Το νέο μας blog είναι http://havdata.blogspot.com/ ****** [επιλογές από την ειδησεογραφία του διαδικτύου, σχόλια, νέα τοπικού ενδιαφέροντος, ¨κι¨ ό,τι άλλο τύχει]. [A selection of news, comments, and topics of interest]. [ Ελα να ζήσεις την ζωή σου έξω κάμποσες δεκαετίες νεοέλληνα για να καταλάβεις την προνομιακή της Ελλάδας ύπαρξη, στον χώρο στον χρόνο στο κλίμα στη θάλασσα στο αρχιπέλαγος και στην ζωή]. λορνιόν

Monday, April 30, 2012

ΣΑΜΑΡΑΣ ΚΑΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ, ΤΣΙΠΡΑ, ΚΑΜΜΕΝΟΥ, Πολιτική, ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

ΣΑΜΑΡΑΣ ΚΑΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ, ΤΣΙΠΡΑ, ΚΑΜΜΕΝΟΥ, Πολιτική, ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

Κατά του μνημονίου τώρα και ο… Βενιζέλος!, Πολιτική, ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

Κατά του μνημονίου τώρα και ο… Βενιζέλος!, Πολιτική, ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

Αφού το υπηρέτησε πιστάΚατά του μνημονίου τώρα και ο… Βενιζέλος!
Με βασικό διακύβευμα τον χρονικό ορίζοντα για την έξοδο της χώρας από το Μνημόνιο, αλλά και με μήλον της έριδος την τρίτη θέση ως αποτέλεσμα της εκλογικής αναμέτρησης, μπαίνουμε στην τελευταία ευθεία πριν από τις εκλογές.

Η τρόικα έχει εξαφανιστεί από το προσκήνιο, παρεμβάσεις πραγματοποιεί μέσω ομιλιών του μόνο ο (έχων τον θεσμικό ρόλο) πρόεδρος της Κομισιόν Μπαρόζο και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος θυμάται τώρα πως… πρέπει να βγούμε από το Μνημόνιο.

Για καθαρά προπαγανδιστικούς λόγους, παρουσιάζοντας τις προγραμματικές δεσμεύσεις του κόμματός του, ο κ. Βενιζέλος υποστήριξε αυτό που μέχρι πριν από την προκήρυξη των εκλογών θεωρούσε αδιανόητο και δημαγωγικό:

Ότι είναι δυνατόν (και το ΠΑΣΟΚ δεσμεύεται γι’ αυτό) να βγει η χώρα από το Μνημόνιο σε τρία χρόνια, πως αυτός είναι ο στόχος του και πως υπάρχει σχέδιο για αυτό!

Μάλιστα, δεσμεύθηκε ότι δεν θα επιβληθούν νέοι φόροι (αν και φορομπήχτης ο ίδιος), ενώ υποσχέθηκε σταδιακή αφαίρεση εκτάκτων φόρων.

Επανέλαβε ακόμη ότι δεν θα θιγούν χαμηλόμισθοι και χαμηλοσυνταξιούχοι, είπε «όχι» σε οριζόντιες περικοπές μισθών και συντάξεων και έκανε λόγο για μικρότερο κράτος, άνοιγμα επαγγελμάτων και αγορών και σταθερό Εθνικό Φορολογικό Σύστημα για δέκα χρόνια.

Και βέβαια, για άλλη μια φορά έθεσε ως βασικές προτεραιότητες την πάταξη της φοροδιαφυγής, τη μείωση της παραοικονομίας και την πάταξη του λαθρεμπορίου.

Την ίδια ώρα, όμως, επιτίθεται στη Ν.Δ., λέγοντας πως «όσοι νομίζουν ότι μπορεί να διαπραγματευτούν «εν μέρει» το μνημόνιο, να αναλάβουν συνολικά τη διακυβέρνηση της χώρας, εγγυώμενοι ταυτόχρονα ότι θα προστατευτούν οι θυσίες του ελληνικού λαού», ενώ κατηγόρησε τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα για «άγνοια κινδύνου», μιλώντας για «θεσμικό παραλήρημα».

Την ίδια ώρα, όλα τα κόμματα, με επικεφαλής της Ν.Δ., μιλούν για προεκλογική υποσχεσιολογία εκ μέρους ενός κόμματος και του αρχηγού του, που υπηρέτησαν πιστά και χωρίς καμιά διαπραγμάτευση όλες τις μνημονιακές λύσεις.

Οικονομία

Όλοι θέλουν ανάπτυξη (τελικά)...

Και να που ξαφνικά όλοι μιλούν για την αναγκαιότητα συμπλήρωσης του δημοσιονομικού συμφώνου με μέτρα τόνωσης της ανάπτυξης. Ο Ολάντ, ο Ντράγκι, η Μέρκελ, ο Σαρκοζί, τώρα προστέθηκε και ο επίτροπος Μπαρνιέ.
Ξεκαθαρίζει σιγά – σιγά το τοπίο γύρω από το πλαίσιο που θα πάρει η πρωτοβουλία σε επίπεδο Ε.Ε. για την τόνωση της ανάπτυξης παράλληλα με το δημοσιονομικό σύμφωνο χωρίς να κλείνει ο διάλογος ανάμεσα στους 27 για τις προτεραιότητες προκειμένου να βγει η ευρωζώνη από την κρίση.
«Να σεβαστεί το δημοσιονομικό σύμφωνο»
Μισέλ Μπαρνιέ: "Ανάπτυξη, αλλά και σεβασμός στο δημοσιονομικό σύμφωνο"
Η ισπανική εφημερίδα Εl Pais έκανε λόγο για ένα σχέδιο Μάρσαλ για την Ευρώπη με προίκα γύρω στα 200 δις ευρώ για τη χρηματοδότηση δημοσίων και ιδιωτικών επενδύσεων σε σχέδια υποδομών, ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και υψηλής τεχνολογίας. Τα χρήματα θα μπορούσαν να προέλθουν με διάφορους τρόπους, όπως με το ευρωομόλογο, με την εντατικοποίηση του ρόλου της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων ή με πόρους από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης. Πάντως κοινοτική πηγή που ρωτήθηκε από το γαλλικό ειδησεογραφικό πρακτορείο επεσήμανε ότι είναι πολύ νωρίς για να δώσει εκτιμήσεις για το ύψος του ποσού. Πάντως στην γερμανική εφημερίδα die Welt ο ευρωπαίος Επίτροπος Μισέλ Μπαρνιέ, είπε ότι στηρίζει το αίτημα συμπλήρωσης του δημοσιονομικού συμφώνου με ένα πακέτο αναπτυξιακών μέτρων. Παράλληλα κάλεσε τον υποψήφιο των Γάλλων σοσιαλιστών Φρανσουά Ολάντ την ερχόμενη Κυριακή να σεβαστεί το δημοσιονομικό σύμφωνο. «Αποτελεί την απόδειξη της εμπιστοσύνης μεταξύ των Ευρωπαίων και γι αυτό είναι χρήσιμο. Πρέπει να το σεβαστούμε, να το επικυρώσουμε, να το συμπληρώσουμε και να το ολοκληρώσουμε με αυτήν την αναπτυξιακή πρωτοβουλία», τόνισε ο Μπαρνιέ.
Δύο συμβούλια τον Ιούνιο
Δύο συμβούλια κορυφής θα συγκαλέσει ο Χέρμαν βαν Ρομπέι
Για την σοσιαλδημοκρατική αντιπολίτευση στη Γερμανία η εξαγγελία της ΄Αγκελα Μέρκελ για πακέτο αναπτυξιακών μέτρων ισοδυναμεί με αποδοχή της αποτυχίας της αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής της. Η γερμανίδα καγκελάριος χρειάζεται το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα για την επικύρωση του δημοσιονομικού πακέτου στη βουλή. Η απόφαση πρέπει να ληφθεί με ενισχυμένη πλειοψηφία των 2/3 των ψήφων. Ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος Φρανκ-Βάλτερ Σταινμάιερ θεωρεί μη ρεαλιστικό το χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης της επικύρωσης μέχρι τέλος Μαΐου.
Πάντως η τελική απόφαση γι αυτό το πακέτο ανάπτυξης θα ληφθεί τον Ιούνιο. Ο προεδρεύων της Ένωσης Χέρμαν βαν Ρομπέι θα προσκαλέσει τους 27 αρχές Ιουνίου σε μια πρώτη συνάντηση, οι μεγάλες αποφάσεις θα ληφθούν τέλος Ιουνίου στο συμβούλιο κορυφής. Τότε θα συζητηθεί αν οι υπερχρεωμένες χώρες θα πάρουν περισσότερα χρήματα από τα κοινοτικά ταμεία, κάτι που σημαίνει αύξηση του ποσοστού συμμετοχής της Γερμανίας από τον προϋπολογισμό της. Ενδεχόμενη αύξηση του κεφαλαίου της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων μπορεί μάλιστα να συζητηθεί στο επόμενο Γιούρογκουπ της ερχόμενηςΤετάρτης.
Επιμέλεια Ειρήνη Αναστασοπούλου
Υπεύθ. Σύνταξης Σπύρος Μοσκόβου

SOCIETY

Challenging the extreme right in Germany

On May 1, right-wing extremists have planned to march through the streets of Bonn. But a number of groups are calling for counter-demonstrations. Many local politicians are also supporting the anti-Nazi protests.
Paula is worried. The 40-year-old Cuban - who doesn't want us to publish her real name - lives in the Bonn suburb of Beuel. On May 1, right-wing extremists from across the region are gathering there to stage a march. "I'm going to stay at home on Tuesday," Paula says. She's worried about the risk of being insulted or even attacked.
But generally Paula likes living in Bonn. Normally, she feels safe here. Beuel is a quiet neighborhood, with lovingly restored art nouveau villas, tree-lined avenues and cafes, in front of which people enjoy sitting in the sun.
The planned right-wing extremist demonstration is unsettling not only for Paula but also for numerous other citizens in Bonn. Many want to show their opposition in public.
Memorial in Bonn-Beuel
The route of the march goes past the ruins of a synagogue
Wolfgang Hürter, the local mayor of the Beuel district is in fighting spirits:
"We must stand up against the right-wing spooks!" he said, sitting in the large hall of the local town hall. With him on the podium are representatives from trade unions, youth organizations and political parties. Around 100 people have shown up to offer their resistance to the right-wing march.
What really angers the locals is that just a few meters away from the planned route of the march is a memorial to the synagogue, which was destroyed by the Nazis in 1938. The demonstration will also pass Dr Weis Square - Max Weis was a Jewish doctor who was murdered in the Holocaust.
Protests converge
A banner reading "Nazis out"
A number of groups are planning counter demos
For a number of years, Germany's right-wing extremists have used May 1 as a day of protest. This year, events are planned in a number of cities, including Hamburg, Dresden and Mannheim. Some are organized by the right-wing political party, the NPD, others are organized by so-called "independent powers" or "autonomous nationalists."
Their slogans may well appeal to a wider group of people in Germany. The event in Bonn, for example, goes under the motto "Break the financial systems - free yourself from slavery."
Wolfgang Hürter can't understand why the police don't ban the demonstration. He believes that there is a high potential for violence which could pose a risk to local people.
Wolfgang Hürter
Hürter wants to ban the march
Lena Schneider agrees with him. She's spokesperson for the action group "Bonn blocks the way:" "We're really angry," she says. "We believe it's our duty to stand in the way of such people."
Widespread support for counter demos
Around 80 organizations have come together to join the action group, including church representatives and unions. They want to protest against the Neo-Nazi march with solemn vigils, church services and peaceful sit-down protests. The aim of the protesters is to prevent the right-wing extremists from leaving the station. The action group has also got support from the city council. In a resolution released last week, the councilors said "We in Bonn are resolutely against violence, discrimination, social exclusion and racism." Together with the Mayor of Bonn, the City Council is calling on people living in Bonn to take part in the numerous counter-activities against the extreme right.
Author: Nils Naumann / ji
Editor: Neil King

DW.DE


This entry was posted in Κόσμος. Bookmark the permalink.

Το σχέδιο του ΟΗΕ για την παγκόσμια διακυβέρνηση

Share
Ξέρετε ότι ο ΟΗΕ έχει στα σκαριά ένα σχέδιο παγκόσμιας διακυβέρνησης, που δεν είναι καν μυστικό;
Το ονομάζει «βιώσιμη ανάπτυξη», και αν ισχύσει, θα αλλάξει για πάντα όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες.
Πρόκειται για μια αναφορά 204 σελίδων, με τίτλο «Working Towards a Balanced and Inclusive Green Economy, A United Nations System-Wide Perspective», που δημοσιεύτηκε εν όψει της επερχόμενης συνάντησης Rio + 20 του ΟΗΕ στη Βραζιλία.
Το σχέδιο προβλέπει ένα παγκόσμιο σύστημα φορολόγησης του άνθρακα, παγκόσμια δίχτυα  ασφάλειας, και μια ενιαία για τον πλανήτη πράσινη οικονομία.
Πολλοί από τους υποστηρικτές της βιώσιμης ανάπτυξης, πιστεύουν πως όλα γίνονται για το καλό του πλανήτη. Μάλιστα, σύμφωνα με την αναφορά, θα χρειαστεί μια πλήρης αλλαγή του τρόπου που σκεφτόμαστε και που λειτουργούμε, αλλά το τελικό αποτέλεσμα θα είναι ευνοϊκό για όλους.
Θα πρέπει όμως να θυμόμαστε, πως σε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία, η τυραννία προωθήθηκε από κάποιους που είχαν «καλές προθέσεις». Και όσο καλά και αν ακούγονται τα πλάνα του ΟΗΕ, η αλήθεια είναι ότι αποτελούν προοίμιο μιας παγκόσμιας τυραννίας.
Η συνάντηση Rio + 20 δεν θα αποφασίσει τι μέλλει γενέσθαι, αλλά ο ΟΗΕ έχει την υπομονή να περιμένει. Θα ακολουθήσουν συναντήσεις επί συναντήσεων, μέχρι τελικά να πετύχει αυτό που θέλει.
Προς το παρόν, ο ΟΗΕ λειτουργεί ως μια «ήπια» παγκόσμια κυβέρνηση. Δεν έχει την δύναμη να αναγκάσει τα κράτη να τον υπακούσουν, για αυτό και στηρίζεται στη συνεργασία τους.
Ένα από αυτά που επιδιώκει διακαώς είναι ένας παγκόσμιος φόρος άνθρακα. Η φορολόγηση σημαίνει και εξουσία, για αυτό αν ο ΟΗΕ κερδίσει αυτό το δικαίωμα, τότε θα κάνει ένα ακόμη βήμα προς την παγκόσμια κυβέρνηση που ονειρεύεται να γίνει.
Εκτός από τον παραπάνω φόρο, ο ΟΗΕ οραματίζεται την μεταφορά τρισεκατομμυρίων κάθε χρόνο, από τα πλούσια προς τα φτωχά κράτη. Όπως λέει, οι φτωχές χώρες δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν στα κόστη της πράσινης οικονομίας, και για αυτό θα πρέπει να βοηθηθούν. Παράλληλα, η αναδιανομή του παγκόσμιου πλούτου, θα οδηγήσει,  λέει, σε μεγαλύτερη παγκόσμια ισότητα.
Αυτά όλα ακούγονται σαν ένα είδος ριζοσπαστικού σοσιαλισμού, διότι έτσι είναι σχεδιασμένα.
Επίσης, ο ΟΗΕ μιλάει για ένα παγκόσμιο δίχτυ ασφάλειας, και μια παγκόσμια πράσινη οικονομία, όπου το ελεύθερο εμπόριο θα συνοδεύεται από περιβαλλοντική υπευθυνότητα.
Για την Αμερική, αυτά είναι άσχημα νέα. Η πράσινη οικονομία θα ανεβάσει στα ύψη τις τιμές των τροφίμων και της ενέργειας.
Υπάρχει μια έννοια την οποία επίσης προωθεί ο ΟΗΕ, που την ονομάζει full-cost pricing, και που σημαίνει ότι τα πλήρη κοινωνικά και περιβαλλοντικά κόστη της παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών, θα περνάνε στον τελικό καταναλωτή, ώστε να έχει κίνητρο να αλλάξει την συμπεριφορά του!
Για παράδειγμα, ο ΟΗΕ δεν συμφωνεί με το ότι οι Αμερικανοί θα πρέπει να οδηγούν τόσο πολύ τα αυτοκίνητά τους, επειδή αυτό βλάπτει το περιβάλλον. Για αυτό, και προωθεί την αύξηση της τιμής των καυσίμων.
Ο ΟΗΕ θέλει να πετύχει και ριζικές αλλαγές στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα. Για αυτό εστιάζει όλο και πιο πολύ στον ρόλο των «ειδικών τραβηχτικών δικαιωμάτων» στο διεθνές οικονομικό σύστημα.
Επίσης, ο ΟΗΕ θέλει να αλλάξει τις διατροφικές μας συνήθειες, ώστε να προσαρμοστούν σε «βιώσιμες δίαιτες». Δηλαδή λιγότερο κρέας.
Θέλει επίσης να μεταρρυθμίσει την δημόσια εκπαίδευση, εισάγοντας μαθήματα για τις κλιματικές αλλαγές, που τα θεωρεί απαραίτητα στον νέο κόσμο που δημιουργείται.
Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, θέλει να υπάρχει και παγκόσμια πρόσβαση σε υπηρεσίες «οικογενειακού σχεδιασμού, υγιούς αναπαραγωγικής πολιτικής και φροντίδας» κλπ. Με άλλα λόγια, ο ΟΗΕ θέλει να υπάρχει μια κλινική εκτρώσεων σε κάθε τετράγωνο, σε ολόκληρο τον κόσμο.
Οι ελιτιστές που προωθούν την βιώσιμη ανάπτυξη, λατρεύουν τον θάνατο. Πιστεύουν πως ο άνθρωπος φταίει για την παγκόσμια υπερθέρμανση, και πως όσο λιγότεροι άνθρωποι στον πλανήτη, τόσο το καλύτερο για αυτόν.
Δυστυχώς, υπάρχουν πάρα πολλοί συνάνθρωποι μας που συνηγορούν σε επιβολή μέτρων περιοριστικού ελέγχου του πληθυσμού. Κάνουν όμως λάθος να θεωρούν ότι έτσι σώζουν τον πλανήτη, αφού στη πραγματικότητα υποστηρίζουν μια παγκόσμια τυραννία.
Αυτή η έννοια της βιώσιμης ανάπτυξης έχει αρχίσει να διαδίδεται και να κυριαρχεί παντού, αφού πλέον διδάσκεται στα πανεπιστήμια του αναπτυγμένου κόσμου. Και ο ΟΗΕ θα την στηρίζει συνεχώς.
Ήδη, αξιωματούχοι του ΟΗΕ ετοιμάζουν ένα προσχέδιο για ένα παγκόσμιο περιβαλλοντικό σύνταγμα, το οποίο αναμένεται να υπερκεράσει κάποτε όλες τις ισχύουσες εθνικές νομοθεσίες.
Ο περισσότερος κόσμος αγνοεί όλα τα παραπάνω, και δεν ξέρει πόσο αποφασισμένος είναι ο ΟΗΕ για να επιβάλλει τις επιταγές του.
Ο ΟΗΕ φαίνεται πως πραγματικά πιστεύει ότι αυτός πρέπει να κυβερνά τον κόσμο μας, οδηγώντας την ανθρωπότητα σε μια νέα εποχή ειρήνης,  ισότητας, και «πράσινης ευημερίας».
Προς το παρόν, το περιβάλλον χρησιμοποιείται ως δικαιολογία, προκειμένου να ενισχυθούν κάποια παγκόσμια όργανα όπως είναι ο ίδιος ο ΟΗΕ. Αν όμως δεν προσέξουμε, τότε τα παιδιά μας θα ξυπνήσουν μια μέρα, σε έναν κόσμο όπου σε κάθε γωνία θα βρίσκεται και κάποιος ένοπλος κυανόκρανος.
Θα πρέπει να προετοιμαστούμε όσο είναι νωρίς.

France's future

A country in denial

By ignoring their country’s economic problems, France’s politicians are making it far harder to tackle them

VISIT the euro zone and you will be invigorated by gusts of reform. The “Save Italy” plan has done enough for Mario Monti, the prime minister, to declare, however prematurely, that the euro crisis is nearly over. In Spain Mariano Rajoy’s government has tackled the job market and is about to unveil a tight budget (see article). For all their troubles, Greeks know that the free-spending and tax-dodging are over. But one country has yet to face up to its changed circumstances.
France is entering the final three weeks of its presidential campaign. The ranking of the first round, on April 22nd, remains highly uncertain, but the polls back François Hollande, the Socialist challenger, to win a second-round victory. Indeed, in elections since the euro crisis broke, almost all governments in the euro zone have been tossed out by voters. But Nicolas Sarkozy, the Gaullist president, has been clawing back ground. The recent terrorist atrocity in Toulouse has put new emphasis on security and Islamism, issues that tend to favour the right—or, in the shape of Marine Le Pen, the far right.
Yet what is most striking about the French election is how little anybody is saying about the country’s dire economic straits (see article). The candidates dish out at least as many promises to spend more as to spend less. Nobody has a serious agenda for reducing France’s eye-watering taxes. Mr Sarkozy, who in 2007 promised reform with talk of a rupture, now offers voters protectionism, attacks on French tax exiles, threats to quit Europe’s passport-free Schengen zone and (at least before Toulouse) talk of the evils of immigration and halal meat. Mr Hollande promises to expand the state, creating 60,000 teaching posts, partially roll back Mr Sarkozy’s rise in the pension age from 60 to 62, and squeeze the rich (whom he once cheerfully said he did not like), with a 75% top income-tax rate.
A plethora of problems
France’s defenders point out that the country is hardly one of the euro zone’s Mediterranean basket cases. Unlike those economies, it should avoid recession this year. Although one ratings agency has stripped France of its AAA status, its borrowing costs remain far below Italy’s and Spain’s (though the spread above Germany’s has risen). France has enviable economic strengths: an educated and productive workforce, more big firms in the global Fortune 500 than any other European country, and strength in services and high-end manufacturing.
However, the fundamentals are much grimmer. France has not balanced its books since 1974. Public debt stands at 90% of GDP and rising. Public spending, at 56% of GDP, gobbles up a bigger chunk of output than in any other euro-zone country—more even than in Sweden. The banks are undercapitalised. Unemployment is higher than at any time since the late 1990s and has not fallen below 7% in nearly 30 years, creating chronic joblessness in the crime-ridden banlieues that ring France’s big cities. Exports are stagnating while they roar ahead in Germany. France now has the euro zone’s largest current-account deficit in nominal terms. Perhaps France could live on credit before the financial crisis, when borrowing was easy. Not any more. Indeed, a sluggish and unreformed France might even find itself at the centre of the next euro crisis.
 Browse our slideshow guide to the leading candidates for the French presidency
It is not unusual for politicians to avoid some ugly truths during elections; but it is unusual, in recent times in Europe, to ignore them as completely as French politicians are doing. In Britain, Ireland, Portugal and Spain voters have plumped for parties that promised painful realism. Part of the problem is that French voters are notorious for their belief in the state’s benevolence and the market’s heartless cruelty. Almost uniquely among developed countries, French voters tend to see globalisation as a blind threat rather than a source of prosperity. With the far left and the far right preaching protectionism, any candidate will feel he must shore up his base.
Many business leaders cling to the hope that a certain worldly realism will emerge. The debate will tack back to the centre when Mr Sarkozy and Mr Hollande square off in the second round; and once elected, the new president will ditch his extravagant promises and pursue a sensible agenda of reform, like other European governments. But is that really possible? It would be hard for Mr Sarkozy suddenly to propose deep public-spending cuts, given all the things he has said. It would be harder still for Mr Hollande to drop his 75% tax rate.
1981 and all that
Besides, there is a more worrying possibility than insincerity. The candidates may actually mean what they say. And with Mr Hollande, who after all is still the most likely victor, that could have dramatic consequences.
The last time an untried Socialist candidate became president was in 1981. As a protégé of François Mitterrand, Mr Hollande will remember how things turned out for his mentor. Having nationalised swathes of industry and subjected the country to two devaluations and months of punishment by the markets, Mitterrand was forced into reverse.
Mr Hollande’s defenders say he is a pragmatist with a more moderate programme than Mitterrand’s. His pension-age rollback applies only to a small set of workers; his 75% tax rate affects a tiny minority. Yet such policies indicate hostility to entrepreneurship and wealth creation and reflect the French Socialist Party’s failure to recognise that the world has changed since 1981, when capital controls were in place, the European single market was incomplete, young workers were less mobile and there was no single currency. Nor were France’s European rivals pursuing big reforms with today’s vigour.
If Mr Hollande wins in May (and his party wins again at legislative elections in June), he may find he has weeks, not years, before investors start to flee France’s bond market. The numbers of well-off and young French people who hop across to Britain (and its 45% top income tax) could quickly increase.
Even if Mr Sarkozy is re-elected, the risks will not disappear. He may not propose anything as daft as a 75% tax, but neither is he offering the radical reforms or the structural downsizing of spending that France needs. France’s picnickers are about to be swamped by harsh reality, no matter who is president.