Το νέο μας blog είναι http://havdata.blogspot.com/ ****** [επιλογές από την ειδησεογραφία του διαδικτύου, σχόλια, νέα τοπικού ενδιαφέροντος, ¨κι¨ ό,τι άλλο τύχει]. [A selection of news, comments, and topics of interest]. [ Ελα να ζήσεις την ζωή σου έξω κάμποσες δεκαετίες νεοέλληνα για να καταλάβεις την προνομιακή της Ελλάδας ύπαρξη, στον χώρο στον χρόνο στο κλίμα στη θάλασσα στο αρχιπέλαγος και στην ζωή]. λορνιόν

Sunday, January 29, 2017

Has Sparta’s lost city been found?

https://www.thevintagenews.com/

The Spartans are by far the most famous Greek civilization in the modern culture, but the mighty warriors were immortalized well before the film “300” hit the radar. They were commemorated in Homer’s Iliad, and Sparta was known for ruling Greece for centuries. But one day they mysteriously disappeared; around 1200 BC the civilization vanished. But recently, archaeologists have confirmed there is hope that a team has discovered ruins of an ancient palace that might have been a part of the Spartan metropolis. The mighty palace, containing about ten rooms, was unearthed near Xirokambi Lakonia village. This same little settlement is known to have been located right on the border of ancient Sparta. The palace held ancient inscriptions that were written between the 17th and 16th century BC.

Along with the ruins, a team of excavators found a wide variety of Spartan-like objects at the site, artifacts which include mythological symbols, mini clay statues figures, and a cup shaped like a bull’s fearsome head. There were also swords made of bronze as well as the remains of a few paintings. The team of archaeologists was absolutely shocked that the artifacts stayed so well preserved.
The excavations of the area started in 2009, when two slabs that had been written on were discovered. These slabs had detailed accounts of religious celebrations and even names, cities, and counties. Archaeologists called it Linear B, the oldest script ever to be observed across all of Europe. It is also the first known documentation of the ancient Greek language.
This discovery is monumental for historians. While experts knew that Sparta was a significant part of ancient Greek culture, no one had ever found an actual palace dating around the time that the Spartans ruled the area. These simple slabs were by far the most important find because there is little literature from the era. The scriptures were uncovered inside of the west wing of the ancient ruins and were set throughout what was once a beautiful courtyard. Literature was written in soft clay in order to take notes, like a modern day schoolbook. Luckily for the archaeologists, the fire that sealed the palace’s demise hardened the clay so that it could be uncovered in the future.
It’s been speculated that the discovered slabs were a part of the palace’s archive before it was burned down. This is backed by the fact that political bureaucracy was kept on the politicians’ raw clay, making it much easier to analyze as the decoding of the slabs revealed a highly complex government and civilization.
For half a millennium, the great Spartans ruled their lands before they disappeared, simultaneously plunging with Greece into a darker era. Researchers recently proposed that drought and famine was a major factor. The rival theory is that the disappearance was due to a massive earthquake that diminished the entire civilization.
The new unearthing of the palace is vital because of the fact that Sparta had a major influence during the Mycenaen period. This was the first palace ever to be found, holding the keys to understanding more about Sparta’s civilization and the way of life on the Spartan Plain. The new excavation could reveal what has been known as the Lost Spartan Palace. It would be celebrated worldwide if the archaeologists discovered the throne room in which all ancient Greeks held their receptions.
“The new site could be that lost Spartan Palace,” said Hal Haskell of Southwestern University in Georgetown, Texas.

Analyzing Trump’s Immigrant & Refugee Ban

https://www.cato.org/

President Trump signed an executive order on Friday that would ban all Syrian refugees and almost all refugees from all countries from entering the United States for six months, while cutting the overall annual limit for refugees in half and banning for at least 90 days all immigration from seven majority Muslim countries. It implies that this ban could continue indefinitely for certain countries. These policies will not improve national security and will undermine America’s efforts to combat Islamic extremism and terrorism around the world.


Tο καίριο και διαφορετικό

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

http://www.kathimerini.gr/

Η ​​πρόταση λέει: Nα διαχειριστούμε την ελληνικότητά μας όχι σαν κρατική υπηκοότητα, ιστορική εθνότητα, πατριωτικό ιδεολόγημα. Nα τη διαχειριστούμε ως πρόταση πολιτισμού: τρόπου του βίου, οργάνωσης και λειτουργίας της συλλογικότητας.
H πρόταση στην πράξη σημαίνει: Kαθένας που γεννιέται Eλληνας (με μητρική γλώσσα και ιστορική συνείδηση ελληνική) οπουδήποτε της γης, να αναγνωρίζεται αυτοδικαίως ενεργός πολίτης του συμβατικού ελλαδικού κρατιδίου (ακριβώς όπως κάθε Eβραίος το θρήσκευμα μπορεί να είναι πολίτης του κράτους του Iσραήλ). Kατά συνέπεια: Oπως άλλοτε εναλλάσσονταν στην ηγεσία του ελληνικού «Γένους» Eλληνες από τη Συρία (Iσαυροι) ή την Kαρχηδόνα (Hράκλειος) ή τον Πόντο «Kομνηνοί» και την απελευθερωτική επανάσταση των Eλλήνων την ξεκινούσε ο τραπεζούντιος έλληνας, πρίγκηψ και στρατηγός της Pωσίας, Aλέξανδρος Yψηλάντης στη Mολδοβλαχία, σχεδόν ταυτόχρονα με τον εκ Δημητσάνης Π.Π. Γερμανό στην Πάτρα, έτσι και τώρα να μπορεί η ηγεσία του Eλληνισμού να αναδείχνεται από το Πρίνστον ή το Σίντνεϊ, την Kριμαία ή τη Pοδεσία.
Tο ερώτημα όμως που αμέσως γεννιέται από αυτή την πρόταση δεν αφορά στον ρεαλισμό της, στο εφικτό ή το ανέφικτο του στόχου της. Προέχει το πόσοι την καταλαβαίνουν. Kοντεύουν διακόσια τα χρόνια της προσπάθειας, μεθοδικής και επίμονης, να παγιωθεί σαν αυτονόητη η μετάπλαση του Eλληνισμού σε «εθνικό κράτος» του βαλκανικού νότου. Mεταπρατικό κρατίδιο, με την «ελληνικότητά» του να έχει «μετακενωθεί» στους «εκβαρβαρωμένους Γραικούς» από τα «πεφωτισμένα και λελαμπρυσμένα της Eσπερίας έθνη», που μονοπωλούσαν τη συνέχεια του κλασικού Eλληνισμού ένσαρκη στη δική τους «Aναγέννηση», τον «Oυμανισμό», τον «Nεοκλασικισμό» τους.
Eπιπλέον, παραμένει και εξαρτημένο το ελληνώνυμο κρατίδιο από τη Δύση ολοκληρωτικά (οικονομικά, θεσμικά, παιδευτικά, αμυντικά) – τη Δύση, είτε ως σύμπραξη «προστάτιδων δυνάμεων» (και ιδίων συμφερόντων), είτε ως επιτροπεύουσα άμεση παρουσία δυναστειών, δάνειων από βασιλικούς οίκους της Eυρώπης, είτε μετά ως επιτροπεία του NATO και σήμερα της E.E. H σιωπηρή αλλά εξόφθαλμη επιδίωξη των διαδοχικών επιτροπεύσεων του κρατιδίου ήταν ο «εξευρωπαϊσμός» σαν αναγκαίος «εκσυγχρονισμός», η απόσπασή του από το παρελθόν του και την ταυτότητά του στο όνομα της «προόδου». Nα ξεριζωθεί οπωσδήποτε από τη συλλογική μνήμη των Eλληνόφωνων η συνείδηση του κοσμοπολίτη. Συνείδηση του φορέα ή γόνου ενός πολιτισμικού «παραδείγματος» που, για χίλια χρόνια (από τον 9ο αιώνα του Kαρλομάγνου) λογαριαζόταν στη μετα-ρωμαϊκή Δύση σαν ο πιο μισητός αντίπαλός της.
Σήμερα, στο «παράδειγμα» της δωρεάν και υποχρεωτικής ημιμάθειας, όπου η γνώση είναι νεφελώδες μείγμα τηλεοπτικών εντυπώσεων και ιδεολογικής στο σχολειό προπαγάνδας, γίνεται αναγκαίο για τη συν-εννόηση να καταθέτουμε μελετήματα – αντέρεισμα ή χαλινάρι στην αυθαιρεσία - επιπολαιότητα του ατομικού «δικαιώματος στην παντογνωσία». Eτσι, για τον αφοριστικό χαρακτήρα των επιφυλλιδογραφικών μου εδώ διατυπώσεων οφείλω να παραπέμψω για τεκμηρίωση τον αναγνώστη στο (ανεπαρκές ίσως αλλά) μελέτημά μου «H Eυρώπη γεννήθηκε από το Σχίσμα» (Eκδόσεις «Iκαρος», 2015).
Kαι ξαναγυρνώ στο ερώτημα: πόσοι Eλληνόφωνοι σήμερα έχουν τις προϋποθέσεις να κατανοήσουν την πολιτική δυναμική μιας πρότασης για την αποδέσμευση του Eλληνισμού από τον κρατικό βαλκάνιο επαρχιωτισμό. Kαι αν είναι εκ των πραγμάτων ελάχιστοι, τότε γιατί να κατατίθεται μια τέτοια πρόταση και σε τι μπορεί να αποβλέπει; Tο πιθανότερο ενδεχόμενο είναι να ταξινομηθεί μαζί με κάποιες ρομαντικές ανάλογες του παρελθόντος – μαζί με την πρόταση του K. Σ. Σοκόλη για την τότε (1916) «Mεγάλη Iδέα», που όφειλε να διασωθεί και να μην εκπέσει «εις την περί της αρχής των εθνικοτήτων διατυπουμένην ιδέαν της πατρίδος ως την εννοούμεν σήμερον». ΄H μαζί με την οραματική στόχευση του Iωνα Δραγούμη και του Aθανάσιου Σουλιώτη σε μια συνύπαρξη «ισοπολιτείας» όλων των εθνοτήτων της Oθωμανικής Aυτοκρατορίας (1908).
Ως πρώτη πιθανή απάντηση στο ερώτημα: γιατί να διατυπώνεται μια πολιτική πρόταση, όταν είναι πιθανότατα ουτοπική, θα ήταν η εμπειρική πιστοποίηση ότι συχνά ουτοπικές προτάσεις λειτουργούν σαν καταλύτες ωρίμασης ρεαλιστικών στοχεύσεων. Φυσιολογικά οι πολιτικές προτάσεις γεννιώνται από τη σοφή προσαρμογή στις κοινωνικές ανάγκες – όχι από τη νευρωτική προσκόλληση σε ιδεολογικά δόγματα. Kαι η πρόταση για την αποδέσμευση του Eλληνισμού από τον εθνικιστικό κρατισμό ωριμάζει με τη συσσώρευση απελπισμού για το σαφώς ανίατο (ανίκανο και φαύλο) ελλαδικό πολιτικό σύστημα.
Oσες αγαθές προθέσεις κι αν υπάρξουν, όσες ανιδιοτελείς και αφιλόκερδες πρωτοβουλίες, το ελλαδικό πολιτικό σύστημα δεν παίρνει γιατριά. Eίναι κανόνας, μάλλον χωρίς εξαιρέσεις, ότι ακόμα και άνθρωποι με έκτακτη ποιότητα και διαυγέστατης καθαρότητας προθέσεις, μόλις ενταχθούν σε κόμμα και γευθούν την ηδονή της εξουσίας μεταμορφώνονται, σαν να τους άγγιξε το ραβδάκι της Kίρκης. Συμβαίνει και σε κοινωνίες με εξαιρετική κοινοβουλευτική ωριμότητα, αλλά στην Eλλάδα το σύμπτωμα κυριολεκτικά τρομάζει: είναι ο κανόνας.
Tαυτόχρονα, ωστόσο, η σύγχρονη Eλλάδα είναι και πεδίο της απροσδιοριστίας και του απρόβλεπτου, της ατομικής αυθαιρεσίας και της ανεξέλεγκτης πρωτοβουλίας. Πολιτικές αποφάσεις με καίριες, τεράστιες συνέπειες τόσο για τη συνέχεια ή την ασυνέχεια της ιστορικής ύπαρξης του Eλληνισμού όσο και για την επιβίωση ή τη λιμοκτονία των Eλλήνων, πάρθηκαν με κωμικές πλειοψηφίες στη Bουλή ή με υπουργικά διατάγματα απόλυτης αυθαιρεσίας ασήμαντων υπουργίσκων: H στανική επιβολή της μονοτονικής γραφής, η κατάργηση της διδασκαλίας των αρχαίων ελληνικών, η θεσμοποίηση ως «επίσημης γλώσσας» του κράτους ενός εκτρωματικού ιδιώματος τεχνητής «δημοτικής», η σιωπηρή νομιμοποίηση της συνδικαλιστικής αυθαιρεσίας, ο εξωφρενικός υπερδανεισμός της χώρας, η ομόθυμη υπογραφή «μνημονίων» για την άνευ όρων παραίτηση από την ανεξαρτησία και αυτοδιοίκηση της χώρας, και μύρια όσα ανάλογα.
Iσως λοιπόν, αν ποτέ απελπιστεί με συνέπεια η ελλαδική κοινωνία και ένα εκατομμύριο πολίτες ριζώσουν αμετακίνητοι για μέρες στην Πλατεία Συντάγματος ζητώντας μιαν «αλλαγή», που δεν ξέρουν να την ορίσουν, ίσως τότε κάποιοι θυμηθούν την πρόταση για την αποδέσμευση του Eλληνισμού από τον εθνικιστικό κρατισμό. Kαι κάποιος έντρομος πρωθυπουργίσκος ίσως τότε τολμήσει, εκών άκων, να δοκιμάσει το διαφορετικό και καίριο.
Eίναι εξαιρετικά θετικό ότι προϋπάρχει ενεργό το παράδειγμα του κράτους του Iσραήλ. Kαι στα πιθανά ενδεχόμενα κίνητρα του ελλαδίτη πρωθυπουργού της «αλλαγής» να προστεθεί η ενορμητική ξιπασιά, η μίμηση.

Ο Σουλτς έχει μεγαλύτερες δυνατότητες στρατηγικής"

Ο Σουλτς έχει μεγαλύτερες δυνατότητες στρατηγικής"

Η επισημοποίηση της υποψηφιότητας Σουλτς για την καγκελαρία φέρνει νέο άνεμο στο Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, αλλά δεν μπορεί να "σβήσει" την Ατζέντα 2010, υποστηρίζει ο κοινωνιολόγος Σ. Λέσενιχ στο DLF.
Deutschland Martin Schulz bei der SPD Bundestagfraktion (picture alliance/dpa/K. Nietfeld)
Ο Μάρτιν Σουλτς έλαβε σήμερα και επίσημα από την ηγεσία του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος το χρίσμα του υποψηφίου καγκελάριου για τις βουλευτικές εκλογές του ερχόμενου Σεπτεμβρίου. Είναι χαρακτηριστικό ότι αμέσως μετά την ανακοίνωση του ονόματός του για την υποψηφιότητα, το SPD ανέκαμψε δημοσκοπικά, και σύμφωνα με την τελευταία σφυγμομέτρηση του πρώτου δημόσιου καναλιού ARD, από το «ταπεινωτικό» 20%, πήρε τρεις ποσοστιαίες μονάδες.
Το προτέρημα του άφθαρτου εσωτερικοπολιτικά υποψηφίου
Σήμα νίκης και χαμόγελα για τον Μάρτιν Σουλτς. Κατεβαίνει σε μια δύσκολη προεκλογική εκστρατεία
Σήμα νίκης και χαμόγελα για τον Μάρτιν Σουλτς. Κατεβαίνει σε μια δύσκολη προεκλογική εκστρατεία
Ποια όμως είναι τα πραγματικά περιθώρια του πρώην προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να οδηγήσει το κόμμα του, που εμπνεύστηκε και εφάρμοσε την Ατζέντα 2010, σε εκλογική νίκη;  Είναι συμβατό το προεκλογικό του σύνθημα για κοινωνική δικαιοσύνη με τις δραστικές περικοπές των κοινωνικών παροχών που επέβαλε η κυβέρνηση συνασπισμού του Γκέρχαρντ Σρέντερ αρχές του 2000;
«Από την μια πλευρά έχει το πλεονέκτημα ότι μπαίνει για πρώτη φορά στο εσωτερικοπολιτικό στίβο και δεν αποτελεί κομμάτι των προηγούμενων διενέξεων», υποστηρίζει ο Στέφαν Λέσενιχ, κοινωνιολόγος στο Πανεπιστήμιο Λούντβιχ Μαξιμίλιαν του Μονάχου, στη Γερμανική Ραδιοφωνία DLF. «Υπό αυτήν την έννοια ως πρόσωπο, είναι άφθαρτο, δεν έχει ΄επιβεβαρυμένο΄ πολιτικό παρελθόν, αλλά οπωσδήποτε δεν είναι εκπρόσωπος του κόμματος που έχει ως επιλογή μια πραγματικά αριστερή σοσιαλδημοκρατική πολιτική. Γι αυτό και πιστεύω ότι, από τη μια οι δυνατότητες στρατηγικών ελιγμών του είναι μεγαλύτερες από αυτές του Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, αλλά σε τελική ανάλυση το περιθώριο κινήσεων που θα οδηγούσε σε μια πολιτική αποστασιοποίησης από την Ατζέντα 2010, είναι σχετικά περιορισμένο. Και όταν ακούμε αυτό που είπε, σκληρή εργασία και παιγνίδι σύμφωνα με του κανόνες, δεν συνιστά προάγγελο μια σημαντικής αλλαγής των προγραμματικών θέσεων του κόμματος».

Εμπόδιο η Ατζέντα 2010
Δεν βλέπει ρεαλιστικές πιθανότητες τρικομματικής αριστερής κυβέρνησης ο γερμανός κοινωνιολόγος
Δεν βλέπει ρεαλιστικές πιθανότητες τρικομματικής αριστερής κυβέρνησης ο γερμανός κοινωνιολόγος
Στόχος του SPD, είναι μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου να σχηματίσει κυβέρνηση συνασπισμού με τους Πράσινους και το αριστερό κόμμα Die Linke. Η υποψηφιότητα Σουλτς πόσο ενισχύει μια τέτοια προοπτική; «Νομίζω ότι με όρους καθαρά εκλογικούς δεν φαίνεται ιδιαίτερα πιθανό, αλλά οι δυνατότητες προσέγγισης των κομμάτων αυτών φυσικά πολλαπλασιάζονται» υποστηρίζει ο Λέσενιχ. «Θα έλεγα όμως ότι ακόμη κι αν θεωρητικά αυξάνονται οι πιθανότητες σχηματισμού μιας αριστερής κυβέρνησης συνασπισμού μετά τις εκλογές, το ενδεχόμενο να κάνει αυτή η κυβέρνηση σημαντική στροφή από τις προγραμματικές θέσεις της Ατζέντας 2010 προς μια διαφορετική κατεύθυνση, είναι κατά την άποψή μου μάλλον περιορισμένο».
DLF/Στέφανι Ρόντε/Ειρήνη Αναστασοπούλου

Ηχητικό και οπτικό υλικό για το θέμα

tovima.gr - 11 ερωτήσεις στον Νίκο Βατόπουλο

tovima.gr - 11 ερωτήσεις στον Νίκο Βατόπουλο: Είστε άριστος γνώστης της Αθήνας. Αλήθεια, σας γοητεύει ακόμη;

Friday, January 27, 2017

tovima.gr - Μαξίμου: Αυτονόητα δεσμευτικές οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης

tovima.gr - Μαξίμου: Αυτονόητα δεσμευτικές οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης: Τον σεβασμό των αποφάσεων της Δικαιοσύνης και την «αδιαμφισβήτητη αρχή της διάκρισης των εξουσιών» υπογράμμισε το Μέγαρο Μαξίμου, απαντώντας στις σφο...

Τα δύο κεράκια που... σβήνουν με ψέματα

http://www.kathimerini.gr/

Ολοι πλέον έχουν να πουν κι από κάποιο «ψέμα» που ειπώθηκε πριν από τις εκλογές, τη διετή επέτειο των οποίων «εορτάζει» ο κ. πρωθυπουργός (αδυνατώ να κατανοήσω το εορταστικό περιεχόμενο, πλην βεβαίως της γλυκυτάτης εξουσιολαγνείας...). Σημαντικότερο, όμως, είναι να αναλογιστούμε το πλήθος των χαμένων ευκαιριών. Για τον ίδιο τον κ. Τσίπρα, αλλά κυρίως και δυστυχώς για τη χώρα, το κράτος και τους πολίτες. Ακολουθεί μικρός κατάλογος.

Η πρώτη ευκαιρία που έχασε ήταν να αφήσει πίσω του (και πίσω μας) το δεύτερο μνημόνιο και να κατοχυρώσει τη θέση της Ελλάδας στη μεταμνημονιακή πιστωτική γραμμή, όπως την είχε αφήσει πίσω της η κυβέρνηση. Η προθεσμία ήταν το τέλος του Φεβρουαρίου και πράγματι, στις 24 εκείνου διαβάσαμε την επιστολή του κ. Βαρουφάκη προς το Γιούρογκρουπ. Κατέγραφε μια μακρά λίστα συμπεφωνημένων μεταρρυθμίσεων, μερικών προσαρμογών δημοσιονομικού ενδιαφέροντος και σημαντικών αλλαγών σε θέματα καλής λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης. Εκείνη τη μεγάλη ευκαιρία την κατέστρεψε το κομματικό κατεστημένο οπλισμένο από ένα κύμα αριστερόφρονης έπαρσης, επειδή τους φάνηκαν «μάλλον δεξιά» τα όσα είχε συμφωνήσει ο μέχρι εκείνη τη στιγμή συγκρατημένος (όσο αυτό ήταν τότε δυνατόν...) υπουργός Οικονομικών.

Η δεύτερη ευκαιρία χάθηκε εκ παραλλήλου όταν δεν τέθηκε σε εφαρμογή ο ήδη από το καλοκαίρι του 2010 ψηφισμένος συνταξιοδοτικός νόμος Λοβέρδου μαζί με τις προσαρμογές Κουτρουμάνη. Αν είχε μπει μπροστά το νέο πλαίσιο, θα είχαμε κερδίσει χρόνο για να γίνουν ομαλά και χωρίς το χασαπομάχαιρο Κατρούγκαλου όσες πρόσθετες προσαρμογές θα εμφανίζονταν ως απαραίτητες.

Η τρίτη ευκαιρία χάθηκε όταν το νεοκατεστημένο του Μαξίμου απέρριψε την πρωτοβουλία Γιούνκερ. Ο πρόεδρος της Επιτροπής είχε συμπτύξει σε Σημείωμα Βοήθειας για την Ελλάδα τον ελάχιστο κοινό παρονομαστή, επιτυγχάνοντας την επέκταση κατά ένα έτος όλων των χρηματοδοτικών αναγκών της κυβέρνησης. Ο κ. Τσίπρας θα λάμβανε μέτρα ύψους 5 δισ., ώστε να καλυφθεί το δημοσιονομικό κενό μέχρι το τέλος 2016, ενώ το φθινόπωρο θα προωθούσε τις κύριες διαρθρωτικές αλλαγές στη λίστα ΟΟΣΑ. Η κυβέρνηση Τσίπρα είχε προκαταβολικά βυθίσει την ευκαιρία μιας τίμιας συμφωνίας, όταν, την Πέμπτη 2 Απριλίου, διευκρίνισε πως «παρέμενε σταθερή στον στόχο για (πρωτογενές) πλεόνασμα 1,2% του ΑΕΠ»! Η τέταρτη, όχι χρονολογικά και μάλιστα πολύ σπουδαία, χαμένη ευκαιρία αφορά στον ενοχικό και προβοκατόρικο χειρισμό της μεταναστευτικής απειλής. Η κυβέρνηση πολλαπλασίασε τον κίνδυνο να θεωρηθεί η χώρα «εύκολη διέλευση» και δεν έκανε τίποτε ώστε να διαχωρίσει τους οικονομικούς παράτυπους μετανάστες από τους πρόσφυγες πολέμου. Με αποτέλεσμα να μειωθεί το κύρος της χώρας στους Ευρωπαίους και να γίνουμε συνυπεύθυνοι της ανόδου της Ακροδεξιάς. Θα μπορούσα να συνεχίσω με πολλές ακόμη χαμένες ευκαιρίες. Αφήνω τη θλιβερή αυτή φροντίδα σε εσάς.

tovima.gr - Γιατί γκρινιάζουν οι σύντροφοι

tovima.gr - Γιατί γκρινιάζουν οι σύντροφοι: Θα περίμενε κανείς να υπήρχε εορταστικό κλίμα στον ΣΥΡΙΖΑ με τη συμπλήρωση δύο ετών εξουσίας

Ακρως αναγκαία η συνένωση της Κεντροαριστεράς

http://www.kathimerini.gr/

Επειτα από δύο χρόνια καταστροφικής διακυβέρνησης της χώρας από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, το 86% των πολιτών αποδοκιμάζει την κυβερνητική πολιτική, σύμφωνα με την πρόσφατη δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Προφανώς οι πολίτες χόρτασαν ψέματα και (αυτ)απάτες, ενώ η καθημερινότητά μας είναι απελπιστική.

Σκληροί, δυσβάστακτοι φόροι, capital controls, πιστωτική ασφυξία. Οι επιχειρήσεις κλείνουν, η ανεργία θερίζει, οι νέοι μεταναστεύουν, οι επενδύσεις δεν έρχονται. Το κοινωνικό κράτος συνθλίβεται, η φτώχεια αναδιανέμεται και επεκτείνεται, οι ημέτεροι διορίζονται, οι μη αρεστοί παύονται και το κυβερνητικό σχέδιο «μαδουροποίησης» της χώρας προχωρά. Επιπλέον, η ελεγχόμενη «δημοκρατία» των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θέλει δημοσιογράφους και ΜΜΕ υποταγμένα, δικαιοσύνη απειλούμενη και πολίτες φοβισμένους. Ωστόσο, το ερώτημα αν θα πάμε σε νέο μνημόνιο με σκληρότερα μέτρα, ή αν θα οδηγηθούμε σε εθνική καταστροφή με έξοδο από την Ευρωζώνη, κυριαρχεί!

Σε αυτή την τόσο κρίσιμη συγκυρία, η ανασύνταξη της Κεντροαριστεράς είναι επιβεβλημένη. Η σύγχρονη ιστορία αποδεικνύει ότι ο προοδευτικός χώρος υπήρξε δύναμη αλλαγής. Εξέφρασε τα παραγωγικά τμήματα της κοινωνίας, προστάτευσε την επιχειρηματικότητα αλλά και την ανάγκη για κοινωνικό κράτος και αναδιανομή του πλούτου. Η δημοκρατική παράταξη, με διάφορους τίτλους και σύμβολα, στην ιστορική της διαδρομή, αγωνίστηκε για τη δημοκρατία, τα ανθρώπινα δικαιώματα, το κράτος δικαίου, τη θεσμική ολοκλήρωση. Εθεσε τα εθνικά προτάγματα δίνοντας περιεχόμενο στον πατριωτισμό, στην αλληλεγγύη, στην εθνική συμφιλίωση.

Τώρα οι συνθήκες επιβάλλουν η Κεντροαριστερά να ανασυνταχθεί δυναμικά:

• Για να αποτελέσει ανάχωμα στη δεξιά παλινόρθωση.

• Για να βάλει τέλος στο καταστροφικό καθεστώς ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Μόνο με την επανακατάληψη του ζωτικού μας χώρου, ο ΣΥΡΙΖΑ θα επανέλθει στο, κατά παράδοση, ποσοστό του 4%. Πλανώνται οι πολίτες που, ενώ δεν ανήκουν στη Δεξιά, νομίζουν ότι ψηφίζοντας Ν.Δ. θα αποβάλουν τον Τσίπρα! Στην πραγματικότητα ρίχνουν νερό στον μύλο ενός νέου διπολισμού Ν.Δ.-ΣΥΡΙΖΑ και ταυτόχρονα βοηθούν την εδραίωση του εθνολαϊκισμού ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ στην πολιτική σκηνή.

Ωστόσο, η αναγκαία μεγέθυνση της Κεντροαριστεράς δεν γίνεται με επανασυγκόλληση. Χρειάζεται ενότητα η οποία κτίζεται με ανοικτές διαδικασίες, απαιτείται η ανανέωση ιδεών και αντιλήψεων. Μπορεί στο εγχείρημα αυτό να μην περισσεύει κανείς. Ομως δεν μπορεί να υπάρχουν ηγεμονισμοί, παιχνίδια τακτικής και στείρες αντιπαραθέσεις. Χρήσιμες οι μάχες απόψεων και δημιουργική η έκφραση ιδεών που εμπλουτίζουν το σχέδιο εξόδου από την κρίση. Το κάλεσμα συμπόρευσης έχει ως πρώτο στάδιο τη διευρυμένη Δημοκρατική Συμπαράταξη και ως δεύτερο τη δημιουργία ενιαίου φορέα από το Συνέδριο, που θα πραγματοποιηθεί εντός του 2017. Η εκλογή αρχηγού με ανοικτές διαδικασίες και από τους πολίτες, όπως έχει δηλώσει η Φώφη Γεννηματά, πριν από ένα έτος, είναι εγγύηση για την επιτυχία του αγώνα που θα δοθεί.

Το  Συνέδριο θα απευθύνεται σε όλες ανεξαιρέτως τις προοδευτικές δυνάμεις, κόμματα, φορείς και πολίτες. Προφανώς δεν απευθύνεται στον ΣΥΡΙΖΑ, που συνιστά δύναμη οπισθοδρόμησης, όντας κληρονόμος όλων των παλαιοκομματικών πρακτικών από συστάσεως ελληνικού κράτους. Το διαζύγιό μας με τον λαϊκισμό θα πρέπει να είναι οριστικό και αμετάκλητο. Η συμβολή μας στην επιστροφή της χώρας στην αξιοπιστία και την κανονικότητα αποτελεί το ιστορικό μας χρέος.
* Βουλευτής Αττικής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.

Thursday, January 26, 2017

tovima.gr - ΣΥΡΙΖΑ: «Ο Άρειος Πάγος αποφάσισε στη βάση των αρχών του διεθνούς δικαίου»

tovima.gr - ΣΥΡΙΖΑ: «Ο Άρειος Πάγος αποφάσισε στη βάση των αρχών του διεθνούς δικαίου»: «Η Ελλάδα είναι κράτος δικαίου, υπάρχει απόλυτος σεβασμός της διάκρισης των εξουσιών και τηρούνται όλες οι διεθνείς συμβάσεις που έχει υπογράψει το ε...

tovima.gr - Τζάρεντ Κούσνερ: Ο άνθρωπος του (προέδρου) πεθερού του

tovima.gr - Τζάρεντ Κούσνερ: Ο άνθρωπος του (προέδρου) πεθερού του: «Ηαλήθεια είναι ότι θα προτιμούσα αυτή την ευκαιρία μερικά χρόνια αργότερα, αλλά δεν είναι έτσι η ζωή.

Πάσχος Μανδραβέλης ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ 26 Ιανουαρίου 2017 ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ Α.Ε. Εθν.Μακαρίου & Φαληρέως 2 ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙΡΟΣENGLISH EDITIONΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗΥΠΗΡΕΣΙΕΣ Ξενοδοχεία Αγγελίες Europages Γίνετε Συνδρομητής RSS ΑΠΟΘΗΚΕΥΜΕΝΑ ΑΡΘΡΑ - Γιλντιρίμ: Χωρίς τουρκική βοήθεια, η Ευρώπη θα «πλημμυρίσει» από μετανάστες Twitter Facebook Google+ Κριτήριο Αναζήτηση Αναζήτηση Πλοήγηση ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΑΠΟΨΕΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΠΡΟΣΩΠΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "Κ" ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ VIDEO ΤΑΞΙΔΙΑ MUST ΓΑΣΤΡΟΝΟΜΟΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΣΗ Υποενότητες του Απόψεις ΣΚΙΤΣΑ ΣΥΝΤΑΚΤΕΣ Πάσχος Μανδραβέλης ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ Της μιας δραχμής η Αριστερά

 
Πάσχος Μανδραβέλης ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ Α.Ε. Εθν.Μακαρίου & Φαληρέως 2

ΑΠΟΨΕΙΣ

Πλοήγηση

Υποενότητες του Απόψεις

Της μιας δραχμής η Αριστερά

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:AΠOΓPAΦEΣ
Κάποιος προσφυώς είχε πει πως αν η Ελλάδα μπορούσε να κάνει μια βελούδινη αποχώρηση από τη Ζώνη του Ευρώ, θα μπορούσε να επιτύχει και μια ακόμη πιο βελούδινη παραμονή στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης. Κι αυτό, διότι το πρόβλημα της χώρας δεν είναι με ποιο νόμισμα θα μετρά τον πλούτο της, ή θα ανταλλάσσει το προϊόν του μόχθου των κατοίκων της. Είναι ότι οι απαρχαιωμένες δομές της οικονομίας της κάνουν τους πολίτες της να μοχθούν πολύ χωρίς να παράγουν τον αντίστοιχο με τις ευρωπαϊκές οικονομίες πλούτο. Είναι πολλοί εκείνοι που πιστεύουν –ή έστω απλώς προπαγανδίζουν– ότι όλη η διαδικασία εξόδου από την Ευρωζώνη, είναι ένα δύσκολο πρώτο εξάμηνο. Αντε το πολύ ένας χρόνος. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο λαός θα πεινάσει, δεν θα υπάρχουν εισαγωγές, θα έχουμε ελλείψεις στην ενέργεια και μετά όλοι θα είμαστε ανεξάρτητοι και ωραίοι· κι αυτοί που τα διακινούν αυτά πολύ πιο πλούσιοι.

«Ο βαθμός δυσκολίας του εγχειρήματος, τουλάχιστον για την πρώτη περίοδο, είναι μεγάλος», γράφει σε σχετικό άρθρο του το πρώην στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και τώρα της Λαϊκής Ενότητας κ. Αλέκος Καλύβης «και δεν πρέπει να δημιουργείται μια αίσθηση ευκολίας, όμως μπορεί να μετριαστεί στον βαθμό που έχουν διαμορφωθεί ένας οδικός χάρτης και οι κατάλληλες προϋποθέσεις εξόδου». («7 σημεία για το ευρώ», Iskra 24.1.2017).

«Οι δυσκολίες θα προκύψουν στην αρχική φάση της μετάβασης στο εθνικό νόμισμα σε τομείς όπως ενέργεια, φάρμακα, μηχανολογικός εξοπλισμός, αλλά μπορούν να εξισορροπηθούν από μια καλή προετοιμασία, από την ύπαρξη αποθεμάτων και από συντονισμένες προσπάθειες προμήθειας των αναγκαίων αγαθών με διακρατικές συμφωνίες...» συνεχίζει ο κ. Καλύβης, κάτι που είναι κοινός τόπος όχι μόνο για την Αριστερά της δραχμής, αλλά κυρίως στους δεξιούς υποστηρικτές του εθνικού νομίσματος και της εθνικής (δηλαδή τύπου Αλβανίας) αυτάρκειας.

Δεν ξέρουμε με ποιους θα έκαναν διακρατικές συμφωνίες ο κ. Καλύβης και οι συνοδοιπόροι του, αλλά μια Βενεζουέλα (που ταιριάζει στα γούστα της Αριστεράς) είχαμε κι αυτή πεινάει. Επομένως, δεν θα έχει να βοηθήσει τον χειμαζόμενο ελληνικό λαό. Μπορεί να λειτουργήσει μόνο ως παρηγοριά ότι δεν είμαστε οι μόνοι που πεινάμε σε αυτόν τον πλανήτη. Η Ρωσία και η Κίνα, χώρες που προσέγγισαν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ κατά το πρώτο και «επαναστατικό» εξάμηνο, μας γύρισαν την πλάτη και ο μόνος που ήταν διατεθειμένος να βοηθήσει ήταν ο μισητός δρ Σόιμπλε, που έδινε και καμιά πενηνταριά δισ. για να μη βλέπει Ελληνα υπουργό στο Eurogroup. Θα άντεχε η σοσιαλιστική συνείδηση των ΛΑΕ να γίνουν συνεργάτες των Γερμανών για να επιτύχει η χώρα μια εθνική καταστροφή;

Υπάρχει όμως μια θεμελιώδης λογική ανακολουθία στην πρόταση περί προετοιμασίας εξόδου από το ευρώ, που διαλαλούν οι υπέρμαχοί της. Αυτοί ισχυρίζονται ότι εμείς πρέπει να βγούμε από τον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης, διότι ο λαός υποφέρει από ελλείψεις όλων εκείνων των αγαθών που αυτοί θέλουν να αποθεματοποιήσουν. Πώς θα εξοικονομήσουμε όλα αυτά που κατά τους ίδιους ήδη λείπουν; Βεβαίως, στο σύμπαν της «οραματικής» (τρομάρα μας!) Αριστεράς όλα γίνονται. Κυρίως οι καταστροφικοί παραλογισμοί, σαν αυτούς που ζήσαμε το πρώτο εξάμηνο του 2015. Αλλά οι ανοησίες πληρώνονται, από τον λαό, αυτόν που οι «οραματιστές» θέλουν τάχα μου να σώσουν.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:AΠOΓPAΦEΣ
Κάποιος προσφυώς είχε πει πως αν η Ελλάδα μπορούσε να κάνει μια βελούδινη αποχώρηση από τη Ζώνη του Ευρώ, θα μπορούσε να επιτύχει και μια ακόμη πιο βελούδινη παραμονή στον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης. Κι αυτό, διότι το πρόβλημα της χώρας δεν είναι με ποιο νόμισμα θα μετρά τον πλούτο της, ή θα ανταλλάσσει το προϊόν του μόχθου των κατοίκων της. Είναι ότι οι απαρχαιωμένες δομές της οικονομίας της κάνουν τους πολίτες της να μοχθούν πολύ χωρίς να παράγουν τον αντίστοιχο με τις ευρωπαϊκές οικονομίες πλούτο. Είναι πολλοί εκείνοι που πιστεύουν –ή έστω απλώς προπαγανδίζουν– ότι όλη η διαδικασία εξόδου από την Ευρωζώνη, είναι ένα δύσκολο πρώτο εξάμηνο. Αντε το πολύ ένας χρόνος. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ο λαός θα πεινάσει, δεν θα υπάρχουν εισαγωγές, θα έχουμε ελλείψεις στην ενέργεια και μετά όλοι θα είμαστε ανεξάρτητοι και ωραίοι· κι αυτοί που τα διακινούν αυτά πολύ πιο πλούσιοι.

«Ο βαθμός δυσκολίας του εγχειρήματος, τουλάχιστον για την πρώτη περίοδο, είναι μεγάλος», γράφει σε σχετικό άρθρο του το πρώην στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και τώρα της Λαϊκής Ενότητας κ. Αλέκος Καλύβης «και δεν πρέπει να δημιουργείται μια αίσθηση ευκολίας, όμως μπορεί να μετριαστεί στον βαθμό που έχουν διαμορφωθεί ένας οδικός χάρτης και οι κατάλληλες προϋποθέσεις εξόδου». («7 σημεία για το ευρώ», Iskra 24.1.2017).

«Οι δυσκολίες θα προκύψουν στην αρχική φάση της μετάβασης στο εθνικό νόμισμα σε τομείς όπως ενέργεια, φάρμακα, μηχανολογικός εξοπλισμός, αλλά μπορούν να εξισορροπηθούν από μια καλή προετοιμασία, από την ύπαρξη αποθεμάτων και από συντονισμένες προσπάθειες προμήθειας των αναγκαίων αγαθών με διακρατικές συμφωνίες...» συνεχίζει ο κ. Καλύβης, κάτι που είναι κοινός τόπος όχι μόνο για την Αριστερά της δραχμής, αλλά κυρίως στους δεξιούς υποστηρικτές του εθνικού νομίσματος και της εθνικής (δηλαδή τύπου Αλβανίας) αυτάρκειας.

Δεν ξέρουμε με ποιους θα έκαναν διακρατικές συμφωνίες ο κ. Καλύβης και οι συνοδοιπόροι του, αλλά μια Βενεζουέλα (που ταιριάζει στα γούστα της Αριστεράς) είχαμε κι αυτή πεινάει. Επομένως, δεν θα έχει να βοηθήσει τον χειμαζόμενο ελληνικό λαό. Μπορεί να λειτουργήσει μόνο ως παρηγοριά ότι δεν είμαστε οι μόνοι που πεινάμε σε αυτόν τον πλανήτη. Η Ρωσία και η Κίνα, χώρες που προσέγγισαν τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ κατά το πρώτο και «επαναστατικό» εξάμηνο, μας γύρισαν την πλάτη και ο μόνος που ήταν διατεθειμένος να βοηθήσει ήταν ο μισητός δρ Σόιμπλε, που έδινε και καμιά πενηνταριά δισ. για να μη βλέπει Ελληνα υπουργό στο Eurogroup. Θα άντεχε η σοσιαλιστική συνείδηση των ΛΑΕ να γίνουν συνεργάτες των Γερμανών για να επιτύχει η χώρα μια εθνική καταστροφή;

Υπάρχει όμως μια θεμελιώδης λογική ανακολουθία στην πρόταση περί προετοιμασίας εξόδου από το ευρώ, που διαλαλούν οι υπέρμαχοί της. Αυτοί ισχυρίζονται ότι εμείς πρέπει να βγούμε από τον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης, διότι ο λαός υποφέρει από ελλείψεις όλων εκείνων των αγαθών που αυτοί θέλουν να αποθεματοποιήσουν. Πώς θα εξοικονομήσουμε όλα αυτά που κατά τους ίδιους ήδη λείπουν; Βεβαίως, στο σύμπαν της «οραματικής» (τρομάρα μας!) Αριστεράς όλα γίνονται. Κυρίως οι καταστροφικοί παραλογισμοί, σαν αυτούς που ζήσαμε το πρώτο εξάμηνο του 2015. Αλλά οι ανοησίες πληρώνονται, από τον λαό, αυτόν που οι «οραματιστές» θέλουν τάχα μου να σώσουν.