Το νέο μας blog είναι http://havdata.blogspot.com/ ****** [επιλογές από την ειδησεογραφία του διαδικτύου, σχόλια, νέα τοπικού ενδιαφέροντος, ¨κι¨ ό,τι άλλο τύχει]. [A selection of news, comments, and topics of interest]. [ Ελα να ζήσεις την ζωή σου έξω κάμποσες δεκαετίες νεοέλληνα για να καταλάβεις την προνομιακή της Ελλάδας ύπαρξη, στον χώρο στον χρόνο στο κλίμα στη θάλασσα στο αρχιπέλαγος και στην ζωή]. λορνιόν

Tuesday, March 31, 2009

Επισκόπηση τύπου | 31.03.2009

"Η έμμονη ιδέα του Γκρουέφσκι"

Η δεδηλωμένη θέληση της ΠΔΓΜ για ένταξη στο ΝΑΤΟ και τα πρώτα ρήγματα μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης στο θέμα της ονομασίας, αλλά και η αθώωση του Κώστα Πλεύρη σχολιάζονται σήμερα από τον γερμανικό τύπο.

"Προς το ΝΑΤΟ καβάλα στο άλογο του Αλέξανδρου", είναι ο τίτλος αναλυτικού ρεπορτάζ της γερμανικής Frankfurter Allgemeine Zeitung για την πορεία της ΠΓΔΜ προς το ΝΑΤΟ:

"Η Ελλάδα μπλοκάρει ακόμη την ένταξη της 'Μακεδονίας' στο ΝΑΤΟ, επειδή δεν αποδέχεται αυτό το όνομα για αυτή τη χώρα. Στα Σκόπια άρχισαν τώρα να φαίνονται τα πρώτα σημάδια φθοράς στην ενδομακεδονική συναίνεση", σημειώνει η εφημερίδα και εξηγεί το γιατί:

"Σε αυτή τη διένεξη οι 'Μακεδόνες' είχαν διασφαλίσει τις συμπάθειες της διεθνούς κοινότητας, ενώ αντίθετα ήταν ελάχιστη η κατανόηση για την απαίτηση της Ελλάδας να υπαγορεύει πως θα πρέπει να ονομάζεται η γειτονική χώρα.

Επί της αρχής συμφωνούσαν και τα δύο μεγάλα κόμματα της 'Μακεδονίας', το συντηρητικό Δημοκρατικό Κόμμα της Μακεδονικής Εθνικής Ενότητας και η Σοσιαλδημοκρατική Ένωση, ότι η χώρα τους έχει το δικαίωμα να επιλέξει πως θα ονομάζεται.

Πρόσφατα όμως άρχισε να αποκτά ρήγματα η ενδοπολιτική συναίνεση, ενώ και ξένοι διπλωμάτες παρατηρούν πια με σκεπτικισμό πως διαχειρίζεται τη διένεξη για την ονομασία ο πρωθυπουργός Νίκολα Γκρουέφσκι.

Ο Γκρουέφσκι φαίνεται ότι διακατέχεται όλο και περισσότερο από την έμμονη ιδέα ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Κάποιοι αποκαλούμενοι ιστορικοί παρουσιάζουν με ριψοκίνδυνα κατασκευάσματα την άμεση σχέση του στρατηλάτη με τους σημερινούς κατοίκους της 'Μακεδονίας', αν και η σλαβική κατάκτηση της περιοχής άρχισε τον 6ο αιώνα μ.Χ., δηλαδή σχεδόν χίλια χρόνια μετά από το θάνατο του Αλεξάνδρου."

Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: "Ο Γκρουέφσκι διακατέχεται από την έμμονη ιδέα ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι απόγονοι του Μεγάλου Αλεξάνδρου" (31.03.09, FAZ)

"Τα πρώτα σημάδια φθοράς στην 'ενδομακεδονική' συναίνεση"

"Στη 'Μακεδονία' διογκώνεται στο μεταξύ η κριτική και για την πρόθεση του πρωθυπουργού να κατασκευάσει μνημείο στο κέντρο των Σκοπίων με τον Μεγαλέξανδρο καβάλα στο άλογό του, ύψους 30 μέτρων. Η Ραντμίλα Σεκερίνσκα, πρώην υπουργός Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης και σήμερα αξιόλογη βουλευτής της αντιπολίτευσης, αποστασιοποιείται από την πάλαι ποτέ ενδομακεδονική συναίνεση για την ονομασία δηλώνοντας στην εφημερίδα μας ότι 'η κυβέρνηση εκμεταλλεύεται τη διένεξη για να εξυπηρετήσει στόχους της εσωτερικής της πολιτικής. Έτσι όταν έχει δυσκολίες, παίζει το χαρτί της διαμάχης για την ονομασία και όποιος ασκεί κριτική σε αυτή την τακτική στιγματίζεται ως προδότης'.

Τίθεται όμως το ερώτημα πως θα ξεπεραστεί η εχθρότητα με την Ελλάδα: 'Ανοίγοντας πιο βαθιά χάσματα και εξωθώντας την εχθρότητα αυτή στα άκρα ενώ παράλληλα επιδιώκουμε την ένταξή μας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ; Ή με ειλικρινείς διαβουλεύσεις για τα κοινά μας συμφέροντα;'

Η εφημερίδα αναλύει τις θέσεις της σοσιαλδημοκράτισσας βουλευτή για συμβιβασμό στην ονομασία με την προσθήκη ενός γεωγραφικού προσδιορισμού όπως Βόρεια ή Άνω ‘Μακεδονία’ και καταλήγει:

"Ταυτόχρονα οι επικριτές του Γκρουέφσκι επισημαίνουν ότι δεν πρέπει να ξεχνιέται ποιοί είναι οι πραγματικοί υπαίτιοι της διένεξης. Εν τέλει είναι η Ελλάδα που εκβιάζει τη 'Μακεδονία' στη διένεξη για την ονομασία. Επιπλέον τονίζουν ότι η διεθνής συμπάθεια δεν ωφέλησε, επειδή δεν οδήγησε σε πραγματικές πιέσεις προς την Ελλάδα."

Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: "Ο Έλληνας αρνητής του Ολοκαυτώματος Κώστας Πλεύρης αποκαλεί στο βιβλίο του τους Εβραίους υπάνθρωπους" (31.03.09, SZ)"Στην Ελλάδα ο αντισημιτισμός είναι ιδιαίτερα διαδεδομένος"

"Ο δεδηλωμένος ρατσιστής θριαμβεύει - ο Έλληνας αρνητής του Ολοκαυτώματος Κώστας Πλεύρης κρίθηκε αθώος", είναι ο τίτλος σχολίου στη Süddeutsche Zeitung με αφορμή την αθώωσή του από το Πενταμελές Εφετείο Αθηνών:

"Οι Έλληνες Εβραίοι είναι σοκαρισμένοι και εξοργισμένοι για την απόφαση του Εφετείου Αθηνών, που την προηγούμενη Παρασκευή αθώωσε τον αρνητή του Ολοκαυτώματος Κώστα Πλεύρη από την κατηγορία της υποδαύλισης ρατσιστικού μίσους.

Ο Πλεύρης στο βιβλίο του 'Οι Εβραίοι - όλη η αλήθεια' διακηρύσσει ότι είναι ναζί, φασίστας, αντιδημοκράτης και αντισημίτης. Στο βιβλίο του αποκαλεί τους Εβραίους 'υπάνθρωπους', εξυμνεί τον Αδόλφο Χίτλερ και εκφράζει την λύπη του που δεν ολοκλήρωσε το έργο του."

"Ο Πλεύρης την εποχή της χούντας δίδασκε ψυχολογία του πολέμου σε σχολή της αστυνομίας και είναι το είδωλο των νεοφασιστών της χώρας του. Εξάλλου ο αντισημιτισμός είναι στην Ελλάδα ιδιαίτερα διαδεδομένος.

Έτσι η λαϊκή εφημερίδα Αυριανή σχολίαζε τη νίκη Ομπάμα γράφοντας ότι ‘επρόκειτο να θέσει τέρμα στην εβραϊκή κυριαρχία στις ΗΠΑ’."

Επιμέλεια: Βιβή Παπαναγιώτου

dw

Διαστάσεις | 31.03.2009/dw

Ασκήσεις "ρομάντζου" για γερά νεύρα

Μετά την "Ομπαμάνια" η ευρωπαϊκή περιοδεία του Μπάρακ Ομπάμα θα βάλει τις σχέσεις ΗΠΑ και Ευρώπης στις σωστές τους διαστάσεις

Ο Πρόεδρος Ομπάμα αναγγέλλει τη νεα στρατηγική στο Αφγανιστάν και το ΠακιστάνBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Ο Πρόεδρος Ομπάμα αναγγέλλει τη νεα στρατηγική στο Αφγανιστάν και το ΠακιστάνΕυρωπαϊκή αυλαία, σήμερα για τον Μπάρακ Ομπάμα. Πάει πολύς καιρός από τότε που η γηραιά ήπειρος περίμενε να υποδεχθεί με τόσες προσδοκίες και τόσο θετικά συναισθήματα έναν Αμερικανό πρόεδρο, όπως τον Ομπάμα. Βέβαια η παρθενική τουρνέ του στην Ευρώπη δεν θα είναι ένας γύρος θριάμβου. Η παγκόσμια οικονομική κρίση απαιτεί λεπτούς χειρισμούς διαχείρισης των προβλημάτων, γι΄ αυτό και το πρόγραμμα του Ομπάμα είναι ασφυκτικά κλεισμένο με διασκέψεις και συναντήσεις. Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων θα φανεί πόσο ο Ομπάμα, ο εκλεκτός της Ευρώπης στη μάχη για τον Λευκό Οίκο, μπορεί να ικανοποιήσει τις προσδοκίες των Ευρωπαίων.

Οι διαφορές παραμένουν

Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Είναι κάτι σαν ένα ρομάντζο αυτό που ενώνει την Ευρώπη με τον Αμερικανό πρόεδρο. Ένα μονόπλευρο ρομάντζο. Η εμπειρία έχει δείξει ότι τέτοιου είδους συναισθήματα κρύβουν τον κίνδυνο να καταλήξουν σε απογοήτευση. Ο πολιτικός αναλυτής Ρέτζιναλντ Ντέιλ από το Κέντρο Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών της Ουάσιγκτον θεωρεί ότι επειδή ακριβώς ο Ομπάμα έχει ελάχιστη εμπειρία από τη Ευρώπη, δεν πρόκειται να αφεθεί στα θετικά συναισθήματα των Ευρωπαίων, αλλά θα κινηθεί με βάση τα συμφέροντα της χώρας του. Όπως υποστηρίζει ο έγκυρος πολιτικός επιστήμων, ήδη ο Αμερικανός πρόεδρος έχει προσαρμόσει προς τα κάτω τις δικές του προσδοκίες από τους Ευρωπαίους. Εγκατέλειψε τις ελπίδες ότι η Ευρώπη θα επιβράβευε την πολιτική αλλαγή στέλνοντας περισσότερους στρατιώτες στο Αφγανιστάν. Το πρόβλημα της σχέσης της Ρωσίας με το ΝΑΤΟ παραμένει, όπως επίσης και οι ενδοιασμοί για την ένταξη της Ουκρανίας και της Γεωργίας στη δυτική συμμαχία.

Ασκήσεις συμβιβασμού

Η Γουόλ ΣτριτBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Η Γουόλ ΣτριτΣτον αγώνα κατά της παγκόσμιας οικονομική κρίσης οι Ευρωπαίοι απαντούν αρνητικά στα κελεύσματα του Αμερικανού προέδρου για τόνωση της αγοράς με περισσότερες ενέσεις ρευστότητας. Ας θυμηθούμε στο σημείο αυτό τι είχε πει ο Μπάρακ Ομπάμα πριν λίγο καιρό. «Θεωρούμε πολύ σημαντικό», είχε πει, «να υπάρχει συντονισμός. Κι αυτό δεν είναι απαραίτητο να γίνει μέσω μιας σούπερ υπηρεσίας. Πρέπει να καταβάλουμε προσπάθειες, ώστε, όταν κάνουμε κάτι για μεγαλύτερη διαφάνεια, εμπιστοσύνη και ανοίγματα της Γουόλ Στριτ, να συμβαίνει στο ίδιο στο Λονδίνο και σε άλλες χρηματοπιστωτικές αγορές. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε έναν αγώνα δρόμου προς τα κάτω, αλλά να επιδιώκουμε ένα σταθερό παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Παρατηρητές στη Ουάσιγκτον προσαρμόζουν προς τα κάτω τους στόχους αυτής της περιοδείας. Ο Τσαρλς Κάπτσαν από το Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής, ένα φημισμένο think tank, ελπίζει ωστόσο ότι από τις συνόδους κορυφής και τις ανταλλαγές απόψεων θα δοθεί απάντηση σε ένα βασικό ερώτημα, το πώς δηλαδή μπορεί κανείς να σέβεται τη διαφορετική άποψη του συνομιλητή του και από την άλλη να κάνει το καλύτερο σε σημεία που υπάρχει σύμπτωση θέσεων.

Κρυφό όπλο η Μισέλ Ομπάμα

Και εξώφυλο στο VogueBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Και εξώφυλο στο VogueΟ Αμερικανός αναλυτής βλέπει και μια αντίφαση σε αυτό το ταξίδι. Η ατμόσφαιρα δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη, υποστηρίζει, οι Ευρωπαίοι χαίρονται πραγματικά που τους επισκέπτεται ο Ομπάμα, όταν πρόκειται όμως για την επίτευξη συγκεκριμένων αποτελεσμάτων, τα πράγματα σκουραίνουν κάπως. Έτσι αυτήν την εβδομάδα αναμένεται μεγάλη δόση για συμβιβασμό, προκειμένου να καλυφτούν οι διαφορές. Για παράδειγμα, σε ότι αφορά το Αφγανιστάν, ο Αμερικανός πρόεδρος μπορεί να αρκεστεί στην αύξηση της ευρωπαϊκής βοήθειας για την εκπαίδευση των αστυνομικών, στην ενίσχυση της οικονομικής βοήθειας και την στήριξη σε έργα υποδομών στη χώρα. Αντίθετα, δεν αναμένονται συγκεκριμένες αποφάσεις στον τρόπο αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης. Σε ότι αφορά τις διατλαντικές σχέσεις τα πράγματα δεν θα είναι διαφορετικά σε ότι αφορά την ουσία, το στιλ όμως θα είναι διαφορετικό. Γιατί σε ζητήματα στιλ ο Μπάρακ Ομπάμα έχει ένα μυστικό όπλο, την Μισέλ Ομπάμα. Λέγεται ότι η Μισέλ θα κλέψει την παράσταση και θα ενισχύσει την θετική αύρα του συζύγου της.

Διεθνή πρακτορεία/Ειρήνη Αναστασοπούλου

Διαστάσεις | 30.03.2009

Αρχίζει αύριο η περιοδεία Ομπάμα

Σε λίγες ώρες ο Αμερικανός πρόεδρος Μπάρακ Ομπάμα ξεκινά την πολυαναμενόμενη περιοδεία του στην Ευρώπη. Το πρόγραμμα των συναντήσεων είναι χωρίς αμφιβολία βαρύ και οι προσδοκίες από την επίσκεψη μεγάλες.

Βρετανία, Γαλλία, Γερμανία, Τσεχία και Τουρκία είναι οι σταθμοί της περιοδείας Ομπάμα. Οι προσδοκίες των Ευρωπαίων είναι υψηλές, τόσο στην σύνοδο κορυφής της ομάδας των 20 ισχυρότερων κρατών στο Λονδίνο, όσο και την σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Στρασβούργο. Πολιτικοί αναλυτές προειδοποιούν όμως για υπερβολική ευφορία επισημαίνοντας τις διαφορές μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ σε σημαντικά ζητήματα.

Οικονομία και Αφγανιστάν τα ζητήματα ενδεχόμενης διαφωνίας με τους Ευρωπαίους

Η αφίσα της συνόδου των G20 στο ΛονδίνοBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Η αφίσα της συνόδου των G20 στο Λονδίνο«Η σημαντικότερη αφορά την οικονομία», λέει ο Κρεγκ Κένεντι, πρόεδρος της German Marshall Funds, μιας οργάνωσης για τη σύσφιξη της συνεργασίας μεταξύ Βόρειας Αμερικής και Ευρώπης: «Η διαφωνία αφορά την οικονομική πολιτική. Οι Ευρωπαίοι ανησυχούν για την αμερικανική στρατηγική στην αντιμετώπιση της κρίσης, που προβλέπει μεγάλες οικονομικές ενισχύσεις και ελάχιστο έλεγχο. Το μέγεθος της οικονομικής βοήθειας και η διόγκωση του αμερικανικού δημοσιονομικού ελλείμματος προκαλούν πονοκέφαλο στην Ευρώπη».

Ο Λευκός Οίκος δείχνει ωστόσο να διαφωνεί με την εκτίμηση αυτή χωρίς ωστόσο να την διαψεύδει. Ο αναπληρωτής οικονομικός σύμβουλος Αμερικανού προέδρου Μάικελ Φρόμαν τονίζει ότι «κανείς δεν ασκεί πιέσεις σε καμία χώρα να έρθει στο Λονδίνο και να δεσμευθεί αμέσως για συγκεκριμένα ποσά».

Θα ζητηθεί από τους Ευρωπαίους μεγαλύτερη συμβολή στο Αφγανιστάν;

Τι θα ζητήσουν οι ΗΠΑ από τους Ευρωπαίους για το Αφγανιστάν;Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Τι θα ζητήσουν οι ΗΠΑ από τους Ευρωπαίους για το Αφγανιστάν;Ένα δεύτερο σημείο στο οποίο ενδέχεται να προκύψουν διαφωνίες μεταξύ Αμερικανών και Ευρωπαίων είναι η αποστολή στο Αφγανιστάν. Ο Κρεγκ Κένεντι πιστεύει πως οι Ευρωπαίοι ανησυχούν μήπως βρεθούν ενώπιον αιτημάτων του Μπάρακ Ομπάμα για μεγαλύτερη συμβολή. Μέχρι σήμερα βέβαια ο Λευκός Οίκος δεν έχει ζητήσει τίποτα συγκριμένο. Ο Γερμανός πρέσβυς στις ΗΠΑ πάντως Κλάους Σάριοτ έχει τη δική του εκτίμηση: «Από τις συνομιλίες που διεξάγονται συμπεραίνω ότι η νέα αμερικανική κυβέρνηση δίνει ιδιαίτερο βάρος, όχι τόσο στην στρατιωτική πτυχή, όσο στον πολιτικό χαρακτήρα της αποστολής. Προτεραιότητα μοιάζει να είναι μια ορθότερη διακυβέρνηση και προπαντός η χορήγηση βοήθειας στην ανασυγκρότηση της χώρας».

Και επικοινωνιακός ο χαρακτήρας της περιοδείας Ομπάμα

Ενθουσιώδης υποδοχή του Ομπάμα το καλοκαίρι του ΄08 στο ΒερολίνοBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Ενθουσιώδης υποδοχή του Ομπάμα το καλοκαίρι του ΄08 στο ΒερολίνοΗ περιοδεία Ομπάμα έχει σίγουρα και συμβολικό χαρακτήρα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Αμερικανός πρόεδρος θέλει να βελτιώσει με την επίσκεψή του την εικόνα που έχουν οι ΗΠΑ στην Ευρώπη. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι το ταξίδι του έχει καθαρά επικοινωνιακό χαρακτήρα. Ο Τσαρλς Κούπτσαν ειδικός σε ευρωπαϊκά ζητήματα στο Συμβούλιο για Εξωτερικές Υποθέσεις στην Ουάσιγκτον εκτιμά: «Είναι προφανές ότι θα υπάρξουν πολιτισμένα διαφωνίες στα σημεία όπου δεν υπάρχει κοινός παρονομαστής. Εκεί όμως όπου θα υπάρχει συμφωνία ο Αμερικανός πρόεδρος θα προσπαθήσει να εξάγει το μέγιστο όφελος».

Christina Bergmann/Στέφανος Γεωργακόπουλος

dw

International Relations | 31.03.2009

Obama Gears up for European Extravaganza

Barack Obama's visit to Europe marks his first major overseas trip since being sworn into office. Expectations are high as the US President takes part in three major conferences across the continent.

Though it may not match the 200,000 people who turned up to hear "Obama the candidate" speak in Berlin, the US president is likely to receive a warm welcome from Europe's leaders and the general public on a visit that begins this Tuesday.

But there's an even greater sense of expectation this time around. Europe wants to know if "Obama the president" will live up to the hype.

The first stop on his whirlwind tour is London, where he'll be the star attraction at the Thursday meeting of the Group of 20 nations. There is no question that the world economy will be at the top of the agenda, but what is not clear is whether Obama and European leaders can agree on how to act.

Last week, Czech Prime Minister Mirek Topolanek described Obama's economic stimulus package as the "road to hell." While other European leaders distanced themselves from Topolanek's comment, there are serious differences of opinion between the US and European governments.

Czech Prime Minister Mirek Topolanek speaks at the European ParliamentBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Topolanek said the US was repeating the mistakes of the 1930s

Craig Kennedy, president of the German Marshall Fund in Washington, said Europe is concerned that the US approach includes too much stimulus and not enough regulation.

"The size of the American stimulus and the size of our resulting deficits are causing tremendous concern," he said.

Restoring America's standing

Obama is officially visiting Europe to take part in international conferences, but the trip is a symbolic one too.

The visit is a "fundamental part of the president's agenda of restoring America's standing in the world and particularly Europe," presidential advisor Dennis McDonough said.

Ties between Europe and the US became strained during the previous administration of George W. Bush, especially over the invasion of Iraq.

During his tour, Obama will meet with the leaders of Britain, France, Germany, Turkey and the Czech Republic. He's also set to hold talks with Russian President Dmitry Medvedev while in London.

Relations between the US and Russia came under particular strain last year during the Russian-Georgian war. Washington is also concerned that Moscow's aid to Tehran's nuclear energy program could help the Islamic Republic develop nuclear weapons. Iran maintains its nuclear program serves only civilian purposes.

Russia, on the other hand, objects to US plans to build a missile defense system in Poland and the Czech Republic, and disapproves of NATO's push to extend membership to the ex-Soviet republics of Ukraine and Georgia.

On with the tour

After the G20 summit in London, Obama heads to Strasbourg, France, for a summit marking the 60th anniversary of the North Atlantic Treaty Organization.

A NATO soldier in uniform patrols a street with civiliansBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Violence in Afghanistan is at its highest level since US-led forces toppled the Taliban in 2001

He's set to use the occasion to urge NATO countries to support his new strategy for Afghanistan, which he outlined last week.

Obama announced the deployment of an extra 4,000 troops, on top of the 17,000 reinforcements already planned. His new strategy also includes an increase of civilian personnel, and a greater focus on fighting al Qaeda and the Taliban, particularly along the Afghan-Pakistan border.

European governments have welcomed Obama's new Afghanistan strategy, but NATO members know that Obama will now expect increased contributions from them too.

Chancellor Angela Merkel has announced that Germany will boost its training of police and security forces in Afghanistan, but has previously ruled out an increase of combat troops.

The forgotten issue

Somewhere down on the to-do list is climate change. The issue is up for discussion at a meeting of the 27 European Union heads of state in Prague, the third stop on Obama's tour.

The Kyoto Protocol is due to be replaced at talks in Copenhagen at the end of the year, and climate change meetings are taking place across the globe in the lead-up to December.

US climate envoy Todd Stern in front of a UN climate bannerBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Stern said the US does not have a magic wand to fix the climate

The Obama administration made its international climate debut last weekend at UN talks in Bonn. Todd Stern, Obama's special climate envoy, pledged to "make up for lost time" and called for more action by all nations.

Stern did say, however, that the US wanted to work towards a treaty that was economically "doable." But comments like this have some observers concerned about the United States' commitment to fighting climate change.

Craig Kennedy says that, despite the new administration's rhetoric, there are doubts in Europe that Obama will be serious about climate change.

"People look at the deficit; people look at the pressures on the American economy, and people are starting to ask whether or not this is really going to be the highest priority," he said.

cla/sh/sms/rtr/ap/dpa

dw
Έρευνα: Αλλαγή του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος θέλει «ο κόσμος όλος», εν όψει της συνόδου G20

Ευρεία συναίνεση υπάρχει ανά τον κόσμο για την αλλαγή του τρόπου λειτουργίας της παγκόσμιας οικονομίας, παρόλο που στον κατάλογο των μεγάλων προβλημάτων κυριαρχούν οι υψηλές τιμές των τροφίμων, όπως δείχνει μια νέα έρευνα του BBC.

Η Παγκόσμια Υπηρεσία του BBC εκπόνησε την έρευνα σε 29.000 άτομα σε όλο τον κόσμο λίγο πριν τη διεξαγωγή της συνόδου της ομάδας G20 στο Λονδίνο την Πέμπτη, όπου οι ηγέτες των 20 ισχυρότερων χωρών του κόσμου θα εξετάσουν την παγκόσμια οικονομική κρίση και τρόπους αντιμετώπισής της.

Η δημοσκόπηση δείχνει ότι το 70% των 29.913 ερωτηθέντων από περίπου τριάντα χώρες θεωρούν ότι είναι αναγκαίες οι «μεγάλες μεταρρυθμίσεις» στο διεθνές οικονομικό σύστημα.

Σε 15 χώρες της G20 που συμμετείχαν στη δημοσκόπηση, το 65% έχει την ίδια άποψη και το 62% θεωρεί ότι ανάλογες αλλαγές είναι απαραίτητες και στις εθνικές οικονομίες.

Στο σύνολο του δείγματος, ποσοστό 31% εκτιμά πως η ύφεση έχει επηρεάσει «αρκετά» τους ίδιους και τις οικογένειές τους και το ίδιο ποσοστό τονίζει πως έχει επηρεαστεί «πολύ».

Όμως από την έρευνα προκύπτει πως η μεγαλύτερη ανησυχία του κόσμου παραμένει το επίπεδο των τιμών των τροφίμων που συνεχίζει να είναι πολύ υψηλό, παρά τις πρόσφατες μειώσεις.

Οι αυξημένες τιμές των τροφίμων έχουν επηρεάσει «αρκετά» το 29% των ανθρώπων που ρωτήθηκαν και «πολύ» το 47%.

Το Ινστιτούτο GlobeSCan διεξήγαγε τη δημοσκόπηση με προσωπικές συνεντεύξεις και μέσω τηλεφώνου από τις 24 Νοεμβρίου ως τις 27 Φεβρουαρίου στις ακόλουθες χώρες: Αυστραλία, Βραζιλία, Καναδάς, Χιλή, Κίνα, Ιαπωνία, Αίγυπτος, Γαλλία, Γερμανία Γκάνα, Ινδία, Ινδονησία, Ιταλία, Κένυα, Μεξικό, Νιγηρία, Φιλιππίνες, Πορτογαλία, Ρωσία, Ισπανία, Τουρκία, Βρετανία, ΗΠΑ, Κόστα Ρίκα, Σαλβαδόρ, Γουατεμάλα, Ονδούρα, Νικαράγουα, Παναμάς.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από BBC, AFP






Εμπρησμοί σε διάφορα σημεία της Αττικής τη νύχτα
Μπαράζ εμπρησμών σε τράπεζες, αυτοκίνητα και άλλους στόχους σημειώθηκε μέσα σε 15 λεπτά από τη 1 έως τη 1.15 σε διάφορα σημεία της Αττικής.

Συνολικά οι εμπρηστές, οι οποίοι έδρασαν συντονισμένα και οργανωμένα χτύπησαν σε 10 διαφορετικά σημεία με γκαζάκια και εύφλεκτο υγρό. Το μπαράζ των εμπρησμών ξεκίνησε από το υποκατάστημα της Eurobank στη λεωφόρο Μεσογείων 252-254 στο Χολαργό. Ακολούθησαν οι εξής επιθέσεις:

Στην Τράπεζα Πειραιώς στην οδό Μαρίνου Αντύπα 35 στο Ηράκλειο, στην Εθνική Τράπεζα στην οδό Βασιλέως Παύλου 34 στα Σπάτα, στην αντιπροσωπεία αυτοκινήτων ιδιοκτησίας Τσουκλίδη στην οδό Τατοΐου και Αναγεννήσεως στη Μεταμόρφωση, όπου κάηκαν τρία ΙΧ αυτοκίνητα, στα ΕΛΤΑ στην οδό Θερμοπυλών 45 στην Ομόνοια, σε τρία οχήματα της ΔΕΗ, στην οδό Αγίας Τριάδας και Αμφιθέας στο Παλαιό Φάληρο, σε ένα ΙΧ αυτοκίνητο της εταιρείας «BRINKS Security» στην οδό Αλτέως 2 στο Χαλάνδρι, στη Eurobank στην οδό Βασιλέως Κωνσταντίνου 228 στο Κορωπί, σε διπλωματικό αυτοκίνητο στην οδό Τσαμαδού και Σπύρου Μήλιου στην Ηλιούπολη και σε τρία σταθμευμένα οχήματα στην οδό Γραβιάς και Θράκης στη Γλυφάδα.

Σε όλες τις περιπτώσεις προκλήθηκαν υλικές ζημιές.

Εκρηξη αυτοσχέδιου εκρηκτικού μηχανισμού στο Παγκράτι.

Αυτοσχέδιος εκρηκτικός μηχανισμός εξερράγη στις 03.25 τα ξημερώματα κοντά σε ΙΧ αυτοκίνητο, που ήταν σταθμευμένο έξω από πολυκατοικία στην οδό Στέντορος 4 στο Παγκράτι.

Από την έκρηξη καταστράφηκε το αυτοκίνητο, ενώ έσπασαν τζάμια της πολυκατοικίας και γύρω κτιρίων.

Τα κίνητρα της επίθεσης ερευνώνται από την Ασφάλεια.

www.kathimerini.grμε πληροφορίες από ΑΠΕ - ΜΠΕ






Monday, March 30, 2009

US media on Obama's.car firm plan. BBC


Reaction in the US media to President Barack Obama's plans for the US car industry has been mixed.

GM headquarters, Detroit, Michigan
Should the US government get involved in GM's affairs?

Right-wing commentators have made it clear that they are unhappy with the extent to which the government is involving itself in private enterprises.

"I get the heebie-jeebies any time a politician makes a business decision," writes Atlantic Monthly blogger Andrew Sullivan , a conservative who has been very supportive of the Obama administration.

John Cole, of BalloonJuice.com , dismisses the objection.

"This isn't the government going to Microsoft and telling Bill Gates what to do... These are companies who have made decades of bad decisions coming to the government for yet another bailout, and as a requirement, the Obama team is demanding some leadership shake-up."

Obama's problem

At the National Review, Jonah Goldberg warns that President Obama's "first concern is to avoid bad political fallout, which means he will prop up the company for as long as it takes, regardless of what makes economic sense."

"This, in turn, will likely make the company either less economically sound or, it will rebound - but only by getting special breaks other companies won't get. Either way, bad practices will be rewarded and/or good practices will be punished."

What if the industry's infection is just too widespread?
Marc Ambinder, Arlantic Monthly

In this, Mr Goldberg echoes Slate.com's Mickey Kaus , who notes that the government's decision means that GM's future performance will be the president's responsibility.

"Won't Obama now 'own' the GM problem?" he writes. "If the company shuts down in the near future, costing tens of thousands of blue collar jobs, it will be under executives implicitly or explicitly chosen by Obama. It will be Obama's failure, not simply GM's failure, no?"

On the left-wing of the blogosphere, the discussion has focused on the seemingly different approach the administration has adopted towards the car industry and the banking system.

Liberal blogger David Sirota, writing at Openleft.com , says he is "not sure" whether the decision to fire GM CEO Rick Wagoner is "a good or bad thing".

"But I am curious about why the White House would make such a bold demand of a car company the federal government is lending to, but not a similar demand of the banks the federal government partially owns."

Death spiral?

A fellow liberal, Josh Marshall from Talking Points Memo, offers up an answer .

"It gets more complicated on further inspection. Citi[bank] does not have the same CEO it did at the start of the crisis. And the government installed a new CEO at AIG after the initial bailout... even after getting substantial government aid, I think Wagoner's the first auto industry CEO to get the boot. So perhaps we should be asking why it is that something like this hasn't happened sooner."

The Atlantic Monthly's political insider, Marc Ambinder wonders what will happen if the government's solutions fail to bring the car manufacturers back from the brink.

"The government is telling GM to be like Toyota. But what if the industry's infection is just too widespread? No amount of patient self-care - 'clean those wounds better! Eat your vitamins! Get exercise!' and no amount of antibiotics (the billions government's pouring in) can arrest the death spiral?"

The Washington Post's Chris Cillizza suggests that the administration could be acting tough with the car industry in order to show Congress it can be fiscally responsible ahead of crucial forthcoming budget battles.

"[The car plan] comes as the House and Senate take up Obama's budget proposal in earnest this week with many conservative Democrats expressing concern about the level of spending outlined in the bill," he notes.

"Context matters in politics and policy. And the message the Obama administration is sending with their hardball approach on the auto industry is clear: spending for spending's sake - without significant accountability attached - will not be accepted."

Ο επαναστάτης Καντάφι «φλερτάρει» με τη Δύση
Είναι αποδεκτός λόγω των μεγάλων αποθεμάτων πετρελαίου
και φυσικού αερίου της Λιβύης

The New York Times

Σαράντα χρόνια μετά το αναίμακτο πραξικόπημα με το οποίο ανέβηκε στην εξουσία, ο ηγέτης τον οποίο κάποτε ο Ρόναλντ Ρέιγκαν ονόμασε «τρελό σκύλο της Μέσης Ανατολής» απέκτησε το διεθνές στάτους που πάντα ονειρευόταν. Ο Λίβυος συνταγματάρχης Μουαμάρ Καντάφι επελέγη τον προηγούμενο μήνα για το αξίωμα του προέδρου της Αφρικανικής Ενωσης.

Παράλληλα με την προεδρία του 53μελούς διεθνούς οργανισμού, ο Καντάφι είναι όλο και πιο ευπρόσδεκτος στις δυτικές πρωτεύουσες, λόγω των μεγάλων αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου της χώρας του και της επιθυμίας της Δύσης για πρόσβαση στην λιβυκή αγορά. Αφού η Δύση τον δαιμονοποίησε ως προαγωγό της κρατικής τρομοκρατίας, τώρα φλερτάρει μαζί του.

Περισσότερο κύρος

«Αυτόν τον ρόλο αναζητούσε ο Καντάφι τα τελευταία 40 χρόνια», λέει ο Ουαχίντ Αμπντέλ Μεγκουίντ, υποδιευθυντής του αιγυπτιακού ινστιτούτου Αχράμ. Οι σχέσεις του με τη Δύση άρχισαν να αποκαθίστανται το 2003, όταν εγκατέλειψε το πυρηνικό πρόγραμμα της Λιβύης, κάτι που με τη σειρά του τού έδωσε περισσότερο κύρος στην Αφρική. Το μεγαλύτερο κύρος του στην Αφρική τον έκανε και πιο αποδεκτό στη Δύση.

Οι υπόλοιποι Αφρικανοί ηγέτες, βέβαια, συνεχίζουν να τον αντιμετωπίζουν με καχυποψία και θεωρούν ανέφικτες τις προτάσεις του περί αφρικανικής ενοποίησης. Ομως, τον αγκαλιάζουν λόγω του αυξανόμενου κύρους του στη Δύση, λόγω έλλειψης αξιόπιστων εναλλακτικών στην αφρικανική ήπειρο και λόγω των χρημάτων του. Στην Τρίπολη κυκλοφορούν πολλές ιστορίες για Αφρικανούς ηγέτες που επισκέφθηκαν τον Καντάφι και έφυγαν με βαλίτσες γεμάτες λεφτά. Οι ιστορίες είναι αδύνατο να επιβεβαιωθούν, αλλά κυκλοφορούν ευρύτατα. «Δεν θέλουν να τον χάσουν γιατί είναι χρυσωρυχείο για την επίλυση κρίσεων, συνήθως οικονομικού χαρακτήρα», λέει ο Ατια Εσάουι, Αιγύπτιος συγγραφέας με εμπειρία σε αφρικανικά θέματα.

Δύο εκατομμύρια μετανάστες

Ο ηγέτης της Λιβύης απολαμβάνει την εικόνα του, όμως αυτό έχει το κόστος του για τα 5,5 εκατομμύρια Λίβυους και τους 2 εκατομμύρια Αφρικανούς μετανάστες που συνέρρευσαν στη Λιβύη προσδοκώντας θερμή υποδοχή, μια καλή δουλειά και ίσως εύκολο πέρασμα στην Ευρώπη. Αντί γι' αυτά, κάνουν αγώνα για να βρουν κάτι να φάνε.

Σε ολόκληρη την Τρίπολη, Αφρικανοί λαθρομετανάστες περιμένουν στους δρόμους, στις γέφυρες και στις πλατείες αναζητώντας εργοδότες. Πολλοί ντόπιοι δυσανασχετούν. «Δεν μας αρέσουν», λέει ο 28χρονος Μουσταφά Σαλέχ, που είναι άνεργος. «Ερχονται λαθραία από την έρημο και δεν φέρονται καλά».

Για τους ίδιους τους Αφρικανούς, η ζωή στη Λιβύη είναι συχνά αδιέξοδο. «Μας λένε ζώα και σκλάβους», λέει ο 28χρονος Νιγηριανός Πολ Οκνόγκου, που ζει σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι χωρίς μπάνιο και κουζίνα, με 12 συμπατριώτες του. Θεωρεί τον εαυτό του τυχερό που δεν κοιμάται στο δρόμο. Ο 26χρονος Τόμας Θακόρε από την Γκάνα έφθασε στη Λιβύη πέρυσι, έπειτα από τρεις μήνες περπάτημα στα βουνά και στην έρημο. «Δεν έχω καμία βοήθεια. Κοιμάμαι κάτω από μια γέφυρα». Ο Θακόρε είπε ότι ο μικρότερος αδελφός του πέθανε στο ταξίδι. «Αν μείνω εδώ, θα πεθάνω κι εγώ». Ο Θακόρε ετοιμάζεται να επιστρέψει στην Γκάνα με τη βοήθεια του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης. Από το 2006, ο Οργανισμός έχει βοηθήσει 3.000 μετανάστες να επιστρέψουν στις πατρίδες τους. «Αν βρουν δουλειά, τα πράγματα μπορεί να πάνε καλά, αλλιώς είναι εφιαλτικά», λέει η αξιωματούχος του οργανισμού Μισέλ Μπομπασέι, προσθέτοντας ότι οι περισσότεροι δεν βρίσκουν δουλειές.

Σαν σωτήρας

Αυτή η εχθρική πραγματικότητα έρχεται σε άμεση αντίθεση με την εικόνα που θέλει να δείχνει ο Καντάφι. Η Τρίπολη είναι γεμάτη αφίσες που εμφανίζουν τη Λιβύη ως το μοναδικό φωτεινό σημείο στην Αφρική, ενώ σε άλλες, ο Καντάφι φαίνεται σαν σωτήρας, με ακτίνες να φέγγουν γύρω του και πλήθη Αφρικανών να κατευθύνονται προς το μέρος του με ανοιχτά χέρια.

Η αφρικανική ατζέντα του ενισχύει τον Καντάφι και με άλλους τρόπους. Λόγω των σχέσεων με την Αφρική, μπορεί να αποσπάσει την προσοχή των Ευρωπαίων ηγετών. Αν η Λιβύη στείλει όλους τους Αφρικανούς μετανάστες στις πατρίδες τους, θα επιβαρύνει φτωχές αφρικανικές χώρες και ταυτόχρονα θα τους στερήσει τα εμβάσματα που στέλνουν οι μετανάστες. Την ίδια στιγμή, αν αποφασίσει να κάνει τα στραβά μάτια, οι περισσότεροι από τους δύο εκατομμύρια Αφρικανούς που βρίσκονται στη Λιβύη θα προσπαθήσουν να περάσουν στην Ευρώπη. Οπως είπε Δυτικός διπλωμάτης που ασχολείται με την Λιβύη, η Τρίπολη ουσιαστικά ασκεί τακτική «ήπιας ισχύος».

Ο «βασιλιάς των βασιλέων»

Ο συνταγματάρχης Μουαμάρ Καντάφι παραμένει ο ίδιος εκκεντρικός απρόβλεπτος επαναστάτης όπως πάντα. Ζητεί δημιουργία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αφρικής, με κοινό διαβατήριο, κοινό νόμισμα και κοινό στρατό. Κατηγορεί το Ισραήλ για τις συγκρούσεις στο Νταρφούρ του Σουδάν, υπερασπίζεται τους Σομαλούς πειρατές ως πολέμιους «αδηφάγων δυτικών κρατών» και δηλώνει ότι η πολυκομματική δημοκρατία δεν ταιριάζει στην Αφρική. Ο Καντάφι θα κρατήσει την προεδρία της Αφρικανικής Ενωσης μόνο για ένα χρόνο, αλλά είναι σίγουρο ότι θα συνεχίσει και αργότερα να χρησιμοποιεί την Αφρική ως βήμα για την απόκτηση μεγαλύτερης επιρροής και αξιοπιστίας σε παγκόσμιο επίπεδο. Τον περασμένο Αύγουστο, ο Λίβυος ηγέτης έκανε ένα βήμα προς αυτή την κατεύθυνση. Διακόσιοι Αφρικανοί βασιλιάδες και φύλαρχοι μετέβησαν στην Τρίπολη και έχρισαν τον Καντάφι «βασιλιά των βασιλέων».

30/03/09 16:46
«Θα κερδίσουμε το χαμένο χρόνο»
Ενθουσιασμός για την αλλαγή στάσης των ΗΠΑ στο θέμα της κλιματικής αλλαγής

ΑΠΕ
Ο Τοντ Στερν έκλεψε την παράσταση στη διάσκεψη της Βόννης
Βόννη
Στείλε το άρθρο με emailΤύπωσε το άρθρο


Με παρατεταμένο χειροκρότημα έγινε δεκτή η ομιλία του Αμερικανού απεσταλμένου σε σύνοδο του ΟΗΕ για το κλίμα που πραγματοποιείται στη Βόννη. Η Ουάσινγκτον εγκαταλείπει την πολιτική Μπους και υπόσχεται να «αναπληρώσει το χαμένο χρόνο» στις διαπραγματεύσεις.

«Είμαστε ευτυχείς που επιστρέψαμε. Θέλουμε να αναπληρώσουμε το χαμένο χρόνο και έχουμε καταληφθεί από τον επείγοντα χαρακτήρα του έργου που έχουμε μπροστά μας» δήλωσε ο Τοντ Στερν, ενθουσιάζοντας τους 2.600 συνέδρους που συμμετέχουν στην τεχνική συνάντηση της Συνθήκης-Πλαισίου του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή, η οποία ξεκίνησε την Κυριακή και θα διαρκέσει δύο εβδομάδες.

Η διάσκεψη της Βόννης, στην οποία συμμετέχουν 175 χώρες, θα επιχειρήσει να θέσει τις βάσεις για τη Σύνοδο της Κοπεγχάγης το Δεκέμβριο, όπου η διεθνής κοινότητα θα καταλήξει στη συμφωνία κατά της κλιματικής αλλαγής που θα διαδεχθεί το Πρωτόκολλο του Κιότο μετά τη λήξη του το 2012.

Ο Τζορτζ Μπους είχε αρνηθεί να επικυρώσει το Πρωτόκολλο με το επιχείρημα ότι θα έβλαπτε την οικονομία και εξαιρούσε αδίκως τις αναδυόμενες οικονομίες όπως η Κίνα και η Ινδία. Οι απεσταλμένοι των ΗΠΑ στις συνόδους του ΟΗΕ γίνοντας συνήθως δεκτοί με γιουχαρίσματα...

«Η Αμερική δεν μπορεί από μόνη της να προσφέρει τη λύση, όμως δεν μπορεί να υπάρξει λύση χωρίς την Αμερική» δήλωσε τώρα ο Τοντ Στερν.

Επισήμανε ότι ο Μπαράκ Ομπάμα θα δώσει 80 δισ. δολάρια από το πακέτο ενίσχυσης της αμερικανικής οικονομίας για την «πράσινη ενέργεια» και ακόμα 150 δισ. για έρευνα σε διάστημα 10 ετών.

Διευκρίνισε όμως ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να συμφωνήσουν με το στόχο που θέτει η ΕΕ και άλλες χώρες για μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου κατά 25-40%, σε σχέση με τα επίπεδα του 1990, έως το 2020.

Ο Τοντ δήλωσε ότι ο Ομπάμα έχει θέσει στόχο για μείωση κατά 80% έως το 2050, όμως τα επόμενα 12 χρόνια η μείωση δεν μπορεί να υπερβεί το 16%-17%.

Επέμεινε επίσης ότι οι μεγάλες αναδυόμενες οικονομίες όπως η Κίνα -σήμερα ο μεγαλύτερος παραγωγός αερίων του θερμοκηπίου- θα πρέπει κι αυτές να λάβουν δραστικά μέτρα.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από Associated Press

Αβέβαιο το μέλλον των GΜ και Chrysler, αμφίβολη η κρατική ενίσχυση

Ούτε η General Motors ούτε η Chrysler υπέβαλαν αποδεκτά σχέδια εξυγίανσης που θα τους επιτρέψουν να λάβουν επιπλέον κρατικές ενισχύσεις για να καταφέρουν να αποφύγουν την κατάρρευση, σύμφωνα με ανακοίνωση του Λευκού Οίκου.

Έτσι, αναμένεται το Ντιτρόιτ να πληγεί από μια ακόμη μεγαλύτερη κρίση που θα αλλάξει τα μέχρι τώρα δεδομένα της αυτοκινητοβιομηχανίας των ΗΠΑ.

Ο Αμερικανός πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα και οι κορυφαίου του σύμβουλοι κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι καμία εκ των δύο τεράστιων εταιρειών είναι σε θέση να επιβιώσει, και έτσι δεν επιθυμούν τη διάθεση δημοσίων κονδυλίων για να κρατηθούν σε λειτουργία οι δύο προβληματικές. Σε μια τελευταία προσπάθεια, η κυβέρνηση έδωσε στις δύο εταιρείες μικρή διορία για να προσπαθήσουν να «πείσουν» την Ουάσιγκτον ότι αξίζει ο κόπος να διατεθούν κρατικά κονδύλια για τη διάσωσή τους.

Ο πρόεδρος Ομπάμα αναμένεται σήμερα το απόγευμα να προβεί σε δηλώσεις περί του θέματος, στο Λευκό Οίκο.

Η σχετική ομάδα εργασίας εκτιμά επίσης ότι το μέλλον της Chrysler ως ανεξάρτητου ομίλου αποτελεί «πραγματική πρόκληση» εξαιτίας της προβληματικής της δομής και της περιορισμένης γκάμας των προϊόντων της.

Σε δύο χωριστές εκθέσεις, η ομάδα εργασίας του Μπαράκ Ομπάμα ανέλυσε τις προοπτικές των δύο αμερικανικών επιχειρήσεων και τους όρους τήρησης της συμφωνίας με την Ουάσιγκτον τον περασμένο χρόνο κατ' εφαρμογή της οποίας έλαβαν βοήθεια 17,4 δισ. δολαρίων υπό μορφή δανείων.

Η ομάδα εργασίας έκρινε ότι οι δύο εταιρείες δεν εκπλήρωσαν τους όρους της συμφωνίας με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

Στην περίπτωση της General Motors αναφέρεται ότι, αν και η εταιρεία σημείωσε πρόοδο στο σχέδιο αναδιάρθρωσής της, «η πρόοδος αυτή είναι πολύ αργή» και η GM συνεχίζει να βρίσκεται πίσω από τους ανταγωνιστές της.

Κατά συνέπεια, η ομάδα εργασίας εκτιμά ότι το σχέδιο της GM «δεν είναι βιώσιμο υπό τη σημερινή του μορφή», αν και η ίδια η εταιρεία είναι βιώσιμη, εάν η ηγεσία της δεσμευθεί στην εφαρμογή σχεδίου αναδιάρθρωσης ουσιαστικά επιθετικότερου».

Αντίθετα οι προοπτικές της Chrysler είναι πολύ πιο αβέβαιες. Η έκθεση που αφορά την τρίτη σε μέγεθος αμερικανική αυτοκινητοβιομηχανία εκτιμά ότι η εταιρεία διαθέτει μια «δομικά ακατάλληλη επιχειρησιακή διάρθρωση» και ότι «η περιορισμένη σειρά των προϊόντων της καθιστούν μεγάλη πρόκληση την επιβίωσή της ως ανεξάρτητου κατασκευαστή».

Σύμφωνα με τα συμπεράσματα της ομάδας εργασίας, η Chrysler θα μπορούσε να βρει έναν εταίρο ο οποίος θα σταθεροποιούσε την ανάπτυξη των νέων της προϊόντων και θα της επέτρεπε να κάνει την είσοδό της στην αγορά μικρών αυτοκινήτων. Σε αυτήν την περίπτωση «η Chrysler έχει μακροπρόθεσμα κάποιες προοπτικές επιβίωσης».

Ο ιταλικός όμιλος Fiat και η Chrysler υπέγραψαν τον Ιανουάριο προκαταρκτική συμφωνία με την προοπτική της σύμπηξης στρατηγικής σύμπραξης, με τη Fiat να αναλαμβάνει το 35% του κεφαλαίου του αμερικανικού ομίλου, με αντάλλαγμα την πρόσβασή του στην τεχνολογία της Fiat. Όμως αυτή η προκαταρκτική συμφωνία, η οποία αποτελεί στοιχείο-κλειδί στο σχέδιο ανάκαμψης της Chrysler, υπόκειται στην έγκριση της αμερικανικής κυβέρνησης.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από AP, ΑΠΕ-ΜΠΕ






Sunday, March 29, 2009

Λάθος οι κρατικοποιήσεις ελληνικών τραπεζών

Του Νικου Kαραμουζη

Ο τραπεζικός κλάδος στην Ελλάδα δέχεται τους τελευταίους μήνες μια πρωτοφανή σε ένταση και διάρκεια επίθεση απαξίωσης και ενοχοποίησης. Μια κοινωνία αγανακτισμένη, φοβισμένη, απογοητευμένη, χωρίς πυξίδα, χωρίς ηγετική καθοδήγηση και όραμα, χωρίς αντιστάσεις και κοινωνική συνοχή, σ’ ένα κλίμα κατάπτωσης αρχών και αξιών ψάχνει και καθοδηγείται όχι για ενωτικές λύσεις από τα αδιέξοδα, αλλά για εξεύρεση εξιλαστήριων θυμάτων και απόδοση ευθυνών.

Το πολιτικό σύστημα επιχειρεί να μεταφέρει το κέντρο βάρους των συζητήσεων και των ευθυνών για την τρέχουσα αρνητική συγκυρία, από την αποτυχία της πολιτικής, των θεσμών, του κράτους, τη δική μας συλλογική αποτυχία, κυρίως στις τράπεζες και το τραπεζικό σύστημα.

Σε μια εποχή που ο τραπεζικός κλάδος απαιτεί καθαρό και συλλογικό λόγο, ηγετικές πρωτοβουλίες και ειλικρινή διάλογο με το κράτος, αλλά κυρίως με την κοινωνία και τους φορείς της, η συλλογική δράση και έκφραση στον κλάδο έχει υποκατασταθεί από ατομικές στρατηγικές και επιδιώξεις.

Η ΟΤΟΕ σιωπά μπροστά στην πρωτοφανή επίθεση, προσδοκώντας κρατικοποιήσεις και μεγαλύτερη επιρροή, ικανοποιημένη που οι κοινωνικοί εταίροι «τιμωρούνται» για την προσέγγισή τους στα εργασιακά θέματα. Αγνοούν κοντόφθαλμα ότι αν ο κλάδος χάσει τον δυναμισμό, την προοπτική και την κερδοφορία του, οι δυνατότητες για ένα καλύτερο αύριο θα έχουν χαθεί οριστικά.

Eνα κερδοσκοπικό παιχνίδι χρηματιστηριακής απαξίωσης του εγχώριου τραπεζικού κλάδου έχει στηθεί, κυρίως από διεθνή μέσα ενημέρωσης και ξένες τράπεζες, χρεοκοπημένες στην πλειοψηφία τους, βασισμένο σε πρόχειρες αναλύσεις και ατεκμηρίωτες καταστροφικές προβλέψεις των δικών τους αναλυτών, για τους κινδύνους των τραπεζών στην Ανατολική Ευρώπη, όταν πριν από μερικούς μήνες έλεγαν ακριβώς τα αντίθετα. Η επίθεση διευκολύνεται από τη χωρίς μέτρο απαξιωτική καθημερινή συζήτηση για τις τράπεζες στα εγχώρια μέσα ενημέρωσης και τα κόμματα και την προτροπή - απειλή για κρατικοποίησή τους για να δώσουν δάνεια και να ασκηθεί ο καλούμενος κοινωνικός έλεγχος, είτε έχουν πρόβλημα είτε όχι.

Για να είμαστε ειλικρινείς, σε αυτή την ιστορική και κρίσιμη εποχή, πρέπει να κάνουμε κι εμείς στις τράπεζες την αυτοκριτική μας, ώστε να συμβάλουμε όλοι, με αμοιβαίες θυσίες και υποχωρήσεις, στην επιτυχή έξοδο από την κρίση.

Οι τράπεζες απέτυχαν να πείσουν τα τελευταία χρόνια την κοινωνία για τη συμβολή και τον ουσιαστικό τους ρόλο στην ανάπτυξη του τόπου, στην απασχόληση, στην ευημερία, στη διεθνοποίηση της χώρας. Χάσαμε τη μάχη με την κοινωνία, δεν μπορέσαμε να κερδίσουμε την εκτίμηση και την αναγνώριση του πολίτη για τον ρόλο μας. Ενώ η εικόνα μας χειροτέρευσε, δεν αντιδράσαμε, δεν είχαμε τα απαραίτητα αντανακλαστικά, δεν απαντήσαμε με θάρρος και ειλικρίνεια στα ζητήματα που έθετε η κοινωνία.

Αλλά η αλήθεια είναι ότι ο τραπεζικός κλάδος έχει συμβάλει ουσιαστικά και καθοριστικά στην ανάπτυξη και τη διεθνοποίηση της χώρας. Δώσαμε την ευκαιρία σε χιλιάδες επιχειρήσεις κάθε μεγέθους να επενδύσουν, να εκσυγχρονιστούν, να διεθνοποιηθούν, να πραγματοποιήσουν τα επιχειρηματικά τους σχέδια, να διαχειριστούν κινδύνους, δημιουργώντας παράλληλα χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, βελτίωση αμοιβών, μερίσματα και επιπρόσθετα φορολογικά έσοδα. Προσφέραμε την ευκαιρία σε χιλιάδες νοικοκυριά να αποκτήσουν πρώτη και δεύτερη κατοικία, διαρκή αγαθά, να ζήσουν μια καλύτερη ζωή. Χρηματοδοτήσαμε τα μεγάλα και μικρά δημόσια και ιδιωτικά έργα, τα έργα υποδομής. Αναπτύξαμε σύγχρονες ανταγωνιστικές υπηρεσίες και προϊόντα παρά τις υπερβολές, που ενίοτε σημειώθηκαν.

Διαχειριστήκαμε με ευθύνη και σεβασμό τις αποταμιεύσεις, που μας εμπιστεύθηκαν οι πελάτες μας. Μείναμε μακριά από κερδοσκοπικές τοποθετήσεις υψηλού κινδύνου.

Οι τράπεζες, αντιλαμβανόμενες από νωρίς την ιστορική ευκαιρία, που προσφέρουν οι γειτονικές οικονομίες μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Eνωσης, αναπτύχθηκαν και επένδυσαν στην περιοχή, ακολουθώντας το ελληνικό επιχειρηματικό κεφάλαιο, διεθνοποιήθηκαν και εφήρμοσαν στρατηγική εξωστρέφειας.

Θα είναι ιστορικό και εθνικό επιχειρηματικό λάθος μεγάλης εμβέλειας για τη χώρα, αν η σημερινή κρίση μας οδηγήσει σε απόσυρση και εγκατάλειψη της στρατηγικής μας στην περιοχή.

Οι ελληνικές τράπεζες ανέλαβαν, κατά τη γνώμη μου, λελογισμένους κινδύνους και οι όποιες περιορισμένες υπερβολές δεν πρέπει να μηδενίζουν τη συνολική συμβολή και προσπάθεια. Βρισκόμαστε, σήμερα κατηγορούμενοι ότι δεν προβλέψαμε, όπως και κανένας άλλος σχεδόν στον κόσμο, ότι το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και η διεθνής οικονομία θα έφθαναν στο χείλος του γκρεμού σε μερικούς μόνο μήνες.

Με την πρώτη κρίση, «οι ποδοσφαιριστές της πολυθρόνας», οι κουτοπόνηροι του τόπου, οι λάτρεις της εσωστρέφειας, του προστατευτισμού, του κρατισμού και της περιθωριοποίησης έπιασαν δουλειά με μεγάλη αυστηρότητα και χωρίς επιείκεια επικρίνουν εκ των υστέρων και με γνώση του τρέχοντος περιβάλλοντος τις επιλογές τού χθες των άλλων.

Αλλά ποια είναι, πραγματικά, η σημερινή κατάσταση;

Πρώτον, οι ελληνικές τράπεζες, είτε από τύχη είτε από ικανότητα, δεν επηρεάσθηκαν από τις πρωτογενείς αιτίες της διεθνούς κρίσης, γιατί δεν είχαν έκθεση σε «τοξικά» προϊόντα και κερδοσκοπικές χρηματοδοτήσεις. Επικεντρώθηκαν, κυρίως, στη χρηματοδότηση των πελατών τους. Το κύριο πρόβλημα είναι οι δευτερογενείς επιπτώσεις της διεθνούς τραπεζικής κρίσης και κυρίως η δυσλειτουργία των διεθνών κεφαλαιαγορών που έχει οδηγήσει σε μια πρωτοφανή παγκόσμια και εγχώρια κρίση ρευστότητας και εμπιστοσύνης και σε οικονομική ύφεση, που απειλούν και τη χώρα μας.

Σε χώρες όπως η Ελλάδα, με σοβαρά διαρθρωτικά προβλήματα, το χρόνιο και σημαντικό έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, πάνω από 40 δισ. ετησίως, συνοδεύεται εξ ορισμού με καθαρή εκροή ρευστότητας στο εξωτερικό για πληρωμές. Η εκροή αυτή αντισταθμιζόταν πριν από την κρίση από τη διεθνή εισροή ιδιωτικών κεφαλαίων, τον δανεισμό των τραπεζών και τον δανεισμό του Δημοσίου. Μετά την κρίση, το πρόβλημα ρευστότητας έγινε οξύτατο, διότι οι παραπάνω ιδιωτικές εισροές κεφαλαίων έχουν αντιστραφεί, δημιουργώντας συνθήκες ασφυξίας. Οι ανάγκες σε ρευστότητα της χώρας καλύπτονται, έτσι αναγκαστικά μέσω δανεισμού των ελληνικών τραπεζών από την ΕΚΤ, τμήμα του οποίου χρησιμοποιείται για τη χρηματοδότηση των υψηλών δανειακών αναγκών του δημόσιου τομέα, δανεισμού που έφτασε πρόσφατα τα 42 δισ. και επίσης από τον δανεισμό του Δημοσίου στις διεθνείς αγορές.

Λόγω των παραπάνω εξελίξεων, τα επιτόκια καταθέσεων στην Ελλάδα είχαν φθάσει μέχρι πρόσφατα στα πρωτοφανή επίπεδα των 3 - 4 ποσοστιαίων μονάδων πάνω από τα αντίστοιχα διατραπεζικά, με αποτέλεσμα οι καταθέτες να εισπράττουν επιπρόσθετους τόκους δισεκατομμυρίων και το κόστος χρήματος να αυξάνεται.

Επιπροσθέτως, το Δημόσιο με τη διάθεση τίτλων με υψηλές αποδόσεις απευθείας στο επενδυτικό κοινό στην Ελλάδα ανταγωνίζεται ευθέως τις τράπεζες, ύστερα από πολλά χρόνια, στην προσέλκυση της περιορισμένης εγχώριας ρευστότητας, ενώ Οργανισμοί και τράπεζες, απόλυτα ελεγχόμενοι από το Δημόσιο, κατά περίεργη πρακτική, προσφέρουν υπερβολικά υψηλά επιτόκια καταθέσεων, παρότι έχουν, ήδη, υψηλή ρευστότητα, επιδεινώνοντας το πρόβλημα.

Δεύτερον, το περίφημο πακέτο των 28 δισ., οι τράπεζες δεν το έλαβαν δωρεάν. Οι τράπεζες πληρώνουν 10% ετησίως στο κράτος για τα αντλούμενα κεφάλαια και προσφέρουν εξασφαλίσεις και προμήθειες μέχρι 1% για τις εγγυήσεις και τις άλλες διευκολύνσεις που παρέχονται. Είναι γεγονός ότι η χρήση του πακέτου έχει γίνει μόνο κατά 20% - 25%. Το κύριο πρόβλημα είναι ότι το ίδιο το Δημόσιο πληρώνει ακριβά για να δανειστεί στις διεθνείς αγορές, με spread ρεκόρ ύψους 2,0 και 2,5 εκατοστιαίων μονάδων πάνω από τη διατραπεζική αγορά. Ετσι το τελικό κόστος δανεισμού στις αγορές για τις τράπεζες με την εγγύηση του Δημοσίου μπορεί να φθάσει και τις 3,5 με 4 εκατοστιαίες μονάδες, ύψος απαγορευτικό για χρηματοδοτήσεις.

Τρίτον, κατηγορούνται οι τράπεζες ότι δεν δίνουν δάνεια, «ότι κάθονται» πάνω στα 28 δισ. Είναι σαν να κατηγορείς τον φούρναρη ότι δεν θέλει να πουλάει ψωμί. Κατ’ αρχάς, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα παρά την έλλειψη ρευστότητας εκταμίευσε 5,2 δισ. νέα δάνεια το δ΄ τρίμηνο 2008, σε αντίθεση με την αρνητική μεταβολή δανείων στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ενωση!! Επιπλέον, οι εκταμιεύσεις του ΤΕΜΠΕ ξεπέρασαν το 1,8 δισ. παρότι το πρόγραμμα εκλαμβάνεται ατυχώς από τους πελάτες πιο πολύ ως εφάπαξ ενίσχυση παρά ως δάνειο προς επιστροφή.

Επίσης, όταν ξεκίνησε η κρίση, οι ξένες τράπεζες «εγκατέλειψαν» τη χρηματοδότηση των ελληνικών επιχειρήσεων, της ναυτιλίας και των μεγάλων έργων και το κενό γίνεται προσπάθεια να καλυφθεί από τις ελληνικές τράπεζες παρά τις δυσκολίες. Τίθεται, λοιπόν, στα νέα διεθνή δεδομένα το στρατηγικό θέμα της διατήρησης της ελληνοκεντρικότητας του κέντρου λήψης των αποφάσεων στις τράπεζες σαν ασπίδα προστασίας απέναντι στις διακυμάνσεις και τις κρίσεις της διεθνούς οικονομίας.

Αγνοείται, επίσης, η πραγματικότητα ότι η ζήτηση δανείων έχει μειωθεί δραστικά γιατί η οικονομική ανάπτυξη της χώρας επιβραδύνεται σοβαρά, όπως σε όλο τον κόσμο. Η αρνητική ψυχολογία και το κακό κλίμα, η ανασφάλεια και ο φόβος της ανεργίας λειτουργούν επιταχυντικά στη μείωση της κατανάλωσης και των επενδύσεων. Αν δεν ενισχυθεί η συνολική ζήτηση της οικονομίας στην Ελλάδα με μέτρα επεκτατικής οικονομικής πολιτικής, αν δεν δημιουργήσουμε ελκυστικό περιβάλλον και κλίμα εμπιστοσύνης για την προσέλκυση κεφαλαίων και επενδύσεων, αν δεν αποκατασταθεί η λειτουργία των διεθνών κεφαλαιαγορών και του τραπεζικού συστήματος και αν δεν ανακάμψει η διεθνής οικονομία, η τελική ζήτηση των δανείων και η ρευστότητα θα παραμείνουν περιορισμένες και η οικονομία στην Ελλάδα θα υπολειτουργεί.

Να σημειώσουμε εδώ ότι, όντως, οι τράπεζες οφείλουν και είναι πιο επιφυλακτικές στη χορήγηση δανείων και αξιολογούν με αυστηρότερα κριτήρια τις εγκρίσεις χρηματοδοτήσεων στο σημερινό περιβάλλον της οικονομικής ύφεσης και κρίσης. Αυτό επιβάλλει η ευθύνη μας έναντι των καταθετών και των μετόχων μας, που μας εμπιστεύθηκαν τις αποταμιεύσεις τους και τις οποίες και διαχειριζόμαστε.

Τέταρτον, αναπτύχθηκε μια ολόκληρη φιλολογία για το πακέτο των 28 δισ, να μην πάει στις θυγατρικές των τραπεζών στο εξωτερικό, λες και δεν καταλαβαίνουν ότι αν καταρρεύσει μια ή περισσότερες θυγατρικές ελληνικών τραπεζών στο εξωτερικό, η μητέρα τράπεζα και οι άλλες τράπεζες στην Ελλάδα δεν θα μείνουν αλώβητες. Λες και δεν γνωρίζουν ότι οι επενδύσεις και οι χρηματοδοτήσεις ελληνικών τραπεζών και επιχειρήσεων στην περιοχή ξεπερνούν τα 60 - 70 δισ. και ότι η οικονομική κατάρρευση των χωρών της περιοχής θα έχει σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις στην ελληνική οικονομία. Λες και δεν αντιλαμβάνονται ότι το ολοένα αυξανόμενο κομμάτι των εξαγωγών (30%) και του τουρισμού μας σχετίζεται με τη Νοτιοανατολική Ευρώπη και οι αρνητικές επιπτώσεις σημαντικής επιβράδυνσής τους θα είναι τεράστιες για τη χώρα μας.

Αντί να λάβουμε ηγετικές πρωτοβουλίες στην περιοχή και στην Ευρωπαϊκή Ενωση, επιλέξαμε, αρχικά, την εσωστρέφεια και το κακώς νοούμενο στενό μας συμφέρον. Οι λαοί, οι κυβερνήσεις και οι Αρχές θα θυμούνται μετά την κρίση, τη δική μας κοντόφθαλμη στάση στα δύσκολα και στα κρίσιμα.

Η πρόσφατη εμπειρία διεθνώς και στην Ελλάδα έδειξαν ότι το πλαίσιο λειτουργίας των τραπεζών και των κεφαλαιαγορών σε περιβάλλον ανοικτών αγορών χρήζουν μεγάλων αλλαγών και μεταρρυθμίσεων, ενός νέου πλαισίου λειτουργίας, αυστηρότερης εσωτερικής και εξωτερικής εποπτείας, νέων κανόνων ρευστότητας, αποτελεσματικότερης διαχείρισης κινδύνων, αυστηρότερων δεικτών κεφαλαιακής επάρκειας, ουσιαστικού εσωτερικού ελέγχου και λογοδοσίας, μεγαλύτερης διαφάνειας και ενημέρωσης, αναμόρφωσης του συστήματος αμοιβών, περιορισμού των κερδοσκοπικών δραστηριοτήτων και ευρύτερης κοινωνικής αναφοράς και ευθύνης.

Το χειρότερο, όμως, που μπορεί να συμβεί στη χώρα είναι η κρατικοποίηση του βασικού κορμού του τραπεζικού μας συστήματος και η εσωστρέφειά του, έστω και αν αυτό παραμένει βασικά υγιές, η μετατροπή του σε δημόσιο οργανισμό, με κατευθυνόμενες χρηματοδοτήσεις σε κλάδους και επιχειρήσεις, που επιλέγει το πολιτικό σύστημα και τα οργανωμένα συμφέροντα χωρίς αξιολόγηση κινδύνων με χειραγώγηση των στελεχών, με αναξιοκρατία, με καλλιέργεια νοοτροπίας ανευθυνότητας των δανειζομένων. Τότε θα επικρατήσουν χαλαρές πρακτικές αποπληρωμής των υποχρεώσεων, πρακτικές, που θα γενικευθούν στην κοινωνία, πιέσεις να τα δώσουμε όλα, με αποτέλεσμα οι συνεπείς πελάτες (το 97% των πελατών μας) και στο τέλος οι φορολογούμενοι να κληθούν να πληρώνουν τον λογαριασμό και το κονδύλι θα είναι δυσβάσταχτο για τη χώρα.

Η εμπειρία μας με κρατικές εταιρείες και τράπεζες στην Ελλάδα δεν είναι η καλύτερη δυνατή παρά τις όποιες φωτεινές εξαιρέσεις του κανόνα. Παρότι διεθνώς ο ιδιωτικός τραπεζικός τομέας δεν έκανε πάντα τις καλύτερες αξιολογήσεις κινδύνων και υπάρχουν κραυγαλέες αποτυχίες, ενώ η εποπτεία του δεν ήταν η αποτελεσματικότερη, οφείλουμε να αναμορφώσουμε ριζικά το ισχύον σύστημα αντί να επιλέξουμε υποδεέστερες και επικίνδυνες λύσεις. Οι κρατικοποιήσεις τραπεζών σε ένα ανοικτό ανταγωνιστικό σύστημα αγορών πρέπει να είναι προσωρινές λύσεις έσχατης ανάγκης, όταν οι ιδιωτικές λύσεις έχουν αποτύχει, όπως πρόσφατα στις ΗΠΑ και τη Βρετανία. Δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της ανασυγκρότησης της χώρας.

Στο τέλος της ημέρας όλοι να θυμόμαστε ότι δανείζουμε τα χρήματα, που μας εμπιστεύθηκαν οι καταθέτες μας, που μέχρι 100.000 τα έχει εγγυηθεί το Δημόσιο, δηλαδή οι Ελληνες φορολογούμενοι και έχουμε ύψιστη θεσμική, νομική και ηθική υποχρέωση, αλλά και προσωπική ευθύνη να τα διαχειριστούμε με επιτυχία, διασφαλίζοντας την επιστροφή τους και την πληρωμή των τόκων στους δικαιούχους.

Στην τρέχουσα συγκυρία είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν ατυχώς και αποτυχίες επιχειρήσεων και νοικοκυριών. Το τελευταίο, που επιζητούν οι τράπεζες, είναι να χρεωκοπήσουν επιχειρήσεις και νοικοκυριά, γι’ αυτό επιδεικνύουν μεγάλη ευελιξία, κατανόηση και προσαρμοστικότητα έναντι των πελατών τους, που εμφανίζουν δυσκολίες αποπληρωμής και προσδοκούν ότι και οι πελάτες τους θα επιδείξουν συνυπεθυνότητα και θα συμβάλουν, επίσης, στη βιωσιμότητά τους.

Η ζωή έδειξε ότι οι ελεύθερες αγορές δεν αυτορρυθμίζονται και δεν αυτοδιορθώνονται, ιδιαίτερα στο χρηματοπιστωτικό τομέα, όπου κερδοσκοπικές φούσκες και υπερβολές θέτουν σε κίνηση επικίνδυνους αποσταθεροποιητές, φαύλους κύκλους και domino effects, που μεταφέρουν την κρίση με ένταση στην πραγματική οικονομία. Στη νέα διεθνή αρχιτεκτονική των οικονομιών και των αγορών που διαμορφώνεται, η αποτελεσματική και επιτελική παρέμβαση του κράτους είναι μια νέα πραγματικότητα.

Στην Ελλάδα, μπορούμε και οφείλουμε να διαμορφώσουμε μια νέα αποτελεσματική και παραγωγική ισορροπία μεταξύ κράτους, κοινωνίας και οικονομίας με τον ιδιωτικό τομέα να ηγείται της αναπτυξιακής προσπάθειας της χώρας, με ένα γενναίο πρόγραμμα ιδιωτικών και δημόσιων επενδύσεων και συνεπενδύσεων, με μια ουσιαστική αναμόρφωση και σοβαρό νοικοκύρεμα του ευρύτερου δημόσιου τομέα, με ανάδειξη των συγκριτικών μας πλεονεκτημάτων, με μεγάλες θεσμικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις και πρωτοβουλίες, με αποτελεσματική κοινωνική πολιτική και διεύρυνση των ευκαιριών και του κοινωνικού μισθού για τους ασθενέστερους, με ανάδειξη των μεγάλων αρετών, που μας διακρίνουν, με οδηγό την ιστορία και τον πολιτισμό μας, με πολιτικές και οράματα, που κινητοποιούν, που ενώνουν και δεν διχάζουν, που συστρατεύουν και δεν κομματικοποιούν, που βάζουν τη χώρα πάνω από μικροπολιτικές και προσωπικά συμφέροντα, με έμφαση στην εξωστρέφεια και τις ανοιχτές αγορές και κοινωνίες.

* Ο κ. Νίκος Καραμούζης είναι αναπληρωτής διευθύνων σύμβουλος Eurobank EFG, καθηγητής Τμήματος Χρηματοοικονομικής & Τραπεζικής Διοικητικής.

«Καραμανλή, μείνε», λένε οκτώ στους δέκα

Κυριακή, 29.03.09


«Μη φύγεις, ακόμα κι αν χάσεις», είναι το μήνυμα που στέλνει η εκλογική βάση της Ν.Δ. στον πρωθυπουργό κ. Κώστα Καραμανλή, μία εβδομάδα μετά το θόρυβο που προκάλεσαν δηλώσεις, που αποδόθηκαν στον ίδιο από κυριακάτικη εφημερίδα, σύμφωνα με τις οποίες προτίθεται να παραιτηθεί από την ηγεσία της παράταξης έπειτα από μία εκλογική ήττα.

Οπως προκύπτει από έκτακτη (λόγω επικαιρότητας) δημοσκόπηση της MRB που διενεργήθηκε για λογαριασμό του ΕΤ.Κ, το 83,8% εκείνων που ψήφισαν την κυβερνώσα παράταξη στις εθνικές εκλογές του 2007 δηλώνει πως ο κ. Καραμανλής δεν πρέπει να παραιτηθεί, ενώ έχει μεγάλο ενδιαφέρον πως την ίδια γνώμη έχει και το 54,8% του συνόλου των ψηφοφόρων, μεταξύ των οποίων περίπου τέσσερις στους δέκα ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ και των κομμάτων της Αριστεράς.

Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί πως στους κόλπους των ψηφοφόρων της Ν.Δ. μόνο το 14% θέλει την αποχώρηση του κ. Καραμανλή έπειτα από εκλογική ήττα, γεγονός που αποδεικνύει πως είναι αμελητέα η επιρροή της άποψης περί διαδοχής στην ηγεσία της κυβερνώσας παράταξης και, ως εκ τούτου, εκτιμάται πως κλείνει κάθε τέτοιο σενάριο.

Στην ερώτηση εάν «ο πρωθυπουργός πρέπει να παραμείνει στην ηγεσία μέχρι τις εκλογές» το ποσοστό εκείνων που το επιθυμούν αυξάνει στο 90,2% (μόνο το 7,6% ζητεί την πρόωρη αποχώρησή του), ενώ στο σύνολο των ψηφοφόρων το ποσοστό αυτό αγγίζει το 68%.

«Βαρόμετρο» για τις εσωκομματικές εξελίξεις στη Ν.Δ. αποτελεί η άποψη της εκλογικής βάσης του
κόμματος σχετικά με το εάν μπορεί να υπάρξει διάδοχη λύση στο σενάριο αποχώρησης του πρωθυπουργού. Είναι, λοιπόν, χαρακτηριστικό ότι οκτώ στους δέκα ψηφοφόρους της Ν.Δ. (78,5%) δηλώνουν πως τυχόν παραίτηση του κ. Καραμανλή πριν από τις επόμενες εκλογές και ανάληψη της ηγεσίας από άλλο κορυφαίο στέλεχος θα αποτελούσαν αρνητική εξέλιξη για την παράταξη.

Ως αρνητική εκτιμούν μία τέτοια εξέλιξη και έξι στους δέκα ψηφοφόρους όλων των κομμάτων, μεταξύ των οποίων -κι αυτό αξίζει επισήμανσης- και ένας στους δύο ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ. Βεβαίως, πρέπει να σημειωθεί πως ο βαθμός ενημέρωσης της κοινής γνώμης για το συγκεκριμένο ζήτημα είναι μικρός, καθώς το 61,5% δηλώνει «όχι και τόσο» ή «καθόλου» ενημερωμένο.

Καταλληλότητα
Ο κ. Κώστας Καραμανλής διατηρεί το προβάδισμα στο ερώτημα «ποιος είναι καταλληλότερος για πρωθυπουργός» έναντι του κ. Γιώργου Παπανδρέου, αν και, όπως προκύπτει από τη μέτρηση της MRB, η συζήτηση περί πιθανής αποχώρησής του, καθώς και τα οικονομικά μέτρα που ανακοινώθηκαν προ ημερών έχουν προκαλέσει φθορά στην πρωθυπουργική του εικόνα. Στη μέτρηση αυτή ο πρωθυπουργός διατηρεί προβάδισμα 3,7 ποσοστιαίων μονάδων έναντι του αντιπάλου του (στο δίπολο Καραμανλής-Παπανδρέου), ενώ στην προηγούμενη μέτρηση η διαφορά αυτή ήταν 4,6 ποσοστιαίες μονάδες. Στην «καταλληλότητα» επί του συνόλου των πολιτικών αρχηγών ο κ. Καραμανλής έχει προβάδισμα 4,5 ποσοστιαίων μονάδων από τον (δεύτερο) πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, ενώ στη δημοτικότητα ο πρωθυπουργός παραμένει στάσιμος σε σύγκριση με την προηγούμενη μέτρηση (ΕΤ Περισκόπιο) στο 39,5%, ενώ ο κ. Παπανδρέου κερδίζει μία ποσοστιαία μονάδα (40,6%).


Η απόσταση μεταξύ δύο συσπειρώσεων

Toυ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΚΟΤΡΩΤΣΟΥ

Η δημοσκόπηση της MRB που δημοσιεύει σήμερα ο ΕΤ.Κ επιβεβαιώνει το αυτονόητο για εκείνους που στοιχειωδώς παρακολουθούν τόσο τις γενικές πολιτικές εξελίξεις όσο και τα δρώμενα στο εσωτερικό της Ν.Δ.

Δυστυχώς ή ευτυχώς, για τον ίδιο, ο Καραμανλής έχει ταυτιστεί όχι μόνο με την (μικρή ή μεγαλύτερη, μένει να κριθεί προσεχώς) πιθανότητα της κυβερνώσας παράταξης να κερδίσει τις επόμενες εθνικές εκλογές, αλλά ακόμα και με αυτή την ίδια τη συνοχή της.

Το «αν χάσω, φεύγω» που του αποδόθηκε μετατρέπεται σε μία φράση κενή περιεχομένου, εφόσον, βεβαίως, δεχθούμε ότι κανείς ηγέτης δεν μπορεί να λάβει τόσο σοβαρές αποφάσεις δίχως να αφουγκραστεί την άποψη της εκλογικής βάσης του κόμματός του.

Οταν, λοιπόν, περίπου οκτώ στους δέκα ψηφοφόρους και σύμπαν το πολιτικό προσωπικό (όπως αποδεικνύεται και από τις δημόσιες δηλώσεις που έγιναν τις προηγούμενες ημέρες) δηλώνουν πως «ο Καραμανλής πρέπει να παραμείνει στην ηγεσία του κόμματος, ακόμα κι αν χάσει τις εκλογές», είναι προφανές πως μία εκ διαμέτρου αντίθετη απόφαση θα προκαλέσει σοβαρότατους τριγμούς, πιθανώς και διαλυτικά φαινόμενα.

Το κρίσιμο θέμα από εδώ και στο εξής για τη Ν.Δ. είναι να κατορθώσει να μετατρέψει την πολύ υψηλή συσπείρωση των ψηφοφόρων περί το πρόσωπό του και την ηγεσία του, σε εκλογική συσπείρωση.

Από το 68-72%, στο οποίο κυμαίνεται η συσπείρωση στις δημοσκοπήσεις, έως το 84%, που είναι η συσπείρωση περί την ηγεσία Καραμανλή, είναι μία απόσταση που μόνο εάν διανυθεί ταχέως μπορεί να δημιουργήσει ισχυρές προοπτικές πολιτικής ανάκαμψης.

Αυτό, φυσικά, προϋποθέτει αποτελεσματική διαχείριση των συνεπειών της κρίσης (διότι, ούτως ή άλλως, οι επόμενες εκλογές θα κριθούν στο πεδίο της οικονομίας) και κλείσιμο των εσωκομματικών μετώπων και της συζήτησης περί «διαδοχολογίας».



Ελεύθερος Τύπος 

Νομισματικό αντάρτικο.-ελευθεροτυπία



Η ΚΙΝΑ, ΣΥΝΕΠΙΚΟΥΡΟΥΜΕΝΗ ΑΠΟ ΡΩΣΙΑ, ΙΝΔΙΑ, ΒΡΑΖΙΛΙΑ, ΝΟΤΙΑ ΚΟΡΕΑ ΚΑΙ ΝΟΤΙΑ ΑΦΡΙΚΗ, ΖΗΤΑΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ Ο ΔΙΕΘΝΗΣ ΑΠΟΘΕΜΑΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΔΟΛΑΡΙΟΥ

Του ΜΩΥΣΗ ΛΙΤΣΗ

ΜΠΑΙΡΑΚΙ σηκώνει η Κίνα και ζητάει να αντικατασταθεί το δολάριο ως διεθνές αποθεματικό νόμισμα. Η πρόταση εντείνει την ανησυχία για το μέλλον του «διεθνούς ταραξία», του δολαρίου, καθώς η κυβέρνηση Ομπάμα έχει «κόψει» πάνω από ένα τρισ. δολάρια με τη μορφή ομολόγων και ενισχύσεων προς τράπεζες και επιχειρήσεις, προκειμένου να βγάλει την αμερικανική οικονομία από την ύφεση.


Η αντιπαράθεση ΗΠΑ και Κίνας, η οποία συμπίπτει μάλιστα με τις αυξανόμενες ανησυχίες του αμερικανικού Πενταγώνου για ενίσχυση της κινεζικής στρατιωτικής παρουσίας στον Ειρηνικό, τείνει να μονοπωλήσει το ενδιαφέρον κατά την επικείμενη σύνοδο των είκοσι πιο αναπτυγμένων χωρών του κόσμου (G20), στο Λονδίνο.

Κεραυνός

Ο διοικητής της Τράπεζας του Λαού, της κεντρικής τράπεζας της Κίνας, Ζου Ζιατσουάν, πρότεινε με άρθρο του έμμεσα την αντικατάσταση του δολαρίου ως διεθνούς αποθεματικού νομίσματος, από ένα καλάθι νομισμάτων, κατά τα πρότυπα των «ειδικών τραβηχτικών δικαιωμάτων(SDR)» του ΔΝΤ.

Τα «ειδικά τραβηχτικά δικαιώματα» δημιουργήθηκαν το 1969 από το ΔΝΤ για να στηριχθεί το καθεστώς των σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών που προέβλεπε η συμφωνία του Μπρέτον Γουντς.

Η σημασία τους υποβαθμίστηκε ωστόσο μετά την εγκατάλειψη της συμφωνίας του Μπρέτον Γουντς και την υποτίμηση του δολαρίου. Χρησιμοποιείται όμως ακόμα και σήμερα ως λογιστική μονάδα από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Στηρίζεται σε καλάθι τεσσάρων νομισμάτων (δολάριο, γεν, ευρώ, στερλίνα).

Ανάλογη πρόταση για τη δημιουργία ενός «υπερεθνικού διεθνούς αποθεματικού νομίσματος» είχε κάνει προ ημερών και η Ρωσία, ωστόσο πέρασε στα ψιλά. Η κινεζική πρόταση φέρεται να έχει την υποστήριξη της Ρωσίας και των άλλων «αδυνάτων» της G20 (Ινδία, Βραζιλία, Νότια Κορέα και Νότια Αφρική). Η Ρωσία μάλιστα είναι η χώρα η οποία αναμένεται να θέσει το ζήτημα στη σύνοδο του G20.

Αμερικανοί και Ευρωπαίοι αντιδρούν, γιατί δεν θέλουν προς το παρόν να αμφισβητηθεί η μονοκρατορία του δολαρίου. Σε κάθε περίπωση, η κινεζική πρόταση, η οποία φαντάζει «ακαδημαϊκή», προς το παρόν δείχνει:

* Την εντεινόμενη ανησυχία της Κίνας για την τύχη των επενδύσεών της σε αμερικανικά κρατικά ομόλογα. Η Κίνα διαθέτει, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του αμερικανικού υπουργείου Οικονομικών, 739,6 δισ. δολάρια σε αμερικανικά κρατικά ομόλογα και διαθέτει περισσότερα από ένα τρισ. δολάρια σε δολαριακά αποθεματικά. Είναι, με άλλα λόγια, ο μεγαλύτερος κάτοχος δολαρίων στον κόσμο και κυριότερος χρηματοδότης (πιστωτής) των ΗΠΑ.

* Τον αυξανόμενο διεθνή οικονομικό ρόλο της Κίνας, που, μαζί με τους άλλους ισχυρούς των αναπτυσσόμενων οικονομιών (Ρωσία, Βραζιλία, Ινδία), επιδιώκει να επιβάλει τη δική της ατζέντα στο G20. Οι χώρες αυτές πλήττονται ιδιαίτερα από την αστάθεια του δολαρίου, καθώς το πετρέλαιο και οι πρώτες ύλες αποτιμώνται στο αμερικανικό νόμισμα.

* Την έντονη ανησυχία των κυρίαρχων οικονομικών δυνάμεων για την τύχη του «βασιλιά» των νομισμάτων, του δολαρίου, που εξακολουθεί να κυριαρχεί στις διεθνείς συναλλαγές, παρά την άνοδο του ευρώ τα τελευταία χρόνια.

Saturday, March 28, 2009

«Μη βοηθάτε πια την Αφρική» καθημερινή


Ενα βιβλίο επιχειρεί να πείσει, με φτωχά επιχειρήματα, ότι η διεθνής κινητοποίηση υπονομεύει την ανάπτυξη

The Guardian

Dambisa Moyo

Dead Aid: why Aid is not working and how there is another way for Africa

εκδ. Allen Lane – σελ. 288

Ο κίνδυνος είναι αυτό το βιβλίο να τραβήξει περισσότερη προσοχή απ’ όση αξίζει. Εχει γίνει της μόδας να επιτίθενται εναντίον της βοήθειας στην Αφρική: μια υπερβολική δόση ακτιβισμού διασημοτήτων καθώς και η «κόπωση της συμπόνιας» έχουν συντελέσει στο να ακουστούν σκληρές κριτικές για τα επιτεύγματα της ανθρωπιστικής βοήθειας τα τελευταία 50 χρόνια. Δεν ήταν όλες οι επικρίσεις αδικαιολόγητες – 300 δισεκατομμύρια δολάρια βοήθειας έχουν πάει στην Αφρική από το 1970 κι ωστόσο το μέσο εισόδημα σε μεγάλο μέρος της ηπείρου έχει μείνει στάσιμο ή έχει μειωθεί. Το «Dead Aid» εξιστορεί πώς η βοήθεια χρησιμοποιήθηκε ως όπλο στον Ψυχρό Πόλεμο.

Το πρόβλημα είναι πως αυτό το είδος της ανάλυσης (μεγάλο μέρος της οποίας έχει σήμερα μόνον ιστορική αξία) προσφέρει πυρομαχικά σε εκείνους που δεν πιστεύουν στη διεθνή υπευθυνότητα και θέλουν η φιλανθρωπία να περιοριστεί εντός των συνόρων των χωρών τους. Και έχουν τώρα τον ιδεώδη σύμμαχο για να προωθήσει τα επιχειρήματά τους: μια Αφρικανή γυναίκα που μιλάει τη γλώσσα τους.

Αστήρικτα συμπεράσματα

Η συγγραφεύς, η Νταμπίζα Μόγιο, εργάστηκε στην εταιρεία Goldman Sacks (ένα γεγονός που ελάχιστα τονίζεται) μετά μια μικρή θητεία στην Παγκόσμια Τράπεζα και ένα διδακτορικό στην Οξφόρδη. Υποψιάζεται κανείς ότι πίσω από αυτό το βιβλίο βρίσκεται μια αξιόλογη γυναίκα με εντυπωσιακή καριέρα, αλλά ελάχιστο χρόνο για να μάθει πώς να γράψει ένα καλό βιβλίο. Το αποτέλεσμα είναι ένα χαοτικό, λαχανιασμένο τρεχαλητό στην ιστορία της βοήθειας και στις τρέχουσες πολιτικές επιλογές για την Αφρική, διανθισμένο με ολίγα στατιστικά στοιχεία. Υπάρχουν τόσες γενικεύσεις που σαρώνουν δεκαετίες ιστορίας, τόσα αστήρικτα συμπεράσματα, που ο αναγνώστης πιθανότατα μένει ζαλισμένος από σιωπηλή διαμαρτυρία.

Για παράδειγμα, σε μια επί τροχάδην ανασκόπηση των εξηγήσεων για την οικονομική οπισθοδρόμηση της Αφρικής, η Μόγιο εστιάζει στη σκληρότητα του κλίματος και στη γεωγραφική διαμόρφωση της ηπείρου, και τονίζει ότι «και η Σαουδική Αραβία είναι μάλλον ζεστή, ενώ η Ελβετία είναι γεωγραφικά περίκλειστη, αλλά αυτοί οι παράγοντες δεν τις εμπόδισαν να τα καταφέρουν». Ναι, αλλά μήπως τα πετρέλαια και ο μικρός πληθυσμός της Σαουδικής Αραβίας, και η θέση της Ελβετίας ως τραπεζικού κέντρου στο κέντρο της Ευρώπης έχουν παίξει κάποιο ρόλο; Πολύ διαφωτιστική εδώ θα ήταν η ανάλυση του Πολ Κόλιερ για τον ρόλο της γεωγραφίας στο πρόσφατο βιβλίο του «The Bottom Billion: Why the Poorest Countries are Failing and What Can Be Done About It», αλλά εμφανίζεται μόνον ως τίτλος στη βιβλιογραφία.

Με παρόμοιο τρόπο αντιμετωπίζεται η αποικιοκρατία. Το μοίρασμα της Αφρικής στη Διάσκεψη του Βερολίνου το 1884–85 «δεν βοήθησε την κατάσταση». Μάλιστα. Στην επόμενη παράγραφο, όμως, η Μόγιο έχει ήδη προχωρήσει στον ρατσισμό και στην ανάλυση του Μαξ Βέμπερ για τον προτεσταντισμό και τον καπιταλισμό. Δεν καταφέρνει ούτε μια φορά να πιάσει τον μεγαλύτερο παράγοντα που καθορίζει τη φτώχεια της ηπείρου – πώς λειτουργεί το κράτος και πώς αποτυγχάνει στη λειτουργία του. Γιατί έχουν υπάρξει τόσοι εμφύλιοι πόλεμοι και τόσοι διεφθαρμένοι δικτάτορες; Γιατί η Γκάνα και η Σιγκαπούρη είχαν περίπου το ίδιο εισοδηματικό επίπεδο τη δεκαετία του ’50 και τώρα απέχουν έτη φωτός;

Ο ρόλος του κράτους

Το κλειδί της επιτυχίας σε πολλές ασιατικές χώρες ήταν ο ρόλος ενός ισχυρού, παρεμβατικού κράτους που έθρεψε τη βιομηχανία, καθώς και οι πολιτικο–οικονομικές ελίτ που επένδυσαν στη δική τους χώρα: και τα δύο έχουν λείψει από πολλές αφρικανικές χώρες, όπου οι ελίτ εξάγουν κεφάλαια σε δυτικές τράπεζες και ακολουθούν καταστροφική πολιτική.

Η Μόγιο, όμως, δεν ενδιαφέρεται για τον ρόλο του κράτους. Πιστεύει στον ιδιωτικό τομέα και στην ελεύθερη επιχείρηση. Σε ένα από τα λιγότερο πειστικά κεφάλαια, υποστηρίζει ότι η βοήθεια είναι αυτή που προκαλεί τη διαφθορά και τις διαμάχες, ενώ επίσης υπονομεύει το κοινωνικό κεφάλαιο και τις ξένες επενδύσεις. Κόψτε τη ροή της βοήθειας και, με τη βοήθεια της Κίνας, οι αφρικανικές οικονομίες θα ανθήσουν και θα υπάρξει καλή διακυβέρνηση. Προσθέστε μια δόση εμβασμάτων από την αυξανόμενη αφρικανική διασπορά και λίγο δανεισμό από τη διεθνή αγορά κεφαλαίων – και, μπαμ! Ολα θα διορθωθούν.

Μερικές από τις συνταγές της φαίνονται τελείως παρωχημένες τώρα που έχει ξεσπάσει η χρηματοπιστωτική κρίση. Ο δανεισμός κεφαλαίων για υποδομές δεν είναι πλέον καθόλου εύκολος. Και όσον αφορά τα ωφελήματα από τις μεγάλες επενδύσεις που κάνει η Κίνα στην Αφρική, η Μόγιο δεν μας λέει τίποτα καινούργιο.

Εχει δίκιο, ωστόσο, ότι υπάρχουν μη εποικοδομητικές πτυχές της πολιτικής που συνοδεύει τη βοήθεια – ιδιαίτερα ο συνεχιζόμενος προστατευτισμός τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη: κάθε αμερικανική αγελάδα «κουβαλάει» επιδοτήσεις 2,50 δολαρίων τη μέρα.

Υποστηρίζει ότι η στενοχώρια των προοδευτικών της Δύσης για τα βάσανα της Αφρικής θα αξιοποιούνταν καλύτερα αν εξασφάλιζε όρους δίκαιου εμπορίου για αγαθά όπως το βαμβάκι και η ζάχαρη. Αναφέρει έρευνες που δείχνουν ότι οι δυτικές επιδοτήσεις στη ζάχαρη έχουν κοστίσει στην Αιθιοπία, τη Μοζαμβίκη και το Μαλάουι 238 εκατ. δολάρια από το 2001.

Εκείνο που δεν αναγνωρίζει είναι ότι η κατάργηση αυτών των εμπορικών αδικιών είναι ο στόχος μεγάλων εκστρατειών από οργανώσεις όπως η Oxfam – οργανώσεις που αντιπροσωπεύουν τους Ευρωπαίους προοδευτικούς που εκείνη εξορκίζει (ενώ στηρίζεται στα δικά τους στοιχεία).

Πίεση για αποτελεσματικότητα

Παρότι η επιχειρηματολογία της είναι πολύ φτωχή, η «Νεκρή βοήθεια» πιθανότατα θα τονώσει το δημόσιο προφίλ της Νταμπίζα Μόγιο. Υπάρχουν πολλοί που θα θελήσουν να προωθήσουν τις ιδέες της, ανυπομονώντας να περικόψουν τη βοήθεια καθώς, με το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης, αυξάνεται η πίεση στις δημόσιες δαπάνες. Κινδυνεύει έτσι να βρεθεί από τη λάθος πλευρά, αυτών που αδιαφορούν τελείως για την Αφρική. Εκείνο που χρειάζεται είναι να ασκηθεί πίεση για να δοθεί περισσότερη αποτελεσματική βοήθεια και όχι για να διακοπεί τελείως. Η πρότασή της να εκλείψει σε πέντε χρόνια η βοήθεια είναι καταστροφικά ανεύθυνη: θα οδηγήσει στο κλείσιμο χιλιάδων σχολείων και κλινικών σε όλη την Αφρική και στη διακοπή προγραμμάτων για την καταπολέμηση του έιτζ, της ελονοσίας και της φυματίωσης, όπως και των προγραμμάτων βοήθειας σε τρόφιμα από τα οποία εξαρτώνται τόσες ζωές.

Λίγο καλύτερα από τη Ρουμανία
Χαμηλά παραμένει η Ελλάδα στη διεθνή κατάταξη «δικτυακής ετοιμότητας»
Οι επενδύσεις στις νέες τεχνολογίες μπορούν να επιταχύνουν την έξοδο από την ύφεση, τονίζει το Φόρουμ
Γενεύη
Στείλε το άρθρο με emailΤύπωσε το άρθρο
Προηγούμενο άρθρο:
Ελεύθερη πτώση της Ελλάδας στην κατάταξη αξιοποίησης νέων τεχνολογιών (10/4/2008)

Η Δανία και η Σουηδία παραμένουν και φέτος οι πιο «δικτυωμένες» οικονομίες του πλανήτη στην κατάταξη που δημοσιοποίησε το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ. Η Ελλάδα ανεβαίνει μια θέση και κατατάσσεται έτσι 55η, κάτω από την Ινδία και πάνω από την Κόστα Ρίκα, το Κουβέιτ και τη Ρουμανία.

Ο «δείκτης δικτυακής ετοιμότητας» στον οποίο βασίζεται η κατάταξη είναι συνάρτηση ενός εύρους παραγόντων, οι οποίοι επηρεάζουν τη δυνατότητα κάθε χώρας να αξιοποιεί τις τεχνολογίες Πληροφορικής και Τεχνολογίας προς όφελος της ανάπτυξης και της ανταγωνιστικότητας.

Στην έκθεσή του για τη διετία 2008-2009, που καλύπτει 134 χώρες, το Φόρουμ επισημαίνει ότι οι επενδύσεις στις υποδομές τηλεπικοινωνιών και ψηφιακών υπηρεσιών μπορούν να ενισχύσουν τη «γενική ανταγωνιστικότητα και την πρόοδο» και να επιταχύνουν την αντιμετώπιση της τρέχουσας οικονομικής ύφεσης.

Στην τρίτη θέση, μετά τη Δανία και τη Σουηδία, βρίσκονται οι Ηνωμένες Πολιτείες (τέταρτες στην προηγούμενη έκθεση), ενώ την πεντάδα συμπληρώνουν η Σιγκαπούρη και η Σουηδία.

Ακολουθούν τρεις ακόμα σκανδιναβικές χώρες -Φινάνδία, Ισλανδία, Νορβηγία-, και το Top 10 κλείνει με την Ολλανδία και τον Καναδά.

Η Ελλάδα εξακολουθεί να υπολείπεται σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες της Μεσογείου, όπως η Πορτογαλία (30), η Κύπρος (33), η Ισπανία (34), η Ιταλία (45) και η Κροατία (49). Σημειώνει πάντως καλύτερες επιδόσεις από την Τουρκία, η οποία κατατάσσεται 61η, ανάμεσα στο Αζερμπαϊτζάν και την Ουκρανία.

Στις τρεις τελευταίες θέσεις βρίσκονται η Ζιμπάμπουε, το Ανατολικό Τιμόρ και το Τσαντ.

Newsroom ΔΟΛ