρ και τραμπουκίζουν στις πανεπιστημιακές αίθουσες.

Ολοι αυτοί όμως δεν θα μπορούσαν να κάνουν τη ζημιά που γίνεται τώρα στην ανώτατη παιδεία αν δεν είχαν την πολιτική στήριξη των κομματικών μηχανισμών και της προπαγάνδας των κομμάτων της Αριστεράς και την ανοχή του ΠΑΣΟΚ.

Απ’ ό,τι θυμάμαι όμως μέχρι και τη δεκαετία του ’80 το κήρυγμα της Αριστεράς στους νέους φοιτητές ήταν: «Πρώτοι στα μαθήματα και πρώτοι στον αγώνα» και ο Γρηγόρης Φαράκος, υπεύθυνος τότε της ιδεολογικής δουλειάς στη νεολαία έβγαλε το 1978 βιβλίο με το οποίο παρότρυνε τους νέους κομμουνιστές να είναι πρώτοι στη μόρφωση.

Κι αν πάω παλαιότερα, στον ιστορικό ηγέτη του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη, θα μνημονεύσω τις τρεις συμβουλές του στους φυλακισμένους συντρόφους: «Αγάπα το κελί σου, τρώγε το φαΐ σου, διάβαζε πολύ!»

Αυτή την τιμημένη σχέση της Αριστεράς με το διάβασμα, τη μελέτη και το βιβλίο έμελλε να την ακυρώσει ο Αλέκος Αλαβάνος, παρέχοντας πολιτική προστασία σε όλους τους τεμπέληδες, κουμπούρες και αμόρφωτους της ακαδημαϊκής κοινότητας. Κρίμα!


η Ευρώπη σήμερα. 30.05.2008- dw


Αυτοί οι Ρομά δεν είναι δικοί μας

Από την ένταξη πέρυσι της Ρουμανίας στην ΕΕ οι Ρομά της χώρας εκμεταλλεύονται την άρση των περιορισμών στη διακίνηση και μεταναστεύουν. Κατά προτίμηση στην Ιταλία, αλλά είναι ανεπιθύμητοι

Περίπου 60.000 Ρομά από τη Ρουμανία έχουν μεταβεί στην Ιταλία και κατασκηνώνουν στην περιφέρεια μεγαλουπόλεων, Μιλάνο, Ρώμη, Νάπολη. Ο νέος ιταλός πρωθυπουργός Σίλβιο Μπερλουσκόνι άνοιξε μέτωπο κόντρα στους Ρομά. Στα τέλη της περασμένης εβδομάδας η πλειοψηφία της συμπολίτευσης πέρασε ένα «πακέτο νόμων ασφαλείας», το οποίο χαράσσει καθαρή διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στους Ιταλούς και τους παράνομους μετανάστες. Οι ποινές κράτησης λαθρομεταναστών είναι κατά ένα τρίτο υψηλότερες απ΄ ότι για τους Ιταλούς, ενώ επιτρέπεται και η κατάσχεση ενοικιαζόμενων από λαθρομετανάστες κατοικιών.

Δεν πειράξαμε κανέναν

Τέσσερις σκηνές και ένα σαράβαλο τροχόσπιτο έχουν όλα κι όλα αρκετές οικογένειες Ρομά που τα έχουν στήσει κοντά στη μεγάλη οδική αρτηρία, δίπλα στη βιομηχανική ζώνη του Μιλάνου. Χωρίς νερό, χωρίς ηλεκτρικό. Οι παράγκες που είχαν στήσει ξηλώθηκαν από την αστυνομία. «Δεν ξέρω γιατί το έκαναν, εμείς τα είχαμε όλα σε τάξη, καθαρά», διαβεβαιώνει μία γυναίκα. «Δεν πειράξαμε κανέναν» προσθέτει.

Ρομά από τη Ρουμανία περιμένουν στην Κολωνία λεωροφορείο για να τους μεταφέρει στη ΡουμανίαBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Ρομά από τη Ρουμανία περιμένουν στην Κολωνία λεωροφορείο για να τους μεταφέρει στη Ρουμανία

Ωστόσο το κλίμα είναι ιδιαίτερα οξυμένο. Οι Ιταλοί ντόπιοι διαμαρτύρονται για αύξηση της εγκληματικότητας μετά την έλευση των Ρομά από βαλκανικές χώρες.

Παραμονή μόνο σε όσους έχουν σπίτι και δουλειά

Στην περιφέρεια του Μιλάνου υπολογίζεται ότι έχουν εγκατασταθεί περί τους 10.000, οι 1900 είναι σε λίστα απέλασης. Η αστυνομία διαπιστώνει ότι οι μισοί από αυτούς είναι ιταλοί υπήκοοι και δεν μπορούν να απελαθούν, κομφούζιο. Για τις δημοτικές αρχές ένα είναι καθαρό: οι Ρομά πρέπει να φύγουν και μελλοντικά να μην επιτρέπεται φτάνουν στην πόλη. «Πρέπει να αναζητήσουμε μια λύση που θα προβλέπει την άδεια παραμονής στην πόλη σε εκείνους που διαθέτουν διαμονή και θέση εργασίας», λέει η δήμαρχος του Μολάνου Λετίζια Μοράτι. Αλλά αυτά ακριβώς είναι που δεν διαθέτουν οι Ρομά και πολύ περισσότερο οι μετανάστες Ρομά: σπίτι και δουλειά. Η αντιπολίτευση στο δημοτικό συμβούλιο του Μιλάνου επισημαίνει ότι αν προχωρήσουν σε μαζικές απελάσεις θα έχον πρόβλημα με την ΕΕ.

Θέμα χρόνου οι συγκρούσεις με θύματα

Η κόντρα για τους παράνομους καταυλισμούς των Ρομά στο Μιλάνο είναι δείγμα για ανάλογα προβλήματα που έχουν και άλλες μεγαλουπόλεις της Ιταλίας. Στη Νάπολη οργισμένοι κάτοικοι πυρπόλησαν πριν από μερικές ημέρες παράνομους καταυλισμούς, εκατοντάδες Ρομά μεταφέρθηκαν από την αστυνομία σε ασφάλεια. Στη Ρώμη έγιναν επιθέσεις σε τρία καταστήματα τροφίμων. Θύματα μέχρι τώρα δεν υπήρξαν. Αλλά πολλοί φοβούνται ότι αυτό είναι θέμα χρόνου.

Γιώργος Παππάς

Το θέμα της ημέρας | 30.05.2008


Και παρακολουθήσεις τραπεζικών λογαριασμών;

Συνεχίζεται ο χορός των αποκαλύψεων στην υπόθεση των παρακολουθήσεων της Τέλεκομ.

Σύμφωνα με σημερινά δημοσιεύματα του Τύπου το σκάνδαλο δεν περιορίζεται στη διασταύρωση των αριθμών κλήσεων δημοσιογράφων και μελών του εποπτικού συμβουλίου της Deutsche Telekom από ιδιωτική εταιρεία του Βερολίνου, αλλά έχει ευρύτερες διαστάσεις. Συγκεκριμένα και σύμφωνα με το περιοδικό Spiegel, η Deutsche Telekom παρακολουθούσε όχι μόνο τις τηλεφωνικές κλήσεις αλλά και τις μετακινήσεις στελεχών της και δημοσιογράφων, μέσω του σήματος των κινητών τους τηλεφώνων. Γνώριζαν δηλαδή σε ποια πόλη, σε ποιο σημείο, σε ποια γειτονιά ήταν τα πρόσωπα που παρακολουθούσαν. Ο όμιλος ήθελε να γνωρίζει εάν οι πληροφοριοδότες συναντώνται με δημοσιογράφους και αυτό στη βάση στοιχείων του τμήματος κινητής τηλεφωνίας.

Άκρως ενδιαφέρουσα και η αποκάλυψη της Süddeutsche Zeitung του Μονάχου, σύμφωνα με την οποία η Deutsche Telekom παρακολουθούσε και τις κινήσεις των τραπεζικών λογαριασμών των δημοσιογράφων και μελών του εποπτικού συμβουλίου. Ο διευθύνων σύμβουλος του ομίλου, Ρενέ Όμπερμαν, χαρακτήρισε «εικοτολογίες» τις εν λόγω κατηγορίες, παραπέμποντας στις εισαγγελικές έρευνες.

Στο στόχαστρο Ρίκε, Τσουμβίνκελ και δύο πρώην στελέχη των υπηρεσιών ασφαλείας

 Έγιναν και παρακολόυθήσεις τραπεζικών λογαρισμών, υποστηρίζει η Süddeutsche ZeitungBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Έγιναν και παρακολόυθήσεις τραπεζικών λογαρισμών, υποστηρίζει η Süddeutsche Zeitung Η εισαγγελία της Βόννης, που χθες πραγματοποίησε εφόδους στα κεντρικά γραφεία και σε σπίτια στελεχών του ομίλου εξετάζει και το ενδεχόμενο αυτό, στο πλαίσιο των ερευνών της. Και όπως δήλωσε χθες ο εκπρόσωπος της Φρεντ Απόστελ: «Οι έρευνες διεξάγονται σε βάρος πολλών πρώην στελεχών και συνεργατών της Deutsche Telekom, μεταξύ αυτών και σε βάρος του πρώην διευθύνοντα συμβούλου, Κάι Ούβε Ρίκε και του πρώην προέδρου του εποπτικού συμβουλίου, Κλάους Τσουμβίνκελ. Η διενέργεια προανάκρισης κρίθηκε απαραίτητη προκειμένου να διαπιστωθεί εάν ήταν νόμιμη η εντολή για την ανακάλυψη των διαρροών».

Μεταξύ των συνεργατών της Telekom που βρίσκονται στο στόχαστρο των Αρχών είναι πέντε στελέχη του τμήματος ασφαλείας του ομίλου. Δύο εξ αυτών εργάσθηκαν στο παρελθόν για τις κρατικές μυστικές υπηρεσίες. Σύμφωνα με την Süddeutsche Zeitung, ο ένας ήταν στέλεχος της Γερμανικής Υπηρεσίας Διώξεως του Εγκλήματος, BKA και ο άλλος της Αρχής Προστασίας του Συντάγματος, BVS.

Κάλυψη στον Όμπερμαν

Κάλυψη στον Ρενέ Όμπερμαν προσφέρει το Εποπτικό ΣυμβούλιοBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Κάλυψη στον Ρενέ Όμπερμαν προσφέρει το Εποπτικό Συμβούλιο Η εισαγγελία της Βόννης διευκρινίζει πάντως ότι δεν διενεργείται έρευνα σε βάρος του σημερινού διευθύνοντος συμβούλου Ρενέ Όμπερμαν, ο οποίος σε δηλώσεις του στην εφημερίδα, τονίζει ότι ενημερώθηκε για το θέμα το καλοκαίρι του 2007. Μετά την κυβέρνηση και το Εποπτικό Συμβούλιο της Telekom προσφέρει κάλυψη στον κύριο Όμπερμαν. Χαρακτηριστική είναι η δήλωση του προέδρου του ελεγκτικού οργάνου Ούλριχ Λένερ: «Το Διοικητικό Συμβούλιο αλλά και το Εποπτικό Συμβούλιο είναι συγκλονισμένοι με τις κατηγορίες. Στηρίζουμε πλήρως τα μέτρα που λαμβάνει ο κ. Όμπερμαν προκειμένου να διαλευκανθεί η υπόθεση».

Σύμφωνα με την εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung, ο υπουργός Εσωτερικών Βόλφγφκανγκ Σόιμπλε κάλεσε τον διευθύνοντα σύμβουλο της Telekom Ρενέ Όμπερμαν μαζί με άλλους επικεφαλής τηλεπικοινωνιακών ομίλων για συνομιλίες στο Βερολίνο. Στο επίκεντρο το ζήτημα της προστασίας των τηλεπικοινωνιακών δεδομένων.

Σταμάτης Ασημένιος

dw

Elections | 30.05.2008


Europeans Favor Obama to McCain

Voters in five major European countries showed a strong preference for Barack Obama as their favourite candidate to win the United States presidential elections, according to a poll published on Friday.

In a YouGov survey commissioned by the British newspaper Daily Telegraph's website, 52 percent of respondents in Britain, France, Germany, Italy and Russia said they would vote for the Democratic front-runner if they could, against just 15 percent who said they would vote for Republican nominee John McCain.

The numbers were, however, different from country to country. The likely Democratic candidate held a 61-point lead in Germany, but was practically on par with his Republican counterpart in Russia, where Obama was leading by only 7 points. 70 percent of Italian respondents said they would vote for the Democrat.

Some 42 percent also said Obama was better equipped to lead the global economy out of its current set of problems, compared to 22 percent who backed McCain.

A question of reputation

Overall, just 27 percent of those questioned said they thought the United States was a "force for good" in the world, with 43 percent opting to describe it as a "force for evil" -- only in Italy did more respondents choose the former than the latter.

Anti-American feelings were particularly evident in Russia, where only 16 percent said the United States was a "force for good", with 56 percent branding it as a "force for evil".

40 percent of German respondents saw the US in the extremely negative light, with 25 percent valuing its positive contribution in the world, and 36 percent saying they did not have a particular opinion on the question.

YouGov questioned 6,256 people over the Internet between May 23 and 29, including 2,241 in Britain, 1,005 in France, 1,001 in Russia, 1,004 in Italy and 1,005 in Germany.

DW staff (tt)

dw

αναδημοσίευση

Λίγες του 24ώρου ώρες.. Σόου τζαζ παρακολουθούσα χτές βράδυ από τον Άσπρο Οίκο ,όπου κεί αντίκρυσα την Πρώτη κυρία και τον Πρόεδρο ν¨απολαμβάνουν τα τραγούδια και την μουσική τους. Βέβαια αυτό το είδος της μουσικής παληότερα μου άρεσε , και μπορώ να πω πως το προτιμούσα από τα κοιμισμένα νοτιοαμερικάνικα ταγκό ,όμως με τον χρόνο άλλαξε , σε σημείο που δεν μπορούσα να κάνω συγκρίσεις. Δεν μπορώ όμως να μην αποτίσω έπαινο στους εκτελεστές και αοιδούς που απέδιδαν το μάξιμουμ της τέχνης τους ,αποσπώντας το χειροκρότημα του ακροατηρίου. Μου φαίνεται πως η τέχνη είναι πάθος ,γιατί αφιερώνεσαι σ¨αυτή ,την νοιώθεις,την εκπέμπεις για πρώτιστη δική σου ικανοποίηση που διαχέεται στο κοινό σου. Σήμερα μεγάλη Παρασκευή του 2007-04-06 μέρα των παθών του Χριστού μας και μπορώ να πώ ότι ήμουν τυχερός γιατί σηκώθηκα την νύχτα ,όπου τον υπολογιστή μου ανοίγοντας , άκουσα μέρος της ακολουθίας των ωρών .Είναι θαυμάσιο να ξανακούς ό,τι από παιδί κράτησες στον ψυχικό σου κόσμο.Σου φαίνονται όλα πιο καθαρά ,βλέπεις χρόνος και ωριμότητα πολλές φορές απαντιούνται. Αλλά εδώ θα σταματήσω ,ξημέρωσε έξω ,είναι καιρός να πάμε εκκλησία κι¨ας ψιλοχιονίζει στον τόπο μας..Λορνιόν.

--------------------
Lornion
http://lornion.blogspot.com

ΕΠΙΣΚΌΠΗΣΗ ΤΎΠΟΥ

«Η Deutsche Telekom χρειάζεται καλύτερο εταιρικό κλίμα»

Οι παρακολουθήσεις στην Deutsche Telekom, η διάσκεψη για την βιοποικιλότητα και η πρόταση Τζον Μακ Κέιν για τον αφοπλισμό κυριαρχούν σήμερα στα σχόλια των γερμανικών εφημερίδων

Ακόμα και οι μάνατζερ είναι απλώς άνθρωποι. Υπάρχουν καλοί και κακοί. Ο τρόπος με τον οποίο διοικούν έχει επίδραση στην επιχείρηση. Αυτό ισχύει και στην περίπτωση της Deutsche Telekom που βρίσκεται τώρα αντιμέτωπη με το μεγαλύτερο σκάνδαλο της ιστορίας της, σχολιάζει H Süddeutsche Zeitung αναφερόμενη στο σκάνδαλο παρακολουθήσεων. Η γερμανική εταιρία έπεσε σε κακά χέρια και τώρα πρέπει να υποστεί τις συνέπειες, συνεχίζει η εφημερίδα. Ο πρώην διευθύνοντας σύμβουλος Κάι-Ούβε Ρίκε δεν ήταν σε θέση να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις και έτσι αναγκάστηκε να αποχωρήσει. Ο διάδοχός του νυν διευθύνοντας σύμβουλος Ρενέ Ομπερμαν εμφανίστηκε το περασμένο Σαββατοκύριακο ως επικεφαλής της κάθαρσης και τώρα κινδυνεύει να κατηγορηθεί ως συνεργός. Και πάλι τίθεται το μεγάλο ερώτημα: Πώς μια εταιρία όπως η Deutsche Telekom μπορεί να κρατήσει τα μυστικά της στην επιχείρηση; Σίγουρα όχι παρακολουθώντας τις τηλεφωνικές συνδιαλέξεις υψηλά ιστάμενων εργαζομένων της. Αυτό που απαιτείται είναι ένα εταιρικό κλίμα, διαφάνειας, δικαιοσύνης και εμπιστοσύνης.

Η Γερμανία διαθέτει 500 εκ ευρώ για την προστασία της βιοποικιλότητας

Η Αγκελα Μέρκελ στη διάσκεψη βιοπικοιλότηταςBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Η Αγκελα Μέρκελ στη διάσκεψη βιοπικοιλότηταςΗ Tageszeitung του Βερολίνου σχολιάζει την ομιλία της γερμανίδας καγκελαρίου Αγκελας Μέρκελ στην διεθνή διάσκεψη για την βιοποικιλότητα στη Βόννη, στην οποία υποσχέθηκε μισό δις ευρώ για την προστασία του περιβάλλοντος: Το ποσό είναι σαφώς μεγαλύτερο από ότι ελπίζαμε. Η κυβέρνηση ωστόσο έχει να επιδείξει στη Βόννη περισσότερα από την εκταμίευση ενός σημαντικού ποσού. Ως πρόεδρος της διάσκεψης ο υπουργός Περιβάλλοντος Ζίγκμαρ Γκάμπριελ καταβάλλει προσπάθειες έτσι ώστε οι διαπραγματεύσεις που ολοκληρώνονται αύριο να οδηγήσουν σε απτά αποτελέσματα. Από την πλευρά της η καγκελάριος δείχνει και με πράξεις ότι ενδιαφέρεται πραγματικά για το περιβάλλον και την βιοποικιλότητα.

Η πρόταση – έκπληξη του Τζον Μακ Κέιν για τον αφοπλισμό

Ο υποψήφιος για την προεδρία Τζον Μακ ΚέινBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Ο υποψήφιος για την προεδρία Τζον Μακ ΚέινΗ Frankfurter Allgemeine Zeitung σχολιάζει τέλος την πρόταση του υποψήφιου των Ρεπουμπλικανών Μακ Κέιν για αφοπλισμό: Στον αμερικανικό προεκλογικό αγώνα έχουμε ζήσει πολλά. Όπως το χάρισμα του Μπάρακ οΜπάμα και την αγωνιστικότητα της Χίλαρι Κλίντον. Τώρα όμως κλέβει την παράσταση ο υποψήφιος των Ρεπουμπλικανών για την προεδρία Τζον Μακ Κέιν. Ούτε λίγο ούτε πολύ προτείνει στην Ρωσία, αλλά και στην ίδια του τη χώρα να ξεκινήσουν από κοινού τον πυρηνικό αφοπλισμό για να καταπολεμηθεί η διασπορά πυρηνικών όπλων στον πλανήτη. Η πρόταση-έκπληξη του συντηρητικού Μακ Κέιν οδηγεί στο συμπέρασμα ότι όποιος κι αν είναι ο διάδοχος του Τζορτζ Μπους στον Λευκό Οίκο θα δούμε σίγουρα νέες πρωτοβουλίες αφοπλισμού μέσα στο επόμενο διάστημα.

Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

Επισκόπηση τύπου | 27.05.2008

SZ: «Εκατομμύρια για τα ελληνικά κόμματα»

Στην πρώτη της σελίδα στο οικονομικό τμήμα η Süddeutsche Zeitung του Μονάχου αναφέρεται στη δίκη της Siemens και στην κατάθεση του Σίκατσεκ, ο οποίος ομολόγησε ότι χρηματοδοτούνταν τα δύο μεγάλα κόμματα στη Ελλάδα.

«Εκατομμύρια για τα ελληνικά κόμματα». Με αυτό τον τίτλο επιγράφουν το ρεπορτάζ τους από το Μόναχο οι Μάρκους Μπάλζερ και Κλάους Οτ.

«Η επιχείρηση δωροδοκούσε τα δύο μεγάλα κόμματα στην Ελλάδα για να παίρνει δουλειές, δήλωσε χθες ο πρώην μάνατζερ της εταιρείας Ράινχαρντ Σίκατσεκ. Παραδέχθηκε στο δικαστήριο πως ήταν αυτός ο οποίος διαχειριζόταν τα μαύρα ταμεία.» Και το άρθρο συνεχίζει λίγο πιο κάτω: «Ο όμιλος με έδρα το Μόναχο εκτός του ότι δωροδοκούσε επιχειρήσεις σε όλο τον κόσμο δωροδοκούσε και τα δυο μεγάλα κόμματα στην Ελλάδα, τη συντηρητική Νέα Δημοκρατία και το σοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ. Ο Σίκατσεκ δήλωσε, ότι ο πρώην διευθυντής της Siemens Hellas, χρόνο με το χρόνο ζητούσε και έπαιρνε χρήματα ‘για την καλλιέργεια των πολιτικών σχέσεων’. Τα χρήματα σύμφωνα με τον τότε διευθυντή της Siemens Hellas, πήγαιναν στα δύο μεγάλα κόμματα. Τον μάνατζερ απομάκρυνε η Siemens το 2007.»

Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Στη συνέχεια το άρθρο αναφέρεται στην παραδοχή του Σίκατσεκ ότι ήταν αυτός που επί χρόνια διοχέτευε χρήματα στα μαύρα ταμεία εν γνώσει των προϊστάμενων του. «Τα μαύρα ταμεία ήταν κοινό μυστικό στη Siemens. Φυσικά και γνώριζα, όπως γνώριζαν όλοι ότι έπρεπε να πληρώνουμε προμήθειες για μας αναθέτουν έργα. Οι προϊστάμενοι του γνώριζαν και για τον χρηματισμό των δυο κομμάτων στην Ελλάδα. Τα χρήματα τα ζητούσε ο διευθυντής της Siemens Hellas από τους προϊστάμενους. Μέσω μιας εταιρείας και μιας τράπεζας στο Μονακό πήγαιναν τα χρήματα στην Αθήνα. Για την Ελλάδα η Siemens ξόδευε περίπου 15 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο για δωροδοκίες. Κατά την ανάκριση ο Σίκατσεκ είχε δηλώσει πως έτσι πήραν την ανάθεση ενός έργου για τους Ολυμπιακούς του 2004, αφού συνεργάτες της εταιρείας «λάδωσαν» πολλά υπουργεία.»

Ο Σίκατσεκ αναφέρθηκε επίσης και στον ΟΤΕ στον οποίο θα συμμετάσχει και η Deutsche Telekom. H Siemens ομολόγησε ο Σίκατσεκ «ξόδεψε πάρα πολλά χρήματα για ένα πρόγραμμα που ακόμα ‘τρέχει’ στην Ελλάδα. Συμφωνήθηκε το 1997. Η αξία του προς ανάθεση έργου ξεκίνησε τότε από το 1δις μάρκα και έφθασε στο 1δις ευρώ. Για ‘προμήθειες’ δόθηκαν 85 εκατομμύρια μάρκα.»

Στη συνέχεια το ρεπορτάζ αναφέρεται στη συμμετοχή της Deutsche Telekom στον ΟΤΕ και στις αντιδράσεις που προκλήθηκαν. Και η Süddeutsche Zeitung σημειώνει : «Σύμφωνα με ένα εσωτερικό έγγραφο της Siemens προκλήθηκε πιθανότατα σοβαρή οικονομική ζημία στον ελληνικό οργανισμό τηλεπικοινωνιών. Ο ΟΤΕ θα μπορούσε να ζητήσει υπό προϋποθέσεις εκ των υστέρων από τη Siemens εκπτώσεις ή μειώση των τιμών, αναφέρεται σε σημείωση στο έγγραφο της Siemens μετά από μια συνομιλία το 2006 στην Αθήνα. Στην περίπτωση που ένας ανταγωνιστής θα μπορούσε να προσφέρει καλύτερες τιμές, ο ΟΤΕ θα μπορούσε να καταγγείλει το συμβόλαιο. Ο ΟΤΕ όμως δεν χρησιμοποίησε καμία ρήτρα, με αποτέλεσμα η Siemens να έχει σημαντικά οικονομικά οφέλη.»

Επιμέλεια: Μαρία Ρηγούτσου


Το θέμα της ημέρας |27.05.2008

Ο «άρχοντας των μαύρων ταμείων» Σίκατσεκ επιβαρύνει Χριστοφοράκο και Μαυρίδη

Με αναφορές στην ελληνική πτυχή του σκανδάλου των μαύρων ταμείων της SIEMENS άρχισε στο Μόναχο η πρώτη δίκη με κατηγορούμενο τον εγκέφαλο του συστήματος Ρ. Σίκατσεκ. Λεπτομερείς ήταν οι αναφορές στην SIEMENS Hellas.

Ο Ράινχαρτ Σίκατσεκ είναι ο πρώτος που δικάζεται για το σκάνδαλο των «μαύρων ταμείων» της SIEMENS. Στη μεγάλη αίθουσα του ορκωτού εφετείου του Μονάχου, που επελέγη για να καλυφθούν οι ανάγκες των 100 περίπου δημοσιογράφων που κάλυψαν την έναρξη της δίκης, ο 57χρονος μικρόσωμος Ράινχαρτ Σίκατσεκ μολονότι κάθεται στο εδώλιο του κατηγορουμένου δείχνει ανακουφισμένος. Όσο προχωρά η εξέτασή του από τον πρόεδρο και τα μέλη του πενταμελούς εφετείου και την εισαγγελέα κ. Μπόιμλερ-Χόεσλ, τόσο δείχνει να διώχνει από πάνω του ένα βάρος. Το βάρος της μάχης με το γίγαντα SIEMENS. Ακόμη και όταν ο πρόεδρος του δικαστηρίου Πέτερ Νόελ τον χαρακτήρισε ‘άρχοντα των μαύρων ταμείων’ ή σχολίαζε σκωπτικά κάποιες από τις τοποθετήσεις του, δεν ανακόπηκε η διάθεσή του να μιλήσει. «Κατά βάση παραδέχτηκε την ενοχή του», μας εξηγεί ο συνήγορός του Βόλφγκανγκ Κρόιτσερ, «από την αρχή ήταν συνεργάσιμος, κατέθεσε λεπτομερειακά στην εισαγγελία. Είναι εκείνος που μίλησε. Για τις ευθύνες μελών του κεντρικού διοικητικού συμβουλίου υπάρχουν ενδείξεις, βεβαίως δεν ισχυρίστηκε ότι υπήρξε συνομιλία του με τον Χάινριχ φον Πίρερ, αλλά στο κεντρικό διοικητικό συμβούλιο υπήρχαν ο κύριος Νοιμπίργκερ και άλλοι που φαίνεται να γνώριζαν επακριβώς τι συμβαίνει και φυσικά ο κύριος Γκανσβιντ».

«Η ελληνική Com ήταν η καλύτερη θυγατρική που είχε η SIEMENS»

Κτίριο της SIEMENS στο ΜόναχοBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Κτίριο της SIEMENS στο Μόναχο Κατά την εξέτασή του ο Ράινχαρτ Σίκατσεκ αναφέρθηκε συχνά στην ελληνική πτυχή, επιβάρυνε επανειλημμένα τον πρώην διευθύνοντα σύμβουλο της SIEMENS Ελλάδας Μιχάλη Χριστοφοράκο, και τον πρώην διευθυντή του τμήματος τηλεπικοινωνιών της SIEMENS Πρόδρομο Μαυρίδη. Από τα ποσά που ο ίδιος διαχειρίστηκε, για τα «χρήσιμα έξοδα» όπως είπε στο δικαστήριο, «περίπου το 80% πέρασε σε λογαριασμούς του Πρόδρομου Μαυρίδη». Ο διευθυντής, μέχρι τον Απρίλιο του 2006, της Ελληνικής SIEMENS Com, σύμφωνα με το Σίκατσεκ «χρησιμοποίησε τα χρήματα για να πληρώσει μάνατζερ του ΟΤΕ, αλλά και νέους πελάτες, όπως τη Vodafone, Forthnet, καθώς επίσης και ανθρώπους σε χώρες της περιοχής όπου δραστηριοποιείται ο ΟΤΕ για την καλλιέργεια των επαφών». Κατά τον Σίκατσεκ, η ελληνική μονάδα Com «ήταν η καλύτερη που είχε σε όλο τον κόσμο η SIEMENS. Ο βαθμός αναγνωρισιμότητας του Μαυρίδη ήταν πολύ μεγάλος…όσο δε για την αποτελεσματικότητα της Ελληνικής SIEMENS θα έπρεπε να της απονεμηθεί βραβείο», σημείωσε ο Σίκατσεκ.

Μοίραζε τα λεφτά βάσει απαιτήσεων...και όχι κατά βούληση

Ο Σίκατσεκ υποστήριξε ότι δεν μοίραζε τα λεφτά «κατά βούληση», αλλά βάσει των απαιτήσεων που προβάλλονταν από τις θυγατρικές της SIEMENS στις διάφορες χώρες, καθώς και τα «συμφωνητικά» που υπήρχαν. Διότι το σύστημα των «μαύρων ταμείων» λειτουργούσε βάσει «συμφωνητικών προμήθειας για συμβόλαια πελατών». Εκεί αναφερόταν η χώρα, το έργο, το ποσό κλπ. Ο διευθύνων σύμβουλος της SIEMENS Ελλάς Μιχάλης Χριστοφοράκος «δεν χρειαζόταν τα συμφωνητικά για να εκταμιεύει τις προμήθειες από τη μητρική SIEMENS. Σύμφωνα με τον Σίκατσεκ «ο Χριστοφοράκος εμφανίζονταν μία φορά το χρόνο στα κεντρικά της SIEMENS και διασφάλιζε για προμήθειες το 2% του τζίρου της προηγούμενης περιόδου. Οι προμήθειες αυτές, σύμφωνα με τον Σίκατσεκ εκταμιεύονταν «για να καλλιεργούνται οι πολιτικές σχέσεις, πληρώνοντας μίζες και στα δύο μεγάλα κόμματα». Ο δίαυλος ήταν αρχικά ο λογαριασμός του Ζάλτσμπουργκ από τον οποίο πληρώνονταν προμήθειες σε ρευστά, παρουσία πάντα του έλληνα διευθυντή της SIEMENS, καθώς και ο λογαριασμός της Placid Bleu Corporation σε τράπεζα ABN Amrobank του Μονακό. Ερωτηθείς από τον πρόεδρο του δικαστηρίου, αν γνωρίζει τους φυσικούς κατόχους αυτού του λογαριασμού, ο Σίκατσεκ επικαλέστηκε δημοσιεύματα του ελληνικού τύπου που φέρουν κάτοχο τη σύζυγο του προκατόχου του Μαυρίδη στη SIEMENS Com με τελικό αποδέκτη τον Μιχάλη Χριστοφοράκο.

Ρωτήσαμε το συνήγορο του Σίκατσεκ αν θα κληθούν Έλληνες να καταθέσουν ως μάρτυρες στη δίκη του Μονάχου: «Το δικαστήριο έχει καλέσει κάποιους», λέει ο δικηγόρος Βόλφγκανγκ Κρόιτσερ, αλλά μέχρι τώρα δεν δηλώθηκε κανείς. Ο Μαυρίδης δεν είχε κληθεί, προσφέρθηκε να αξιοποιηθεί η εξέτασή του στην Ελλάδα και στο δικαστήριο του Μονάχου».

Σχετική επιστολή του Μαυρίδη ανέγνωσε ο πρόεδρος του δικαστηρίου.

Η συμφωνία SIEMENS – OTE

Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:

Ειδική αναφορά έκανε ο Ράινχαρτ Σίκατσεκ στην προγραμματική συμφωνία SIEMENS και ΟΤΕ που έκλεισε το 1997 θυμάται μόνον τον κωδικό της συμφωνίας: 8002. Το αρχικό ύψος ήταν ένα δις γερμανικά μάρκα, αλλά στο μεταξύ μέχρι σήμερα διπλασιάστηκε. Για τη συμφωνία αυτή υπήρχε προμήθεια 8,5% που κρατούσε και διαχειρίζονταν η εγχώρια SIEMENS Ελλάδος. Οι προμήθειες αυτές πληρώθηκαν τόσο από το σύστημα των ‘μαύρων ταμείων’ στην ύστερη φάση, όσο και «σε ρευστά μέσα από το λογαριασμό του Σάλτσμπουργκ, όπως είπε ο Σίκατσεκ.

Ο ίδιος ως καλός «στρατιώτης» της εταιρίας, «με άνωθεν εντολή», μελών του κεντρικού δικοικητικού συμβουλίου όπως ο Κούτσενρόιτερ, ανέλαβε να καθαρίσει την «κόπρο» με τα συμβόλαια εταιριών συμβούλων, από τα οποία περνούσαν μέχρι το 2000 οι μίζες. Γνώριζε όπως και οι προϊστάμενοί του ότι παρανομεί, αλλά το έκανε «για το συμφέρον της εταιρίας» η οποία στη συνέχεια τον άφησε εκτεθειμένο. Σε περίπτωση καταδίκης του τον περιμένει φυλάκιση αρκετών ετών.

Από τη δίκη Σίκατσεκ πάντως θα λείψουν βασικοί μάρτυρες, κορυφαία στελέχη της SIEMENS, μεταξύ άλλων οι Μίχαελ Κουτσενρόιτερ, Χανς Γιόαχιμ Νοιμπίργκερ, και Τόμας Γκάνσβιντ, που κατηγορούνται για την ίδια υπόθεση.

Γιώργος Παππάς

DW