Το νέο μας blog είναι http://havdata.blogspot.com/ ****** [επιλογές από την ειδησεογραφία του διαδικτύου, σχόλια, νέα τοπικού ενδιαφέροντος, ¨κι¨ ό,τι άλλο τύχει]. [A selection of news, comments, and topics of interest]. [ Ελα να ζήσεις την ζωή σου έξω κάμποσες δεκαετίες νεοέλληνα για να καταλάβεις την προνομιακή της Ελλάδας ύπαρξη, στον χώρο στον χρόνο στο κλίμα στη θάλασσα στο αρχιπέλαγος και στην ζωή]. λορνιόν

Saturday, December 31, 2016

ΕΛΛΑΔΑ 27.12.2016 Famous Grouse: H διαχρονική γοητεία συναντά την σύγχρονη δημιουργικότητα

 
ΕΛΛΑΔΑ 

Famous Grouse: H διαχρονική γοητεία συναντά την σύγχρονη δημιουργικότητα

Το σκωτσέζικο ουίσκι The Famous Grouse, μέσα από το famousforareason.gr, δίνει την ευκαιρία σε ξεχωριστές ιδέες να αναδειχθούν και να βραβευθούν.
Όταν η σκωτσέζικη παράδοση συναντά την σύγχρονη καινοτομία ο συνδυασμός μπορεί να είναι ονειρικός. Αυτό κάνει πράξη το δημοφιλές σκωτσέζικο ουίσκι The Famous Grouse, που στις 6 Δεκεμβρίου παρουσίασε τη νέα του καμπάνια «Become Famous For A Reason» και δίνει την ευκαιρία σε κάθε δημιουργική ιδέα να αναδειχθεί μέσα από το famousforareason.gr και στο τέλος ένας μεγάλος νικητής θα έχει την ευκαιρία να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα.
Ο καθένας μπορεί να μοιραστεί τη δική του «famous for a reason» ιδέα ή project που θα ήθελε να υλοποιήσει στο famousforareason.gr, μέχρι και τις 31 Δεκέμβρη. Οι οκτώ ιδέες που θα ξεχωρίσουν, θα παρουσιαστούν από τους εμπνευστές τους σε video, που θα δημιουργήσει το «Τhe Famous Grouse» για κάθε υποψήφιο και τα οποία θα είναι διαθέσιμα στην πλατφόρμα για ψηφοφορία. Το κοινό θα αναδείξει την καλύτερη ιδέα, η οποία θα γίνει και πραγματικότητα.
Στο τέλος του διαγωνισμού ο μεγάλος νικητής θα λάβει ένα σημαντικό χρηματικό ποσό που θα τον στηρίξει στην προσπάθειά του να γίνει «Famous For A Reason» και θα έχει την ευκαιρία να παρουσιάσει την ιδέα του στο TEDx Θεσσαλονίκης.
Κεντρικό πρόσωπο της καμπάνιας «Become Famous For A Reason» είναι ο ηθοποιός Νίκος Κουρής, ο οποίος την παρουσίασε σε ένα event εμπνευσμένο από τις πραγματικές ιστορίες ανθρώπων που χάρη στα επιτεύγματά τους έγιναν «Famous For A Reason». Πρόκειται για τους δύο ambassadors της καμπάνιας και συνοδοιπόρους σε αυτό το ταξίδι, που είναι ο διευθυντής του Design Lobby και κυνηγός ταλέντων Βασίλης Μπαρτζώκας, και ο διεθνούς φήμης τζαζίστας Δημήτρης Βασιλάκης. Οι δικές τους ιστορίες αποτελούν όχημα για όποιον θέλει να διεκδικήσει την αναγνώριση της ιδέας που θα τον κάνει «Famous For A Reason».
Ήδη από την περσινή του καμπάνια, το The Famous Grouse μας σύστησε 60 ανθρώπους με όραμα και όνειρα, ξεκινώντας από τον ιδρυτή του Mathew Gloag, ο οποίος πριν από 120 χρόνια, ακολούθησε το όνειρό του. Όπως είχε πει: «όταν έχεις ένα όνειρο και το κυνηγάς με αφοσίωση, η αναγνώριση θα έρθει».
Φέτος, το The Famous Grouse κάνει το όνειρο πραγματικότητα, μέσα από το famousforareason.grαναδεικνύοντας την σύγχρονη δημιουργικότητα μαζί με τα δύο πιο σημαντικά χαρακτηριστικά που έκαναν τη φήμη αυτού του σκωτσέζικου ουίσκι να ταξιδέψει σε όλο τον κόσμο: τον εξαιρετικά ισορροπημένο χαρακτήρα και τη μοναδικά απαλή γεύση.

Θεωρίες έξω, λιτότητα μέσα


 
Μπάμπης Παπαδημητρίου ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Θεωρίες έξω, λιτότητα μέσα

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
Κανένα θεωρητικό πρόβλημα δεν υπάρχει με όσα έγραψε ο κ. Τσακαλώτος σε άρθρο γνώμης σε γνωστό βρετανικό κεντροαριστερό ιστότοπο –στον οποίο εξάλλου έχουμε, κατά καιρούς, διαβάσει ενδιαφέρουσες εκτιμήσεις του Σόρος–, γνωστόν, κατά τα άλλα, για την ευρωσκεπτικιστική του πλατφόρμα και τη συστηματική προβολή του κ. Βαρουφάκη και της κίνησης Diem25. Πολύ καλά αντιλαμβάνεται ο κ. Τσακαλώτος ότι έχει υποστεί ισχυρό πλήγμα στα μάτια της αριστερότερης τάσης των μελών του ΣΥΡΙΖΑ, από τους οποίους εξαρτάται η παρουσία του όταν θα έχουν χάσει τη διακυβέρνηση. Γι’ αυτό ομιλεί με γλώσσα αριστερή ενώ, ως υπουργός, επιβάλλει βαριά λιτότητα.

Μην κάνετε το λάθος να πιστέψετε ότι η άποψη του κ. Τσακαλώτου διατυπώνεται με γνώμονα το «καλό της Ευρώπης». Ούτε πως είναι το «κοινωνικό αφήγημα» κόντρα σε εκείνους που επιμένουν ότι «οι κανόνες είναι κανόνες». Δεν χρειάζεται να είναι κανείς «αριστερός» για να είναι εξαιρετικά κριτικός στην υπάρχουσα Ευρώπη. Οτι η δημοσιονομική λιτότητα εύκολα θα γίνει ένας «ζουρλομανδύας» (straightjacket), το είχαμε επισημάνει όλοι όσοι ειλικρινώς πιστεύουμε ότι αυτό που χρειάζεται είναι μια πιο ομόσπονδη και πολιτικώς περισσότερο Ενωμένη Ευρώπη, ήδη από το 2011. Τότε που στον ΣΥΡΙΖΑ «σνόμπαραν» την ΟΝΕ. Κατατείνω χωρίς δυσκολία στην άποψη ότι η τήρηση των δημοσιονομικών κανόνων –ειδικώς όταν η εφαρμογή του Συμφώνου Σταθερότητας γίνεται με γερμανική πειθαρχία– μας βάζει ένα «στενόχωρο κοστούμι» που απαγορεύει σωτήριες για την ανάκαμψη κινήσεις, που θα έδιναν ταχύτερα και ασφαλέστερα τις ανάσες που χρειάζεται η ευρωπαϊκή οικονομία.

Ο Μάριο Ντράγκι, πρόεδρος της ΕΚΤ, τον οποίο η παράταξη του κ. Τσακαλώτου θεώρησε αναξιόπιστο λόγω της περίοπτης συνεργασίας του με την Goldman Sachs, έχει κάνει πολλά και σημαντικά πραγματικά έργα εναντίον της παρανοϊκής λιτότητας που πρεσβεύει το Βερολίνο. Γι’ αυτό ο κ. Σόιμπλε διαβάζει με συμπάθεια τις ενατενίσεις του «τίμιου Ευκλείδη» αλλά μισεί όλα όσα κάνει ο «σούπερ Μάριο».

Το πραγματικό, για εμάς όλους, ζήτημα με την αρθρογραφία του συμπαθέστατου και προφανώς σε άλλο μήκος κύματος ευρισκόμενου στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι ο υπουργός Οικονομικών της Ελλάδας έχει άλλα, πολύ σπουδαιότερα και πολύ δυσκολότερα πράγματα να κάνει. Μπορούσε, για παράδειγμα, να εξηγήσει στην ομάδα κρούσης του Μαξίμου ότι η χρησιμοποίηση του δημοσιονομικού περιθωρίου είναι δική του υπόθεση και θα γίνει κατόπιν δικής του εισήγησης και όχι όπως ψηφοθηρικά και επικοινωνιακά βόλεψε το επιτελείο Τσίπρα. Γνώριζε καλά η ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών τη ζημία που θα γινόταν στη χώρα με τον χειρισμό που αποφάσισε ο πρωθυπουργός. Και όμως, δεν είπε και δεν έκανε τίποτε. Με αποτέλεσμα να καταστρέφονται οι ελπίδες που κέρδιζε, μέχρι τις αρχές Δεκεμβρίου, η Ελλάδα για προοπτική εξόδου μας από την κρίση.

Φορολογική «ανυποταξία»

 
Παντελής Μπουκάλας ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΜΠΟΥΚΑΛΑΣ

Φορολογική «ανυποταξία»

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:ΣTAΣEIΣ
Στα δεξιά της οθόνης του υπολογιστή, με ανοιχτή μια ειδησεογραφική ιστοσελίδα, το τιτλάκι διαφήμιζε έναν επιπλέον θρίαμβο των φορολογικώς ανυπότακτων: «Πήγε το ΣΔΟΕ σε μαγαζί στην Πάτρα και τους κλείδωσαν μέσα». Στα αριστερά ο τίτλος της είδησης, «Αν ήμουν Ελληνας θα έκλεβα την εφορία κάθε μέρα», σε έπειθε πως αν τη διάβαζες, θα έβρισκες μια πειστική ιδεολογική εξήγηση της φορολογικής ανυποταξίας. Θα την απομνημόνευες και ίσως την ανακοίνωνες και σε όσους φίλους και γνωστούς επιμένουν να συγκαταλέγονται στα κορόιδα.

Με τη σειρά, λοιπόν. Στην Πάτρα δύο υπάλληλοι του ΣΔΟΕ, κάνοντας τη δουλειά τους ως ο νόμος ορίζει, μπήκαν σε κατάστημα ρούχων για να βεβαιώσουν μια παράβαση: Οι ιδιοκτήτες δεν είχαν κόψει απόδειξη σε μια πελάτισσα. Ισως της έκαναν κάποια έκπτωση, όπως συνηθίζεται, έπειτα από μια μικρή διάλεξη για το φορομπηχτικό σύστημα, όπως επίσης συνηθίζεται, και την έπεισαν. Αν μάλιστα είχαν προλάβει να ρίξουν μια ματιά στα φρέσκα «πόθεν έσχες» των πολιτικών, θα είχαν παραπάνω βέλη στη φαρέτρα τους: «Δεν είδατε; Ο άλλος δήλωσε έσοδα 349,20 ευρώ για δύο χρόνια, 2014 και 2015. Μα πώς ζει; Γυρνάει από συσσίτιο σε συσσίτιο μεταμφιεσμένος;». Ηδη τσαντισμένοι λοιπόν, είδαν τους υπαλλήλους του ΣΔΟΕ σαν αναίσχυντους εισβολείς και τους αντιμετώπισαν όπως οι πρόγονοί μας τους ανελέητους φοροσυλλέκτες των Τούρκων: ηρωικά. Τους κλείδωσαν μέσα στο μαγαζί, να βάλουν μυαλό. Το γεγονός ότι οι υπάλληλοι του ΣΔΟΕ ήταν γυναίκες ίσως έπαιξε τον ρόλο του. Ας θυμηθούμε, πάντως, πόσους άντρες του ΣΔΟΕ έχουν πάρει στο κυνήγι σε πανηγύρια των ορέων και σε νησιά. Ιδιαίτερα ας θυμηθούμε τη μάχη της Υδρας, όταν αρκετοί πολιτικοί είχαν υπερασπίσει το δικαίωμα της «τοπικής κοινωνίας», δηλαδή κάποιων μαγαζατόρων, να αντιμετωπίζει τους φοροελεγκτές με τη μέθοδο «πυξ λαξ». Ο άλλος τίτλος, για κείνον που αν ήταν Ελληνας, θα έκλεβε την εφορία κάθε μέρα, παρέπεμπε στην αποκλειστική συνέντευξη σε οικονομικού προσανατολισμού ελληνική ιστοσελίδα του «διεθνούς φήμης οικονομολόγου Arthur Laffer», που προτείνει να μετατραπεί η Ελλάδα σε φορολογικό παράδεισο τύπου Χονγκ Κονγκ. Αντιγράφω προσεχτικά: «Για τον Δρ Laffer η Ελλάδα είναι “ο άρρωστος ασθενής της Ευρώπης” και όπως τονίζει χαρακτηριστικά, “δεν υπάρχει κάτι που να προτιμά περισσότερο ένας γιατρός από έναν πολύ άρρωστο ασθενή. Γιατί τότε αποδεικνύεται αν η θεραπεία είναι σωστή”».

Και άρρωστη λοιπόν η Ελλάδα μας και ασθενής, και μάλιστα πολύ. Σα να λέμε και του θανατά και στα τελευταία της. Αλήθεια, μια συνέντευξη που προβάλλεται σαν βαρυσήμαντη, μεταφράστηκε άραγε με τον αυτόματο, όπως μεταφράζονται –σε ακατανόητα ελληνικά– οι οδηγίες χρήσεως σ’ ένα σωρό προϊόντα; Νοσηρή ασθένεια, στ’ αλήθεια, η ευκολογραφία. Απόδειξη; Τη συνέντευξη την αναπαρήγαγαν ουκ ολίγα σάιτ. Και ο «άρρωστος ασθενής» εμφανιζόταν παντού. Ουδείς σκέφτηκε να τον μισογιατρέψει.

o λαϊκισμός ταράζει κυρίαρχες οικονομικές θεωρίες


ΕΤΙΚΕΤΕΣ:ΑΝΑΛΥΣΗ
Η άνοδος του λαϊκισμού οφείλεται στην ανικανότητα των οικονομικών πολιτικών των τελευταίων δεκαετιών να ανταποκριθούν στις δεσμεύσεις τους. Η φιλελεύθερη ελίτ είχε καλλιεργήσει την ιδέα ότι η παγκοσμιοποίηση θα ευνοούσε την πλειοψηφία. Στην πραγματικότητα, η παγκοσμιοποίηση ευνόησε καταρχήν μια μειοψηφία. Αυτό είναι ολοφάνερο στις ΗΠΑ και στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου το ποσοστό εισοδήματος στα χέρια του πλουσιότερου 1% αυξήθηκε τα τελευταία χρόνια, φτάνοντας σε επίπεδα 100 ετών πριν.

Ως αντίδραση, ο λαϊκισμός προσφέρει μια οικονομική απάντηση η οποία δεν είναι εκ φύσεως αντιφιλελεύθερη. Μπορούμε να διακρίνουμε δύο βασικά χαρακτηριστικά του λαϊκισμού: τον προστατευτισμό και τον κρατικό παρεμβατισμό.

Από οικονομικής άποψης, ο λαϊκισμός έχασε την αξιοπιστία του μετά τις εμπειρίες των δεκαετιών του ’20 και του ’30, καθώς οδήγησε στην εδραίωση δικτατορικών καθεστώτων και σε μια παγκόσμια σύγκρουση. Πιο πρόσφατα παραδείγματα από την Ουγγαρία και την Πολωνία δεν επιτρέπουν την εξαγωγή οριστικής κρίσης, αφού οι δυναμικές ανάπτυξης στις δύο αυτές χώρες εξαρτώνται στενά από την απορρόφηση ευρωπαϊκών κονδυλίων. Παρ’ όλα αυτά, χάρη στην αποτυχία του φιλελεύθερου δόγματος, ορισμένες λύσεις που προτείνει ο λαϊκισμός, με έμφαση σε εκείνες που ενέπνευσε ο κεϊνσιανισμός, κερδίζουν νέα αποδοχή, ακόμα και από φορείς όπως ο ΟΟΣΑ.

Από αυτή την άποψη, η πολιτική φιλοσοφία που εξέφρασε η Βρετανή πρωθυπουργός Τερέζα Μέι έχει ενδιαφέρον. Αποτελεί ριζική μεταστροφή από τη Μεγάλη Κοινωνία του Ντέιβιντ Κάμερον και τον Τρίτο Δρόμο του Τόνι Μπλερ και του Αντονι Γκίντενς, πρότζεκτ που απέτυχαν αμφότερα. Αντίθετα με τους προκατόχους της, οι οποίοι προώθησαν την ιδέα της ελάχιστης κρατικής συμμετοχής, η Τερέζα Μέι πιστεύει ότι το κράτος είναι η απάντηση, όχι το πρόβλημα.

Ο λαϊκισμός αποτυγχάνει οικονομικά από τη στιγμή που επιλέγει τον προστατευτισμό. Οι υποστηρικτές του τονίζουν το παράδειγμα της οικονομικής ανάπτυξης στις ΗΠΑ τον 19ο αιώνα προκειμένου να υπογραμμίσουν ότι ο προστατευτισμός δεν αποτελεί εμπόδιο στην οικονομική ανάπτυξη. Το αμερικανικό παράδειγμα είναι χτισμένο πάνω στον μύθο του laissez-faire και του ελεύθερου εμπορίου, ωστόσο η πραγματικότητα διαφέρει ριζικά. Οι τέσσερις πρόεδροι που βρίσκονται αποτυπωμένοι στον βράχο του Ορους Ράσμορ ήταν όλοι υπέρμαχοι του προστατευτισμού. Μεταξύ 1812 και 1840, ο μέσος όρος των δασμών αυξήθηκε από το 25% στο 40%. Αυτά τα εμπόδια στο εμπόριο διατηρήθηκαν μέχρι τη στιγμή που ο ρόλος των ΗΠΑ ως γεωπολιτικής υπερδύναμης έκανε τη χώρα να υιοθετήσει μια νέα οικονομική προσέγγιση το 1945. Η αμερικανική εμπειρία, ωστόσο, δεν μπορεί να αναπαραχθεί σε άλλα μέρη του κόσμου. Η επιτυχία της εξηγείται εν μέρει από τη θεωρία περί μεγέθους των κρατών: τα συγκεκριμένα πλεονεκτήματα εξασφαλίζονται χάρη στο μεγάλο μέγεθος της χώρας και στις οικονομίες κλίμακας που αυτό συνεπάγεται. Οι εγχώριες εταιρείες παρουσιάζουν καλύτερα αποτελέσματα αν έχουν πρόσβαση σε μια μεγαλύτερη αγορά, κάτι που τον 19ο αιώνα οδήγησε στη δημιουργία ενός έντονα ανταγωνιστικού δευτερογενούς κλάδου στις ΗΠΑ. Αυτή η συνθήκη δεν ισχύει στη Γαλλία ούτε στην Πολωνία, και πολύ λιγότερο στην Ουγγαρία.

Ωστόσο, ένας συνετός προστατευτισμός ίσως να παρουσιάζει σαφή οικονομικά πλεονεκτήματα. Σήμερα, μια τέτοια προσέγγιση θα ήταν απόλυτα λογική για τους τομείς των start-up και των νέων τεχνολογιών στην Ευρώπη, ενώ θα μπορούσε να επεκταθεί σε στρατηγικής σημασίας κλάδους ακολουθώντας το παράδειγμα της Γερμανίας, η οποία ελέγχει και μπορεί να απαγορεύσει τις ξένες επενδύσεις (εκτός Ε.Ε.) σε όλους τους κλάδους της οικονομίας, αν η συμμετοχή ξεπεράσει το 25%.

Ο λαϊκισμός σίγουρα δεν αποτελεί την καλύτερη απάντηση στην κρίση εμπιστοσύνης του εκλογικού σώματος απέναντι στους εκπροσώπους του και στα μειονεκτήματα της παγκοσμιοποίησης. Παρ’ όλα αυτά, αξίζει να βρεθεί στο επίκεντρο αντί του κράτους και να φέρει την οικονομική διαμάχη στη δημόσια αρένα.
* Ο κ. Christopher Dembik είναι επικεφαλής μακροοικονομικών αναλύσεων της Saxo Bank.

Τάκης Θεοδωρόπουλος ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ Η ρόδα του διαβόλου ΠΟΛΙΤΙΚΗ 30.12.2016 : 17:38

 
Τάκης Θεοδωρόπουλος ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ

Η ρόδα του διαβόλου

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:ΔIAΓΩNIΩΣ
​Μέσης ηλικίας, καλοδιατηρημένη, η πωλήτρια στον φούρνο φορούσε κατακόκκινα κερατάκια, όμως οι μαύρες σκέψεις που με κυνηγούσαν δεν με άφησαν να μοιραστώ την καταφανώς χριστουγεννιάτικη χαρά της. Διότι λίγο πριν περνώντας από το Σύνταγμα είχα δει τη ρόδα. Ηταν ακίνητη, αλλά ήταν εκεί. Μια σκέτη απειλή στην ψυχική μου ηρεμία, την αξιοπρέπειά μου, την, πώς να την πω, δις πατρική υπερηφάνειά μου. Το ομολογώ. Πάσχω από υψοφοβία. Σιχαίνομαι τα ύψη. Τα φοβάμαι περισσότερο κι από τον θάνατο. Θέλω να πω ότι δεν μπορώ με τίποτε να σκεφτώ την ενδεχόμενη, μακριά από μένα, αυτοχειρία μου πηδώντας από ψηλά. Θα αποτύχω, διότι θα φοβηθώ να πλησιάσω ώς το περβάζι ή το κάγκελο.
«Παππού, πότε θα με πας στη ρόδα;» φαντάστηκα τη φωνή του εγγονού μου και το μέλλον σκοτείνιασε. Δεν μας φτάνουν τα μνημόνια, τώρα έχουμε και τη ρόδα. Και επειδή δεν μπορώ να του το αρνηθώ, τι θα κάνω όταν βρεθώ εκεί ψηλά; Κολλημένος στο τοίχωμα, με τα μάτια κλειστά, κάτωχρος και με αρρυθμία, θα το τρομάξω το παιδί την ώρα που θα απολαμβάνει τη θέα, τα Δαρδανέλια από τη μία, το Σουέζ με λίγο από Πετραία Αραβία απ’ την άλλη. «Δες, παππού, πόσο μικρή είναι η μαμά εκεί κάτω!». Πού να σκύψω να δω; Ασε που στην Ελλάδα είμαστε και είσαι μάλλον βέβαιος πως μόλις το βαγονέτο σου φτάσει στην κορυφή θα γίνει διακοπή ηλεκτρικού. Ευτυχώς έχουν γεννήτρια. «Ναι, αλλά η γεννήτρια δεν λειτουργεί όταν έχει πάνω από τριάντα βαθμούς και μ’ αυτόν τον καύσωνα ξέρετε, μηχάνημα είναι κι αυτό. Εχει τις προδιαγραφές του». Ολα στη ζωή είναι ζήτημα προδιαγραφών και οι δικές μου δεν είναι για τα ύψη.
Παλεύοντας να γλιτώσω από το ενδεχόμενο ρεζίλεμα στα μάτια του εγγονού μου, το μυαλό μου, δουλεύοντας πυρετωδώς, ανέσυρε σκηνές κάπως πιο ένδοξες. Εκείνη την περίφημη στη ρόδα του Πράτερ, στη Βιέννη, όπου συναντιούνται επιτέλους οι δύο φίλοι, ο ένας, ο «κακός» Ορσον Ουέλς, και ο άλλος, ο «καλός» Τζόζεφ Κότεν. Μετά το τέλος του Β΄ Πολέμου ο Ουέλς πουλάει νοθευμένα φάρμακα και ο Κότεν, συγγραφέας επιτυχημένων ουέστερν, τον ψάχνει στη Βιέννη που κατέχουν οι σύμμαχοι. Εκεί ψηλά στη ρόδα, ο Ουέλς κάποια στιγμή ανοίγει την πόρτα του βαγονέτου, ακούγεται αέρας και λες τώρα θα τον γκρεμίσει τον άλλον στο κενό. Η συνέχεια επί της οθόνης. Προς το παρόν, αρκεστείτε στον τρόμο του ύφους και του κενού. Μιλάω, εννοείται, για τον «Τρίτο άνθρωπο» που έγραψε ο Γκράχαμ Γκριν και κινηματογράφησε ο Κάρολ Ριντ.
Σημειώνω ότι πέρασα κοντά δέκα χρόνια στο Παρίσι και ανέβηκα μία και μοναδική φορά στον πρώτο όροφο του Πύργου του Αϊφελ και όταν κατέβηκα ήπια δύο απανωτά ουίσκι για να συνέλθω. Το ίδιο και στο Empire State. Κι ένας από τους λόγους που, παρά τα προβλήματά της, συμπαθώ την Αθήνα είναι ότι δεν σε φέρνει σε δύσκολη θέση με τα ύψη. Ως την ημέρα που εμφανίστηκε εκείνη η ρόδα του διαβόλου στο Σύνταγμα κι έχασα τον ύπνο μου με την ιδέα και μόνον ότι μια μέρα ο εγγονός μου θα μου ζητήσει να ανέβουμε εκεί πάνω.
Και μη μου πείτε ότι ασχολούμαστε με τη ρόδα λες και έχουμε λύσει όλα μας τα προβλήματα. Οχι, αγαπητοί. Διότι η εγκατάσταση μιας ρόδας μπορεί να αλλάξει τη ζωή της πόλης. Μην ξεχνάμε ότι η πρώτη τεχνολογική επανάσταση ήταν ο τροχός. Και αν δεν τα καταφέραμε αυτή τη φορά, είμαι σίγουρος ότι η εφευρετικότητά μας και η ευφυΐα μας δεν θα το βάλουν κάτω. Και αν δεν τα καταφέρουμε με τη δεύτερη, θα είναι με την τρίτη.