Η χαμένη ψυχή ενός μεγάλου έθνους Κύριε διευθυντά Αξιόλογοι και επώνυμοι Ευρωπαίοι πολιτικοί, των οποίων η φωνή της αληθείας δεν περιορίζεται από διπλωματικές αβρότητες, ούτε από πράξεις αντιδράσεως των δικαίως επιπληττομένων, είναι πλέον καιρός να υπομνήσουν προς την ηγεσίαν των ΗΠΑ ότι οι ανά τον πλανήτη οικονομικές και πολεμικές δραστηριότητές των μόνο δυστυχίαν προεκάλεσαν εις τους λαούς. Αλλά και περαιτέρω ότι οι στρεβλής ποιότητος επινοήσεις των προς δικαιολόγησιν των αναλογικών επεμβάσεων των εις την ζωήν και την ιστορίαν των αδυνάτων λαών, επαλήθευσαν διά το ίδιον το έθνος των μιαν παλαιάν κακήν προφητείαν. Εάν η μνήμη μου διατηρείται εισέτι παρά την προχωρημένην ηλικίαν μου, πρόεδρος των ΗΠΑ ήτο ο Ιωάννης Ανταμς εκείνος ο οποίος εξέθεσε εις το Κογκρέσσο την προφητικήν εκείνην εκτίμησιν διά το μέλλον του έθνους εις το οποίον και ο ίδιος ανήκε. Οι δυνατότητες είναι τόσο πολλές διά τις ΗΠΑ, είχε τότε διακηρύξει, ώστε το έθνος μας ημπορεί να κατακτήσει ολόκληρο τον κόσμο. Ομως, όταν το πράξει, το έθνος μας θα έχει απολέσει την ψυχή του. Προφανώς, οι μέχρι της διακηρύξεως της ανεξαρτησίας αγώνες του, ως και οι μετέπειτα διά την κατάλυσιν της αποικιοκρατίας και την συνένωσιν των ανεξαρτήτων πολιτειών εις ενιαίον κράτος, τον κατέστησαν αρκούντως σοφόν, ώστε να πεισθεί ότι η δύναμις και ο πλούτος αποτελούν εχθρούς των πολιτικών αρετών, της ανθρώπινης αλληλεγγύης και της δικαίας κρίσεως. Ατυχώς, μετά τον Δεύτερον Παγκόσμιον Πόλεμον, τινές εκ των προέδρων των ΗΠΑ, επηρμένοι από τα υψηλά επιτεύγματα της τεχνολογίας των, ελησμόνησαν ότι εις τούτο συνετέλεσαν και οι εκατοντάδες Ευρωπαίοι και Ασιάτες επιστήμονες, τους οποίους οι ίδιοι μετεκάλεσαν εκείθεν. Παρερμηνεύοντες δε τα ανά τον κόσμον γεγονότα, λεηλατούν έκτοτε τις παραγωγικές πηγές των λαών, συνάπτουν συμμαχίες με φασιστικά καθεστώτα και δεν διστάζουν να περιφρονούν την Ιστορίαν και τα νόμιμα δικαιώματα φίλων ιστορικώς εθνών, προκειμένου να ικανοποιούν εφήμερα συμφέροντά των. Ασκούν με άλλους λόγους μιαν απαράδεκτον δραστηριότητα που συνεπάγεται ένα αφόρητο κόστος διά πλείστους λαούς του πλανήτη μας. Ομως, ο Σοφοκλής κατέγραψε και η Ιστορία επιβεβαίωσε, ότι τα έρποντα ψεύδη δεν διασώζονται εις το γήρας του χρόνου. Ηδη ο ΟΗΕ, αλλά και οι κορυφαίοι επιστήμονες, εις τις επικείμενες θλιβερές συνέπειες των φαινομένων του θερμοκηπίου και της λειψυδρίας, προσθέτουν και τον εν όψει κίνδυνον της ελλείψεως των τροφίμων, υπολογίζοντες ότι μόνον εις την Αφρικήν, θα αποβιώσουν περίπου διακόσια εκατομμύρια άνθρωποι από πείνα. Η έκτασις δε των συνεπειών εξ αυτού και μόνον του γεγονότος δεν φαίνεται να αποτρέπει την έκρηξιν ενός πολέμου μεταξύ των πεινασμένων και χορτασμένων λαών. Ενός πολέμου, δικαίου μάλλον, από της πλευράς των βασανισθέντων και περιφρονηθέντων λαών. Εμμανουηλ Νικολοπουλος / Χέυδεν 14 Αθήνα Ημέρες φασιστικής κατοχής Κύριε διευθυντά Τα όσα πολύ εύστοχα περιγράφει ο κ. Κωνσταντίνος Ζούλας στην «Καθημερινή» της 15 Μαΐου φέρουν στη μνήμη όλων των εν ζωή, σήμερα, συμπατριωτών μας τις απαίσιες ημέρες της φασιστικής και ναζιστικής κατοχής στην Ελλάδα. Οσοι ήμασταν σε θέση να κυκλοφορήσουμε στην επαρχία για να μεταφέρουμε στην Αθήνα ένα καλάθι σταφίδες ή ένα τσουβάλι μύγδαλα, γνωρίζουμε με τι κόπο και πόση αγωνία διασχίζαμε τους κακοτράχαλους δρόμους της εποχής εκείνης με τον φόβο, πάντοτε, να πέσουμε, αιφνιδίως, σε γερμανοϊταλικό μπλόκο, οπότε θα αποχαιρετήσουμε τα λίγα τρόφιμα που είχαμε στις αποσκευές μας ή, ίσως, και την παρέα ενός συνταξιδιώτη. Ο νοών νοείτω... Τότε, όμως, ήμασταν οι υπόδουλοι. Δεν αποφασίζαμε εμείς από ποιο δρόμο θα φθάναμε στον προορισμό μας. Αυτοί που αποφάσιζαν για μας, κρατώντας ανοιχτούς ή κλειστούς τους δρόμους, ήταν οι κατακτητές της χώρας μας, πράγμα δυσάρεστο, βέβαια, και ταπεινωτικό αλλά εμπρός στα προτεταμένα αυτόματα δεν υπήρχε δυνατότητα οποιασδήποτε αντίδρασης. Στη σημερινή όμως ελεύθερη χώρα μας είμαστε, ατυχώς, αναγκασμένοι να διαπιστώσουμε ότι οι μετακινήσεις των κατοίκων της στους δρόμους της πρωτεύουσας ή της επαρχίας ελέγχονται από ομάδες οργανωμένων ατόμων που θεωρούν τον εαυτό τους κάτι το ξεχωριστό από εμάς τους υπολοίπους, μεταβαλλόμενοι, χωρίς κανείς να τους το έχει ζητήσει, σε ρυθμιστές της καθημερινής μας ζωής. Παναγιωτης Οικονομου / Πόντου 2, Κηφισιά Το νέo Δ.Σ. της Τραπέζης της Ελλάδος Κύριε διευθυντά Μετά 8 έτη, η Τράπεζα της Ελλάδος αποκτά νέα διοίκησιν. Η απερχομένη συνέδεσε τ' όνομα της με τα «δομημένα ομόλογα», που εκόστισαν στα ασφαλιστικά Ταμεία αρκετά εκατομμύρια ευρώ και μια απεργία του προσωπικού, που παρ' ολίγον να τινάξει στον αέρα την εμπιστοσύνη των καταθετών στο τραπεζικό σύστημα, λόγω της ελλείψεως ρευστότητος, την οποία ασυναισθήτως προεκάλεσεν. Η νέα διοίκηση έχει προ οφθαλμών μια εξόχως δυσάρεστη κατάστασιν: Από την μια πλευράν, ο επίσημος «πληθωρισμός» εν Ελλάδι, στο 4,4%, δεν συντρέχει, παρά τα λεγόμενα, μ' εκείνον της Ευρωζώνης (3,2%) και από την άλλη, το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, στο 14% του ΑΕΠ, έχει ανάγκην χρηματοδοτήσεως με 44 δισ. δολαρίων, εφέτος, εις μίαν εποχήν διεθνούς στενότητος κεφαλαίων και ανόδου των επιτοκίων. Το «καπέλο» (spread) των ελληνικών ομολόγων έχει φθάσει το 0,60% άνω του επιτοκίου των 10ετών γερμανικών ομολόγων, που αποτελούν τον γνώμονα της αγοράς. Πρόκειται διά μίαν ακόμη διάψευση της ελληνικής, αώρου εντάξεως στην «ενιαία νομισματική αγορά»... Η κατάσταση της πραγματικής οικονομίας δεν είναι καλυτέρα. Η διαταραχή του διεθνούς χρηματοδοτικού συστήματος δεν λέει να τελειώσει και θα επηρεάσει αργά ή γρήγορα την ελληνική τραπεζική αγορά, που ήδη παρουσιάζει σημεία ασταθείας, εξαιτίας της πλησμονής αφερεγγύων δανείων και ασκέπτων εξαγορών, εις γειτονικάς χώρας. (Οι οποίες και δοκιμάζονται τελευταίως από πολιτικούς και πιστωτικούς κινδύνους, όρα Τουρκίαν, Βουλγαρία, Ρουμανία). Οι εγχώριες επιχειρήσεις είναι υπερχρεωμένες και τα βιομηχανικά περιθώρια κέρδους εξαιρετικώς χαμηλά, εν σχέσει με τα ισχύοντα αλλαχού. Η ανεργία -ήδη υψηλή εις ορισμένας κατηγορίας πληθυσμού, ως οι νέοι και γυναίκες- ελλοχεύει, απειλούσα την κοινωνικήν ειρήνη. Τα υπέρμετρα δημόσια ελλείμματα επανακάμπτουν, αν και λογιστικώς προς στιγμήν είχον εξαφανισθεί. Η οιαδήποτε «αύξηση του ΑΕΠ» οφείλεται βασικώς εις εισαγωγάς και στην πιστωτικήν επέκτασιν. Εν ολίγοις, η διαχείρηση της πραγματικής οικονομίας είναι φαινομενική. Ως εκ τούτου, χρειάζεται εξόχως προσεκτική νομισματική πολιτική, που δυστυχώς εκφεύγει της αρμοδιότητος της Τραπέζης της Ελλάδος, αφού έχει εκχωρηθεί στην Κεντρικήν Ευρωπαϊκή Τράπεζαν (ΕΚΤ). Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι ο νέος διοικητής πρέπει να παραμένει αμέτοχος θεατής των τεκταινομένων εν Φρανκφούρτη. - Εν πρώτοις, οφείλει να συνταχθεί με τους ομολόγους του στην ΕΚΤ, που προτάσσουν μείωση των επιτοκίων του ευρώ, καθώς η ανατίμησή του καθιστά τα ευρωπαϊκά και κατ' επέκταση τα ελληνικά προϊόντα, ολιγώτερον ανταγωνιστικά στις αγορές των τρίτων χωρών. - Η εξασφάλιση επαρκούς ρευστότητος στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα είναι μια άλλη προτεραιότης του νέου διοικητού και - Η εξυγίανση του τρόπου λειτουργίας της ΤτΕ, εκ των ων ουκ άνευ, καθώς δεν δικαιολογείται να απασχολεί 3.350 εργαζομένους, με τον πεπερασμένο ρόλον της. Αντιθέτως, εκεί όπου οφείλει να κινητοποιηθεί δραστηρίως η ΤτΕ, είναι ο προληπτικός έλεγχος των εμπορικών τραπεζών (ιδίως όσον αφορά την... άστεγον πίστη) και ο κατασταλτικός των ασφαλιστικών εταιρειών. Ως ανέφερεν γνώστης του ζητήματος «αν δεν αλλάξει ο τρόπος που διοικούνται οι τράπεζες, οι υπερβολές που προκάλεσαν την πιστωτική κατάρρευση θα επαναληφθούν. Η διάσωση των τραπεζών από χρεοκοπία δεν έγινε διά την προστασία των, αλλά για να διαφυλαχθεί το κοινόν από τις Τράπεζες»! Τούτ' αυτό ισχύει και διά τις ασφάλειες. Κ. Κολμερ - Δημοσιογράφος Δεν έφτασαν στον προορισμό τους Κύριε διευθυντά Ζω στο εξωτερικό και λόγω της δουλειάς μου χρειάζεται να στέλνω ταχυδρομικώς έντυπα. Φέτος, σε τρεις διαφορετικές αποστολές, οι φάκελοι δεν έφτασαν στον προορισμό τους. Τη μια φορά υποτίθεται ότι έφταιγα εγώ: δεν γνώριζα τον ταχυδρομικό τομέα του παραλήπτη και σκέφτηκα, κακώς ότι: «στο Παγκράτι πάει, οδός Φορμίωνος...» και όμως δεν έφτασε! Στις άλλες δύο απώλειες όλα ήταν κανονικά, αλλά οι φάκελοι χάθηκαν. Το ίδιο συνέβη και σε γνωστό μου που έστειλε έντυπα και όταν πήγε ο παραλήπτης να τα ζητήσει στο ταχυδρομείο, του είπαν ότι τα πέταξαν γιατί επρόκειτο για παλιά βιβλία. Εκτοτε, δεν χρησιμοποιώ τα Ελληνικά Ταχυδρομεία, εκτός αν δεν μπορώ να κάνω αλλιώς, αφού είναι σα να το παίζω κορόνα γράμματα, που λέμε: φτάνει δεν φτάνει. Σε καμιά από τις τρεις περιπτώσεις δεν μου επεστράφη ο φάκελος, ως είθισται. Προφανώς γιατί δεν υπήρχε αιτιολογία. Ρηγας Καππατος / Μέριλαντ - USA Περί της δήθεν «στρατηγικής σημασίας» Κύριε διευθυντά Πολύς λόγος και έντονες επικλήσεις γίνονται περί της δήθεν «στρατηγικής σημασίας» του ΟΤΕ, προκειμένου να αποτραπεί η ιδιωτικοποίησή του. Και τούτο χωρίς να μας κάνει κάποιος λιανά από τι τέλος πάντων συνίσταται αυτή η περίφημη «στρατηγική σημασία». Οι χαϊδεύοντες τα ώτα των συμπολιτών μας αποκρύπτουν ωστόσο ή -έστω- αγνοούν ότι: α) Το γεγονότος είναι ότι ο ΟΤΕ κινδυνεύει να καταντήσει κέλυφος, ως εκ της επαναστατικής εξέλιξης των τηλεπικοινωνιών και του συνακόλουθου σκληρού διεθνούς ανταγωνισμού. β) Το «management» του κράτους, ιστορικά, διεθνώς -αλλά και εμπειρικά στη χώρα μας- αποδείχθηκε επανειλημμένως ένας ανεπαρκής έως ανίκανος επιχειρηματίας (βλ. Ολυμπιακή, ΔΕΗ κ.λπ.). γ) Το αναπόφευκτα υψηλό κόστος λειτουργίας των κρατικών επιχειρήσεων, αποτέλεσμα πολιτικών παρεμβάσεων, αχαλίνωτου συνδικαλισμού και ανίκανων διοικήσεων, εξωθεί το κόστος λειτουργίας τους πέραν από κάθε διεθνώς αποδεκτό μέτρο. Συνέπεια: προκειμένου να εξωραΐσουν τους ισολογισμούς τους αυξάνουν τα τιμολόγια των υπηρεσιών τους. Δηλαδή με την τιμολογιακή πολιτική τους βάζουν τον πήχυ στην αγορά, πάνω στον οποίο σπεύδουν -δεν είναι ανόητοι- να προσαρμόζουν τα τιμολόγιά τους και όλες οι άλλες εταιρείες του κλάδου. (Οι πετρελαϊκές εταιρείες π.χ. επωφελήθηκαν τα μέγιστα από το υψηλό κόστος λειτουργίας των κρατικών διυλιστηρίων). Το πιθανότερο λοιπόν είναι πως μάλλον λιγότερα θα πληρώνουμε στον ΟΤΕ αλλά και στις άλλες ανταγωνίστριες εταιρείες μετά την ιδιωτικοποίησή του. δ) Τέλος, σε περίπτωση εθνικής ανάγκης το κράτος έχει την εξουσία και το δικαίωμα να επιτάξει ή να κρατικοποιήσει όποια επιχείρηση κρίνει σκόπιμο. (Ενας λοχαγός με μια διμοιρία στρατιωτών μπορεί να ελέγξει σε χρόνο μηδέν όποια επιχείρηση κριθεί απαραίτητη για την άμυνα της χώρας - μέχρι τότε όμως δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να επωμιζόμαστε για δεκαετίες τη ζημιογόνο λειτουργία της). Σε καιρό δε ειρήνης υπάρχουν και γίνονται ειδικές συμφωνίες και διευθετήσεις προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι όποιες τρέχουσες αμυντικές ή άλλες ανάγκες. Κατόπιν των παραπάνω γίνεται φανερό ότι η επίκληση της «στρατηγικής σημασίας» οφείλεται είτε σε άγνοια είτε σε υποκρισία. Αλλωστε μην ξεχνάμε ότι η Αμερική διεξήγε δύο Παγκόσμιους Πολέμους και μάλιστα επιτυχώς με την πολεμική βιομηχανία της σε ιδιωτικά χέρια. Αντωνης Μητσανης / Μαυροματαίων 17 Αθήνα | 
Comments