Το νέο μας blog είναι http://havdata.blogspot.com/ ****** [επιλογές από την ειδησεογραφία του διαδικτύου, σχόλια, νέα τοπικού ενδιαφέροντος, ¨κι¨ ό,τι άλλο τύχει]. [A selection of news, comments, and topics of interest]. [ Ελα να ζήσεις την ζωή σου έξω κάμποσες δεκαετίες νεοέλληνα για να καταλάβεις την προνομιακή της Ελλάδας ύπαρξη, στον χώρο στον χρόνο στο κλίμα στη θάλασσα στο αρχιπέλαγος και στην ζωή]. λορνιόν

Sunday, August 31, 2014

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΓΚΟΣ Μέση Ανατολή, Ουκρανία, και στη μέση η Ευρώπη

ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΓΚΟΣ

Μέση Ανατολή, Ουκρανία, και στη μέση η Ευρώπη

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
Σ​​τα μεγάλα προβλήματα της Ευρώπης, αυτά που έγιναν αισθητά με την κρίση η οποία ξεκίνησε με την κατάρρευση αμερικανικών τραπεζών το 2008, όπως επισημαίνει συχνά η Αγκελα Μέρκελ (η Ελλάδα πάντως δεν χρεοκόπησε γι’ αυτόν τον λόγο), προστέθηκαν τελευταία δύο ακόμη: η ένταση που κλιμακώνεται στην Ουκρανία και τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή, αλλά και στη Βόρεια Αφρική. Οι συνέπειες είναι ήδη ορατές και έχουν άμεση σχέση με την ασφάλεια, την οικονομία τη λαθρομετανάστευση τώρα, το μέλλον της Ευρώπης αργότερα. Γι’ αυτό και για πρώτη φορά το Βερολίνο δεν κρύβει ότι ανησυχεί και μαζί του και άλλες πρωτεύουσες.

Εχει μεγάλη σημασία, αλλά δεν είναι του παρόντος η αναζήτηση των αιτίων και η υπενθύμιση της αφετηρίας του διπλού κινδύνου που απειλεί την Ευρώπη. Η Δύση, δηλαδή οι ΗΠΑ και οι μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, δεν είναι άμοιρη ευθυνών, όπως βέβαια δεν είναι άμοιροι ευθυνών και διάφοροι άλλοι που εμπλέκονται στα γεγονότα της Μέσης Ανατολής ή εκείνοι που ρίχνουν λάδι στη φωτιά της Ουκρανίας. Αυτό όμως που προέχει είναι πρώτον, να γίνουν πλήρως αντιληπτοί από κυβερνήσεις και κοινωνίες οι κίνδυνοι που περικυκλώνουν την Ευρώπη και δεύτερον, να αποφασιστεί με ενιαίο τρόπο η αντιμετώπισή τους στη βάση των ευρωπαϊκών συμφερόντων και όχι για να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις τρίτων σημαντικών παραγόντων της διεθνούς σκηνής.

Με αυτή την έννοια και στη σημερινή συγκυρία, η Ευρώπη δεν θέλει την αναταραχή στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική, την αύξηση της επιρροής των ακραίων μουσουλμάνων και των τζιχαντιστών, την έξαρση της τρομοκρατίας στα εδάφη της, την πλημμυρίδα της λαθρομετανάστευσης, την αποκοπή της από πηγές ενέργειας ή την άνοδο των τιμών της, την αντικατάσταση της εξάρτησής της από μία πλευρά με εξάρτηση από άλλη, τις κυρώσεις προς και από τη Ρωσία, τη συνέχιση των μαχών στην Ανατολική Ουκρανία, την αύξηση των κονδυλίων για την άμυνα, τη μεγέθυνση στον εδαφικό χώρο της των ισλαμικών πληθυσμών που δεν μπορούν να προσαρμοστούν στον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής.

Αντίθετα θέλει την αποφασιστική ήττα των ακραίων μουσουλμάνων και των τζιχαντιστών στη Μέση Ανατολή και στη Βόρεια Αφρική, τον περιορισμό στο ελάχιστο του φόβου της τρομοκρατίας, τη συνέτιση των χωρών που βοηθούν και υποθάλπουν τους τζιχαντιστές, την απρόσκοπτη συνέχιση της ροής ενέργειας προς την Ευρώπη, την ηρεμία στην Ουκρανία, τη λήξη των εκατέρωθεν κυρώσεων με τη Ρωσία, τη διατήρηση των κονδυλίων για την άμυνα στα σημερινά επίπεδα ή κοντά σ’ αυτά, τον περιορισμό της λαθρομετανάστευσης και φυσικά την αφομοίωση, όχι τόσο τη θρησκευτική, όσο την κοινωνική, των μουσουλμάνων που ζουν ήδη στις ευρωπαϊκές χώρες.

Πολλά από τα παραπάνω είναι αλληλένδετα, αναμφίβολα όμως η μία κατηγορία των προβλημάτων προέρχεται από την κατάσταση στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική και η δεύτερη από την κατάσταση στην Ουκρανία. Δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση η αντιμετώπισή τους, ωστόσο σε γενικές γραμμές μπορεί να υποστηριχθεί ότι στη Μέση Ανατολή κυρίως, όπως και στη Λιβύη, απαιτείται ίσως μία δυναμική παρέμβαση που θα έχει σαν στρατηγικό στόχο τη δημιουργία και ενίσχυση κοσμικών καθεστώτων και την επιστροφή των προσφύγων στις χώρες τους, ενώ στην Ουκρανία η επιδίωξη της λύσης μπορεί να γίνει μόνο με διπλωματικά μέσα. Τόσο η Ρωσία, όσο και η Ευρώπη πρέπει να αντιλαμβάνονται ότι θα χάσουν και οι δύο αν δεν επικρατήσει η λογική και δεν υπάρξει συμβιβασμός. Η επιστροφή σε ένα ψυχροπολεμικό κλίμα με διατήρηση ενός θερμού θεάτρου συγκρούσεων δεν αντέχεται.

Ούτε όμως η εισροή ενός τεράστιου αριθμού λαθρομεταναστών, όπως αυτός που βιώνει ο ευρωπαϊκός Νότος, αντέχεται. Το βάρος το σηκώνουν μεν η Ιταλία, η Ελλάδα, η Μάλτα και κάπως λιγότερο η Ισπανία, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πολλοί λαθρομετανάστες βρίσκουν τον δρόμο τους στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης. Το θέμα δεν είναι πια οικονομικό, είναι επίσης κοινωνικό και πολιτικό. Εχει αποδειχθεί ότι ένα μεγάλο μέρος των μουσουλμάνων δεν είναι αφομοιώσιμο και η παντελής έλλειψη δεξιοτήτων των δυστυχισμένων που αναζητούν στον ήλιο μοίρα δεν βοηθάει προς αυτή την κατεύθυνση. Την ανησυχία ενισχύει επίσης το γεγονός ότι αρκετοί από τους τζιχαντιστές στη Συρία και στο Ιράκ έχουν γεννηθεί, μεγαλώσει και μορφωθεί σε ευρωπαϊκές χώρες. Γιατί λοιπόν δεν θα επέλεγαν την ίδια οδό οι λαθρομετανάστες που θα προσπαθούν να επιβιώσουν, χωρίς να μπορούν να βρουν απασχόληση;

Το συμπέρασμα επομένως είναι ότι η Ευρώπη δεν απειλείται μόνον από τα εσωτερικά δομικά, διαρθρωτικά και οικονομικά προβλήματα, αλλά και από εξωτερικούς κινδύνους. Κινδύνους που κάνουν ακόμη μεγαλύτερη την εσωτερική κρίση.
Έντυπη

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ Πελατειακό κράτος μόνιμο, για πάντα

 ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

Πελατειακό κράτος μόνιμο, για πάντα

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
Ο​​ι πραγματικότητες «δημοκρατία» και «πελατειακό κράτος» αλληλοαποκλείονται: Οπου προκύψει πελατειακό κράτος, η δημοκρατία πεθαίνει, και όπου λειτουργεί δημοκρατία, πελατειακό κράτος δεν είναι δυνατό να υπάρξει. Πρόκειται για πραγματικότητες ριζικά (εξ ορισμού) αντιθετικές, ασύμπτωτες, ασύμβατες. Η μια αναιρεί την άλλη, είναι αδύνατο να συνυπάρξουν.

Τυχόν απόπειρες συμβιβασμού της αντίθεσης συνιστούν απάτη – όχι ότι καταλήγουν σε απάτη, αλλά, από το ξεκίνημά τους, είναι απάτη. Ούτε λογικά ούτε στην πράξη χωράει συμβιβασμός, αποκλείονται οι «αμοιβαίες υποχωρήσεις», ο «περιορισμός» του πελατειακού κράτους, η κάποια «χαλιναγώγησή» του. Το πελατειακό κράτος είναι το ακριβές ανάλογο μιας ξενικής κατοχής, εξίσου αυθαίρετο και ιδιοτελές με το καθεστώς που επιβάλλουν εχθρικά στρατεύματα όταν υποτάξουν μια χώρα – τα συμφέροντα των κατακτητών αδύνατο να συμπέσουν με τις ανάγκες των κατακτημένων. «Περιορισμός» ή «βελτίωση» της ιδιοτέλειας και αυθαιρεσίας ενός στρατού κατοχής («μετριασμός» του καθεστώτος δουλείας) είναι έξω από κάθε λογική – ή θα αποτιναχθεί ο ζυγός ή όχι.

Τι είναι το «πελατειακό κράτος»; Είναι η εμπορευματοποίηση των σχέσεων της εξουσίας με τον πολίτη, η εκδοχή του πολίτη ως πελάτη συναλλασσόμενου με την εξουσία, η άσκηση της πολιτικής με τους όρους της αγοράς, τους κανόνες του μάρκετινγκ. Η εξουσία πουλάει τους διορισμούς στο Δημόσιο και ο πολίτης - πελάτης αγοράζει τον διορισμό με την ψήφο του, με την παντοδαπή στράτευσή του στο κόμμα που τον διόρισε. Ο διορισμός είναι κέρδος σημαντικό: ισόβια εξασφάλιση μηνιάτικου άνευ όρων (χωρίς έλεγχο της παραγόμενης εργασίας, των ικανοτήτων και προσόντων, της εργατικότητας ή της φυγοπονίας, της εντιμότητας ή της φαυλότητας).

Το πελατειακό κράτος διαβαθμίζει τα εμπορεύσιμα: Πουλάει και τις αναθέσεις δημόσιων έργων, την αποκλειστικότητα προμηθειών του δημοσίου, διαχείρισης «κοινοτικών κονδυλίων», διαχείρισης τηλεοπτικών συχνοτήτων. Στις περιπτώσεις αυτές ο πολίτης - πελάτης δεν πληρώνει τους εξουσιαστές απλώς με την ψήφο του και τη στράτευσή του. Αναλαμβάνει να τρέφει τον Μινώταυρο του κομματικού ταμείου, να ικανοποιεί την απληστία των κομματικών που μεσολαβούν στη συναλλαγή, να εξασφαλίζει και ο ίδιος την ανταμοιβή για το ρίσκο της κλοπής.

Το πελατειακό κράτος εντάσσει στη λογική της δοσοληψίας και κάθε άλλη, συνταγματικά προβλεπόμενη, θεσμική λειτουργία κορυφαίας κοινωνικής ευθύνης: Της ευθύνης για την άμυνα της χώρας, για την απονομή του δικαίου, για την υπεύθυνη πληροφόρηση του πολίτη και την ελεύθερη διακίνηση ιδεών, για την κοινωνική ασφάλιση, για τη νοσοκομειακή περίθαλψη. Διορίζει το πελατειακό κράτος τις ηγεσίες: των Ενόπλων Δυνάμεων, των Ανώτατων Δικαστηρίων, της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης, των Ασφαλιστικών Ταμείων, των Δημόσιων Νοσοκομείων. Με αντάλλαγμα οι διοριζόμενοι να εξυπηρετούν τα συμφέροντα του κόμματος που κυβερνάει και όχι της συντεταγμένης σε κράτος κοινωνίας.

Γι’ αυτό και στο πελατειακό κράτος ο κάθε τυχάρπαστος, κωμικά ανίκανος ή φαυλεπίφαυλος κομματάνθρωπος (πελάτης της εξουσίας) μπορεί να ηγείται του ασφαλιστικού συστήματος, με εντολή την καταλήστευση του αποταμιευμένου μόχθου δημόσιων λειτουργών. Οποιοσδήποτε απόστρατος καραβανάς να βρεθεί διοικητής νοσοκομείου υπερσύγχρονης ιατρικής τεχνολογίας. Κραυγαλέες μετριότητες δικαστών ή αξιωματικών να αναβιβαστούν στα κορυφαία επιτελικά πόστα της Δικαιοσύνης ή της Αμυνας, επειδή είχαν έγκαιρα αντιληφθεί ότι μόνο με κομματική εύνοια θα «προκόψουν».

Το μοιραίο και ολέθριο δεδομένο είναι ότι το πελατειακό κράτος, ενώ καταλύει και αναιρεί τη δημοκρατία, λειτουργεί μόνο με τους όρους της δημοκρατίας, μόνο σφετεριζόμενο τους όρους της δημοκρατίας, μόνο με παράχρηση και κατάχρηση των προδιαγραφών της δημοκρατίας. Δεν αρνείται το πελατειακό κράτος κανένα θεσμό και καμιά λειτουργία της δημοκρατίας, απλώς (πρβλ. το καβαφικό «ανεπαισθήτως») αλλάζει την αιτία και τον σκοπό (το «νόημα») των θεσμών και λειτουργιών της δημοκρατίας: To «κράτος» (η εξουσία) δεν υπηρετεί τον «δήμο» (την κοινωνία των σχέσεων, το άθλημα της πολιτικής κοινωνίας των προσώπων), αλλά τον πρωτογονισμό της ιδιοτέλειας, τον ατομοκεντρισμό των ενστίκτων αυτοσυντήρησης, κυριαρχίας, ηδονής.

Γι’ αυτό και μια κοινωνία που έχει υποστεί τη μετάλλαξη της δημοκρατίας σε πελατειακό κράτος, είναι αδύνατο να απαλλαγεί ποτέ από αυτή τη μετάλλαξη με δημοκρατικούς όρους. Διότι οι δημοκρατικοί όροι εκεί έχουν παραφθαρεί και διαστραφεί έτσι, ώστε να αποκλείουν τη λειτουργία της δημοκρατίας, να συνιστούν καταστατικές αρχές του πελατειακού κράτους. Οι κομματάνθρωποι έχουν κόψει και ράψει το Σύνταγμα στα μέτρα της προσχηματικής δημοκρατίας – έχουν περιλάβει στο Σύνταγμα διάταξη που επιτρέπει μόνο «αναθεωρήσεις» κάποιων διατάξεών του και οι αναθεωρήσεις να γίνονται μόνο από την παρωδία Κοινοβουλίου του πελατειακού κράτους. Επομένως καινούργιο Σύνταγμα από ακομμάτιστη Συντακτική Εθνοσυνέλευση δεν μπορεί να προκύψει παρά μόνο από κατάλυση του έννομου κράτους, δηλαδή από «επανάσταση» – με το ρίσκο του παραλογισμού και του χάους.

Ετσι το πελατειακό κράτος έχει εξασφαλίσει ανενόχλητη τη διαιώνισή του. Αυθαιρεσία στρατού κατοχής και πηγαίνει κρεσέντο: Τα όσα συμβαίνουν σήμερα με τη φυλάκιση αναπολόγητων βουλευτών και τη διακοπή χρηματοδότησης ψηφισμένου νομότυπα κόμματος, συμπτωματικά αφορούν σε περίπτωση ιδεολόγων του εγκλήματος και συμπεριφορών υποκόσμου. Αύριο η αυθαιρεσία μπορεί να βάλει στο στόχαστρο και οποιοδήποτε κόμμα του «συνταγματικού τόξου», χωρίς την παραμικρή και πάλι αντίδραση της Δικαιοσύνης. Μην ξεχνάμε ότι ο πολύς κ. Μπαλτάκος δεν λογοδότησε ποτέ για τον βιντεοσκοπημένο ρόλο του στην πολιτική προσεταιρισμού των Νεοναζιστών – απαθανάτισε όμως σε οπτικό ντοκουμέντο την ετοιμότητα του πελατειακού κράτους να συμπαίξει ακόμα και με το κοινωνικό περιθώριο, για να ψηφοθηρήσει.

Η ασυδοσία του κομματικού (πελατειακού) κράτους συνδυασμένη με την αχρήστευση της Δικαιοσύνης γεννάει τρόμο. Η εξουσία συντρίβει όποιον της αντιστέκεται, και συγκαλύπτει αδιάντροπα τους συνεργούς της στην αυθαιρεσία. Το πελατειακό κράτος βύθισε την Ελλάδα, με τον εξωφρενικό υπερδανεισμό, στην καταστροφή, στον πνιγμό της χρεοκοπίας, στην απώλεια της εθνικής ανεξαρτησίας. Δεν λογοδότησε κανείς γι’ αυτά τα εγκλήματα. Κυβερνούν οι αυτουργοί των εγκλημάτων και η αυθαιρεσία τους, τα ψεύδη και οι κομπασμοί τους μεταγγίζουν τρόμο, ανελπιστία, πανικό. Με τα εξομοιωμένα, σε όλα τα κανάλια, Δελτία Ειδήσεων μπαίνει στο σπίτι μας το πελατειακό κράτος σαν αδίστακτος κακοποιός. Και με τα «πρωινάδικα» η ναυτία και αηδία της παρέλασης θλιβερών ανθρωπαρίων υπουργοποιημένης μικρόνοιας και ευτέλειας.

Το πελατειακό κράτος τελικός και οριστικός νικητής.
Έντυπη

Τα δύσκολα έπονται

Τα δύσκολα έπονται

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
Α​​πό την εκδήλωση της κρίσεως τους πρώτους μήνες του 2010, διαδοχικές κυβερνήσεις είχαν εναποθέσει τις ελπίδες τους για υπερκέραση του οικονομικού αδιεξόδου στην «κατανόηση» των Ευρωπαίων εταίρων της Ελλάδος. Κατανόηση υπήρξε μάλλον περιορισμένη· αντίθετα υπήρξε ευθυγράμμιση με τους όρους που έθεταν οι δανειστές· αλλά αυτό είναι θέμα περεμπίπτον.

Αυτή την ηγεσία διαθέτουμε· οι εκλεγμένοι ηγέτες μας ήταν αυτοί που αποφάσισαν με ποιον τρόπο θα γίνει η κατανομή των βαρών, στις διάφορες κοινωνικές ομάδες, προκειμένου να παραμείνει η χώρα στο ευρώ και να διασωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες, οι εκτεθειμένες στα τοξικά ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου και ένα τμήμα του ελληνικού κατεστημένου.

Αλλά αυτές είναι ιστορίες που αφορούν το παρελθόν. Το πρόβλημα που ανακύπτει πλέον είναι ότι το ευρωπαϊκό περιβάλλον έχει δραματικά επιβαρυνθεί -οικονομικά και πολιτικά- εν σχέσει με το 2010, και η «κατανόηση» στην οποία προσβλέπει η κυβέρνηση είναι ιδιαιτέρως δύσκολο να εκδηλωθεί με τρόπο που να ικανοποιεί τις επικοινωνιακές ανάγκες της.

Πέραν της απογοητευτικής εικόνας που εμφανίζουν -εκτός από τον Νότο- η Γαλλία και η Ιταλία αλλά και της επιβράδυνσης της γερμανικής οικονομίας, η ρωγμή που εμφανίσθηκε στη γαλλική σοσιαλιστική κυβέρνηση έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς οριοθετεί τάση απαγκιστρώσεως από την άνευ όρων πρόσδεση στην ιδέα του γαλλογερμανικού άξονα. Εως τώρα ροπή ανεξαρτησίας είχε εκδηλωθεί στον χώρο της γαλλικής Δεξιάς - με τρόπο πολύ πιο ριζοσπαστικό και έντονο.

Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν εξαντλείται μόνον στις αρρυθμίες -πολιτικές και οικονομικές- στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η κρίση στην Ουκρανία υποδαυλίστηκε αρχικώς από τους Πολωνούς, αλλά αξιοποιήθηκε από ομάδα του Στέιτ Ντιπάρμεντ για την ανέγερση νέου τείχους μεταξύ της Ρωσίας και της υπολοίπου Ευρώπης. Οι σχέσεις, όμως, του Βερολίνου με τη Μόσχα είναι εξόχως κρίσιμες και όχι μόνον λόγω της ενεργειακής εξαρτήσεως της Γερμανίας από τη Ρωσία.

Με δεδομένο ότι προς Δυσμάς το περιβάλλον είναι κορεσμένο, λόγω των ανεπτυγμένων οικονομιών των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Βορείου Ιταλίας και άλλων μικροτέρων χωρών, η Γερμανία έχει δυνατότητα επεκτάσεως μόνο προς την Ανατολή. Δεν είναι τυχαίο ότι την αναγκαστική πορεία προς Ανατολάς είχε με κατηγορηματικότητα προεξοφλήσει ο Economist, όταν είχαν αρχίσει οι συνομιλίες για την ενοποίηση της Γερμανίας. Το όλο ζήτημα είναι ως εκ τούτου ιδιαίτερα περίπλοκο για την καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ.

Το άλλο πρόβλημα -πολύ ουσιαστικότερο για την Ελλάδα- είναι η Τουρκία, που διεκδικεί θέση περιφερειακής δυνάμεως, διαφοροποιούμενη σταδιακώς από τη Δύση, για πρώτη φορά από το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Η δυσφορία των Δυτικών ηγετών προς τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ενδέχεται να οδηγήσει σε μία προσέγγιση της Αγκυρας με τη Μόσχα, ενώ ως περιφερειακή δύναμη θα πρέπει η Τουρκία να αναπτύξει και ισχυρό βραχίονα πολεμικού ναυτικού, ανατρέποντας κάθε συσχετισμό ναυτικών δυνάμεων σε τοπικό επίπεδο.

Αγωνιζόμενη κατά συνέπεια η Ελλάς να παραμείνει στο ευρωπαϊκό σύστημα ενδέχεται να αισθάνεται διαρκώς αυξανόμενο το ειδικό βάρος της Τουρκίας στην περιοχή και τότε πάλι θα έχει την ανάγκη περαιτέρω «κατανοήσεως» από τους Ευρωπαίους και τον ατλαντικό εταίρο της. Τα δύσκολα έπονται.
Έντυπη

Η αμήχανη Δύση

Η αμήχανη Δύση

Πώς θα πρέπει να αντιμετωπιστεί η νεοεπεκτατική πολιτική του Βλ. Πούτιν στην Ουκρανία; Και ποια θα πρέπει να είναι η απάντηση στα τεκταινόμενα στην Εγγύς Ανατολή; Ένα σχόλιο του αρχισυντάκτη της DW Αλεξάντερ Κουντάσεφ.
Μια εβδομάδα πριν τη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Ουαλία και λίγες μέρες πριν την επίσκεψη του αμερικανού προέδρου Ομπάμα στην Εσθονία θα πρέπει κανείς να συγκρατήσει το εξής: η Δύση δείχνει αμήχανη μπροστά στην νεοεπεκτακτική πολιτική που ακολουθεί ο Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ουκρανία αλλά και στις τεκτονικές στρατηγικές αλλαγές στην Εγγύς και Μέση Ανατολή.
Νέες κυρώσεις, και μετά;
Υπό την απειλή της επιβολής νέων κυρώσεων, οι ηγέτες των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης έδωσαν μία εβδομάδα διορία στη Ρωσία για να αλλάξει πορεία στο ουκρανικό. Οι προτάσεις για τα συγκεκριμένα μέτρα του νέου πακέτου κυρώσεων θα καταρτιστούν εντός των ημερών, ωστόσο, δεν είναι ακόμη σαφές ποια πεδία των οικονομικών σχέσεων ΕΕ-Ρωσίας θα αφορά η επόμενη φάση των μέτρων.
Οι νέες κυρώσεις θα είναι επώδυνες για τη Ρωσία, ωστόσο, δεν αναμένεται να αναγκάσουν τον Βλαντιμίρ Πούτιν να υποχωρήσει, μολονότι κανείς δεν γνωρίζει σε τι ακριβώς αποσκοπεί στην Ουκρανία ο ρώσος πρόεδρος. Θέλει «απλώς» την αποσταθεροποίηση των ανατολικών περιοχών της χώρας ή την προσάρτηση κάποιων εδαφών προκειμένου να διασφαλίσει έναν κλειστό διάδρομο προς την Κριμαία; Σε κάθε περίπτωση, ο Πούτιν «τεστάρει» μακιαβελικά την αδυναμία της Δύσης να αντιδράσει, γνωρίζοντας ότι ΗΠΑ και ΕΕ –λογικά σκεπτόμενες- δεν πρόκειται να απαντήσουν με στρατιωτικά μέσα.
Ο αρχισυντάκτης της Deutsche Welle Αλεξάντερ Κουντάσεφ
Ο αρχισυντάκτης της Deutsche Welle Αλεξάντερ Κουντάσεφ
Από την οπτική γωνία της «ρεαλπολιτίκ» διαπιστώνει κανείς ότι η Ουκρανία δεν είναι υποκείμενο των εξελίξεων, αλλά βρίσκεται στο έλεος του Πούτιν και της Μόσχας. Εάν το Κίεβο, οι Βρυξέλλες, το Βερολίνο και η Ουάσιγκτον θέλουν να διαφυλάξουν την εδαφική ακεραιότητα της χώρας, θα πρέπει να συνομιλήσουν με τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Θα πρέπει να διαπιστώσουν τι θέλει ο ρώσος πρόεδρος προκειμένου να αποφασίσουν τι θα του προσφέρουν. Ένα «όχι» στην ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ και -κυρίως- στο ΝΑΤΟ είναι στην πραγματικότητα προϋπόθεση για την έναρξη των συνομιλιών με τη Ρωσία και όχι αντικείμενο τους. Αντίθετα, η «ομοσπονδοποίηση» της Ουκρανίας, με ισχυρά στοιχεία αυτονομίας για τις ανατολικές περιοχές, συνιστά σίγουρα διαπραγματευτικό στόχο. Αναπότρεπτη είναι επίσης η αναγνώριση του ρόλου της Ρωσίας στις εξελίξεις που αφορούν την περιοχή.
Ρωσικό βέτο παντού;
Με άλλα λόγια, η Ουκρανία και η Δύση θα πρέπει να συμβιβαστούν με την ιδέα ενός ρωσικού βέτο παντού. Αυτό είναι το τίμημα της ρωσικής υφέρπουσας επέμβασης. Πρόκειται για ένα πικρό τίμημα για το Κίεβο. Πικρή είναι κυρίως η παραδοχή ότι η Δύση δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο, παρά να τερματίσει τον πόλεμο με διπλωματικές παραχωρήσεις προς τη Μόσχα.
Μετά τον ψυχρό πόλεμο, η Δύση πίστεψε στον ορθολογισμό της διπλωματίας και στον παράγοντα της σύνεσης στις διακρατικές σχέσεις. Έτσι, αιφνιδιάστηκε από τις ηγεμονικές επιδιώξεις του Πούτιν. Κατά την περίοδο της διακυβέρνησης Ομπάμα, οι ΗΠΑ περιόρισαν το διεθνή τους ρόλο, ενώ το ΝΑΤΟ αναζητά ακόμη νόημα ύπαρξης. Σε αυτό το «κενό» εισέβαλε ο Πούτιν, έχοντας επίγνωση της ισχύος του. Τόσο στις ρωσικές προκλήσεις όσο και στις ανατρεπτικές αλλαγές, που λαμβάνουν χώρα στην Εγγύς και Μέση Ανατολή, η Δύση αντιδρά αμήχανα και προς το παρόν δεν έχει τίποτε περισσότερο να επιδείξει.
Αλεξάντερ Κουντάσεφ / Σταμάτης Ασημένιος    dw de

Νέο τελεσίγραφο της ΕΕ στη Μόσχα

Νέο τελεσίγραφο της ΕΕ στη Μόσχα

Διορία μιας εβδομάδας έδωσε η ΕΕ στη Ρωσία προκειμένου να αποσυρθεί από την αιματηρή σύγκρουση στην ανατολική Ουκρανία. Σε διαφορετική περίπτωση η Μόσχα θα βρεθεί αντιμέτωπη με νέες κυρώσεις.
Κατά την χθεσινή Σύνοδο Κορυφής στις Βρυξέλλες μάλιστα, οι 28 ευρωπαίοι ηγέτες κάλεσαν την Κομισιόν και την Ευρωπαϊκή Διπλωματική Υπηρεσία να παρουσιάσουν εντός των επομένων ημερών σχετικές προτάσεις, όπως ανακοίνωσε τις πρώτες πρωινές ώρες της Κυριακής ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν φαν Ρομπέι: «Είναι σαφές στον καθένα ότι πρέπει να δράσουμε άμεσα», όπως είπε. Όπως διευκρίνισε ο ίδιος, οι σχετικές διαβουλεύσεις θα ξεκινήσουν στις αρχές της ερχόμενης εβδομάδας. Τόνισε ωστόσο ότι δεν υπάρχει κάποιος αυτοματισμός και πως για την επιβολή νέων κυρώσεων θα πρέπει να αποφασίσει είτε το συμβούλιο των υπουργών είτε οι μόνιμοι πρέσβεις των 28 χωρών μελών της ΕΕ.
Ποροσένκο: Βρισκόμαστε κοντά σε σημείο χωρίς επιστροφή
Ο ουκρανός πρόεδρος Ποροσένκο με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου φαν Ρομπέι
Ο ουκρανός πρόεδρος Ποροσένκο με τον πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου φαν Ρομπέι
Στο ίδιο μήκος κύματος και ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο, ο οποίος δήλωσε σχετικά με το ενδεχόμενο επιβολής περαιτέρω κυρώσεων σε βάρος της Ρωσίας: «Τα εργαλεία αυτά θα καταστήσουν σαφές στη ρωσική ηγεσία ότι τον 21ο αιώνα η συμπεριφορά αυτή είναι απαράδεκτη και ότι τους πιέζουμε να συνετιστούν και να επιλέξουν έναν εποικοδομητικό δρόμο».
Ο ουκρανός πρόεδρος Πέτρο Ποροσένκο, ο οποίος συναντήθηκε χθες με τους ευρωπαίους ηγέτες στις Βρυξέλλες, εκτίμησε ότι στο μεταξύ δραστηριοποιούνται στη χώρα του «χιλιάδες ξένοι στρατιώτες και εκατοντάδες ξένα τεθωρακισμένα». Ο ίδιος προειδοποίησε για ανυπολόγιστες συνέπειες της σύγκρουσης στα ανατολικά της Ουκρανίας. «Πιστεύω ότι βρισκόμαστε κοντά σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή. Το σημείο χωρίς επιστροφή είναι ο ολοκληρωτικός πόλεμος. Στα (ουκρανικά) εδάφη που ελέγχονται από τους αυτονομιστές αυτό έχει συμβεί ήδη», όπως είπε ο Π. Ποροσένκο.
«Όχι» της Γερμανίας στην αποστολή οπλισμού
Η Α. Μέρκελ απέκλεισε το ενδεχόμενο αποστολής οπλισμού στην Ουκρανία
Η Α. Μέρκελ απέκλεισε το ενδεχόμενο αποστολής οπλισμού στην Ουκρανία
Η Γερμανία εξακολουθεί πάντως να απορρίπτει το αίτημα του Κιέβου για αποστολή όπλων, δηλώνει σήμερα στην κυριακάτικη BILD η γερμανίδα υπουργός Άμυνας, Ούρζουλα φον ντερ Λάιεν. Όπως υποστηρίζει, με τη χρήση όπλων δεν πρόκειται να επιτευχθεί ειρήνη στην ανατολική Ουκρανία και η υποχώρηση της Ρωσίας θα πρέπει να επιτευχθεί με διπλωματικά μέσα και την άσκηση οικονομικών πιέσεων.
Αιτιολογώντας τη γερμανική στάση μετά το τέλος της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ χθες το βράδυ, η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ επισήμανε ότι η αποστολή όπλων θα δημιουργούσε τη “λανθασμένη εντύπωση” ότι η διένεξη μπορεί να λυθεί με στρατιωτικά μέσα. Αυτό όμως η ίδια το αποκλείει. Εναλλακτική επιλογή, σε περίπτωση που η Μόσχα δεν αλλάξει στάση, είναι η επιβολή αυστηρότερων κυρώσεων. Η καγκελάριος τόνισε όμως ακόμη ότι το ζητούμενο τώρα είναι να παραμείνουν ανοιχτοί οι δίαυλοι επικοινωνίας.
Πιθανώς για αυτό το λόγο, για να διευκολύνει τη συνέχεια του διαλόγου με τη Μόσχα, η κ. Μέρκελ απέφυγε στη χθεσινοβραδινή της συνέντευξη να χρησιμοποιήσει τον όρο “εισβολή” για την ροή όπλων και στρατιωτών από τη Ρωσία στην ανατολική Ουκρανία. Πάντως, κατά την εκτίμηση του γερμανού υπουργού Εξωτερικών Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάγερ, οι δυνατότητες πολιτικής διευθέτησης του ουκρανικού θα περιορίζονται όσο δεν αλλάζει το σκηνικό στην ανατολική Ουκρανία.
Σε εκτενή ανάλυση στο αυριανό τεύχος του περιοδικού SPIEGEL, αναφέρεται ότι κόκκινη γραμμή θα ήταν η καταγγελία της “Ιδρυτικής Πράξης” του 1997 μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ. Σε αυτήν προβλέπεται ότι η δυτική συμμαχία δεν θα εγκαταστήσει μόνιμα επιπλέον μάχιμες δυνάμεις στις πρώην χώρες του Ανατολικού Μπλοκ. Όπως γράφει το SPIEGEL, η καγκελάριος φοβάται ότι η καταγγελία της “Ιδρυτικής Πράξης” θα σήμαινε την έναρξη ενός νέου Ψυχρού Πολέμου. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, σύμφωνα με την ίδια, θα πρέπει να παραμείνει σε ισχύ.
Π. Κουπαράνης / Κ. Συμεωνίδης  dw de

Αποψη: Μπορεί η Αγκελα Μέρκελ να σώσει την Ευρώπη; ANATOLE KALETSKY / INTERNATIONAL NEW YORK TIMES


ΠΟΛΙΤΙΚΗ 

Αποψη: Μπορεί η Αγκελα Μέρκελ να σώσει την Ευρώπη;

ANATOLE KALETSKY / INTERNATIONAL NEW YORK TIMES
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Η θεατρική απειλή για παραίτηση του Γάλλου πρωθυπουργού Μανουέλ Βαλς σε συνδυασμό με τη βαθιά ανησυχία για μια νέα ύφεση, η οποία αποκαλύφθηκε από τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, υποδηλώνει ότι η ευρωπαϊκή κρίση μπορεί να επιστρέψει. Μια κρίση, ωστόσο, αποτελεί συχνά ευκαιρία, και αυτή είναι η ελπίδα που έχει αρχίσει να ενθουσιάζει τις αγορές στην Ευρωζώνη. Επενδυτές και επικεφαλής επιχειρήσεων απευθύνουν τρεις ερωτήσεις: Θα αναγνωρίσουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και η κεντρική τράπεζα τη μη αναμενόμενη αδυναμία της ευρωπαϊκής οικονομίας ως ευκαιρία για να αλλάξουν πορεία; Εάν όντως αντιμετωπίσουν το γεγονός ως ευκαιρία, θα την αξιοποιήσουν; Τέλος, θα τους επιτραπεί να πράξουν τα απαραίτητα από την πραγματική ηγέτιδα της Ευρώπης, τη Γερμανίδα καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ;

Πρώτον, η ευκαιρία. Η Ευρώπη ακόμη έχει τη δυνατότητα να αποφύγει μία ιαπωνικού τύπου χαμένη δεκαετία στασιμότητας και αποπληθωρισμού. Αυτή μπορεί να είναι και η τελευταία ευκαιρία, αφού μια «χαμένη δεκαετία» στην Ευρώπη θα μπορούσε να δημιουργήσει κοινωνικές και πολιτικές εκρήξεις, καθόλου «ιαπωνικές». Η Ευρώπη στερείται της κοινωνικής συναίνεσης, της εθνικής ενότητας και της οικονομικής συνοχής που διαθέτει η Ιαπωνία. Δεν είναι ξεκάθαρη, λοιπόν, η επιβίωσή της μέσα από μια ύφεση δέκα ετών χωρίς τη διάλυση της Ευρωζώνης ή ακόμη και της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Δεύτερον, τι πρέπει να κάνει η Ευρώπη για να σωθεί από τη στασιμότητα και την αποσύνθεση; Η προφανής απάντηση είναι να ακολουθηθεί ένα πρόγραμμα παρόμοιο αυτό των «Τριών Βελών», που έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές στην Ιαπωνία από τον πρωθυπουργό Σίνζο Αμπε, αν και ποτέ δεν εφαρμόσθηκε πλήρως. Το πρόγραμμα περιλάμβανε μέτρα νομισματικής τόνωσης, χαλάρωση της δημοσιονομικής πολιτικής και δομικές μεταρρυθμίσεις για την αντιμετώπιση των μακροχρόνιων αδυναμιών. Εάν κρίνει κανείς από την ομιλία του Ντράγκι, οι πολιτικές αυτές γίνονται εφικτές για την Ευρώπη.

Το πρόβλημα είναι ότι όλες αυτές οι ενδείξεις και οι υποσχέσεις αντισταθμίζονται από πλήθος όρων, αμφιβολιών και προειδοποιήσεων. Η προοπτική για δημοσιονομικές και δομικές μεταρρυθμίσεις είναι ακόμη πιο αποθαρρυντική, κρίνοντας από την πολιτική αναταραχή που ξέσπασε αυτή την εβδομάδα στη Γαλλία. Ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ απάντησε στην απειλή του πρωθυπουργού του να παραιτηθεί διώχνοντας τον Αρνό Μοντεμπούρ, υπουργό Οικονομίας, μαζί με αρκετούς από τους συμμάχους του. Ο Μοντεμπούρ, όμως, επεδίωκε πολιτικές ευελιξίας στον προϋπολογισμό και μέτρα τόνωσης παρόμοια με αυτά που πρότεινε ο Ντράγκι. Ο τέως πλέον υπουργός τόνισε, όπως στο παρελθόν η Κριστίν Λαγκάρντ και ο ίδιος ο Ντράγκι, ότι οι νομισματικές, δημοσιονομικές και δομικές αλλαγές πρέπει να πραγματοποιηθούν με συγκεκριμένη συνέχεια. Αυτό που έχει σημασία δεν είναι μόνο οι πολιτικές που εφαρμόζουν οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες, αλλά και η σειρά με την οποία τις υλοποιούν. Τα λάθη στη σειρά εφαρμογής των μέτρων έχουν υπάρξει χωρίς αμφιβολία η ρίζα πολλών οικονομικών δυσφοριών για την Ευρώπη.

Για όλους αυτούς τους λόγους και πολλούς άλλους, ο σκεπτικισμός σχετικά με την ικανότητα της Ευρώπης να ξεφύγει από τη στασιμότητα είναι δικαιολογημένος. Ετσι προκύπτει το τρίτο ερώτημα: Θα επιτρέψει η Αγκελα Μέρκελ στην Ευρώπη να σωθεί; Με βάση τις δημόσιες δηλώσεις της Γερμανίδας καγκελαρίου, η απάντηση είναι όχι. Επισήμως, η γερμανική κυβέρνηση αρνείται ακόμη και να συζητήσει τη χαλάρωση των όρων της Ε.Ε. για τον προϋπολογισμό και δεν ασπάζεται τη λογική της συνέχειας που έχει υιοθετηθεί από το ΔΝΤ, τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, την Κίνα και κάθε άλλη μεγάλη οικονομία. Είναι, όμως, αυτή η πραγματική της τρέχουσα στάση και εάν είναι, για πόσο θα μπορέσει να τη διατηρήσει;

Με τη γερμανική οικονομία να αποδυναμώνεται από την καθοδική πορεία της Γαλλίας και της νότιας Ευρώπης, καθώς και από τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας, η Μέρκελ έχει αρχίσει να γίνεται λιγότερο αλαζόνας ως προς την επιβολή των γερμανικών ιδεών. Την ίδια στιγμή, η πίεση από τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ισπανία μεγαλώνει, καθώς όλοι οι επικεφαλής τους αντιμετωπίζουν ζητήματα ηγεσίας. Υπό αυτή την έννοια, η «ανταρσία» ενάντια στον Ολάντ θα μπορούσε να είναι μια διδακτική ιστορία για τη Μέρκελ.

Εάν παραμείνει αμετακίνητη, μπορεί να χάσει συμμάχους και να αντιμετωπίσει τρομακτική εχθρότητα από αντι-Γερμανούς πολιτικούς. Δεν είναι η κληρονομιά που θα ήθελε να αφήσει πίσω της.
Έντυπη
ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΣ*

Οι μισές αλήθειες της ευρωκρίσης

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
Η ​​ αντιμετώπιση της ευρωκρίσης στηρίχθηκε σε μισά μέτρα – γι’ αυτό η κρίση συνεχίζεται. Ο διάλογος στην Ευρωζώνη διεξάγεται με μισές αλήθειες – γι’ αυτό δυσχεραίνονται οι συναινέσεις για την υπέρβαση της κρίσης.

Η μισή αλήθεια της κυβέρνησης Μέρκελ είναι ότι η ανάπτυξη, ιδίως στις χώρες του Νότου, θα έρθει με εθνικές μεταρρυθμίσεις. Πράγματι, χωρίς διαρθρωτικές αλλαγές, η οικονομική μεγέθυνση δεν θα ήταν διατηρήσιμη. Στην Ελλάδα, μια τόνωση απλώς της καταναλωτικής ζήτησης, χωρίς να έχει αποκτήσει η οικονομία μεγαλύτερη ανταγωνιστικότητα και εξωστρέφεια, θα επέφερε αύξηση των εισαγωγών και διεύρυνση του εξωτερικού ελλείμματος.

Αυτό που η συντηρητική ορθοδοξία παραλείπει να πει είναι ότι οι μεταρρυθμίσεις δουλεύουν μακροπρόθεσμα. Το θέμα είναι τι γίνεται τώρα, που η στάσιμη Ευρωζώνη δείχνει να κυλάει στον τρίτο γύρο ύφεσης. Χρειάζεται άμεσα μια μεγάλη αναπτυξιακή τόνωση, όπως σωστά ζητούν οι Ευρωπαίοι σοσιαλδημοκράτες, ο Ρέντσι, οι Γάλλοι σοσιαλιστές, όπως έχουν δεχτεί ο πρόεδρος Γιουνκέρ και η μεγάλη πλειονότητα των αγγλόφωνων αναλυτών. Μεταρρυθμίσεις σε εθνικό επίπεδο, αναπτυξιακή τόνωση σε ευρωπαϊκό: αυξήσεις μισθών και επενδύσεων στον Βορρά, μαζική διοχέτευση επενδυτικών πόρων στον Νότο, γενναία ποσοτική χαλάρωση νομισματικής πολιτικής της ΕΚΤ. Χρηματοδότηση μέρους της επενδυτικής αυτής τόνωσης από την ίδια την ΕΚΤ με αγορά επενδυτικών ομολόγων.

Μέχρι πρόσφατα, ο πρόεδρος Ολάντ προσδιόριζε το οικονομικό πρόβλημα της Ευρωζώνης αποκλειστικά ως πρόβλημα ζήτησης. Στην τελευταία συνέντευξη στη Monde έκανε ένα βήμα πιο πέρα. Δέχτηκε ότι η Ευρώπη πρέπει να τονώσει τη συνολική ζήτηση, αλλά παράλληλα οι εθνικές πολιτικές να εστιασθούν στην πλευρά της προσφοράς αγαθών και υπηρεσιών, με μεταρρυθμίσεις, βελτίωση των αγορών, φορολογικά κίνητρα, μείωση γραφειοκρατίας. Αυτή τη στροφή σηματοδότησε η αντικατάσταση του υπουργού Οικονομίας. Ο Ολάντ είπε και τα δύο μισά της αλήθειας, και θα έχει αυξημένη διαπραγματευτική ισχύ στη σύνοδο κορυφής της Ευρωζώνης, την οποία ζήτησε.

Ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μ. Ντράγκι, δύο χρόνια πριν, έσωσε τις αγορές κρατικού χρέους Ιταλίας και Ισπανίας υποσχόμενος να κάνει «ό,τι χρειαστεί». Η ισχύς της δέσμευσης ήταν τόσο επιβλητική, που η ΕΚΤ δεν χρειάστηκε καν να την υλοποιήσει. Ομως, η αποτελεσματικότητα παρήγαγε επανάπαυση. Σήμερα ο μέσος πληθωρισμός της Ευρωζώνης είναι 0,3% με πρόβλεψη να κλείσει στο 0,7%. Αυτό είναι πολύ μακριά από τον καταστατικό στόχο του 2%. Η ΕΚΤ μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα σταθερά επαναλάμβανε τη μισή αλήθεια, ότι οι μακροπρόθεσμες προσδοκίες πληθωρισμού (πληθωρισμός 5+5 χρόνια μπροστά) στην Ευρωζώνη είναι αγκυρωμένες στον στόχο του 2%. Μετάφραση: δεν απαιτούνται ακραίες πρωτοβουλίες. Ομως το φάσμα του αρνητικού πληθωρισμού είναι πλέον εμφανές. Μέσος πληθωρισμός τόσο κοντά ή κάτω από το μηδέν σημαίνει ότι οι οικονομίες της περιφέρειας θα υφίστανται μειώσεις τιμών και μισθών για να αποκτήσουν ανταγωνιστικότητα κόστους. Το χρέος ως ποσοστό του ονομαστικού ΑΕΠ θα μεγαλώνει, αφού ο παρονομαστής θα συρρικνώνεται. Η Ιαπωνία χρειάστηκε δύο δεκαετίες για να βγει από την παγίδα αποπληθωρισμού – κι ακόμα παλεύει. Πολύ επικίνδυνη κατάσταση.

Η συντηρητική ορθοδοξία υποστηρίζει ότι η ευρωκρίση ξεπεράστηκε. Πράγματι, τα Μνημόνια τελειώνουν, οι κυβερνήσεις βγήκαν στις αγορές, τα επιτόκια ομολόγων είναι σε προ κρίσης επίπεδα, οι οικονομίες συνέρχονται από τη βαθιά ύφεση. Ομως, ένα βουνό χρέους σκιάζει την Ευρωζώνη, η μέση ανεργία στο 11,5% και οι πληγές στον Νότο θα πάρουν χρόνια να επουλωθούν. Εξίμισι χρόνια από την αρχή της ευρωπαϊκής ύφεσης, το ΑΕΠ της Ευρωζώνης είναι 2% χαμηλότερο από το σημείο εκκίνησης. (Στη Μεγάλη Υφεση του ’30, η Αμερική χρειάστηκε επτά χρόνια για να επιστρέψει στο προ ύφεσης ΑΕΠ.)

Η μισή αλήθεια είναι ότι η ανεργία θα αντιμετωπιστεί με εθνικές προσπάθειες. Η άλλη μισή είναι ότι ανεργία 27% απαιτεί δραστικές δεσμεύσεις ευρωπαϊκών πόρων για την απασχόληση, που θα επικουρήσουν τις εθνικές προσπάθειες, όπως ήδη γίνεται. Μια πραγματική Ενωση χρειάζεται ένα ευρωπαϊκό σύστημα καταπολέμησης της (λόγω ύφεσης) κυκλικής ανεργίας, μαζί με εθνικές μεταρρυθμίσεις για την αντιμετώπιση της διαρθρωτικής ανεργίας. Οι εθνικοί προϋπολογισμοί δεν μπορούν να σηκώσουν τέτοιο βάρος δαπανών όταν πρέπει να πετύχουν υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα. Χωρίς γενναιότερη ενεργοποίηση της Ε.Ε., το χάσμα Βορρά - Νότου θα βαθαίνει, εντείνοντας τη δυναμική κατακερματισμού.

Η πρακτική της Ευρωζώνης έως τώρα είναι να ομνύει στους δημοσιονομικούς κανόνες της ΟΝΕ, αφήνοντας όμως σε αρμόδια θεσμικά όργανα την ευελιξία να δίνουν σιωπηρά τις απολύτως αναγκαίες ανάσες και προσαρμογές. Ο κανόνας της μη διάσωσης κρατών μπήκε στο ντουλάπι, έμμεσες μεταβιβάσεις πόρων από το κέντρο στην περιφέρεια έχουν αθόρυβα συντελεστεί, η ΕΚΤ αφέθηκε να καθαρίσει με ριζοσπαστικές για τα μέτρα της πρωτοβουλίες, η Κομισιόν χαλαρώνει διακριτικά τους δημοσιονομικούς στόχους, η Ελλάδα πήρε δύο χρόνια παράταση στον στόχο του πλεονάσματος, το ίδιο και άλλες χώρες. Και αυξάνεται η πιθανότητα, μετά την ομιλία Ντράγκι στις 22/8, η ΕΚΤ να προχωρήσει και αυτή, εντός του 2014, στην αναγκαία ποσοτική χαλάρωση.

Ναι, η Ευρωζώνη συνηθίζει να μεταβάλλει πορεία σταδιακά, σαν ένα γιγάντιο δυσκίνητο υπερωκεάνιο, που χρειάζεται πολλές μικρές στροφές για να αλλάξει κατεύθυνση. Αρκεί να μην ξεκινήσει να στρίβει πολύ αργά μπροστά από το παγόβουνο...
* Ο κ. Γιώργος Παγουλάτος είναι καθηγητής Ευρωπαϊκής Πολιτικής και Οικονομίας στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και επισκέπτης καθηγητής στο Κολέγιο της Ευρώπης.
Έντυπη

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ 16:48 Απόβαση ναυτιλιακών εταιρειών και τραπεζών στο λιμάνι του Πειραιά ΗΛΙΑΣ ΜΠΕΛΛΟΣ

ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ 

Απόβαση ναυτιλιακών εταιρειών και τραπεζών στο λιμάνι του Πειραιά

ΗΛΙΑΣ ΜΠΕΛΛΟΣ
«Μαγνήτης» για όλες τις εταιρείες που «δένουν» στον Πειραιά είναι ο ελληνικός εφοπλισμός και οι επενδύσεις δισεκατομμυρίων που πραγματοποιεί ετησίως τόσο για την αγορά μεταχειρισμένων πλοίων όσο και στις νέες ναυπηγήσεις.
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:
Την παγκόσμια πρωτοκαθεδρία του Πειραιά ως διεθνούς ναυτιλιακού κέντρου έρχονται να ενισχύσουν το τελευταίο διάστημα μεγάλοι ξένοι ναυλομεσιτικοί οίκοι αλλά και τράπεζες. Καθίσταται έτσι ευχερέστερη η περαιτέρω ανάπτυξη της επιχειρηματικής δραστηριότητας που σχετίζεται με τη ναυτιλία, η οποία προσθέτει φορολογικά έσοδα, θέσεις απασχόλησης και τονώνει την αγορά γραφείων, συνεισφέροντας άμεσα και έμμεσα στο ΑΕΠ.

Τελευταία εξέλιξη από το μέτωπο της εγκατάστασης ξένων ομίλων στην Ελλάδα, το άνοιγμα γραφείων από τον γαλλικό ναυλομεσιτικό οίκο Barry Rogliano Salles (BRS), έναν από τους μεγαλύτερους διεθνώς που δραστηριοποιούνται στις αγοραπωλησίες πλοίων. Της BRS προηγήθηκε νωρίτερα φέτος η δανέζικη Lightship Chartering και μερικούς μήνες πριν η νορβηγική Lorentzen & Stemoco. Οι εξελίξεις αυτές εντείνουν τον ανταγωνισμό με τους περί τους 350 εγχώριους και ξένους ναυλομεσιτικούς οίκους που δραστηριοποιούνται ήδη στην Ελλάδα, οι οποίοι προσφέρουν θέσεις εργασίας, τεχνογνωσία και την επιχειρηματική δομή που αναβαθμίζει τον κλάδο, σημειώνει ο πρόεδρος της Hellenic Shipbrokers Association, Γιάννης Κοτζιάς.

Την ίδια ώρα κινεζικά χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και ναυπηγικοί όμιλοι βρίσκονται σε ανάλογη διαδικασία. Ο διαφοροποιημένος βιομηχανικός όμιλος της Κίνας Avic με σημαντική ναυπηγική δραστηριότητα αναβάθμισε την εδώ παρουσία του από αντιπροσώπευση σε γραφεία. Η China Development Bank, η Bank Of China και η Export Import Bank αναφέρονται επίσης από παράγοντες της Ακτής Μιαούλη ως επικείμενες αφίξεις στον Πειραιά με δικά τους γραφεία.

Παράλληλα νηογνώμονες όπως η China Classification Society με πολυετή παρουσία στην Ελλάδα προχωρούν σε μεγέθυνση των εδώ μονάδων τους με επιπλέον απασχολούμενους, σημειώνει ο Γιώργος Ξηραδάκης της XRTC Consultants. Η κινητικότητα αυτή έρχεται ως κλιμάκωση αντιστοίχων ελεύσεων κατά την τελευταία πενταετία και παρά την πολυετή κρίση των ναυλαγορών που ξεκίνησε στα τέλη του 2008. Το 2009 γραφείο άνοιξε στην Ελλάδα ο ναυλομεσιτικός οίκος RS Platou Hellas και λίγο μετά η ανταγωνίστριά του Simpson Spence & Young, ενώ το 2011 άνοιξε γραφεία και η McQuilling. Μεγάλοι οίκοι όπως η Clarksons και η Maersk Broker είχαν ήδη προ καιρού προηγηθεί.

Αλλοι μεγάλοι brokers έχουν προχωρήσει σε συνεργασίες με Ελληνες όπως η ελβετική Ifchor που στις αρχές του 2014 συνέστησε κοινοπραξία στον τομέα Sale & Purchase and Projects με τον Νικόλαο Γκατζιώνη της Silverbulk Trading Lt, δημιουργώντας την Ifchor Silver Ltd. Μαγνήτης, βέβαια, για όλους αυτούς τους πολυεθνικούς οίκους είναι ο ελληνικός εφοπλισμός και οι επενδύσεις δισεκατομμυρίων που πραγματοποιεί ετησίως τόσο στη δευτερογενή αγορά των ποντοπόρων όσο και στις νέες ναυπηγήσεις.

Είναι χαρακτηριστικό πως σύμφωνα με τα επικαιροποιημένα στοιχεία του ελληνικού ναυλομεσιτικού οίκου Intermodal για το πρώτο επτάμηνο του 2014 οι Ελληνες πλοιοκτήτες πραγματοποίησαν το 25,8% των αγοραπωλησιών μεταχειρισμένων πλοίων διεθνώς σε αριθμό ποντοπόρων, αγοράζοντας 241 πλοία. Σε όρους χωρητικότητας κάλυψαν το 39,1% των συναλλαγών και σε ύψος κεφαλαίων το 36,4% αυτών που δαπανήθηκαν στη δευτερογενή διεθνώς. Συνολικά επένδυσαν σε μεταχειρισμένα πλοία 6,989 δισεκατομμύρια δολάρια με τους δεύτερους Αμερικανούς, να έχουν καταβάλει μόλις 2,6 δισεκατομμύρια δολάρια. Σημειώνεται πως στο επτάμηνο του 2014 επενδύθηκαν περισσότερα κεφάλαια από όσα ολόκληρο το προηγούμενο έτος όποτε και Ελληνες αγόρασαν συνολικά 368 ποντοπόρα. Στο μέτωπο των ναυπηγήσεων οι Ελληνες είναι πάλι πρώτοι διεθνώς σε επενδεδυμένα κεφάλαια, έχοντας τοποθετήσει παραγγελίες αξίας 4,046 δισεκατομμυρίων δολαρίων για 91 νεότευκτα πλοία.

Η πρωτοκαθεδρία της ελληνόκτητης ναυτιλίας διεθνώς είναι τόσο εκτενής που παράλληλα με την έλευση εδώ των ξένων εταιρειών που την υποστηρίζουν, άλλα μεγάλα ανταγωνιστικά του Πειραιά διεθνή ναυτιλιακά κέντρα όπως η Σιγκαπούρη, το Λονδίνο, η Σαγκάη και το Μονακό ή το Ντουμπάι ερίζουν για την προσέλκυση Ελλήνων επιχειρηματιών προκειμένου να ενισχύουν τις οικονομίες τους.
Έντυπη

Οι «χρυσές» παραλίες της Μυκόνου

Οι «χρυσές» παραλίες της Μυκόνου

ΓΙΩΡΓΟΣ Π. ΤΕΡΖΗΣ
Μία καλοκουρδισμένη μηχανή παραγωγής χρήματος κρύβεται πίσω από τις κοσμικές παραλίες της Μυκόνου και τις προνομιούχες, πολυτελείς ξαπλώστρες για την ενοικίαση των οποίων δίδονται, συχνά, ομηρικές μάχες και, προφανώς, υψηλό αντίτιμο. Το χρήμα που ρέει στις παραλίες του νησιού των ανέμων, ωστόσο φαίνεται ότι δεν φτάνει, πάντοτε, στα δημόσια ταμεία. Η ενοικίαση τμημάτων παραλιών, από την περίφημη Ψαρού και το κοσμικό Καλό Λιβάδι μέχρι τη λιγότερο προβεβλημένη Παράγκα, έναντι του ευτελούς ποσού των 1.500 - 2.000 ευρώ για το σύνολο της σεζόν μόνον ερωτήματα προκαλεί.KATHIMERINI

Θέμα πολιτικού στάτους, αλλά όχι κράτους, της ανατολικής Ουκρανίας θέτει ο Πούτιν

Θέμα πολιτικού στάτους, αλλά όχι κράτους, της ανατολικής Ουκρανίας θέτει ο Πούτιν

Παράλληλα, ο ρώσος ηγέτης κάλεσε το Κίεβο να σταματήσει τις εχθροπραξίες και να σκεφτεί τον ουκρανικό λαό, ενόψει του χειμώνα. Η Ρωσία έχει διακόψει την παροχή φυσικού αερίου στην Ουκρανία λόγω χρεών προς την Gazprom.

4
Πολιτική απάντηση στο τελεσίγραφο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για νέες κυρώσεις σε περίπτωση που η Ρωσία δεν αποκλιμακώσει την εμπλοκή της στην ουκρανική κρίση έδωσε ο Βλαντιμίρ Πούτιν, όπως μεταδίδουν ρωσικά μέσα ενημέρωσης.

Ο ρώσος πρόεδρος κάλεσε για την έναρξη διαπραγματεύσεων προκειμένου να καθοριστεί το πολιτικό στάτους της νοτιοανατολικής Ουκρανίας. Διεθνή μέσα ενημέρωσης ερμήνευσαν μέρος των δηλώσεων Πούτιν ως νύξη ακόμα και για τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους στην ανατολική Ουκρανία, σενάριο που διέψευσε κατηγορηματικά ο εκπρόσωπός του, Ντμίτρι Πεσκόφ.

Όπως διευκρίνισε ο προεδρικός εκπρόσωπος, οι δηλώσεις του κ. Πούτιν αφορούν μονάχα συνομιλίες εντός της Ουκρανίας με τη συμμετοχή όλων των εμπλεκόμενων πλευρών. ««Οι ερμηνείες που υπονοούν πως ο πρόεδρος αναφερόταν σε κρατική οντότητα στην [ανατολική Ουκρανία] είναι λανθασμένες», συμπλήρωσε.

Πρέπει πάντως να σημειωθεί πως ο κ. Πεσκόφ δεν χρησιμοποίησε τον όρο «ανατολική Ουκρανία» αλλά τον όρο «Novorossia» (νέα Ρωσία), όρο της αυτοκρατορικής εποχής που περιέγραφε ευρύτερα την ανατολική Ευρώπη και χρονολογείται από την επέκταση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας επί Μεγάλης Αικατερίνης.

Ο κ. Πούτιν τόνισε πως δεν είναι δυνατό να προβλεφθεί το πότε θα τερματιστεί η κρίση και υπερασπίστηκε τις ενέργειες των ρωσόφιλων ανταρτών, περιγράφοντάς τες ως «τη φυσική αντίδραση ανθρώπων που υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους».

Υπενθυμίζεται πως η Γερμανία έχει, εμμέσως πλην σαφώς, τοποθετηθεί υπέρ μίας ομοσπονδιακής λύσης στην Ουκρανία, ενώ παλαιότερα η Ρωσία είχε ζητήσει μία λύση που θα αυξάνει την ανεξαρτησία των ανατολικών περιοχών από το Κίεβο.

Συνεχίζοντας, ο κ. Πούτιν συνέδεσε μάλιστα την πρόοδο στις προσπάθειες για την εξεύρεση ειρηνευτικής λύσης με την πολιτική βούληση της ουκρανικής ηγεσίας, επισημαίνοντας πως το Κίεβο εισέρχεται σε προεκλογική περίοδο μετά τη διάλυση της Βουλής από τον πρόεδρο Πέτρο Ποροσένκο.

«Όλοι [οι υποψήφιοι] θέλουν να εμφανιστούν ως σκληροί τύποι. Σε αυτές τις συνθήκες [...] θα είναι δύσκολο να ελπίζουμε πως θα βρεθούν άνθρωποι που [...] θέλουν μία ειρηνική λύση, αντί για άτομα που θέλουν να διευθετήσουν το πρόβλημα με τη βία», σχολίασε.

Παράλληλα, ο κ. Πούτιν κάλεσε το Κίεβο να σταματήσει τις εχθροπραξίες και να σκεφτεί τον ουκρανικό λαό ενόψει του χειμώνα. Η Μόσχα έχει διακόψει την παροχή φυσικού αερίου λόγω χρεών της ουκρανικής επιχείρησης γκαζιού Naftogaz προς τη ρωσική κρατική εταιρεία Gazprom.

«Νομίζω πως κανείς δεν το σκέφτεται αυτό πλέον, παρά μόνο η Ρωσία», σχολίασε.


Πηγή: http://www.skai.gr/news/world/article/264615/poutin-na-arhisei-i-suzitisi-gia-to-politiko-statous-tis-anatolikis-oukranias/#ixzz3BzCCjrg9
Follow us: @skaigr on Twitter | skaigr on Facebook