Το νέο μας blog είναι http://havdata.blogspot.com/ ****** [επιλογές από την ειδησεογραφία του διαδικτύου, σχόλια, νέα τοπικού ενδιαφέροντος, ¨κι¨ ό,τι άλλο τύχει]. [A selection of news, comments, and topics of interest]. [ Ελα να ζήσεις την ζωή σου έξω κάμποσες δεκαετίες νεοέλληνα για να καταλάβεις την προνομιακή της Ελλάδας ύπαρξη, στον χώρο στον χρόνο στο κλίμα στη θάλασσα στο αρχιπέλαγος και στην ζωή]. λορνιόν

Sunday, September 30, 2007

history .from toronto free press


History

The Road Less Travelled!


by Spyridon Moshonas
May 10 - June 2, 2001

Danforth Road spans two full centuries, but very little of it predates the First World War. That is not a surprise considering that for its first 120 years, Danforth was literally the road less traveled!

Originally, it was intended to be the 'great highway' that would link York, Toronto's predecessor, to the eastern part of the colony. The York political elite were desperate for a highway that would ease their discomfort about living in rural isolation.

In answer to their prayers, a Yankee by the name of Asa Danforth came to town with an offer they just couldn't refuse. He wanted to built a highway starting from the east bank of the Don River to the Bay of Quinte, and with the blessing of the legislature, construction began in the summer of 1799.

Danforth Road was an ambitious project that was to be completed within a year. In the beginning, that deadline appeared feasible, as crews made quick progress through what later would become Scarborough.

However, both Danforth and the politicians underrated a very important element of life in North America--the harsh winter that severely hampers most construction activity. Running behind schedule, Danforth pleaded for an extension, but the government had quickly lost interest in the project, and as a result he gave up in disgust and went back to the United States.

He was not, of course, without blame. Danforth had foolishly veered too far away from the shoreline, making it difficult to lure settlers so deep inland. The colonial government, also, hampered settlement by granting most of the land along the road to absentee administration officials. Without a sufficient number of settlers to maintain it, the road quickly became muddy and impassable. The 'great highway' became a quiet farm lane losing traffic to Cornel Road, a quiet farm path that became 'Kingston Road', and eventually the highway to the east!

The road Danforth left behind did not disappear, but it was only known by those who had to use it! Its most significant development was on its western end--the village of Chester.

Most of the land east of the Don River belonged to an old York family, the Playters, who started selling parts of it around the 1860s. The village developed around a couple of taverns in the vicinity of Danforth Road and Broadview Avenue that was then known as Don Mills Road. Shortly afterwards, the church of St. Barnabas was erected on land donated by the Playters.

By the 1880s, nearby Riverdale had already been laid out in building lots, but development slowly crept up the hill, and the area retained its quaint, country village look. A decade later, the streetcars arrived, but the biggest change came after the opening of the Bloor Viaduct in 1920. By then, the Playters had wisely sold off their last remaining vacant lots at $9,000 an acre.

Within two decades, a flurry of construction had transformed Danforth Road from a quiet farm lane into the longest commercial strip in Toronto. The old Chester village was wiped out by subdivisions. St. Barnabas had already moved to a newer brick structure by 1918.

But, the Playter farmhouse survived, and it stands at 28 Playter Crescent. In 1981, it was placed on the Toronto Historical BoardÃs Inventory of Heritage Properties. The farmhouse driveway also survived, and today it is Playter Boulevard.

Danforth Road has gone from an over-hyped highway to a forgotten country road and then to one of the busiest stretches of Toronto. Rural life on the early Danforth endured for over a century only to be completely gone within two decades.


η γλυκεία απειλή της απομόνωσης -καθημερινή

Η γλυκιά απειλή της απομόνωσης

Tου Θανου Βερεμη*

Η Μαριέττα Γιαννάκου υπήρξε μια θαρραλέα φωνή της περασμένης κυβέρνησης. Πιστώνεται με τη μεταρρύθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, που τόσο αγνοήθηκε στον προεκλογικό αγώνα ως σημαντικό επιχείρημα υπέρ της κυβέρνησης. Παρά το μεταρρυθμιστικό της έργο η κ. Γιαννάκου δεν έλαβε τους αναγκαίους σταυρούς προτίμησης από τους ψηφοφόρους της Νέας Δημοκρατίας, επειδή αρνήθηκε να ενδώσει στις πιέσεις για απόσυρση του περίφημου βιβλίου της Εκτης Δημοτικού – που ανατέθηκε άλλωστε στους συγγραφείς από την προηγούμενη κυβέρνηση.

Η αντιμετώπιση ενός σχολικού βιβλίου ωσάν να ήταν προϊόν έστω και εκλαϊκευμένης επιστήμης, θα ήταν σαν να προσπαθούσε κανείς να εξηγήσει σε ένα παιδί ότι οι γονείς του δεν είναι διαφορετικοί από τους περισσότερους γονείς του κόσμου. Σε λαούς μάλιστα όπως ο ελληνικός που βάσισαν τη δημιουργία του κράτους τους σε μια μνημειώδη ανασύσταση της Ιστορίας (Κοραής, Παπαρρηγόπουλος), η σχολική Ιστορία αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο στη διαμόρφωση της εθνικής ταυτότητας, ώστε κάθε ερμηνευτικός νεωτερισμός να φαίνεται σαν σοβαρή απειλή. Το άρθρο 16 του Συντάγματος άλλωστε θεωρεί ως υποχρέωση της δημόσιας εκπαίδευσης την ενίσχυση της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης. Κάθε κυβέρνηση ερμηνεύει αυτήν την υποχρέωση όσο καλύτερα μπορεί.

Αυτό που εντυπωσιάζει τον μελετητή της ελληνικής κοινωνίας είναι ο ζήλος όσων, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, άσκησαν κριτική κατά του εγχειριδίου της ΣΤ΄ Δημοτικού. Η παρεμβατικότητά τους σε θέματα Ιστορίας δεν οφείλεται στην αυθεντία, αλλά στην ιδιότητά τους ως ομοιογενή προϊόντα του ίδιου εκπαιδευτικού συστήματος. Τα διακομματικά τους επιχειρήματα μπορεί να μην έχουν σχέση με την επιστημονική τους επάρκεια, αλλά ασφαλώς αποδεικνύουν ότι παρά τον εμφύλιο διχασμό και τις εκάστοτε πολιτικές διαμάχες, ο φρονηματισμός που πραγματοποίησε το ελληνικό κράτος διά της εκπαιδευτικής του πολιτικής εξασφάλισε μια μεγάλη σε έκταση εθνική ομοψυχία. Πρόκειται για εντυπωσιακό πραγματικά επίτευγμα της δημόσιας εκπαίδευσης. Η κοινή αντίληψη δεξιών, κεντρώων και αριστερών είναι ότι οι ήρωες του 1821 υπήρξαν άτομα με ξεχωριστές ιδιότητες, ότι οι Ελληνες ήταν πάντοτε θύματα των ισχυρών, ότι ουδέποτε διέπραξαν ακρότητες εις βάρος των αδυνάτων και ότι Εκκλησία και επανάσταση είναι έννοιες ταυτόσημες.

Κάποιος αντίπαλος του επίμαχου βιβλίου έγραφε: «Οι Ελληνες εμφανίζονται να συμβιώνουν με τους κατακτητές λησμονώντας βιασμούς γενοκτονικής φύσεως, ολοκληρωτικές σφαγές, παλουκώματα, εγκλήματα, λεηλασίες κ.λπ.». Αλίμονο σε όποιον πολιτικό παραβλέπει τη σημασία που έχει ο ρόλος του θύματος για τον νεοέλληνα. Αν δεν υπήρχε ο συντονισμένος κατατρεγμός και η υπονόμευση από τους ισχυρούς του κόσμου, πώς θα δικαιολογούσαμε την υστέρησή μας από τους ένδοξους προγόνους; Η εξωσχολική επιστήμη της Ιστορίας μπορεί να υπηρετείται από ιστορικούς με διαφορετικές ιδεολογικές τάσεις, αλλά οι διαφορές αυτές δεν άγγιξαν τον ενιαίο φρονηματισμό που πέτυχε η επίσημη σχολική εκπαίδευση. Δεν είναι συνεπώς περίεργο ότι ένα βιβλίο που δεν είναι εθνοκεντρικό, αλλά ευαγγελίζεται την ειρήνη και τη συνεργασία των λαών της Βαλκανικής, διαπνέεται από τις αρχές τού πολιτικά ορθού (προβάλλονται ηρωίδες του ’21 αντί των γνωστών ηρώων) και προκρίνει στοιχεία οικονομικής Ιστορίας αντί των επιτυχιών στα πεδία των μαχών, προκάλεσε διακομματική έκρηξη διαμαρτυρίας. Αναρωτιέται βέβαια κανείς αν δεν είναι καιρός η Ελλάδα ως ισχυρή οικονομική παρουσία στα Βαλκάνια, προπομπός της Ε.Ε. στη Γιουγκοσλαβία και οδηγός της Τουρκίας στον ίσιο δρόμο της ευρωπαϊκής ενσωμάτωσης, να αλλάξει λίγο το περιεχόμενο της διαπαιδαγώγισης των πολιτών της. Αλλά αυτό, όπως επισήμανε και ο κ. Γ. Αρσένης σε εκπομπή της κ. Παπαϊωάννου στον «ΣΚΑΪ», θα είναι περίπου πρόκριμα νέου εθνικού συμβολαίου για την αναθεώρηση της σχολικής Ιστορίας. Το πώς μπορεί να πραγματοποιηθεί το νέο αυτό συμβόλαιο είναι ασαφές. Ισως με μια διακομματική επιτροπή στη Βουλή ή στο ΕΣΥΠ.

Δεν είναι δυνατόν να μη δεχθεί κανείς ότι η απόρριψη του βιβλίου της Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού από μεγάλο τμήμα του εκλογικού σώματος απέκτησε περίπου δημοψηφισματικό χαρακτήρα. Ο διακομματικός αυτός αντίλογος όμως αναδεικνύει την άλλη όψη της εθνικής ομοψυχίας, που μπορεί να γίνει η φοβική απομόνωση. Κάθε έθνος αν ελπίζει να έχει όχι μόνο παρελθόν αλλά και μέλλον, οφείλει να ανανεώνει στοιχεία της ταυτότητάς του, ώστε να είναι συμβατή με τα νέα πεπρωμένα του. Οταν ο Τόνι Μπλερ ανέλαβε τα ηνία της εξουσίας φρόντισε να ανταλλάξει στη συνείδηση των συμπατριωτών του το «Rule Britannia» με το ευφάνταστο «Cool Britannia», καθιστώντας έτσι τη χώρα του πιο ελκυστική.

Ανεξάρτητα από το αν το συγκεκριμένο βιβλίο έχει πραγματολογικά λάθη και δυσνόητες έννοιες, ακόμα και πολιτικές αγκυλώσεις, δεν καλλιεργεί πάντως το φοβικό σύνδρομο του θύματος που στο παρελθόν εκμεταλλεύθηκε κατά κόρον χαρισματικός λαϊκιστής πρωθυπουργός μας. Δεν λείπουν δυστυχώς οι λαϊκιστές και σήμερα από τα κόμματα και την κοινωνία. Εξακολουθούν να χρησιμοποιούν συνθήματα εθνικής αναξιοπάθειας που ερεθίζουν το θυμικό και ψαλιδίζουν τα φτερά κάθε μεταρρύθμισης. Η απομόνωση από την πραγματικότητα είναι συνήθως γλυκιά, γιατί απαλλάσσει από τις σκοτούρες του ανταγωνισμού και δημιουργεί ιδεώδεις συνθήκες για την άσκηση του αυτοθαυμασμού όπως και του αυτοοικτιρμού. Η απόσυρση ή μη του επίμαχου εγχειριδίου δεν είναι το σημαντικό στη διαμάχη. Σημαντικό είναι το περιεχόμενο αυτού που θα το αντικαταστήσει. Οι επιθέσεις κατά του βιβλίου, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, δεν ανέδειξαν τις πραγματικές του αδυναμίες, αλλά τις αδυναμίες των επικριτών που εκπροσωπούν μάλιστα μια ευρεία συναίνεση υπέρ της απομόνωσης.

* Ο κ. Θάνος Βερέμης είναι πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας (ΕΣΥΠ) και καθηγητής Πολιτικής Ιστορίας Πανεπιστημίου Αθηνών.


Saturday, September 29, 2007

Bush's Climate Speech Disappoints Europeans

Bush's Climate Speech Disappoints Europeans

Europeans expressed disappointment at US President Bush's speech on climate change in which he urged the world's worst polluters to cut emissions but stuck to his opposition to mandatory targets on global warming.

Speaking at a two-day US-led conference on climate change in Washington on Friday, Sept. 28, President Bush called for a "strong and transparent" way for nations to measure progress on fighting climate change but said that each country should set its own approach.

Bush also called for the creation of a new global fund that would help developing nations pay for clean-energy projects.

The conference was the first in a series of talks among major polluting nations that Bush has called for.

"Our nations have an opportunity to leave the debates of the past behind and reach a consensus on the way forward and that's our purpose today," Bush said to an audience that included representatives from European countries as well developing ones.

The US is the world's largest emitter of greenhouse gases though experts believe China may soon surpass it.

"Small step for mankind"

However, the US president's speech didn't convince many European officials who remained skeptical that the conference hosted by Bush at the State Department would help key UN climate talks in Bali in December.

The Bali talks will aim to launch a successor to the Kyoto Protocol which sets limits on industrial nations' emissions and which expires in 2012.

German Environment Minister Sigmar GabrielBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Sigmar Gabriel was not in a conciliatory mood

"This here was a great step for the Americans and a small step for mankind," German Environment Minister Sigmar Gabriel told journalists in Washington. "In substance, we are still far apart."

Bush's emphasis on voluntary approaches rather than the firm targets pushed by many European countries also raised a few eyebrows.

A long-term goal for reducing global warming was needed, Bush said, but added that "each nation will design its own separate strategies for making progress toward achieving this."

"One of the striking features of this meeting is how isolated this administration has become. There is absolutely no support that I can see in the international community that we can drive this effort on the basis of voluntary efforts," John Ashton, a special representative on climate change for the British foreign secretary, said in an interview.

"I don't think that this meeting by itself moves the ball very much at all. The much more significant meeting this week was at the UN where there was a sense of urgency."

Criticism at odds with Merkel's statements

Bush's proposal to expand nuclear energy to fight climate change and his statement that carbon dioxide emissions would be much higher today if it weren't for the 439 nuclear power plants worldwide was sharply criticised by Germany's Gabriel.

"I don't it's particularly clever to give the world the message: build new nuclear plants," Gabriel said.

"First you urge people to expand nuclear energy and then you send in NATO to bomb the nuclear power plants because they did the wrong thing -- that isn't particularly intelligent politics."

Angela MerkelBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Merkel was full of praise for Bush's initiative on climate change

Gabriel's combativeness is in sharp contrast to Chancellor Angela Merkel's statements on US climate policy.

Earlier this week at the sidelines of the UN Assembly in New York, Merkel welcomed Bush's invitation to the world's 16 worst polluters for climate talks.

"I think it's very important because it makes it clear that the Americans are back in the climate process," Merkel said.

DW staff (sp)

Share this article

Conservative Bavarian Party Picks New Leader

Politics | 29.09.2007

Conservative Bavarian Party Picks New Leader

Bavaria's Christian Social Union (CSU), sister party of Chancellor Merkel's Christian Democrats (CDU), chose economy minister Erwin Huber as its new leader, replacing longtime state premier Edmund Stoiber.

Huber, 61, said he would strive to maintain continuity with Stoiber, the party's leader since 1999, saying stability and reliability would
help the party to succeed.


"The CSU is an independent political force and we will keep it that way in our partnership with the CDU. They must know they need a strong CSU to rule," Huber, a Stoiber loyalist told party members before the vote, adding that he saw no need for radical change.

Edmund StoiberBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Stoiber gave a farewell speech in vintage style, stressing traditional Christian values

The Bavaria-only predominantly Roman Catholic CSU party plays an important role in national politics because Merkel's CDU depends on CSU seats in the lower house for power.

Huber will enjoy considerable clout with Merkel and there is speculation that may take up a cabinet job, leading to a shake-up in Merkel's cabinet.

Economic powerhouse and scandals

The CSU has ruled Bavaria, Germany's biggest and most prosperous state, by an absolute majority for more than 45 years.

The state is an economic powerhouse, home to a slew of high-tech firms and national corporate giants Siemens and BMW and jobless levels way beyond the national average. The state's economy is bigger than 21 of the EU's 27 member nations.

Huber, known to be competent but uncharismatic, beat challenges from German Consumer Affairs Minister Horst Seehofer, whose popularity was dented among conservative CSU members after his mistress gave birth to his child earlier this year.

Gabriele PauliBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: The flamboyant Gabriele Pauli has shaken up things in the CSU party

His other rival was Gabriele Pauli, a glamorous rebel seen to challenge the conservative, male-dominated old guard in the party. Pauli, who posed on her Web site in leather motorbike gear and has attracted major media coverage, recently created another stir by proposing that marriages should last just seven years.

She alleged earlier this year that Stoiber's office was snooping into her private life, costing the long time premier his job after 14 years at the top.

Mosques must not overshadow churches

In his farewell speech on Friday, Sept. 28, Stoiber underscored his vision of a successful society built on Christian values, defended a traditional approach to family and marriage and urged Bavarians to be proud of their state.

He reiterated his opposition to Turkey joining the EU and lashed out at Merkel's family minister for opposing the CSU's plans to

reward mothers who stay at home to raise their children.

"How can you describe that as an education policy disaster?" he demanded.

He also won huge applause for saying mosques were getting too big.

"When the mosques in our cities are bigger than cathedrals and churches, then we must tell our Muslim fellow citizens: 'No, that is going too far,' he said.

Stoiber doesn't want mosques outstripping churches in GermanyBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Stoiber doesn't want mosques outstripping churches in Germany

"Church towers, not minarets, should be what you see when you look out across the state," the 66-year-old said. Germany has the second-largest Muslim population in western Europe.

Stoiber is expected to head to Brussels next to take up a post with the European Union to reduce bureaucracy in the bloc.

Political bumbling

Stoiber came close to becoming chancellor in 2002 after winning the conservatives' nomination over Merkel.

But their Christian Union alliance narrowly lost the vote to Gerhard Schröder's Social Democrats.

During the 2005 elections, he pledged his support for Merkel but took aim at her several times during the campaign and continued to be a thorn in her side after she moved into the chancellery.

Political commentators say Stoiber triggered his own political demise by accepting the post of economics minister in Merkel's government in 2005, only to pull out at the last minute and opt to remain in Bavaria.

DW staff (sp)

Μαζικό συλλαλητήριο στην Οττάβα από το Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο

ΜΑΖΙΚΟ συλλαλητήριο στην Οττάβα αποφάσισε να οργανώσει στις 27 Οκτωβρίου το Ελληνοκαναδικό Κογκρέσο με στόχο να διαδηλώσει ο Ελληνισμός την έντονη δυσαρέσκειά του για την πρόσφατη απόφαση του Καναδά να αναγνωρίσει διμερώς την ΠΓΔΜ με το συνταγματικό της όνομα.

Ο πρόεδρος του Ελληνοκαναδικού Κογκρέσου θα επιδιώξει συναντήσεις με τους ηγέτες των κομμάτων της αντιπολίτευσης προκειμένου να τους ενημερώσει διεξοδικά για το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων. Ετσι μέλη του εκτελεστικού συμβουλίου τις επόμενες μέρες θα συναντηθούν με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Στεφάν Ντιόν, τον αρχηγό του Μπλόκ Κεμπεκουά Ζίλ Ντουσέπ και τον αρχηγό του Νεοδημοκρατικού Κόμματος Τζάκ Λέιτον.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ









Η παρακολούθηση των τρομοκρατών διχάζει την Ουάσιγκτον

Η παρακολούθηση των τρομοκρατών διχάζει την Ουάσιγκτον

Tου David Ignatius - Aρθρογράφου της Washington Post

Οταν ένα κράτος δεν είναι σε θέση να επιλύσει τα προβλήματα των πολιτών του, είναι προβληματικό. Αυτό συμβαίνει σήμερα στην Αμερική είτε πρόκειται για τη μετανάστευση και το Ιράκ, είτε για τη δημόσια περίθαλψη ή την επίσημη πολιτική κατά της τρομοκρατίας. Ως προς αυτήν, φαίνεται ότι η νομοθετική πλαισίωση και κατοχύρωση της παρακολούθησης τρομοκρατών έχει περιέλθει σε αδιέξοδο, μολονότι διακυβεύεται η ζωή εκατοντάδων χιλιάδων Αμερικανών. Ομως στην πολωμένη Ουάσιγκτον εστάθη αδύνατον μέχρι στιγμής να βρεθεί συμβιβασμός μακροπρόθεσμης προοπτικής, αποδεκτός από τα δύο κόμματα. Οσοι, μάλιστα, θέλησαν να μείνουν ουδέτεροι στη μέση, διαπιστώνουν, όπως συνέβη πρόσφατα στον στρατηγό Πετρέους, ότι η μέση αυτή δεν υφίσταται.

Ο στρατηγός πίστευε ότι με την ιδιότητα του επαγγελματία στρατιωτικού υπηρετούσε και την κυβέρνηση και το Δημοκρατικό Κογκρέσο. Οι Δημοκρατικοί αντιμετώπισαν τον Πετρέους όχι ως εκπρόσωπο του έθνους, αλλά του Λευκού Οίκου. Τώρα στα ίδια γρανάζια έχει εμπλακεί και ο Μάικ Μακ Κόνελ, διευθυντής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών. Αξιωματικός καριέρας και αυτός, επικεφαλής της Εθνικής Υπηρεσίας Ασφαλείας (NSA) επί Κλίντον, έχει ως κυρίως μέλημα, εξ όσων γνωρίζω, τη σύλληψη τρομοκρατών. Παρασυρμένος όμως στην πολιτική δίνη της Ουάσιγκτον αντιμετωπίζεται ως κομματικός εγκάθετος. «Οι Δημοκρατικοί αμφισβητούν την αξιοπιστία και τη νηφαλιότητα του Μακ Κόνελ» ήταν ο τίτλος σε άρθρο της εφημερίδας του Κογκρέσου «The Hill», που διακωμωδεί φραστικά του λάθη και υποτιθέμενα γλωσσικά ολισθήματα, λες και ο Μακ Κόνελ είναι υποψήφιος πρόεδρος. Και όμως, τον περασμένο Αύγουστο η εντύπωση ήταν ότι αυτός βρισκόταν πολύ κοντά στον συμβιβασμό.

Τελικώς, ο Λευκός Οίκος δεν τον άφησε να υπογράψει τη συμφωνία που είχε διαπραγματευτεί. Πάλι επικράτησε η στρατηγική Μπους που συνίσταται στο να εξευτελίζει τους Δημοκρατικούς για την ανημποριά τους στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας. Στρατηγική καθόλου βοηθητική για τον δικομματισμό.

Πέρυσι, όταν αποκαλύφθηκε ότι η κυβέρνηση Μπους είχε επιτρέψει να γίνουν μαγνητοφωνήσεις χωρίς να προηγηθεί εισαγγελική άδεια, γενική ήταν η άποψη ότι το έργο της παρακολούθησης της NSA έπρεπε να ενταχθεί στο νομικό πλαίσιο της Πράξης του 1978 που ρυθμίζει τα της παρακολούθησης αλλοδαπών (FISA). Αυτό επεδίωξε η κυβέρνηση Μπους τον Ιανουάριο του 2007, όταν το νέο Δημοκρατικό Κογκρέσο ακόνιζε τα βέλη του. Κατέθεσε, λοιπόν, το «Πρόγραμμα Παρακολούθησης Τρομοκρατών» στο δικαστήριο της FISA. Ο πυρήνας του προγράμματος συνίστατο στην υποκλοπή των επικοινωνιακών συνδέσεων στην αμερικανική επικράτεια, ώστε να ελέγχεται η ανταλλαγή μηνυμάτων μεταξύ αλλοδαπών. Ατυχώς, ο ένας δικαστής ενέκρινε το πρόγραμμα, ο άλλος όμως διέκρινε επισφαλή σημεία.

Τότε η κυβέρνηση Μπους αποφάσισε να αναζητήσει άλλο νομικό πλαίσιο για το πρόγραμμά της. Τότε άρχισε και το μεγάλο παζάρι. Η πρόεδρος της Βουλής Νάνσι Πελόζι ηγήθηκε της ομάδας διαπραγμάτευσης των Δημοκρατικών με τον Μακ Κόνελ. Τα δύο αιτήματα της κυβέρνησης ήταν να δοθεί η έγκριση του Κογκρέσου στη χρήση των αμερικανικών κόμβων επικοινωνίας με σκοπό τη συλλογή πληροφοριών για αλλοδαπούς, και να πεισθούν μέσω του Κογκρέσου οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών να παραδώσουν τα αρχεία τους, ώστε να μη διώκονται δικαστικά επειδή βοηθούν την κυβέρνηση.

Οι Δημοκρατικοί συμφώνησαν στις 2 Αυγούστου να ικανοποιήσουν τα αιτήματα αυτά. Συμφώνησαν και με αιτήματα της τελευταίας στιγμής του Μακ Κόνελ, όπως να έχει το δικαίωμα να επεκτείνει τους κανονισμούς και σε αποστολές «μεγαλύτερης εμβέλειας». Η Πελόζι και οι Δημοκρατικοί νόμιζαν ότι επιτέλους είχαν μια συμφωνία στα χέρια τους. Το ίδιο βράδυ όμως ο Μακ Κόνελ τους είπε ότι «η άλλη πλευρά», δηλαδή ο Λευκός Οίκος, ζητούσε κι άλλες παραχωρήσεις. Η συμφωνία κατέρρευσε και ο Λευκός Οίκος, νομίζοντας ότι έχει το πάνω χέρι, άσκησε πιέσεις για ένα ακόμη πιο βολικό νόμο, τροποποιήσιμο ανά εξάμηνο.

Οι θερινές διαπραγματεύσεις κληροδότησαν πληγωμένα αισθήματα και στις δύο πλευρές. Επειτα ο Μακ Ντόνελ έριξε λάδι στη φωτιά δηλώνοντας προς τους Τάιμς του Ελ Πάσο ότι «κάποιοι Αμερικανοί θα πεθάνουν» εξαιτίας της αντιπαράθεσης για το νομικό πλαίσιο των παρακολουθήσεων. Οι Δημοκρατικοί απάντησαν με δικούς τους αφορισμούς. Ετσι και αυτοί και ο Μακ Ντόνελ μπήκαν πάλι στο κλουβί.

Τώρα η κυβέρνηση Μπους ζητεί, δικαίως, να χορηγηθεί εκ των υστέρων ασυλία σε εταιρείες τηλεπικοινωνιών που συνεργάστηκαν μαζί της, νομίζοντας ότι το πρόγραμμα παρακολουθήσεων ήταν νομοθετικά κατοχυρωμένο. Δικαίως όμως και οι Δημοκρατικοί ζητούν από τον Λευκό Οίκο να παραδώσει έγγραφα που να εξηγούν πώς δημιουργήθηκαν τα προγράμματα αυτά.

Σε ένα υγιές πολιτικό σύστημα θα βρισκόταν κάποιος συμβιβασμός ώστε να επιτραπεί η παρακολούθηση των εχθρών. Στους ασύμμετρους πολέμους του 21ου αιώνα αυτή έχει το πλεονέκτημα –ένα από τα ελάχιστα– να ελέγχει τον ψηφιακό επικοινωνιακό χώρο. Με τη διαφορά ότι η παρακολούθηση πρέπει να στηρίζεται σε ισχυρά νομικά ερείσματα. Εάν οι δυο τους δεν μπορούν να συμφωνήσουν στο στοιχειώδες αυτό, τότε η κοινή γνώμη καλά θα κάνει να τους καταγγείλει δημοσίως για συναυτουργία στις επερχόμενες αιματοχυσίες.


Στο Κόσοβο κρίνεται η αξιοπιστία της Ε.Ε.-καθημερινή

Στο Κόσοβο κρίνεται η αξιοπιστία της Ε.Ε.
Αρχισε ένας ακόμη γύρος διαπραγματεύσεων, που αναμένεται να είναι άκαρπος

The Economist

Την περασμένη Παρασκευή υποτίθεται ότι άρχισαν στη Νέα Υόρκη οι απευθείας συνομιλίες Σέρβων και Αλβανών Κοσοβάρων για το μέλλον του Κοσσυφοπεδίου – ή κάτι τέτοιο θα ήθελαν οι διπλωμάτες να πιστέψουμε. Στην πραγματικότητα, οι δύο πλευρές απλώς επαναλαμβάνουν τις ήδη γνωστές θέσεις τους. Οι Κοσοβάροι θέλουν ανεξαρτησία. Οι Σέρβοι λένε ότι δεν μπορούν να την έχουν. Καθώς δεν υπάρχει συμφωνία, οι διπλωμάτες σε όλες τις πλευρές μετά βίας προσποιούνται ότι οι διαπραγματεύσεις είναι γνήσιες.

Υπάρχει στ’ αληθεια μια διαμάχη για το Κοσσυφοπέδιο. Αλλά δεν μαίνεται μεταξύ Σέρβων και Κοσοβάρων, ούτε μεταξύ Ρώσων και Αμερικανών. Ο,τι αποφασίσουν οι χώρες της Ε.Ε. δεν έχει σημασία μόνο για τα δύο εκατομμύρια κατοίκους του Κοσσυφοπεδίου, το 90% των οποίων είναι Αλβανοί. Θα επηρεάσει, επίσης, την αξιοπιστία της εξωτερικής πολιτικής της Ε.Ε.

Στον χάρτη, το Κοσσυφοπέδιο είναι νότια επαρχία της Σερβίας. Αλλά μετά το τέλος του πολέμου, το 1999, βρίσκεται στη δικαιοδοσία των Ηνωμένων Εθνών. Οι Σέρβοι του Κοσσυφοπεδίου ζουν σε αυστηρά φυλασσόμενους θυλάκους. Οι Κοσοβάροι έχουν ζητήσει προ καιρού την ανεξαρτησία τους. Η Σερβία έχει υποσχεθεί να εγγυηθεί στο Κοσσυφοπέδιο σχεδόν απεριόριστη αυτονομία, αλλά δεδομένης της ιστορίας τους οι Κοσοβάροι δεν ενδιαφέρονται.

Ακαρποι 14 γύροι

Τον Μάρτιο, ο πρώην πρόεδρος της Φινλανδίας, Μάρτι Αχτισάαρι, κατέθεσε στα Ηνωμένα Εθνη το σχέδιό του για την «υπό επιτήρηση ανεξαρτησία» της επαρχίας, ύστερα από 14 γύρους σχεδόν άκαρπων διαπραγματεύσεων. Η Ρωσία, όμως, δήλωσε ότι θα προβάλει βέτο σε ενδεχόμενη απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας, που θα στηρίζει κάτι τέτοιο.

Μέσα σε κλίμα απόγνωσης, εγκαινιάστηκε νέος γύρος διαπραγματεύσεων. Στις 10 Δεκεμβρίου οι πρεσβευτές της Ρωσίας, των ΗΠΑ και της Ε.Ε. θα πρέπει να δώσουν αναφορά για την έκβαση αυτών των διαπραγματεύσεων. Δυτικοί διπλωμάτες (και Κοσοβάροι) λένε ότι αυτό θα είναι το τέλος του παιχνιδιού· οι Ρώσοι (και οι Σέρβοι) λένε πως όχι.

Δεδομένης της ρωσικής στάσης και των ανακοινώσεων των Αμερικανών ότι θα αναγνωρίσουν το Κοσσυφοπέδιο εάν ανακηρύξει την ανεξαρτησία του μετά τις 10 Δεκεμβρίου, καμία πλευρά δεν έχει την πρόθεση να λάβει σοβαρά υπ’ όψιν τη διαδικασία. Οι κινήσεις των Ευρωπαίων είναι αυτές που έχουν σημασία. Η Αμερική δεν θέλει να είναι η μοναδική μεγάλη δύναμη που αναγνωρίζει το ανεξάρτητο Κοσσυφοπέδιο. Η Βρετανία και η Γαλλία θα ήθελαν και δεν τους αρέσει αυτό που εκλαμβάνουν ως ρωσική παρέμβαση σε ένα εσωτερικό ευρωπαϊκό ζήτημα. Αλλά παράλληλα επιθυμούν να διατηρήσουν την ενότητα της Ε.Ε.

Η στάση του Βερολίνου

Ετσι, το επίκεντρο της επικαιρότητας μεταφέρεται στο Βερολίνο. Εάν η Γερμανία αναγνωρίσει την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου, η Ιταλία και οι περισσότερες (αλλά όχι όλες) χώρες της Ε.Ε. πιθανόν να ακολουθήσουν. Η Σερβία τότε θα βρεθεί σε δυσχερή θέση. Ο πρωθυπουργός, Βόιτσλαβ Κοστούνιτσα, κλιμακώνει τις φραστικές του επιθέσεις κατά του ΝΑΤΟ και της Δύσης. Επιπλέον, υπουργοί του κόμματός του έχουν δηλώσει ότι εάν οι ευρωπαϊκές χώρες αναγνωρίσουν ένα ανεξάρτητο Κοσσυφοπέδιο, η Σερβία δεν θα επιδιώξει να ενταχθεί στην Ε.Ε. Εάν η Σερβία απαρνηθεί την ενταξιακή της προοπτική, θα οδηγηθεί στην απομόνωση και θα παρασύρει ενδεχομένως όλα τα δυτικά Βαλκάνια μαζί της. Αλλά το Κοσσυφοπέδιο δεν θα περιμένει γαλήνιο για πάντα. Η πρόσφατη έκρηξη βόμβας στην Πρίστινα στοίχισε τη ζωή σε δύο ανθρώπους. Αντιμέτωποι με δυσάρεστες επιλογές, οι διπλωμάτες, ή οι πολιτικοί τους αφέντες, είναι πολύ πιθανό να βρουν έναν ακόμη λόγο για καθυστέρηση όταν έλθει η 10η Δεκεμβρίου.


θα γίνει τελικά Μαλαισία η Τουρκία? καθημερινή

Θα γίνει τελικά Μαλαισία, η Τουρκία;
Εντείνονται οι φόβοι των Τούρκων κοσμικών για τον κίνδυνο επιβολής μιας πολιτικής κουλτούρας του «ήπιου Ισλάμ»

Του ανταποκριτή μας στην Κωνσταντινουπολη Αλεξανδρου Μασσαβετα

Το πόσο αντιπαθής θα γινόταν μεταξύ πολλών Τούρκων σίγουρα ούτε το φανταζόταν ούτε το έλπιζε ποτέ ο παλαίμαχος Αμερικανός διπλωμάτης Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ. Ούτε ίσως είχε φανταστεί πως μια δήλωση στην οποία προέβη - ομολογουμένως χωρίς πολλή περίσκεψη - επρόκειτο να δώσει αφορμή για μια φλογερή συζήτηση δίχως τελειωμό, που απασχολεί τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης ανελλιπώς το τελευταίο δεκαήμερο.

Τον προηγούμενο μήνα, ο κ. Χόλμπρουκ είχε χαρακτηρίσει την Τουρκία τη δεύτερη χώρα με πολιτική κουλτούρα «ήπιου Ισλάμ» μετά τη Μαλαισία. Ο Αμερικανός διπλωμάτης εκτόξευσε το χαρακτηρισμό ως φιλοφρόνηση. Επισήμανε ότι μετά την 11η Σεπτεμβρίου, οι ΗΠΑ επιθυμούν καθεστώτα ήπιου Ισλάμ σε ολόκληρο τον Ισλαμικό κόσμο, εκφράζοντας παράλληλα την απογοήτευση που «μόνο δύο τέτοια καθεστώτα υφίστανται».

Η δήλωση είχε εξοργίσει τους οπαδούς του κοσμικού κράτους στην Τουρκία, Κεμαλιστές αλλά και φιλελεύθερους, που δικαίως διαμαρτύρονταν ότι η Τουρκική Δημοκρατία αποτελεί κράτος κοσμικό, όχι κράτος «ήπιου Ισλάμ». Μεσούσης της εορτής του Ραμαζανίου ωστόσο, δηλώσεις ενός Τούρκου κοινωνιολόγου, εμπνευσμένες προφανώς από κάποια ανησυχητικά δείγματα θρησκευτικού ζηλωτισμού των ημερών, έδωσαν νέα τροφή στις συζητήσεις γύρω από το μέλλον της χώρας και τη συντελούμενη ιδεολογική μετάλλαξη της τουρκικής κοινωνίας.

Ερωτήματα του είδους «Πού οδεύουμε;» και «Πόσο απειλεί το πολιτικό Ισλάμ τις ελευθερίες μας;» ταλανίζουν τους Τούρκους εδώ και δεκαετίες, από τη στιγμή που το εν λόγω πολιτικό κίνημα εισήλθε δυναμικά στην πολιτική. Το «πολιτικό Ισλάμ» ευαγγελίζεται την προσαρμογή του δημόσιου βίου και των πολιτειακών θεμελίων στις Ισλαμικές αρχές.

Παραδοσιακά, τις ανησυχίες τους για σχέδια καθεστωτικής αλλαγής που απεργάζονται θιασώτες του «θρησκευτικού σκοταδισμού» αρθρώνουν οι Κεμαλιστές και το στράτευμα. Τον τελευταίο όμως μήνα, με δεδομένες τις νέες πολιτικές ισορροπίες που έφερε η εκλογή του Αμπντουλάχ Γκιουλ στην προεδρία, εκφράζουν φόβους ολοένα και περισσότεροι διανοούμενοι της Αριστεράς. Βασική ανησυχία τους ότι η Τουρκία οδεύει ολοταχώς προς το θρησκόληπτο συντηρητισμό, τάση που εγκυμονεί κινδύνους για όσους δεν επιθυμούν έναν τόπο ζωής όπου η Ισλαμική ηθική θα έχει πρωτεύοντα ρόλο.

Η σαρωτική νίκη του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) στις βουλευτικές εκλογές της 22ας Ιουλίου και η εκλογή του Αμπντουλάχ Γκιουλ στην Προεδρία της Δημοκρατίας γίνονται αισθητές ως ένα είδος μεταπολίτευσης. Το ισλαμικών καταβολών κόμμα ενίσχυσε σημαντικά το ποσοστό του. Η λαϊκή ετυμηγορία αποδοκίμασε το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα των Κεμαλιστών, το στράτευμα και τις πραξικοπηματικές τακτικές τους, και άνοιξε το δρόμο για την εκλογή, για πρώτη φορά, ενός προσώπου με καταβολές στον ισλαμικό χώρο στην Προεδρία της Δημοκρατίας.

Το «Σύνταγμα τπου ΑΚΡ»

Μέχρι πρότινος, το ΑΚΡ «μοιραζόταν» το πολιτικό σκηνικό με τον πρόεδρο Αχμέτ Νεζντέτ Σέζερ, πρώην δικαστικό και ακραιφνή Κεμαλιστή. Η «συγκατοίκηση» αυτή αποτελούσε εγγύηση για πολλούς, που φοβούνται πως το ΑΚΡ κρύβει μια «μυστική ατζέντα» ισλαμοποίησης του κράτους, ότι κάθε προσπάθεια εφαρμογής της ατζέντας αυτής θα καταψηφιζόταν από τον Σέζερ και τους ανωτάτους δικαστικούς που εκείνος διόριζε. Η άρση της συγκατοίκησης και των φραγμών που έθετε προκαλεί νευρικότητα σε ορισμένους κύκλους. Η «μονοκρατορία του ΑΚΡ» έχει θέσει όσους φοβούνται την αύξηση της επιρροής της θρησκείας στο δημόσιο βίο σε αυξημένη ετοιμότητα.

Στη νέα πολιτική συγκυρία, που κάποιοι ονομάζουν «κράτος του ΑΚΡ», προστίθενται και οι ανησυχίες σχετικά με το νέο Σύνταγμα της Τουρκικής Δημοκρατίας που ετοιμάζει επιτροπή συνταγματολόγων κατά παραγγελία του Ταγίπ Ερντογάν. Το σχέδιο του νέου Συντάγματος καταρτίζεται σε άκρα μυστικότητα, γεγονός που κάθε άλλο παρά καθησυχάζει όσους φοβούνται πως το νέο Σύνταγμα θα περιορίσει τα κοσμικά θεμέλια του κράτους. Η ενδεχόμενη άρση της απαγόρευσης της ισλαμικής μαντίλας στα πανεπιστήμια, που σύμφωνα με τους παρατηρητές είναι πολύ πιθανό να αποτελέσει τμήμα του νέου Συντάγματος, συγκεντρώνει τις αντιδράσεις όχι μόνο των Κεμαλιστών, αλλά και επιφανών φιλελευθέρων.

Δεν είναι λίγες οι φωνές που προσπαθούν να κατευνάσουν τις όποιες ανησυχίες, τονίζοντας πως το ΑΚΡ δεν αποτελεί οργάνωση του «πολιτικού Ισλάμ». Παρά τις ισλαμικές καταβολές πολλών στελεχών του, το ΑΚΡ έχει μετεξελιχθεί σε κεντρώο και φιλοευρωπαϊκό μεταρρυθμιστικό κίνημα. Οι εν λόγω αναλυτές, Τούρκοι και ξένοι, σημειώνουν πως το ΑΚΡ αποτελεί τη μόνη πολιτική δύναμη στη χώρα πραγματικά προσδεδεμένη στο ευρωπαϊκό όραμα. Τόσο οι πρωθυπουργός Ερντογάν και ο πρόεδρος Γκιουλ, όσο και τα μέλη της επιτροπής που καταρτίζει το σχέδιο Συντάγματος, τονίζουν σε κάθε ευκαιρία την πίστη τους στο εκσυγχρονιστικό όραμα μιας Ευρωπαϊκής Τουρκίας, αλλά και την προσήλωσή τους στο μοντέλο του λαϊκού κράτους και της δημοκρατίας.

Ο πρωθυπουργός και οι επιτελάρχες του κόμματος αποκρούουν τις αιτιάσεις ότι μαγειρεύουν ένα Σύνταγμα που θα εμπνέεται από και θα αντανακλά το μοντέλο του θρήσκου συντηρητισμού που εφαρμόζουν στην προσωπική τους ζωή. Αρνούνται το χαρακτηρισμό «Σύνταγμα του ΑΚΡ» για το νέο θεμελιώδη νόμο, και διαβεβαιώνουν ότι ετοιμάζουν Σύνταγμα για όλους τους Τούρκους, με μόνο γνώμονα την κατοχύρωση της μέγιστης προστασίας των ατομικών τους δικαιωμάτων. Σύμφωνα με τους αναλυτές που πρόσκεινται στο ΑΚΡ, η κινδυνολογία περί «κρυφής ατζέντας» και περί σχεδίων ισλαμοποίησης του συλλογικού βίου αποτελεί τακτική τρομοκράτησης της Κεμαλικής τάξης και των στρατιωτικών, που είδαν το πολιτικό της μονοπώλιο να συντρίβεται σταδιακά από το ΑΚΡ και που δεν διαθέτουν καλύτερα πολιτικά επιχειρήματα.

Η «βία της γειτονιάς»

Ο χώρος της φιλελεύθερης Αριστεράς, που στήριξε το ΑΚΡ στον αγώνα του κατά της συμπαιγνίας Κεμαλιστών - στρατεύματος - Δικαιοσύνης, συμφωνεί γενικά πως δεν υφίσταται κίνδυνος κατάλυσης του κοσμικού κράτους μέσω μιας αλλαγής της υφιστάμενης νομοθεσίας, ενώ η προσωπική ιστορία πολλών στελεχών του κυβερνώντος κόμματος δεν του εμπνέει ανησυχία. Πολλοί διανοούμενοι σημειώνουν πως ο κίνδυνος κατά «της ελευθερίας επιλογών» προέρχεται από άλλα κέντρα, που δεν έχουν σχέση με την πολιτική εξουσία.

Ολοένα και περισσότεροι αναφέρονται το τελευταίο διάστημα στις πιέσεις που ασκούνται, ιδίως στις γυναίκες, σε κοινωνικό επίπεδο ώστε να εξασφαλισθεί η συμμόρφωσή τους στις «επιταγές της θρησκείας». Πρώτος ο δημοσιογράφος και ιδιοκτήτης εταιρείας δημοσκοπήσεων Ταρχάν Ερντέμ είχε ισυχυριστεί σε συνέντευξή του στη Ραντικάλ ότι σε περίπτωση που επιτραπεί στις φοιτήτριες να φορέσουν την ισλαμική μαντίλα, εντός δύο ετών δεν θα έχει απομείνει φοιτήτρια με την κώμη ακάλυπτη. Κατά τον Ερντέμ, η είσοδος της μαντίλας θα συνοδευθεί και από μια αντίστοιχη κοινωνική ηθική, που θα εξαναγκάσει πολλές φοιτήτριες να καλυφθούν παρά τη θέλησή τους. Ο ισχυρισμός του Ερντέμ θεωρήθηκε υπερβολικός, θορύβησε ωστόσο πολλούς καθώς προέρχεται από έναν καταξιωμένο επιστήμονα που δεν διάκειται δυσμενώς έναντι του ΑΚΡ.

Συνέχεια έδωσε ο κοινωνιολόγος Σερίφ Μαρντίν ισχυρίσθηκε στη Χουριέτ ότι «κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί πως η Τουρκία θα γίνει Μαλαισία». Υπενθυμίζοντας την παρομοίωση των δύο χωρών από τον Χόλμπρουκ, ο Μαρντίν έκανε λόγω για «βία της γειτονιάς» που κινδυνεύει να μετατρέψει την Τουρκία σε χώρα του «ήπιου Ισλάμ». Σύμφωνα με τη θέση αυτή, ο κίνδυνος εντοπίζεται στην πίεση που ασκείται σε κοινωνικό επίπεδο, σε επίπεδο γειτονιάς, από μια θρησκευόμενη πλειοψηφία. Τα μέλη της πλειοψηφίας αυτής προσπαθούν να εξαναγκάσουν, συχνά με βίαιο τρόπο, όσους «αποκλίνουν» από τους κανόνες του Ισλάμ να συμμορφωθούν σε αυτούς.

Φαινόμενα καταναγκασμού

Τα ανησυχητικά περιστατικά που καταγράφονται κάθε χρόνο την περίοδο του Ραμαζανίου αποδεικνύουν πως η θέση περί «βίας της γειτονιάς» δεν αποτελεί αποκύημα της φαντασίας. Κάθε χρόνο, όπως και φέτος, σημειώνονται σε πολλές πόλεις της Ανατολίας επιθέσεις κατά όσων αρνούνται να συμμορφωθούν με τη νηστεία του Ραμαζανίου. Κατά το ισλαμικό τυπικό, απαγορεύεται η κατανάλωση τροφής και νερού από την ανατολή ώς τη δύση του ηλίου, αλλά και το κάπνισμα. Κατά τη διάρκεια του Ραμαζανίου, παραβάτες της νηστείας ξυλοκοπούνται ή μαχαιρώνονται με αυξανόμενη συχνότητα, γεγονός που πανικοβάλλει τους λιγότερο θρήσκους. Συχνά φοιτητές προσκείμενοι στην ακροδεξιά επιτίθενται κατά φοιτητών που τρώνε δημόσια εντός του πανεπιστημιακού χώρου. Τα εστιατόρια που λειτουργούν κατά τη διάρκεια της νηστείας στις πόλεις της επαρχίας αισθάνονται υποχρεωμένα να κατεβάζουν τις κουρτίνες τους. Σχεδόν κάθε Ραμαζάνι τα τελευταία χρόνια αμαυρώθηκε από αιματηρές συμπλοκές μεταξύ θρησκευομένων και αγνοούντων τη νηστεία.

Οσοι μιλούν για «βία της γειτονιάς» σημειώνουν ότι αυτή ασκείται από θρησκευομένους κατά των «απίστων», σχεδόν ποτέ σε αντίθετη φορά. Τονίζουν δε ότι δεν περιορίζονται στον εξαναγκασμό της τήρησης του Ραμαζανίου, αλλά και άλλων ισλαμικών κανόνων όπως η αποχή από το αλκοόλ, ενώ δεν υπήρξαν λίγες οι περιπτώσεις δολοφονιών και μαζικών σφαγών θρησκευτικών μειονοτήτων τα τελευταία χρόνια (με θύματα κυρίως μέλη της μειονότητας των Αλεβιτών αλλά και προσήλυτους στο Χριστιανισμό). Πολλοί διανοούμενοι καλούν το κοινωνικό σύνολο να λάβει στα σοβαρά υπόψη τα φαινόμενα αυτά και να αγωνισθεί για την καταπολέμησή τους, «προτού είναι πολύ αργά».

«Αστοχη η παρομοίωση των δύο χωρών»

Οι δηλώσεις Χόλμπρουκ έκαναν την τουρκική κοινή γνώμη να εκδηλώσει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη Μαλαισία. Ρεπορτάζ σχετικά με το εκεί πολιτικό σύστημα και κοινωνική ζωή κυριαρχούν στον Τύπο, ενώ η Κουάλα Λουμπούρ έχει κατακλυσθεί από Τούρκους δημοσιογράφους. Στο σύνολό τους, αυτοί τονίζουν πως οποιαδήποτε παρομοίωση των δύο χωρών είναι απολύτως άστοχη. Η Μαλαισία δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί δημοκρατική ούτε με τις καλύτερες προθέσεις. Σε δύο ομόσπονδες πολιτείες της ισχύει η Σαρία: οι γυναίκες πρέπει να καλύπτονται υποχρεωτικά, ενώ η παράβαση της νηστείας του Ραμαζανίου αποτελεί έγκλημα. Σε όλη τη χώρα, η μουσουλμανική πλειοψηφία (60%) υπάγεται, σε θέματα οικογενειακού και κληρονομικού δικαίου, στα θρησκευτικά δικαστήρια. Ακόμη και στα δημοτικά οι μαθήτριες φέρουν μαντίλα, ενώ οι καντίνες κλείνουν για το Ραμαζάνι. Κάθε πρόσωπο που παντρεύεται Μουσουλμάνο υποχρεούται να εξισλαμισθεί, αλλά η «αποστασία» από το Ισλάμ είναι νομικά αδύνατη.

Μαλαίοι δικηγόροι και ακτιβιστές δηλώνουν στον τουρκικό Τύπο ότι η βαθμιαία ισλαμοποίηση της Μαλαισίας υπήρξε προϊόν έντονης δράσης οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών και κοινωνικής πίεσης που λαμβάνει ενίοτε βίαιο χαρακτήρα. Μία παρόμοια διολίσθηση αποτελεί και τον μεγαλύτερο εφιάλτη πολλών Τούρκων. Ο «τρόμος της Μαλαισίας» που έχει καταλάβει την Τουρκία το τελευταίο διάστημα αντικατοπτρίζει την ανασφάλεια της τουρκικής κοινωνίας, που κοιτά τον εαυτό της στον καθρέφτη και καταλαμβάνεται από πανικό.


που πηγαίνει η Γαλία του Σαρκοζί - καθημερινή-

Επιστροφή στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ με συνθήματα εναντίον του… «παρασιτικού, χρηματιστικού καπιταλισμού»!

Του Πετρου Παπακωνσταντινου

«Ο πρόεδρος... κανίβαλος»! Αφιερωμένο στον Νικολά Σαρκοζί, το κύριο θέμα του Nouvel Observateur διεκτραγωδούσε, κάτω από αυτόν τον τίτλο, τη γαλλική πολιτική ζωή, που μοιάζει, τους τελευταίους μήνες, με παράσταση για ένα ρόλο: Ενας υπερκινητικός ηγέτης που όζει φιλοδοξία και από τον τελευταίο πόρο της επιδερμίδας του, συγκεντρώνοντας διαρκώς γύρω του τα μέσα ενημέρωσης. Ενας πολιτικός με ακόρεστη βουλημία, που καταβρόχθισε πρώτα τους γκωλικούς αντιπάλους του, στην πορεία προς το προεδρικό χρίσμα, ύστερα σειρά στελεχών των Σοσιαλιστών, που έσπευσαν να αναλάβουν κυβερνητικούς ρόλους, τελευταία δε και τους ίδιους τους υπουργούς του.

Παντοδύναμος

«Ο Σαρκοζί είναι ταυτόχρονα πρόεδρος της Δημοκρατίας, πρωθυπουργός, υπουργός Οικονομικών, Εσωτερικών, υπουργός των πάντων. Πώς να μη δούμε σ’ αυτόν τον πανταχού παρόντα και παντοδύναμο πρόεδρο μια οπισθοδρόμηση της Δημοκρατίας», αναρωτιόταν το γαλλικό περιοδικό. Από την πλευρά του, ο εκπρόσωπος Τύπου των Σοσιαλιστών, Μπενουά Αμόν, με αφορμή τις μεγαλόστομες διακηρύξεις Σαρκοζί περί «των βαθύτερων κοινωνικών μεταρρυθμίσεων κατά τα τελευταία 50 χρόνια», διέγνωσε ότι ο γκωλικός πρόεδρος πάσχει «από αυτό που με ψυχαναλυτικούς όρους περιγράφεται ως το σύνδρομο του… κοντού άνδρα: νομίζει πως ό,τι κάνει είναι το μεγαλύτερο πράγμα που συνέβη ποτέ στον κόσμο»!

Η ψυχαναλυτική τοποθέτηση των Σοσιαλιστών - όχι το πιο τυπικό παράδειγμα γαλατικής ευγένειας - μπορεί να προδίδει την πολιτική ένδεια ενός κόμματος που προσφέρει τίτλους στις εφημερίδες μόνο χάρη στις ατέρμονες δελφινομαχίες του μετά την εκλογική ήττα (καλή ώρα…), αλλά δεν ενδιαφέρει ιδιαιτέρως τον υπόλοιπο κόσμο. Εκείνο που πρωτίστως ενδιαφέρει είναι τι το καινούργιο φέρνει στην εξωτερική πολιτική μιας μεγάλης, ευρωπαϊκής δύναμης, ο ηγέτης που εξελέγη με τη σημαία της «ρήξης».

Σε πρώτη ματιά, έχει κανείς την αίσθηση μιας στροφής 180 μοιρών σε φιλοαμερικανική κατεύθυνση. «Μαύρο πρόβατο», στα μάτια του Μπους, λόγω της μετωπικής ρήξης που επέλεξε ο Σιράκ στην ιρακινή κρίση, η Γαλλία φαίνεται να ανταγωνίζεται, επί Σαρκοζί, τη Βρετανία για το ρόλο του προνομιακού συμμάχου των ΗΠΑ. Πρώτα ήρθαν οι δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών Μπερνάρ Κουσνέρ περί ενδεχόμενου πολέμου εναντίον του Ιράν, εάν αυτό επιμείνει στο πυρηνικό του πρόγραμμα. Δηλώσεις, που καταδικάστηκαν ακόμη και από τον κεντροδεξιό προεδρικό υποψήφιο Φρανσουά Μπαϊρού, κατά τον οποίο η Γαλλία ευθυγραμμίζεται πλέον «με τους πιο σκληρούς εκ των σκληρών της αμερικανικής κυβέρνησης».

Επανένταξη

Ακολούθησε η επισημοποίηση, από τον ίδιο τον Σαρκοζί των φημών ότι δρομολογεί την επανένταξη της Γαλλίας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, από το οποίο την είχε βγάλει το 1966 ο στρατηγός Ντε Γκωλ.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Σαρκοζί επιχειρεί την επαναπροσέγγιση με τις ΗΠΑ. Θα ήταν υπερβολή, όμως, να θεωρήσει κανείς ότι ο Κουσνέρ εκφράζει με τον πιο γνήσιο τρόπο τη γαλλική εξωτερική πολιτική. Οπως αποκαλύπτει και πάλι ο Nouvel Observateur, ο Σαρκοζί δεν δίστασε να γελοιοποιήσει κατ’ επανάληψη τον Κουσνέρ σε κατ’ ιδίαν συνομιλίες του με ξένους ηγέτες, δηλώνοντας: «Είναι ένα μηδενικό, αλλά είναι δημοφιλής»! Το πιθανότερο είναι ότι ο Σαρκοζί αφήνει τον Κουσνέρ να λέει δυο- τρεις κουβέντες παραπάνω για να σφυγμομετρήσει τις αντιδράσεις, γνωρίζοντας ότι δεν θα τον πάρουν τοις μετρητοίς στις ξένες πρωτεύουσες.

Επειτα, ο Κουσνέρ δεν είναι ούτε η μόνη, ούτε αναγκαστικά η πλέον βαρύνουσα φωνή μεταξύ των συμβούλων του Σαρκοζί για την εξωτερική πολιτική. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνεται, για παράδειγμα, ο πρώην υπουργός Εξωτερικών των Σοσιαλιστών Ιμπέρ Βεντρίν. Κατ’ εντολήν του Σαρκοζί, ο Βεντρίν συνέταξε πρόσφατα συνολική μελέτη για τη γαλλική απάντηση στην πρόκληση της παγκοσμιοποίησης, όπου επιμένει στην ανάγκη ενός «πολυπολικού» κόσμου και τάσσεται εναντίον της επαναπροσέγγισης με τις ΗΠΑ.

Αν κρίνουμε από τη συνέντευξη που δημοσίευσαν την περασμένη Κυριακή οι New York Times, ο Σαρκοζί επί του παρόντος σχοινοβατεί μεταξύ αυτών των δύο πόλων. «Εγώ δεν χρησιμοποιώ τη λέξη πόλεμος», δήλωσε ο Γάλλος πρόεδρος αδειάζοντας τον Κουσνέρ. Αν και επέμεινε ότι η διεθνής κοινότητα δεν θα δεχθεί ένα Ιράν με πυρηνικά όπλα, πραγματοποίησε, από το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, θεαματικό άνοιγμα προς όλες τις χώρες του Τρίτου Κόσμου δηλώνοντας ότι η Γαλλία είναι πρόθυμη να τις βοηθήσει στην ειρηνική αξιοποίηση της πυρηνικής τεχνολογίας. Στην ίδια συνέντευξη, δήλωσε ορθά- κοφτά ότι «η Γαλλία δεν έχει καμιά δουλειά να πάει στο Ιράκ», δικαιώνοντας το «όχι» του Σιράκ στον πόλεμο και ανήγγειλε ότι η φιλία της Γαλλίας με τις ΗΠΑ δεν θα τον εμποδίσει να καλέσει στο Παρίσι τον ριζοσπαστικά αριστερό πρόεδρο της Βενεζουέλας, Ούγο Τσάβες.

Στα χνάρια του Σιράκ

Αλλά και στο θέμα του ΝΑΤΟ, ο Σαρκοζί κινείται στα χνάρια του προκατόχου του. Ηταν ο Σιράκ που εγκαινίασε, από το 1996, την επαναπροσέγγιση στο στρατιωτικό σκέλος της Συμμαχίας. Επιπλέον, ο Σαρκοζί έθεσε ως προϋπόθεση για την επανένταξη τη συγκρότηση της ευρωάμυνας, ως ανεξάρτητης από το ΝΑΤΟ στρατιωτικής δομής. Πρόκειται για ένα ακανθώδες πρόβλημα που προσέκρουε μέχρι τώρα στις αντιρρήσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας του Τόνι Μπλερ. Γαλλικοί διπλωματικοί κύκλοι εκτιμούν ότι, με τη νέα κυβέρνηση του Γκόρντον Μπράουν και με τα προβλήματα των ΗΠΑ στο Ιράκ, είναι δυνατό να αρθούν αυτές οι αντιρρήσεις και να προωθηθεί η ευρωάμυνα εντός της γαλλικής προεδρίας της Ε.Ε., στο δεύτερο εξάμηνο του 2008.

Οι ίδιοι κύκλοι τονίζουν ότι η Γαλλία αντιτάσσεται στην αμερικανική επιδίωξη για μετατροπή του ΝΑΤΟ σε παγκόσμιο χωροφύλακα, επιμένοντας να διατηρήσει τον χαρακτήρα της στρατιωτικής συμμαχίας, γεωγραφικά περιορισμένης στον Βόρειο Ατλαντικό. Το κυριότερο, η Γαλλία δεν επιθυμεί τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς Γεωργία και Ουκρανία, ένα κρίσιμο ζήτημα για τις σχέσεις μεταξύ Δύσης και Ρωσίας.

Χειροκροτήματα και από τον… Λούλα!

Η προσεκτική επαναπροσέγγιση προς τις ΗΠΑ, με ό,τι πιθανά ωφέλη υπόσχεται για τη γαλλική επιρροή στη Μέση Ανατολή (π.χ. στο Λίβανο) φαίνεται να είναι ένας τακτικός στόχος του Σαρκοζί. Η στρατηγική του επιδίωξη μάλλον εστιάζεται στην ανάκτηση ενός πρωτεύοντα ρόλου της χώρας του στο ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Σ’ αυτή την προσπάθεια ξεκίνησε «με το δεξί», όταν έπαιξε καθοριστικό ρόλο στο συμβιβασμό των 27 για την υπέρβαση της κρίσης γύρω από το ευρωσύνταγμα. Ο επόμενος «κάβος» είναι το Κοσσυφοπέδιο: Η Γαλλία επιμένει ότι πρόκειται για «ευρωπαϊκό πρόβλημα, που μπορεί να έχει μόνο ευρωπαϊκή λύση», υπονοώντας ότι δεν εναπόκειται στις ΗΠΑ ή στη Ρωσία να έχουν τον πρώτο λόγο. Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, η Γαλλία εννοεί να επιδείξει ευλυγισία στην αναζήτηση μιας τέτοιας, «ευρωπαϊκής» λύσης, χωρίς να αποκλείει ούτε το ενδεχόμενο συναινετικού διαμελισμού του Κοσσυφοπεδίου μεταξύ Σέρβων και Αλβανών, έστω κι αν το θεωρεί ως «τη χειρότερη εναλλακτική λύση, με εξαίρεση τη στρατιωτική σύγκρουση».

Η πρώτη ομιλία του Σαρκοζί από το βήμα της Γ.Σ. του ΟΗΕ έδειξε ότι ο νέος πρόεδρος δεν εννοεί να εγκαταλείψει παραδοσιακά μοτίβα του γκωλισμού, που έκαναν τη Γαλλία να εμφανίζεται, τουλάχιστον στο ρητορικό επίπεδο, ως η «αριστερά του δυτικού κόσμου». Ο Σαρκοζί κήρυξε την ανάγκη ενός «νέου, κοινωνικού και οικολογικού New Deal» σε παγκόσμια κλίμακα και τάχθηκε υπέρ της «αναδιανομής του παγκόσμιου πλούτου και των τεχνολογικών προσόδων» σε πιο δίκαιη βάση. Αναπαράγοντας τη φρασεολογία των κινημάτων κατά της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, ο Γάλλος πρόεδρος μίλησε για «διεθνή οικονομία των ραντιέρηδων» και για «αμοραλισμό του χρηματιστικού καπιταλισμού». Δεν δίστασε μάλιστα να διακηρύξει ότι «δεν μπορούμε να συνεχίσουμε τον ίδιο δρόμο, διαφορετικά θα δημιουργήσουμε συνθήκες για μια νέα επανάσταση», για να αποσπάσει το θερμό χειροκρότημα της Γενικής Συνέλευσης και να κερδίσει τα εύσημα του αριστερού προέδρου της Βραζιλίας Λούλα ντα Σίλβα.


τα νέα πρόσωπα...καθημερινή

Τα νέα πρόσωπα που θα «τρέξουν» τις μεταρρυθμίσεις
Ενδελεχής έλεγχος καταλληλότητας από το Μέγαρο Μαξίμου προς αποφυγή φαινομένων κακοδιαχείρισης του παρελθόντος

Της Ελλης Τριανταφυλλου

Από Δευτέρα, αμέσως μετά την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση, ξεκινούν πλέον με εντατικούς ρυθμούς οι αλλαγές σε επίπεδο γενικών γραμματέων υπουργείων, διοικήσεων Οργανισμών του Δημοσίου και ΔΕΚΟ καθώς επίσης και στον κοινοβουλευτικό και κομματικό μηχανισμό της Νέας Δημοκρατίας.

Πληροφορίες της «Κ« αναφέρουν ότι ο χειρισμός αυτός κρίθηκε αναγκαίος, προκειμένου να ελαχιστοποιηθούν οι πιέσεις αλλά και οι εσωκομματικές και ενδοκυβερνητικές τριβές κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης, και ταυτοχρόνως να δοθεί ένα περιθώριο χρόνου για την ολοκλήρωση των επαφών και «ελέγχων καταλληλότητας» για τα νέα πρόσωπα τα οποία θα στελεχώσουν τον κρατικό και κομματικό μηχανισμό.

Πόστα «κλειδιά»

Η επιλογή των προσώπων –ακόμη και μελών διοικητικών συμβουλίων– περνά για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση και βάθος από το Μέγαρο Μαξίμου. Η πρώτη επεξεργασία γίνεται από μία ομάδα άτυπων συνεργατών του πρωθυπουργού και στη συνέχεια, οι αποφάσεις λαμβάνονται από τον ίδιον τον πρωθυπουργό, κατόπιν σχετικών συνεννοήσεων με τους υπουργούς, ή τουλάχιστον με ορισμένους εξ αυτών – οι οποίοι αυτή τη φορά δεν έχουν την «ελευθερία κινήσεων» που είχαν οι ίδιοι ή προκάτοχοί τους. Στόχος του κυβερνητικού επιτελείου είναι αφενός να αποφευχθούν φαινόμενα κακοδιαχείρισης του παρελθόντος και αφετέρου να στελεχωθεί ο κρατικός μηχανισμός – ιδιαίτερα ορισμένα πόστα- «κλειδιά», από πρόσωπα που διαθέτουν την απαιτούμενη γνώση και επαγγελματική εμπειρία αλλά και πίστη στο μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα της Ν.Δ.

Η αρχή έγινε την προηγούμενη εβδομάδα από το υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών. Με την τοποθέτηση του τεχνοκράτη πρώην προέδρου της ΠΑΕ Παναθηναϊκός κ. Αγγ. Φιλιππίδη στην προεδρία του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, η οποία αναμένεται να ανακοινωθεί επισήμως αύριο, σχεδόν ολοκληρώνονται οι αλλαγές στη δομή του υπουργείου. Απομένει να αποσαφηνιστεί αν θα παραμείνουν ή όχι στη θέση τους οι δύο αντιπρόεδροι του Τ.Τ. Επίσης θεωρείται μάλλον σίγουρη η μετακίνηση του προέδρου της εταιρείας Ολυμπιακά Ακίνητα και στενού συνεργάτη του πρωθυπουργού κ. Χρ. Χατζηεμμανουήλ στο κρίσιμο πόστο του ΟΠΑΠ, ενώ αναζητείται διάδοχος για την θέση του υποδιοικητή της ΑΤΕ Bank στην περίπτωση μετακίνησης του κ. Βαράγκη. Στην Τράπεζα Αττικής φαίνεται να παραμένει ο Τρ. Κολλίντζας.

Η εικόνα έχει ξεκαθαρίσει και στο υπουργείο Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, μετά την παραίτηση του κ. Φούρλα και την τοποθέτηση του αντιπτεράρχου εν αποστρατεία Μαργαρίτη Μουζά στη θέση του επικεφαλής της Γενικής Γραμματείας Πολιτικής Προστασίας και την ανάληψη των καθηκόντων του γ.γ. του υπουργείου από τον επίτιμο εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανάσιο Ανδρεουλάκο, ο οποίος θα καλύψει το κενό που άφησε με την παραίτησή του ο Κωστής Αιλιανός.

Ωστόσο, παραμένουν σε εκκρεμότητα οι συζητήσεις για αλλαγές σε επίπεδο περιφερειαρχών – τις οποίες μελετά το Μέγαρο Μαξίμου σε συνεργασία με τον υπουργό Εσωτερικών κ. Πρ. Παυλόπουλο. Την προηγούμενη εβδομάδα υπήρξαν επίμονες πληροφορίες που έφεραν τον περιφερειάρχη Αττικής κ. Μανιάτη να μετακινείται και τη θέση του να καταλαμβάνει ο μέχρι σήμερα ειδικός Γραμματέας Ενημέρωσης κ. Παν. Λειβαδάς. Τελικώς, ωστόσο, ο κ. Μανιάτης φαίνεται ότι θα παραμείνει στη θέση του.

Προς αντικατάσταση εμφανίζονται οι περιφερειάρχες Πελοπονήσσου κ. Αγγ. Αβούρη και Μακεδονίας-Θράκης κ. Χάρης Αγγελόπουλος, ενώ τη μετακίνησή του για οικογενειακούς λόγους φέρεται να έχει ζητήσει ο περιφερειάρχης Ηπείρου κ. Δημ. Πανοζάχος. Αρχική απόφαση της κυβέρνησης είναι οι τυχόν αλλαγές και κενά να καλυφθούν από τεχνοκράτες και όχι από αποτυχόντες βουλευτές και πολιτευτές – παρότι, όπως όλοι υπογραμμίζουν στη Ν.Δ., πέραν των γενικών κατευθύνσεων, ισχύει πάντοτε και το κριτήριο της προσωπικής αξιολόγησης.

Ανανέωση

Τα δύο υπουργεία, στα οποία εστιάζεται πλέον το ενδιαφέρον, είναι τα Μεταφορών και Απασχόλησης. Στο πρώτο, το οποίο έχει υπό την ευθύνη του έναν πολύ μεγάλο αριθμό οργανισμών και ΔΕΚΟ, φαίνεται ότι δρομολογούνται σημαντικές αλλαγές, οι οποίες, πάντως, θα σημειωθούν στη βάση του κριτηρίου της αποτελεσματικότητας. Πληροφορίες εμφανίζουν τον υπουργό κ. Κ. Χατζηδάκη αποφασισμένο να προβεί σε ανανέωση του υπάρχοντος μηχανισμού με τεχνοκράτες που διαθέτουν όμως και πολιτικό αισθητήριο, η οποία, ωστόσο, θα πραγματοποιηθεί σταδιακά και αναμένεται να ολοκληρωθεί μέχρι τα τέλη του χρόνου. Ο χορός των αλλαγών ήδη ξεκίνησε από τον χώρο των αστικών συγκοινωνιών μετά την παραίτηση του προέδρου της ΕΘΕΛ Δ. Χουντάλα.

Στο υπουργείο, παραμένει στο πόστο του ο γενικός γραμματέας Σ. Σιμόπουλος, όχι όμως και ο έτερος γ.γ., κ. Κ. Σταυρόπουλος, ο οποίος επέλεξε να παραιτηθεί προκειμένου να δραστηριοποιηθεί στον ιδιωτικό τομέα. Ο κ. Σταυρόπουλος είχε στην αρμοδιότητά του το θέμα της Ολυμπιακής Αεροπορίας και των ΕΛΤΑ.

Οι ενδιαφερόμενοι για κάποια θέση στις ΔΕΚΟ του υπουργείου Μεταφορών είναι πολλοί. Μεταξύ αυτών, το μέλος του δ.σ. του ΟΣΕ Δ. Καραπάνος, ο αντιδήμαρχος Αθηνών Χρ. Ακριτίδης, ο πρώην γ.γ. του υπουργείου Μεταφορών και συγκοινωνιολόγος Γ. Γκόλιας κ.ά.

Στο υπουργείο Απασχόλησης, ο μόνος ο οποίος εμφανίζεται ως βέβαιος για παραμονή στο πόστο του είναι ο γ.γ. Κοινωνικών Ασφαλίσεων Δ. Μαμωνάς. Πληροφορίες εμφανίζουν το Μέγαρο Μαξίμου να διερευνά το ενδεχόμενο κατάργησης της Γραμματείας Διαχείρισης Κοινοτικών Πόρων, την οποία σήμερα κατέχει ο κ. Κ. Τσοτσοπλίδης, αν και δεν έχουν ληφθεί οριστικές αποφάσεις.

Στο υπουργείο Παιδείας νέος γενικός γραμματέας ορίσθηκε χθες ο Δημήτρης Πλατής, αντικαθιστώντας τον Ανδρέα Καραμάνο, ο οποίος «πλήρωσε» τους ατυχείς χειρισμούς του στο ζήτημα που προέκυψε με τις Πανελλαδικές Εξετάσεις. Ο Δ. Πλατής ήταν διευθυντής του διπλωματικού γραφείου του κ. Στυλιανίδη στο υπουργείο Εξωτερικών, υπεύθυνος για ενεργειακά θέματα.

Για την προεδρία του ΕΟΤ οδεύει –εκτός απροόπτου– ο γ.γ. Καταναλωτή Γ. Οικονόμου, φίλος του Αρ. Σπηλιωτόπουλου.

Στο Κοινοβούλιο

Αλλαγές, όμως, δρομολογούνται και στη δομή της Νέας Δημοκρατίας, καθώς λόγω της περιορισμένης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας, η συνοχή και αποτελεσματικότητα της κοινοβουλευτικής ομάδας αποτελούν ένα από τα πρώτα ζητούμενα. Πληροφορίες εμφανίζουν τον βουλευτή Β΄ Πειραιώς κ. Γ. Τραγάκη ως επικρατέστερο διάδοχο του κ. Απ. Σταύρου στη θέση του γ.γ. της κοινοβουλευτικής ομάδας. Από εκεί και πέρα, όλα είναι ανοιχτά είτε για τις θέσεις που έχουν «χηρέψει» μετά τη συμμετοχή κάποιων στη νέα κυβέρνηση, όπως οι κ. Χρ. Ζώης και Κ. Τασούλας που πριν από την υφυπουργοποίησή τους κατείχαν τις θέσεις του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου και του αναπληρωτή εκπροσώπου αντίστοιχα, είτε για πόστα τα οποία κατέχουν βουλευτές οι οποίοι δεν υπουργοποιήθηκαν και σήμερα εμφανίζονται σφόδρα δυσαρεστημένοι γι’ αυτό. Την Παρασκευή, με απόφαση του πρωθυπουργού ορίστηκε ο βουλευτής Β΄ Αθηνών Παν. Παναγιωτόπουλος ως νέος κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος (στη θέση του κ. Ζώη). Για τις υπόλοιπες θέσεις, πολλά θα εξαρτηθούν από το σύνολο των τοποθετήσεων που θα γίνουν και στο επίπεδο των προέδρων των κοινοβουλευτικών επιτροπών – όπου συνήθως, μέχρι την τελευταία στιγμή πραγματοποιούνται αλλεπάλληλες «καραμπόλες».

Υψηλή δημοφιλία και υποσχέσεις. d.welle

Επισκόπηση τύπου | 25.09.2007

Υψηλή δημοφιλία και υποσχέσεις

Η ομιλία του Γκόρντον Μπράουν στο συνέδριο του Εργατικού Κόμματος και η διάσκεψη για το Μεσανατολικό απασχολούν σήμερα τον ευρωπαϊκό τύπο.

Αρχίζουμε όμως με τη δήλωση του προέδρου της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο σε συνέντευξή του στην γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung. Συγκεκριμένα σε ερώτηση της εφημερίδας, εάν η πρόταση Σαρκοζί ότι πρέπει να αποσαφηνιστούν τα σύνορα της ΕΕ σημαίνει πως ήρθε η στιγμή να αποφασίσει η ΕΕ εάν θέλει την Τουρκία ή όχι, ο πρόεδρος της Κομισιόν απάντησε: «ο πρόεδρος Σαρκοζί δεν πρότεινε να συσταθεί κάποια επιτροπή γεωγράφων. Πέραν τούτου τα σύνορα της Ευρώπης δεν μπορούν να θεσμοθετηθούν ούτε νομικά, ούτε γεωγραφικά. Όσον αφορά στην Τουρκία τα κράτη μέλη έχουν αποφασίσει ομόφωνα να διεξαχθούν ενταξιακές διαπραγματεύσεις. Η Γαλλία και η Γερμανία υποστήριξαν τότε ενεργά αυτή την απόφαση. Τίθεται ζήτημα αξιοπιστίας, εάν αμφισβητούνται οι υποχρεώσεις της ΕΕ μετά από κάθε κυβερνητική αλλαγή σε κάποια χώρα - μέλος. Ο έντιμος δρόμος είναι να αποφασιστεί το ζήτημα ένταξης της Τουρκίας μετά το αποτέλεσμα των ενταξιακών διαπραγματεύσεων και όχι εκ των προτέρων. Τελικά η απόφαση αυτή θα εξαρτηθεί από τις δυνατότητες ολοκλήρωσης της ενταξιακής διαδικασίας της Τουρκίας και από τις ικανότητες αφομοίωσης νέων μελών της ΕΕ.»

«Ο ευτυχισμένος Γκόρντον Μπράουν» είναι ο τίτλος πολλών δημοσιευμάτων του γερμανικού τύπου. Το σχόλιο της βρετανικής εφημερίδας The Independent για την ομιλία Γκόρντον Μπράουν στο συνέδριο των Βρετανών εργατικών: «επρόκειτο για έναν εμπνευσμένο λόγο, που είχε το στίγμα έμπειρου και εμβριθούς πολιτικού, αλλά είχε και πολλές ιδιομορφίες που θύμιζαν προεκλογικό πρόγραμμα, εάν παραστεί ανάγκη. Το μήνυμα είναι πάντως ξεκάθαρο: μπορεί η σαγηνευτική λάμψη του Τόνι Μπλερ να μην μεσουρανεί άλλο, αλλά το κόμμα και η χώρα μπορούν να στηρίζονται σε έναν σοβαρό, συνεπή, αξιόπιστο Γκόρντον Μπράουν, ο οποίος εργάζεται σκληρά για τους επίσης σκληρά εργαζόμενους Βρετανούς. Όμως ο Μπράουν άφησε ορισμένα ζητήματα ανοιχτά, το πρώτο: πως θα συνδυαστούν όλες αυτές οι προτάσεις και δεύτερο: πως θα καλυφθεί το τεράστιο χάσμα μεταξύ στόχων και σημερινής πραγματικότητας.»

«Ο Βρετανός πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν ζει για πρώτη φορά μια τόσο υψηλή δημοφιλία και εν μέσω ευφορίας υπόσχεται σχεδόν τα πάντα» σημειώνει η γερμανική Süddeutsche Zeitung «ο Μπράουν υποσχέθηκε σχεδόν το κέρας της αμαλθείας: υψηλότερο επίδομα μητρότητας, περισσότερους αστυνομικούς, μεγαλύτερες φοιτητικές επιδοτήσεις, περισσότερα κονδύλια για την έρευνα, αύξηση των κλινών στα νοσοκομεία. Μόνον ένα πράγμα δεν μας αποκάλυψε: από πού θα βρει τα χρήματα για όλα αυτά.»

«Συνετή πρόταση» χαρακτηρίζει την πρόταση των ΗΠΑ για συμμετοχή της Συρίας στην προετοιμαζόμενη συνάντηση για το μεσανατολικό στην Ουάσιγκτον η γερμανική εφημερίδα Tageszeitung ενώ η επίσης γερμανική Süddeutsche Zeitung προτείνει: «εάν αρχίσουν από τώρα οι καταδικαστικές απόψεις του στιλ ‘η διάσκεψη είναι ασήμαντη και επουσιώδης και δεν συμμετάσχουν όλες οι αραβικές χώρες, τότε θα πρέπει η κ. Κοντολίζα Ράις και ο Αμερικανός πρόεδρος Τζορτζ Μπους να την ματαιώσουν.»

«Οι ΗΠΑ επιδιώκουν με την πρόσκληση της Συρίας στη διάσκεψη να διαλύσουν τη συμμαχία της με το Ιράν» υποστηρίζει τέλος η αυστριακή Die Presse «το Ιράν επενδύει πολλά κεφάλαια στην σύμμαχό του Συρία: κατασκευάζει διυλιστήρια, αυτοκινητοβιομηχανία, τσιμεντοβιομηχανία. Εάν η Συρία όχι μόνον προσέλθει στην επερχόμενη διάσκεψη για το μεσανατολικό, αλλά παίξει και ρόλο για την επίλυση των προβλημάτων στο Ιράκ, τότε σπάει ο άξονας Συρίας – Ιράν.» «Ο Άσαντ είναι εξάλλου ψυχρός υπολογιστής: αυτή τη στιγμή η Τεχεράνη του προσφέρει περισσότερα από ό,τι η Ουάσιγκτον και οι Βρυξέλλες.»

Επιμέλεια: Βιβή Παπαναγιώτου

Friday, September 28, 2007

Τι γράφει ο ξένος τύπος. από καθημερινή

THE DAILY STAR

Ευσεβείς πόθοι, αλλά...

Πριν από λίγες ημέρες ο υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Μπερνάρ Κουσνέρ σχολίασε με πολύ γαλλικό τρόπο την πραγματική σημασία της ειρηνευτικής διάσκεψης για το Μεσανατολικό, τον προσεχή Νοέμβριο. Ούτε λίγο ούτε πολύ, δήλωσε ότι θεωρεί τη διάσκεψη «ευσεβή πόθο», παρότι από μόνη της η ιδέα είναι σημαντική. Η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Κοντολίζα Ράις έκανε ελαφρώς πιο ενδιαφέροντα τα πράγματα, όταν ανακοίνωσε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ελπίζουν να καλέσουν τα μέλη της αραβικής επιτροπής ειρήνης, προκειμένου να συμμετάσχουν. Ανάμεσά τους η Συρία και ο Λίβανος. Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Εχουντ Ολμερτ δήλωσε την περασμένη Δευτέρα ότι το Ισραήλ αποδέχεται τη συμμετοχή της Συρίας, εφόσον η Δαμασκός ακολουθεί τους κανόνες, οι οποίοι ορίστηκαν από το διεθνές Κουαρτέτο και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι αραβικές χώρες επέδειξαν σχετική αδιαφορία για το αν θα συμμετάσχουν στις συνομιλίες, υποστηρίζοντας ότι η ατζέντα, οι στόχοι και οι συμμετέχοντες οφείλουν να διατυπώσουν με σαφήνεια στις θέσεις τους πριν από οποιαδήποτε απόφαση.

Θα πρέπει, πάντως, όλοι να αντιληφθούν ότι βρίσκεται μπροστά τους η πιθανότητα μιας ουσιαστικής διαδικασίας προς την ειρήνη, γι’ αυτό και οφείλουν να δώσουν την ενδεδειγμένη βαρύτητα. Το γεγονός ότι οι βασικοί συντελεστές επανέρχονται επί του θέματος και ενδιαφέρονται για την καταγραφή προόδου σημαίνει ότι επιθυμούν την επίλυση του Μεσανατολικού μέσα από ειρηνευτικές συνομιλίες μάλλον και όχι μέσα από συνεχείς συγκρούσεις.

Ωστόσο, στην όλη υπόθεση υπάρχουν δύο μελανά σημεία αναφορικά με τη νομιμότητα και τα κίνητρα. Η νομιμότητα αφορά στο αν οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι η κατάλληλη χώρα για να οδηγήσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων τα εμπλεκόμενα μέρη. Η Ουάσιγκτον δεν είναι εξουσιοδοτημένη από κανένα να προωθήσει μια διαρκή αραβο-ισραηλινή ειρήνη. Ας δούμε όμως και τα κίνητρα των ΗΠΑ. Για πολλούς το ξαναζεσταμένο ενδιαφέρον της κυβέρνησης Μπους για την προώθηση των διαπραγματεύσεων σχετίζεται με την προσπάθειά της να ξεπεράσει ή να καλύψει τις αποτυχίες της σε θέματα εξωτερικής πολιτικής.

Ωστόσο, αυτό που ο Κουσνέρ περιγράφει ως «ευσεβείς πόθους» μένει να αποδειχθεί, γιατί στην προκειμένη περίπτωση θα αξίζουν όλα τα βραβεία του κόσμου οι συντελεστές της διάσκεψης αν καταφέρουν να διαμορφώσουν πλαίσιο ειρήνης.

KOMMERSANT

Τουρκμενιστάν και πετρέλαιο

Με την παραδοχή ότι επικρατεί ένταση στις σχέσεις της χώρας του με τη Ρωσία εξαιτίας διαφορών στο θέμα του φυσικού αερίου εγκαινίασε τις επαφές του στις ΗΠΑ -όπου μετέβη για πρώτη φορά- ο Τουρκμένος ηγέτης Γκουρμπανγκούλι Μπερντιμουχαμέντοφ. Πηγές προσκείμενες στον Τουρκμένο πρόεδρο ανέφεραν ότι η ένταση πηγάζει από την επιθυμία της κυβέρνησης του Τουρκμενιστάν να αυξήσει την τιμή του φυσικού αερίου, που πωλεί στον ρωσικό κολοσσό Gazprom, στα 150 δολάρια ανά χίλια κυβικά μέτρα. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να γίνει μόνο κατά παράβαση των συμφωνιών που ήδη ισχύουν. Ωστόσο, εάν η Ρωσία τελικά συμφωνήσει στην αύξηση της τιμής με σκοπό να διατηρήσει την ενεργειακή της συμμαχία με το Τουρκμενιστάν, η Ουκρανία θα είναι η πρώτη που θα κληθεί να πληρώσει...

CORRIERE DELLA SERA

Ο ρόλος της Κίνας

Η Κίνα μπορεί να παίξει τώρα πρωταγωνιστικό ρόλο, καθώς έχει πολύ στενές σχέσεις με το καθεστώς στη Μιανμάρ. Το Πεκίνο πουλάει όπλα και αγοράζει φυσικό αέριο και συνεπώς έχει γεωστρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή. Τις πρώτες ημέρες η Κίνα προτίμησε τη σιωπή για να καλέσει μόλις την Τετάρτη στρατιωτικούς και αντιπολίτευση στο τραπέζι του διαλόγου. Το Πεκίνο φέρεται να προσπάθησε μέχρι και την τελευταία στιγμή να αποφευχθεί η κλιμάκωση της κρίσης. Οπως τώρα αρχίζει να επικρατεί μια νευρικότητα. Μια επανάσταση στα σύνορά της μπορεί να γίνει επικίνδυνη, αν όχι και μεταδοτική.

THE TIMES

Αγωνία για τη Μιανμάρ

Η μεγάλη αναταραχή στις πόλεις της Μιανμάρ και η τακτική της βίαιης καταστολής του στρατιωτικού καθεστώτος αποτελούν ίσως ένα σπουδαίο πείραμα για τη διεθνή κοινότητα: αν θα καταστεί δυνατόν να επηρεαστεί μια χώρα, της οποίας οι ηγέτες έχουν επιλέξει την πλήρη απομόνωση. Οι εκκλήσεις για επιβολή περισσότερων κυρώσεων εκ μέρους του Βρετανού πρωθυπουργού Γκόρντον Μπράουν και του Αμερικανού προέδρου Τζορτζ Μπους για την επιβολή περισσότερων κυρώσεων.

Τα αποτελέσματα των κυρώσεων σε βάρος ενός καθεστώτος, το οποίο δεν ενδιαφέρεται για την ευημερία των ανθρώπων του είναι ισχνά. Ωστόσο, έχει σημασία να μην δούμε τους στρατηγούς να προκαλέσουν ένα ακόμη πλήγμα στην ηγέτιδα του δημοκρατικού κινήματος Αουνγκ Σαν Κιί.Οποιαδήποτε προσπάθεια πάταξης των διαδηλώσεων, όπως το 1988, θα προκαλέσει πολύ μεγαλύτερο κόστος. (Παρ’ όλα αυτά, ο στρατός άνοιξε πυρ προχθές εναντίον των βουδιστών μοναχών).

Ενδεχομένως μια πιο σθεναρή στάση εκ μέρους της διεθνούς κοινότητας θα ενεθάρρυνε την Κίνα και την Ινδία να ασκήσουν απ’ ευθείας πίεση στο καθεστώς.

Οι διεθνείς αντιδράσεις, πάντως, είναι αποτέλεσμα της ελευθερίας που μας δίνει το Διαδίκτυο, αλλά και η επικοινωνία μέσω των κινητών τηλεφώνων, καθώς στάλθηκαν εικόνες παντού στον κόσμο, εικόνες από τις διαδηλώσεις και από τις συγκρούσεις. Κι είναι αυτό το στοιχείο που θα αποδειχθεί ισχυρότερο απο οποιοδήποτε άλλο στο παρελθόν.

LA REPUBBLICA

Η διπλωματία των κυρώσεων

Ο στρατός σκοτώνει, η Μιανμάρ βυθίζεται στον τρόμο, ένας από τους πιο δυστυχισμένους λαούς του κόσμου ζητά βοήθεια και διατρέχει τον κίνδυνο να αντιμετωπίσει μόνος του τη μάχη. Για να έχει ήσυχη τη συνείδησή της η Δύση επαναφέρει τη διπλωματία των κυρώσεων, απειλώντας να απομονώσει μια χώρα την οποία οι στρατιωτικοί έχουν μετατρέψει εδώ και καιρό σε φρούριο.

THE NEW ANATOLIAN

Αμερικανικό νομοσχέδιο

Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ανοικτά δηλώσει ότι αντιτίθενται στην ενεργειακή συμφωνία Τουρκίας - Ιράν. Η Αγκυρα από την πλευρά της, επίσης ανοικτά, έχει καταστήσει σαφές στην Ουάσιγκτον ότι θα προχωρήσει προς αυτήν την κατεύθυνση και μάλιστα ταχύτατα.

Είναι προφανές, επομένως, ότι βρισκόμαστε σε τροχιά σύγκρουσης, η οποία ενδεχομένως να αποβεί επιβαρυντική. Το Ιράν χρειάζεται τη βοήθεια της Τουρκίας για να αναπτύξει τις πηγές φυσικού αερίου, τη στιγμή που οι Ηνωμένες Πολιτείες σχεδιάζουν να ανακόψουν αυτήν την πορεία. Ετσι, οι αμερικανικές εταιρείες, οι οποίες δραστηριοπούνται στην εκμετάλλευση του φυσικού αερίου και του πετρελαίου έχουν εγκλωβιστεί στην αμερικανική νομοθεσία. Αλλά η αμερικανική νομοθεσία δεν στοχεύει μόνον αμερικανικές εταιρείες. Καλύπτει όλες τις ξένες, οι οποίες επενδύουν περισσότερα από 20 εκατ. δολάρια στην ιρανική πετρελαιοβιομηχανία. Την περασμένη Τρίτη, η Βουλή των Αντιπροσώπων ψήφισε υπέρ ενός νέου πακέτου κυρώσεων, με βάση τις οποίες απαγορεύονται οι αμερικανικές και ξένες επενδύσεις στο Ιράν. Αυτή η κίνηση μοιάζει με ωρολογιακή βόμβα που θα επηρεάσει τις τουρκο-αμερικανικές σχέσεις και θα βλάψει τις σχέσεις της Ουάσιγκτον με την Ευρώπη. Πίσω από το νομοσχέδιο επιβολής αυστηρότερων κυρώσεων βρίσκεται το πανίσχυρο εβραϊκό λόμπι.


δυναμική αλλά και κοινωνική..οικονομία- καθημερινή

Δυναμική αλλά και κοινωνική οικονομία
Τι θα πει ο πρωθυπουργός σήμερα στη Βουλή

Της Ελλης Τριανταφυλλου

Tην εξασφάλιση διατηρήσιμης και αειφόρου ανάπτυξης, στηριγμένης σε μια δυναμική οικονομία, με ταυτόχρονη ενίσχυση των κοινωνικών πτυχών της ασκούμενης πολιτικής, θα θέσει σήμερα ως κυρίαρχες προτεραιότητες της κυβέρνησης για την τρέχουσα τετραετία ο πρωθυπουργός κ. Κ. Καραμανλής. Κατά την ομιλία του, με την οποία θα ανοίξει την τριήμερη ανάγνωση των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης, ο κ. Καραμανλής θα δεσμευτεί για την ταχύτατη ψήφιση όλων των σχεδίων νόμου, που παρουσιάστηκαν προεκλογικά, αλλά δεν ψηφίστηκαν λόγω της πρόωρης προσφυγής στις κάλπες, με πρώτα εκείνα για το μισθολόγιο των Ενόπλων Δυνάμεων, της κατάργησης του φόρου κληρονομιάς και γονικών παροχών και της απαλλαγής από φόρους της πρώτης κατοικίας, της ρύθμισης οφειλών προς τα ασφαλιστικά Ταμεία, τη δημιουργία του Εθνικού Ταμείου Κοινωνικής Συνοχής για τη στήριξη των πολιτών που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, τη χορήγηση πολυτεκνικού επιδόματος στις τρίτεκνες οικογένειες.

Οπως διαβεβαιώνουν συνεργάτες του πρωθυπουργού, ο κ. Καραμανλής δεν προτίθεται να εμπλακεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο στα εσωτερικά του ΠΑΣΟΚ και ως εκ τούτου θα αντιμετωπίσει τον κ. Γ. Παπανδρέου αυστηρώς θεσμικά και χωρίς αναφορές που θα μπορούσαν να δυναμιτίσουν το κλίμα έντασης στην αξιωματική αντιπολίτευση. Κατά ορισμένες πληροφορίες, οι οποίες, πάντως, δεν επιβεβαιώνονται επισήμως, ο κ. Καραμανλής θα αφήσει ανοικτό το θέμα αλλαγής του υφιστάμενου εκλογικού νόμου.

Ο πρωθυπουργός θα δεσμευτεί εκ νέου για την καθιέρωση (από το 2009) Κατώτατης Εθνικής Σύνταξης, που θα υπερβαίνει τα όρια της φτώχειας, και θα αναδείξει την επίλυση του Ασφαλιστικού ως μία από τις βασικές προτεραιότητες για τη νέα τετραετία. Στόχος, όπως θα τονίσει, η δημιουργία ενός σύγχρονου, δίκαιου και βιώσιμου ασφαλιστικού συστήματος. Ακόμη, θα επαναλάβει τη βούληση της κυβέρνησης για συνεννόηση και διάλογο με κόμματα και φορείς -ο οποίος, ωστόσο, όπως θα αποσαφηνίσει, θα κινηθεί εντός αυστηρού χρονοδιαγράμματος για να μην καταλήξει «διαλογος για τον διάλογο», όπως συνέβη στην υπόθεση της εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης. Για την τελευταία, ο πρωθυπουργός θα τονίσει τη βούληση της κυβέρνησης να προχωρήσει σε αναγέννηση του Δημόσιου Πανεπιστημίου, αναμόρφωση των προγραμμάτων σπουδών στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και την καθιέρωση (σε βάθος χρόνου) νέου συστήματος εισαγωγής στα Ανώτερα και Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, ενώ θα επαναλάβει την αμετακίνητη θέση του υπέρ της αναθεώρησης του άρθρου 16 του Συντάγματος.

Εμφαση θα δώσει ο πρωθυπουργός και στις πρωτοβουλίες που προγραμματίζονται για τον εκσυγχρονισμό της δημόσιας διοίκησης, τον περαιτέρω περιορισμό της γραφειοκρατίας και τη μετατροπή του κράτους σε φιλικό προς τον πολίτη. Θα προαναγγείλει, μάλιστα, τον διάλογο για τη μεγάλη μεταρρύθμιση στη διοικητική δομή της χώρας, ο οποίος, όπως θα τονίσει, θα ανοίξει άμεσα.

Ιδιαίτερη αναφορά θα κάνει ο κ. Καραμανλής στο σχέδιο για την ανασυγκρότηση των πυρόπληκτων περιοχών, το οποίο αποτελεί προσωπική του δέσμευση και θα χαρακτηρίσει μείζονα προτεραιότητα της κυβέρνησης την προστασία του περιβάλλοντος.

βαρύ το κλίμα.......καθημερινή

Βαρύ το κλίμα στους βουλευτές μετά την προχθεσινή θύελλα

Παρά την πανηγυρική ατμόσφαιρα που σχεδόν πάντα κυριαρχεί στις πρώτες συνεδριάσεις της βουλής, το κλίμα ήταν και χθες βαρύ στο κοινοβούλιο, με τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να μην κρύβουν την έντονη ανησυχία τους για την πολωτική κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στους κόλπους της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Σε όλες σχεδόν τις συζητήσεις έξω από την ολομέλεια, όσοι πρόσκεινται στον κ. Βενιζέλο αναρωτιούνταν «αν ο Γιώργος προτίθεται να οδηγήσει το κόμμα ακόμη και σε διάσπαση», ενώ τα πηγαδάκια του αντίπαλου «στρατοπέδου» μονοπωλούσαν οι συζητήσεις για τη στάση που κράτησε ο κ. Σημίτης στην προχθεσινή θυελλώδη συνεδρίαση. Οι περισσότεροι δεν έκρυβαν μάλιστα τη δυσαρέσκειά τους, υποστηρίζοντας ότι «ο πρώην πρωθυπουργός απέδειξε με την παρέμβασή του πως η ουδετερότητα που δήθεν έχει επιλέξει είναι επίπλαστη, καθώς είναι σαφές πλέον ότι υποστηρίζει την υποψηφιότητα Βενιζέλου».

Η τρίτη λύση

Αλλοι πάλι, χωρίς να κρύβουν τον προβληματισμό τους, απέφευγαν τις κουβέντες για τους αντιπάλους και μιλούσαν για το ενδεχόμενο της λεγόμενης τρίτης λύσης. Δεν ήταν λίγοι μάλιστα όσοι υποστήριζαν ότι τα προχθεσινά γεγονότα πιθανώς ενισχύουν το ενδεχόμενο να υπάρξει και μια τρίτη «ενδιάμεση και ενωτική» υποψηφιότητα, φωτογραφίζοντας την κ. Αννα Διαμαντοπούλου, η οποία, σημειωτέον, εθεάθη στο Κολωνάκι λίγο πριν έρθει στη Βουλή μαζί με τον κ. Κ. Σημίτη. Το σενάριο αυτό ωστόσο δεν το συμμερίζονταν όλοι, ενώ είναι ενδεικτικό ότι ο κ. Ανδ. Λοβέρδος, μιλώντας σε δημοσιογράφους, αφού τους εκμυστηρεύθηκε ότι προχθές ανησύχησε ακόμη και για την ενότητα του κόμματος, διατύπωνε την εκτίμηση ότι η προχθεσινή κρίση μάλλον αναβάλλει την εκδήλωση οποιασδήποτε άλλης υποψηφιότητας, χωρίς πάντως να την αποκλείει για την επόμενη εβδομάδα.

Ενα άλλο θέμα που απασχολούσε τις συζητήσεις ήταν και ο τρόπος που θα διεξαχθεί η ψηφοφορία για τη νέα ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αλλοι υποστήριζαν ότι θα πρέπει η εκλογή να είναι εντελώς «ανοιχτή» και να μπορεί κάποιος να ψηφίσει ακόμη και την τελευταία στιγμή, επιδεικνύοντας απλώς την ταυτότητά του, ενώ άλλοι δεν έκρυβαν τον προβληματισμό τους για τη συγκεκριμένη πρόταση, υποστηρίζοντας ότι ειδικώς αν η μάχη κριθεί με μικρή διαφορά, ο ηττημένος θα αμφισβητήσει ολόκληρη τη διαδικασία.

Με τις απρόβλεπτες εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ, επιβεβαιώθηκε, τέλος, πως όταν το ένα εκ των δύο μεγάλων κομμάτων δοκιμάζεται σοβαρά, τα έμπειρα στελέχη του άλλου όχι μόνον δεν επιχαίρουν, αλλά ακόμη και ανησυχούν. Και τούτο διότι γνωρίζουν πως μια σοβαρή κρίση στον αντίπαλο, συχνά έχει παρενέργειες, και στο έτερο μεγάλο κόμμα, πόσω μάλλον όταν διακυβεύεται ακόμη και η συνοχή του. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλά ήταν χθες τα διακομματικά πηγαδάκια με βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, όπου οι δεύτεροι ενημερώνονταν από τους πρώτους, υπενθυμίζοντάς τους παρελθούσες κρίσεις και του σημερινού κυβερνώντος κόμματος. Σε ένα απ’ αυτά, μάλιστα, ο κ. Σουφλιάς έλεγε στον κ. Μ. Ανδρουλάκη ότι οι βουλευτές σε αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει να είναι ψύχραιμοι και να επιδεικνύουν αυτοσυγκράτηση, υπενθυμίζοντάς του, χαριτολογώντας, ότι «εγώ στις κρίσεις της Ν.Δ. ήμουν πάντα με τους χαμένους».

Ιστορική αποκατάσταση

Ιστορική αποκατάσταση. Στην τηλεόραση σήμερα το βράδυ αντίκρυζα, να, κάποιες τελετές στην Μόσχα ,μέσα στον καθεδρικό ναό τους ,με τα φέρετρα των τελευταίων αυτοκρατόρων τους , αυτών πούχαν εκτελεστεί κατά την 8βριανή επανάσταση . Ειναι λένε κομμάτι της ιστορίας μας. Αραγε τι θάλεγαν οι Ελληνες ιστορικοί και πολιτικοί για την αποκατάσταση της μνήμης ,οπου πρέπει ,του ιστορικού πρωθυπουργού της χώρας κατά το 1940? Ναι αυτού που είπε το ΟΧΙ στον επιδρομέα. Καίτοι εγώ παληός νομίζω να ξεχνώ τ¨΄ονομά του ,μπάς και ήταν ο Ι..Μεταξάς? Τι λέτε ?Λορνιόν.-

διάλογος -συνεννόηση-σύνθεση . από ΑΝΑ

Κ. Καραμανλής: "Διάλογος - Συνεννόηση - Σύνθεση" 28/09/2007

Κ. Καραμανλής: "Διάλογος - Συνεννόηση - Σύνθεση"

Με το τρίπτυχο "διάλογος, συνεννόηση, σύνθεση», αλλά και αποφασιστικότητα που δεν συμβιβάζεται με αναβολές, ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, κατά τη διάρκεια της παρουσίασης των προγραμματικών δηλώσεων της κυβέρνησης στη Βουλή, προδιέγραψε το πλαίσιο εντός του οποίου θα κινηθεί η κυβερνητική πολιτική την νέα τετραετία.

Ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε επίσης ότι το προσεχές διάστημα θα τεθεί θέμα αλλαγής του εκλογικού νόμου και τόνισε ότι οι πολίτες έδωσαν στη ΝΔ ισχυρή εντολή για τη συνέχιση των μεταρρυθμίσεων χωρίς καθυστερήσεις.

Ακόμη ανακοίνωσε ότι από την 1η Ιανουαρίου του 2008 θα ισχύσουν οι βασικές προεκλογικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης για αύξηση του ΕΚΑΣ, των συντάξεων του ΟΓΑ, την οικονομική εξίσωση του επιδόματος των τριτέκνων με τους πολυτέκνους, το νέο μισθολόγιο των στελεχών των Ενόπλών Δυνάμεων, την Εθνική Σύνταξη, την κατάργηση του φόρου ακινήτων για την πρώτη κατοικία και την κατάργηση του φόρου κληρονομιάς.

Ο πρωθυπουργός ανέφερε ότι τα αιτήματα της κοινωνίας συνδιαμορφώνουν το σχέδιο της κυβέρνησης και τόνισε ότι δεν συμβιβάζεται «με τίποτα λιγότερο από αυτά που δεσμευθήκαμε προεκλογικά».

Παράλληλα έδωσε έμφαση στην ανάγκη επίλυσης του Ασφαλιστικού, μετά από διάλογο με την κοινωνία και τους φορείς που την εκφράζουν, δεσμευόμενος ότι δεν θα μειωθούν οι συντάξεις και δεν θα αυξηθούν τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης.

«Βεβαιώνω όλους τους πολίτες ότι τα αιτήματά τους είναι αμετάθετοι στόχοι της πολιτικής μας. Η εντολή και η εμπιστοσύνη τους είναι κυβερνητική δέσμευση», είπε ο πρωθυπουργός, προσθέτοντας ότι απορρίπτει την πόλωση και την οξύτητα.

«Το τρίπτυχο διάλογος, συνεννόηση και σύνθεση, θα χαρακτηρίζει την πολιτική μας. Διάλογος για την επίτευξη αποτελέσματος. Συνεννόηση για την αντιμετώπιση προβλημάτων. Σύνθεση για την επίτευξη κοινών στόχων», είπε ο πρωθυπουργός, επισημαίνοντας ότι η κυβέρνηση δεν διεκδικεί την αποκλειστικότητα ιδεών, αλλά το καλύτερο για τον τόπο. «Είμαστε κυβέρνηση όλων των ελλήνων», τόνισε ο Κώστας Καραμανλής.

Αναφερόμενος στις προτεραιότητες της κυβέρνησης ανέφερε ως πρώτη την ανασυγκρότηση των πυρόπληκτων περιοχών και των πολιτών που επλήγησαν από τις πυρκαγιές του καλοκαιριού. Έκανε σύντομη αναφορά στα μέτρα που ελήφθησαν και αναφέρθηκε στις επόμενες κινήσεις, λέγοντας ότι στόχος είναι η αναγέννηση του παραγωγικού ιστού των πυρόπληκτων περιοχών και η παραμονή των πολιτών στις εστίες τους. Είπε ότι τα έργα στην Αρχαία Ολυμπία προχωρούν και όλα θα είναι έτοιμα πολύ πριν την τελετή αφής της Ολυμπιακής φλόγας, ενώ έκανε αναφορά στην πορεία των αντιπλημμυρικών και αντιδιαβρωτικών έργων. Εφαρμόζονται, παράλληλα, όπως είπε, συγκεκριμένα μέτρα για τη στήριξη των επιχειρήσεων στους πυρόπληκτους Νομούς. Επισπεύδεται η αξιολόγηση επενδυτικών σχεδίων. Προκηρύσσονται νέες δράσεις για την ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, της γυναικείας και νεανικής επιχειρηματικότητας και, τέλος, εντάσσονται οι πυρόπληκτες περιοχές στα προγράμματα Κοινωνικού Τουρισμού.

Επόμενη προτεραιότητα, είπε ο πρωθυπουργός, είναι η συνέχιση της δημοσιονομικής προσαρμογής για την επίτευξη του στόχου για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς μέχρι το 2010 και τόνισε:

«Δημιουργήσαμε στέρεες βάσεις για το αύριο. Δεν επαναπαυόμαστε όμως. Στόχος μας είναι να πετύχουμε περισσότερα».

Ο πρωθυπουργός έκανε ειδική μνεία στην στόχευση για σημαντική μείωση στα ελλείμματα των ΔΕΚΟ και τόνισε θα συνεχιστούν παράλληλα οι μεταρρυθμίσεις που - όπως είπε- εγγυώνται υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Αναφέρθηκε στην ολοκλήρωση της φορολογικής μεταρρύθμισης, λέγοντας ότι μέχρι το 2009 θα μειωθεί ο συντελεστής φορολόγησης των νοικοκυριών στο 25% , ενώ έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και της λαθρεμπορίας καυσίμων, μέσω της ενίσχυσης των ελεγκτικών μηχανισμών και της σύστασης Εθνικού Συμβουλίου για την πάταξη της φοροδιαφυγής.

Στις άμεσες προτεραιότητές της κυβέρνησης, όπως ανέφερε ο Κώστας Καραμανλής, είναι, ακόμη, η ανάπτυξη νέων δράσεων, θεσμών και προγραμμάτων, για την περαιτέρω ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων κι η επέκταση των Συμπράξεων του Δημόσιου με τον Ιδιωτικό Τομέα, για την αναβάθμιση των μεταφορικών και των κοινωνικών υποδομών. Επίσης προτεραιότητα είναι η εξυγίανση των ΔΕΚΟ, ώστε να υπάρξει εξοικονόμηση πόρων, αλλά και ουσιαστική βελτίωση των υπηρεσιών που παρέχουν στους πολίτες.

Ο Κώστας Καραμανλής αναφερόμενος στην Ολυμπιακή Αεροπορία είπε ότι συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή προκειμένου να εξευρεθεί λύση στο πρόβλημα, ενώ ανακοίνωσε ότι καταργούνται οι Ειδικοί Λογαριασμοί των υπουργείων και εντάσσονται στον Γενικό Προϋπολογισμό του Κράτους.

Ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε προτεραιότητα της κυβέρνησης την περιφερειακή ανάπτυξη και τόνισε ότι το 80% του Δ' ΚΠΣ θα διοχετευθεί στην περιφέρεια και θα επενδυθεί στην δημιουργία υποδομών.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην Κοινωνία της Γνώσης, ξεκαθαρίζοντας ότι δέσμευση της κυβέρνησης είναι να συνεχίσει την Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση, με σταθερό στόχο την ποιοτική αναβάθμιση της Παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης. «Ιδίως, μάλιστα, την ενδυνάμωση της αυτοτέλειας του Λυκείου, αλλά και την καθιέρωση, σε βάθος χρόνου, νέου συστήματος εισαγωγής στην Ανώτατη και Ανώτερη Εκπαίδευση», είπε ο πρωθυπουργός.

Μιλώντας για το Ασφαλιστικό ο κ.Καραμανλής είπε ότι η βασική αρχή της πολιτικής της κυβέρνησης είναι ξεκάθαρη:

«Τα μεγάλα ζητήματα της κοινωνίας δεν αντιμετωπίζονται ερήμην της κοινωνίας. Αντιμετωπίζονται όταν η κοινωνία γνωρίζει καλά τα δεδομένα και τις προοπτικές που διαγράφονται. Αντιμετωπίζονται όταν η κοινωνία συμμετέχει τόσο στον προβληματισμό, όσο και στην αναζήτηση λύσεων, απορρίπτοντας ωραιοποιήσεις και επιβάλλοντας υπευθυνότητα. Για το σκοπό αυτό, ανοίγουμε, άμεσα, ευρύτατο, υπεύθυνο διάλογο με όλες τις πολιτικές δυνάμεις και όλους τους κοινωνικούς εταίρους», είπε. Ο πρωθυπουργός τόνισε ότι προτεραιότητα δίδεται στην ενοποίηση Ταμείων και Κλάδων, στην αναδιάρθρωση των ασφαλιστικών φορέων, στον επανακαθορισμό των βαρέων και ανθυγιεινών επαγγελμάτων και στη θεσμοθέτηση κινήτρων για την παραμονή στην εργασία, όσων το επιθυμούν, και πέρα από τα όρια συνταξιοδότησης.

Ο κ.Καραμανλής έκανε εκτενή αναφορά στο πρόγραμμα δημοσίων έργων που είτε εκτελείται είτε έχει προγραμματιστεί για το άμεσο μέλλον, στην έμφαση που δίνει η κυβέρνηση στην προστασία του περιβάλλοντος και στην πολιτική για την ανάπτυξη της ψηφιακής τηλεόρασης στην χώρα μας.

Τέλος ο πρωθυπουργός έκανε αναφορά στο κράτος το οποίο χαρακτήρισε «μεγάλο ασθενή», λέγοντας ότι η κυβέρνηση έκανε σημαντικά βήματα που δεν αρκούν όμως, λέγοντας ότι πρέπει να γίνουν περισσότερα.

Ο κ.Καραμανλής χαρακτήρισε δέσμευση, αλλά και εθνικό χρέος, την προώθηση του εκτελεστικού νόμου του Συντάγματος για την άσκηση του εκλογικού δικαιώματος από τους εκλογείς που βρίσκονται εκτός Επικράτειας και είπε ότι το προσχέδιο έχει ήδη δοθεί, τόσο στα κόμματα, όσο και στο Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού, για να υπάρξει γόνιμη συμμετοχή όλων στην τελική διαμόρφωσή του.

Για τον εκλογικό νόμο ο πρωθυπουργός ήταν σαφής, λέγοντας ότι η κυβέρνηση θα προχωρήσει στην τροποποίησή του το αμέσως προσεχές διάστημα.

Περιέγραψε το πλαίσιο στο οποίο θα κινείται ο νέος εκλογικός νόμος λέγοντας:

«Με βάση τις αρχές μας και με σεβασμό στους θεσμούς, αποφύγαμε οποιονδήποτε αιφνιδιασμό. Ο ισχύων εκλογικός νόμος δοκιμάστηκε στην πράξη. Σήμερα είναι πλέον σαφές πως χρειάζεται ένας εκλογικός νόμος που ενισχύει την κυβερνητική σταθερότητα, αλλά και που δεν θίγει την αναλογικότητα. Αυτόν τον διττό στόχο θα υπηρετεί ο νέος εκλογικός νόμος».

Τέλος αναφέρθηκε στην εξωτερική πολιτική, μιλώντας για βιώσιμη λύση στο Κυπριακο με βάση τα ψηφίσματα του ΟΗΕ, για στήριξη της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας υπό τις προϋποθέσεις που θέτει η ΕΕ και επανέλαβε την θέση της κυβέρνησης για την ΠΓΔΜ:

«Εάν πράγματι τα Σκόπια επιθυμούν να ενταχθούν στους ευρωατλαντικούς θεσμούς, οφείλουν να σέβονται στο ακέραιο τις Συμφωνίες και να εγκαταλείψουν την αδιαλλαξία, για να βρεθεί κοινά αποδεκτή λύση στην εκκρεμότητα της ονομασίας τους. Αυτές είναι οι θέσεις μας. Και οι θέσεις αυτές είναι ξεκάθαρες», τόνισε.



Συναντήσεις Δ. Σιούφα με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και τον πρωθυπουργό

Το πρωί ο νεοκλεγείς πρόεδρος της βουλής Δ.Σιούφας επισκέφθηκε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια. Τόνισε ότι η επίσκεψή του αυτή εκφράζει τη βαθιά εκτίμησή του, το σεβασμό του και την αναγνώρισή του προς το πρόσωπο του προέδρου της Δημοκρατίας.

''Ο κ. Παπούλιας τιμά το ύπατο αξίωμα της πολιτείας και εκφράζει την εθνική ομοψυχία'', υπογράμμισε εξερχόμενος του Προεδρικού Μεγάρου ο πρόεδρος της Βουλής.

Στη συνέχεια ο κ.Σιούφας συναντήθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου και με τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή. Ο κ. Σιούφας μετά τη συνάντηση δήλωσε ότι η συνάντησή του με τον πρωθυπουργό είχε συμβολικό και ουσιαστικό περιεχόμενο.

Και πρόσθεσε "τον ευχαρίστησα για τη μεγάλη τιμή που μου έκανε να με προτείνει για πρόεδρο της Βουλής και είχαμε μία πρώτη συζήτηση για το έργο που θα έχει η Βουλή το επόμενο διάστημα".

Συνάντηση με τον Γ. Παπανδρέου

Τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Γιώργο Παπανδρέου επισκέφθηκε στο γραφείο του στη Βουλή,ο νέος Πρόεδρος του Σώματος Δημήτρης Σιούφας.

Μετά την - περίπου 15 λεπτών - συνάντηση των δύο ανδρών, ο κ. Σιούφας τόνισε σε δήλωσή του ότι επισκέφθηκε τον κ. Γ. Παπανδρέου ως «πολιτειακό παράγοντα» στο πλαίσιο των σχετικών επαφών του.



*** Στο μεταξύ, με απόφαση του πρωθυπουργού και προέδρου της ΝΔ Κώστα Καραμανλή ορίζεται ως Κοινοβουλευτικός Εκπρόσωπος του κόμματος ο Βουλευτής Β΄ Εκλογικής Περιφέρειας Αθηνών Πάνος Παναγιωτόπουλος.