Το νέο μας blog είναι http://havdata.blogspot.com/ ****** [επιλογές από την ειδησεογραφία του διαδικτύου, σχόλια, νέα τοπικού ενδιαφέροντος, ¨κι¨ ό,τι άλλο τύχει]. [A selection of news, comments, and topics of interest]. [ Ελα να ζήσεις την ζωή σου έξω κάμποσες δεκαετίες νεοέλληνα για να καταλάβεις την προνομιακή της Ελλάδας ύπαρξη, στον χώρο στον χρόνο στο κλίμα στη θάλασσα στο αρχιπέλαγος και στην ζωή]. λορνιόν

Monday, October 31, 2016

η κυβέρνηση εξωθεί σε ρηξη εξουσιών

 
Στάμος Ζούλας ΣΤΑΜΟΣ ΖΟΥΛΑΣ

Η κυβέρνηση εξωθεί σε ρήξη εξουσιών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
Π​​οτέ άλλοτε, μετά την περίοδο της δικτατορίας, το πολίτευμα δεν βρέθηκε τόσο κοντά στην κατάσταση σύγκρουσης των εξουσιών, όσο σήμερα, εξαιτίας της συμπεριφοράς της εκτελεστικής εξουσίας έναντι της δικαστικής. Δυστυχώς, αυτό είναι το συμπέρασμα των τελευταίων εξελίξεων. Και είναι ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να συμβεί στη χώρα, εν μέσω της δεινής οικονομικής κρίσεως που τη μαστίζει. (Με δεδομένη, άλλωστε, τη διχοστασία που εκδηλώνεται, ταυτόχρονα, στο κυβερνών κόμμα, ως προς την ακολουθητέα πολιτική, έναντι των «επικυρίαρχων» δανειστών.) Η επαπειλούμενη σύγκρουση εξουσιών προκλήθηκε από την κυβέρνηση. Στην προσπάθειά της να ελέγξει και να χειραγωγήσει την πληροφόρηση του ελληνικού λαού, μέσω του νόμου Παππά, επιχείρησε να βρει συμμάχους στη Δικαιοσύνη. Και μάλιστα με δύο αλληλοσυγκρουόμενους τρόπους. Από τη μια πλευρά, δελεάζοντας οικονομικά τους δικαστικούς (συνάντηση του πρωθυπουργού με τις ηγεσίες των ανωτάτων δικαστηρίων) και από την άλλη, με απροκάλυπτες παρεμβάσεις ή ωμές εκβιαστικές ενέργειες, όπως η εντολή του υπουργού Δικαιοσύνης για την πειθαρχική δίωξη αντιπροέδρου του ΣτΕ, τις παραμονές της διάσκεψής του, για τον νόμο Παππά, η «πρόγνωση» του κ. Τσίπρα, ότι «δεν γίνεται» να κηρυχθεί ο νόμος αντισυνταγματικός, κ.ά.
Το αμφίστομο αυτό εγχείρημα εξόργισε, μέχρι βαθμού εξαγρίωσης, το δικαστικό σώμα. Και δικαίως. Διότι απέβλεπε όχι απλώς στην υποταγή των δικαστών στα κυβερνητικά κελεύσματα, αλλά και τον πλήρη εξευτελισμό της ισχύος τους ως συνταγματικής εξουσίας, όσο και του κύρους τους ως κρατικών λειτουργών. Αυτό εκφράσθηκε στην απόφαση του ΣτΕ η οποία ακυρώνει, στο σύνολό του, τον νόμο Παππά. Ηταν η αυστηρότερη απόφαση που μπορούσε να λάβει το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο, μην αφήνοντας στην κυβέρνηση κάποιο χρονικό περιθώριο για «διορθωτικές» κινήσεις. Η αμέσως μετά κυβερνητική αντίδραση, κυρίως με τις δηλώσεις της κ. Γεροβασίλη, υποδηλώνει την απαρχή μιας οξύτατης σύγκρουσης των δύο εξουσιών. Απ’ ό,τι προκύπτει, η κυβέρνηση προτίθεται να χρησιμοποιήσει τον νόμο Παππά, ως βάση μιας νέας νομοθετικής προσπάθειας, για την «εξυγίανση του τηλεοπτικού τοπίου». Προτού συσταθεί το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, το οποίο, κατά το ΣτΕ, είναι το μόνο αρμόδιο να χορηγεί τις τηλεοπτικές άδειες. Είναι βέβαιον ότι το νέο εγχείρημα θα αφήσει ανοικτό το μέτωπο της κυβέρνησης με τη Δικαιοσύνη, ενώ ταυτόχρονα θα πολώσει στο έπακρον την πολιτική σύγκρουση. Και τούτο, διότι η Ν.Δ. αλλά και άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης πιστεύουν πως η απόφαση του ΣτΕ δικαιώνει τις θέσεις τους και θα θεωρήσουν πλέον ως προϋπόθεση κάθε νέας κυβερνητικής προσπάθειας τη σύσταση του ΕΣΡ. (Κάτι που δεν μπορεί να κάνει μόνη της η κυβέρνηση, αφού απαιτείται η σύμπραξη και των άλλων κομμάτων.) Δηλαδή, εκτός της απειλούμενης σύγκρουσης εξουσιών, προκύπτει και πλήρες πολιτικό αδιέξοδο.
Στο σημείο αυτό, ας μου επιτραπεί να επικαλεσθώ μια πρόσφατη γελοιογραφία του φίλου μου ΚΥΡ. Μπροστά στο γκισέ του Ταμείου Ανεργίας υπάρχει μια μεγάλη ουρά ρακένδυτων και δυστυχισμένων ανέργων.
Ενας απ’ αυτούς ρωτάει τον μπροστινό του. «Μήπως έμαθες τι αποφάσισε το δικαστήριο για τις άδειες;». Και αυτός του απαντά: «Δεν μας χέζ... ρε, πρωί-πρωί». Φίλες και φίλοι. Νομίζω πως αυτό ακριβώς νιώθει η πλειονότητα των πολιτών, παρακολουθώντας την «πολιτική επικαιρότητα»...

η κυβέρνηση εξωθει σε ρήξη εξουσιών

 
Στάμος Ζούλας ΣΤΑΜΟΣ ΖΟΥΛΑΣ

Η κυβέρνηση εξωθεί σε ρήξη εξουσιών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
Π​​οτέ άλλοτε, μετά την περίοδο της δικτατορίας, το πολίτευμα δεν βρέθηκε τόσο κοντά στην κατάσταση σύγκρουσης των εξουσιών, όσο σήμερα, εξαιτίας της συμπεριφοράς της εκτελεστικής εξουσίας έναντι της δικαστικής. Δυστυχώς, αυτό είναι το συμπέρασμα των τελευταίων εξελίξεων. Και είναι ό,τι χειρότερο θα μπορούσε να συμβεί στη χώρα, εν μέσω της δεινής οικονομικής κρίσεως που τη μαστίζει. (Με δεδομένη, άλλωστε, τη διχοστασία που εκδηλώνεται, ταυτόχρονα, στο κυβερνών κόμμα, ως προς την ακολουθητέα πολιτική, έναντι των «επικυρίαρχων» δανειστών.) Η επαπειλούμενη σύγκρουση εξουσιών προκλήθηκε από την κυβέρνηση. Στην προσπάθειά της να ελέγξει και να χειραγωγήσει την πληροφόρηση του ελληνικού λαού, μέσω του νόμου Παππά, επιχείρησε να βρει συμμάχους στη Δικαιοσύνη. Και μάλιστα με δύο αλληλοσυγκρουόμενους τρόπους. Από τη μια πλευρά, δελεάζοντας οικονομικά τους δικαστικούς (συνάντηση του πρωθυπουργού με τις ηγεσίες των ανωτάτων δικαστηρίων) και από την άλλη, με απροκάλυπτες παρεμβάσεις ή ωμές εκβιαστικές ενέργειες, όπως η εντολή του υπουργού Δικαιοσύνης για την πειθαρχική δίωξη αντιπροέδρου του ΣτΕ, τις παραμονές της διάσκεψής του, για τον νόμο Παππά, η «πρόγνωση» του κ. Τσίπρα, ότι «δεν γίνεται» να κηρυχθεί ο νόμος αντισυνταγματικός, κ.ά.
Το αμφίστομο αυτό εγχείρημα εξόργισε, μέχρι βαθμού εξαγρίωσης, το δικαστικό σώμα. Και δικαίως. Διότι απέβλεπε όχι απλώς στην υποταγή των δικαστών στα κυβερνητικά κελεύσματα, αλλά και τον πλήρη εξευτελισμό της ισχύος τους ως συνταγματικής εξουσίας, όσο και του κύρους τους ως κρατικών λειτουργών. Αυτό εκφράσθηκε στην απόφαση του ΣτΕ η οποία ακυρώνει, στο σύνολό του, τον νόμο Παππά. Ηταν η αυστηρότερη απόφαση που μπορούσε να λάβει το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο, μην αφήνοντας στην κυβέρνηση κάποιο χρονικό περιθώριο για «διορθωτικές» κινήσεις. Η αμέσως μετά κυβερνητική αντίδραση, κυρίως με τις δηλώσεις της κ. Γεροβασίλη, υποδηλώνει την απαρχή μιας οξύτατης σύγκρουσης των δύο εξουσιών. Απ’ ό,τι προκύπτει, η κυβέρνηση προτίθεται να χρησιμοποιήσει τον νόμο Παππά, ως βάση μιας νέας νομοθετικής προσπάθειας, για την «εξυγίανση του τηλεοπτικού τοπίου». Προτού συσταθεί το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, το οποίο, κατά το ΣτΕ, είναι το μόνο αρμόδιο να χορηγεί τις τηλεοπτικές άδειες. Είναι βέβαιον ότι το νέο εγχείρημα θα αφήσει ανοικτό το μέτωπο της κυβέρνησης με τη Δικαιοσύνη, ενώ ταυτόχρονα θα πολώσει στο έπακρον την πολιτική σύγκρουση. Και τούτο, διότι η Ν.Δ. αλλά και άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης πιστεύουν πως η απόφαση του ΣτΕ δικαιώνει τις θέσεις τους και θα θεωρήσουν πλέον ως προϋπόθεση κάθε νέας κυβερνητικής προσπάθειας τη σύσταση του ΕΣΡ. (Κάτι που δεν μπορεί να κάνει μόνη της η κυβέρνηση, αφού απαιτείται η σύμπραξη και των άλλων κομμάτων.) Δηλαδή, εκτός της απειλούμενης σύγκρουσης εξουσιών, προκύπτει και πλήρες πολιτικό αδιέξοδο.
Στο σημείο αυτό, ας μου επιτραπεί να επικαλεσθώ μια πρόσφατη γελοιογραφία του φίλου μου ΚΥΡ. Μπροστά στο γκισέ του Ταμείου Ανεργίας υπάρχει μια μεγάλη ουρά ρακένδυτων και δυστυχισμένων ανέργων.
Ενας απ’ αυτούς ρωτάει τον μπροστινό του. «Μήπως έμαθες τι αποφάσισε το δικαστήριο για τις άδειες;». Και αυτός του απαντά: «Δεν μας χέζ... ρε, πρωί-πρωί». Φίλες και φίλοι. Νομίζω πως αυτό ακριβώς νιώθει η πλειονότητα των πολιτών, παρακολουθώντας την «πολιτική επικαιρότητα»...

επτα πόλεμοι τέσσερις εμφύλιοι επτά πτωχεύσεις

 
Στέφανος Κασιμάτης ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

«Επτά πόλεμοι, τέσσερις εμφύλιοι, επτά πτωχεύσεις»

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:ΦAΛHPEYΣ
Κ​​αθημερινώς συμβαίνουν περιστατικά τα οποία σε κάνουν, προς στιγμήν έστω, να αμφισβητείς τη θεόπεμπτη αλήθεια, που λάμπει στον πυρήνα του Υπαρκτού Ελληνισμού: ότι οι Ελληνες είμαστε ο εξυπνότερος λαός του κόσμου. Οι υπάλληλοι του ΕΚΑΒ, λ.χ., προχώρησαν σε απεργία, επειδή η κυβέρνηση ανοίγει παράθυρο συνεργασίας με τον ιδιωτικό τομέα (αεροδιακομιδές ασθενών, κυρίως). Σε εποχή όπου το κράτος είναι υποχρεωμένο να μαζεύει δαπάνες, οι υπάλληλοι του ΕΚΑΒ δεν καταλαβαίνουν το στοιχειώδες συμφέρον τους: ότι η συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα ουσιαστικά προστατεύει τη δουλειά τους, καθώς αποτρέπει το Δημόσιο από την υπερβολική δαπάνη που θα απειλούσε το δικό τους μέλλον. Δεν το καταλαβαίνουν και αγωνίζονται για ένα ΕΚΑΒ μικρογραφία του κράτους που το δημιούργησε.
Αλλο αξιοθαύμαστο και ελληνικό ήταν η διαδήλωση των δημοσιογράφων, προ τριών ή τεσσάρων εβδομάδων, για την επαπειλούμενη, τότε, διακοπή λειτουργίας των καναλιών. Το αίτημα που κυριαρχούσε στη συγκέντρωση των εργαζομένων στα ιδιωτικά κανάλια ήταν αυτό για «μόνιμη δουλειά». Τι σχέση έχει η μονιμότητα του κρατικού υπαλλήλου με την αιτία της διαμαρτυρίας, που ήταν η κατάργηση, με διοικητική πράξη του κράτους, θέσεων εργασίας στον ιδιωτικό τομέα; Καμία! Ηταν ένας ηλίθιος τρόπος –πάντως, ένας τρόπος– ώστε να μην φανεί, προς Θεού, ότι η έντιμος ελληνική δημοσιογραφία υπερασπίζεται τα «αφεντικά», τους (βοθρο)καναλάρχες! Με απερίγραπτο κυνισμό, η κυβέρνηση τους αντιμετώπιζε ως αναπόφευκτες, πλην αδιάφορες, «παράπλευρες απώλειες»· και εκείνοι ντρέπονταν να υπερασπισθούν τις επιχειρήσεις όπου εργάζονταν. Προσέξτε τον τέλειο παραλογισμό: διαμαρτύρονταν για το εισόδημα που έχαναν, όχι όμως για τον τρόπο με τον οποίο το αποκτούσαν. Τέτοια ντροπή, βρε παιδάκι μου;
Το τρίτο που συγκράτησα, από την πλούσια σε παρόμοια φρούτα επικαιρότητα, ήταν η κατάληψη στο Αριστοτέλειο, με αφορμή το γεγονός ότι μία φοιτήτρια δεν είχε να καταβάλει την εγγύηση των 150 ευρώ που ζητεί η φοιτητική εστία. Καλά! Χάθηκε ο κόσμος να μαζέψουν το ποσό, ώστε να τακτοποιηθεί η κοπέλα και να πιέσουν με άλλους τρόπους για τη λύση του προβλήματος; Ηταν ανάγκη αυτοί να επιλέξουν την ολοκληρωτική σύγκρουση του «όλα ή τίποτα»; Δηλαδή, για μην κρυβόμαστε πίσω από τις λέξεις, ήταν ανάγκη να διαλέξουν τον πόλεμο, έστω σε μια ηπιότερη μορφή του;
Ερωτήματα όπως τα παραπάνω αφορούν τον πυρήνα του καθ’ ημάς Υπαρκτού· και, αν σας απασχολούν όσο και εμένα, τότε σας εκλιπαρώ να διαβάσετε οπωσδήποτε το νέο βιβλίο του ιστορικού Γ. Β. Δερτιλή, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Πόλις», βιβλίο του οποίου τον τίτλο δανείστηκα σήμερα για τη στήλη. Με την ελπίδα ότι δεν θα αδικήσω ένα τόσο χρήσιμο και, από μια πλευρά, συγκινητικό βιβλίο, θα έλεγα ότι ο σπουδαίος σύγχρονος ιστορικός συμπυκνώνει μια ολόκληρη ζωή έρευνας επάνω στην Ιστορία του έθνους μας, προκειμένου να εξηγήσει αυτό που μας συμβαίνει σήμερα, μέσα από τη συνολική, ιστορική θεώρησή του. Γνωρίζοντας, εντούτοις, όπως σημειώνει κάπου, ότι «η Ιστορία σπανίως διδάσκει και ουδέποτε επαναλαμβάνεται. Δίνει την εντύπωση ότι επαναλαμβάνεται, αλλά κρύβει ειρωνικά την έκπληξη. Την Ιστορία την πλάθουν οι άνθρωποι με τις ιδέες και τις πράξεις τους, η Φύση με τις δικές της δυνάμεις και το Σύμπαν, που παίζει το δικό του ανεξιχνίαστο παιχνίδι. Οι άνθρωποι προσπαθούν κάτι να καταλάβουν από το παίγνιο του Σύμπαντος, μάλλον ματαίως· προσπαθούν να δαμάσουν τη Φύση του δικού τους, γήινου κόσμου, με αποτελέσματα ασήμαντα και ενίοτε απειλητικά· και όσοι κάτι μαθαίνουν από την Ιστορία προσπαθούν να αποφύγουν τα σφάλματα του παρελθόντος».
Το σχήμα με το οποίο ο ιστορικός παρουσιάζει την εξήγηση είναι η «φαύλη σπείρα» των επτά πολέμων, των τεσσάρων εμφυλίων και των επτά πτωχεύσεων, που περιγράφεται αδρά στο βιβλίο. Η δομή του βιβλίου, λόγω του έντονα προσωπικού χαρακτήρα του, δεν είναι τόσο απλή, καθώς ο συγγραφέας παρεμβάλλει κατά διαστήματα χρήσιμες συνδέσεις με το ευρύτερο έργο του, ενώ συχνά παρεμβαίνει ως πολίτης και σχολιάζει με πικρόχολη ευστοχία τα τρέχοντα. Ομως ο αναγνώστης παρακολουθεί εύκολα την ανάπτυξή του, χάρη στο απλό, καθαρό, σαφές ύφος του συγγραφέα. Ρηξικέλευθο και τολμηρό βιβλίο, ιδίως στο μέγα ζήτημα των στρατιωτικών/εξοπλιστικών δαπανών, με το οποίο ο συγγραφέας θίγει καίρια το τελευταίο και μεγαλύτερο ταμπού του ελληνικού κράτους από γενέσεώς του: τη φούσκα του στρατεύματος. Εξοχο βιβλίο, μόλις 158 σελίδες και διαβάζεται απνευστί. Θα το μοιράσω ως δώρο Χριστουγέννων.
ΥΓ. Γράφοντας το κομμάτι, έπιασα τον εαυτό μου να διστάζει: έπρεπε να χρησιμοποιήσω τον χαρακτηρισμό «σπουδαίος» για τον Δερτιλή ή ήταν υπερβολή; Ηταν στιγμή φοβερής ντροπής αυτή, αλλά εδώ μας έχουν οδηγήσει η υπερέκθεση στην υπερβολή και η επικράτηση των πολιτιστικών προτύπων του λαϊκισμού: να αναρωτιέμαι αν ο Δερτιλής, ο οποίος αφιέρωσε μια ολόκληρη ζωή στην προσφορά γνώσης «που οδηγεί στην αυτογνωσία και την επίγνωση», όπως γράφει σε άλλο σημείο του βιβλίου του, αξίζει να λέγεται σπουδαίος. Μα, οπωσδήποτε! Αν δεν είναι αυτός σπουδαίος, ποιος είναι, ο Γκλέτσος ή ο Καραπιάλης; (Με τον αρμόζοντα σεβασμό εις αμφοτέρους τους προαναφερθέντες...).
Ιδιοπροσωπία
Στον Δήμο Κυπαρισσίας, σε τουαλέτα εντός του δημαρχιακού μεγάρου, υπάρχει η εξής επιγραφή: «Μην πετάτε τα χαρτιά έξω από το παράθυρο» – προφανώς, για να μην πέφτουν στα κεφάλια ανύποπτων περαστικών (Εννοώ τουρίστες και επισκέπτες· όλοι οι άλλοι είναι Πελοποννήσιοι, οπότε δεν μπορεί να θεωρούνται ανύποπτοι...). Φαντάζομαι τη σκηνή: ο λεβέντης σκουπίζεται και αγέρωχα πετά το χαρτί από το παράθυρο – όλο αυτό, δε, απαραιτήτως σε μία κίνηση, ενιαία και σαρωτική, ώστε να δίνει τη λεβεντιά. Στην περηφάνια αυτής της ωραίας χειρονομίας βλέπω τη μοίρα που έχουμε ορίσει στον εαυτό μας εξαρχής, εδώ στον καθ’ ημάς Υπαρκτό: με το ίδιο χέρι που εξυπηρετούμεθα, να βλάπτουμε τον εαυτό μας. Βλέπω, εν τέλει, αυτό που ο μακαρίτης ονόμασε προσφυώς «ιδιοπροσωπία του λαού μας».

kvstantopoyloy gia papaOtan paizeis me oroys mafas ua kaeis

 
ΠΟΛΙΤΙΚΗ 

Κωνσταντοπούλου για Παππά: Οταν παίζεις με όρους μαφίας, κάποια στιγμή θα καείς

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Με σκληρή γλώσσα σχολίασε  σε ραδιοφωνική της συνέντευξη η πρώην πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, τις εξελίξεις στο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο μετά την απόφαση του ΣτΕ.
Μιλώντας στον Αλφα, η κα.Κωνσταντοπούλου αποκάλυψε ότι είχε πει κάποτε στον Νίκο Παππά ότι «όταν παίζεις με όρους μαφίας, κάποια στιγμή θα καείς».
Παράλληλα, η κ. Κωνσταντοπούλου επεσήμανε ότι «η κυβέρνηση δίνει το δείγμα γραφής της. Αντί να παραιτείται σήμερα, γιατί αυτό είναι το ζητούμενο, προσπαθεί να αντιμεταθέσει την επικαιρότητα και το ενδιαφέρον» αναφερόμενη στην πρόταση της κυβέρνησης να αναλάβει την προεδρία του ΕΣΡ ο Βύρωνας Πολύδωρας.
Η κ. Κωνσταντόπουλου πρόσθεσε μεταξύ άλλων: «ο κ. Παππάς έπρεπε να παραιτηθεί, ο κ. Τσίπρας έπρεπε να παραιτηθεί, όπως και η κυβέρνηση συνολικά, έπειτα από αυτό το φιάσκο το οποίο ήταν προεξοφλημένο. Γνώριζαν πριν ακόμα φέρουν τον νόμο, ότι είναι αντισυνταγματικός. Τους το είχα πει εγώ από τον Αύγουστο του 2015 από τη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής».