Το νέο μας blog είναι http://havdata.blogspot.com/ ****** [επιλογές από την ειδησεογραφία του διαδικτύου, σχόλια, νέα τοπικού ενδιαφέροντος, ¨κι¨ ό,τι άλλο τύχει]. [A selection of news, comments, and topics of interest]. [ Ελα να ζήσεις την ζωή σου έξω κάμποσες δεκαετίες νεοέλληνα για να καταλάβεις την προνομιακή της Ελλάδας ύπαρξη, στον χώρο στον χρόνο στο κλίμα στη θάλασσα στο αρχιπέλαγος και στην ζωή]. λορνιόν

Wednesday, October 31, 2007

Επισκόπηση τύπου | 31.10.2007


Οι Τούρκοι παίζουν ένα ανέντιμο παιχνίδι

Κεντρικό θέμα στα σχόλια του ευρωπαϊκού τύπου και σήμερα η τεταμένη κατάσταση στα τουρκο-ιρακινά σύνορα. Η ελβετική Neue Zürcher Zeitung δημοσιεύει ολοσέλιδη συνέντευξη της Κύπριας υπουργού Εξωτερικών.

«Οι Τούρκοι παίζουν ένα ανέντιμο παιχνίδι» με αυτόν τον τίτλο δημοσιεύει σήμερα η ελβετική εφημερίδα Neue Zürcher Zeitung συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης με την Κύπρια υπουργό Εξωτερικών Ερατώ Κοζάκου-Μαρκουλλή.

Η Κύπρια υπεξ αντέκρουσε το επιχείρημα ότι οι Κύπριοι δεν αντελήφθησαν πως με το όχι στο σχέδιο Ανάν έχασαν μια μοναδική ιστορική ευκαιρία λέγοντας: «Πρόκειται για ψευδαίσθηση. Εμποδίσαμε μια επικείμενη καταστροφή, διότι εάν είχαμε αποδεχθεί το σχέδιο Ανάν θα καταργούνταν αυτόματα η Κυπριακή Δημοκρατία σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τη θέση της θα καταλάμβανε μια αφηρημένη δημοκρατία συν το σχέδιο Ανάν, το οποίο όμως υπήρχε μόνον στα χαρτιά και δεν ήταν θωρακισμένο με κανενός είδους μηχανισμούς εφαρμογής ή με διεθνή εχέγγυα. Μοναδική εγγύηση ήταν η πολιτική ετοιμότητα των δύο πλευρών. Και εάν τότε η Τουρκία δεν συνεργαζόταν; Τα δύο σημαντικότερα στοιχεία του σχεδίου Ανάν προέβλεπαν: α) την σταδιακή επιστροφή του 8,5% του εδάφους στην ελληνική συνομοσπονδία και β) την επίσης σταδιακή απόσυρση των τουρκικών στρατιωτικών δυνάμεων. Εάν οι Τούρκοι δεν επέτρεπαν την επιστροφή των Ελληνοκύπριων προσφύγων στις περιουσίες τους; Τότε θα είχαμε θυσιάσει την δημοκρατία μας και θα διαθέταμε μια άχρηστη συνομοσπονδία με δύο ντε φάκτο ξεχωριστά κράτη.»

Επώδυνες υποχωρήσεις για την επανένωση

Στο ερώτημα τι γίνεται τώρα μετά την απόρριψη του σχεδίου Ανάν και το μπλοκάρισμα της διαμεσολάβησης Γκάμπαρι; Τι περιθώρια διαβουλεύσεων υπάρχουν; Η κ. Ερατώ Κοζάκου Μαρκουλλή δήλωσε: «Δεν θα περιμένουμε μέχρι τις προεδρικές εκλογές. Θέλουμε να εκμεταλλευτούμε τον χρόνο για την προετοιμασία ουσιαστικών διαπραγματεύσεων.» «Θα υπάρξουν επώδυνες υποχωρήσεις, διότι καμία πλευρά δεν μπορεί να κατορθώσει το ιδανικό. Οι Ελληνοκύπριοι επιθυμούν στην ουσία ένα ενιαίο κράτος, όπως ήταν το 1964, όταν Έλληνες και Τούρκοι, ζούσαν μαζί στο ίδιο χωριό. Αλλά καταλήξαμε ότι η επανένωση θα επιτευχθεί μόνον μέσω μιας ομοσπονδίας. Όμως πρέπει να είναι μια πραγματική ομοσπονδία και όχι ένα υποκατάστατό της ή μια συνομοσπονδία.»

Τέλος στην επισήμανση ότι οι Τουρκοκύπριοι δεν θέλουν τη διαμεσολάβηση Γκάμπαρι η Κύπρια υπεξ απάντησε: «Είναι ανέντιμο. Ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Ταλάτ υπέγραψε τη συμφωνία Γκάμπαρι, επομένως πρέπει να την αποδεχθεί. Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το βασικό μας πρόβλημα: η Τουρκία και ο τουρκικός στρατός συμπεριφέρονται έναντι της Κύπρου αναχρονιστικά.»

Μόνη της η Τουρκίας στην κρίση με το Βόρειο Ιράκ

«Ο φόβος της Τουρκίας» τιτλοφορεί το σχόλιό της η γερμανική Süddeutsche Zeitung για την τεταμένη κατάσταση στα τουρκο-ιρακινά σύνορα: «οι Τούρκοι πρέπει να αντιληφθούν επιτέλους ότι με στρατιωτικές επιχειρήσεις δεν μπορούν να κατατροπώσουν το ΠΚΚ. Για να του στερήσουν τη λαϊκή βάση χρειάζεται μια πολιτική που θα εγγυάται στους Κούρδους την ταυτότητά τους, την αξιοπρέπειά τους και κυρίως την οικονομική τους ανάπτυξη. Βήματα που απαιτούν νηφαλιότητα.»

«Όλοι απαιτούν από την Τουρκία αυτοσυγκράτηση και υπομονή, αλλά ταυτόχρονα ουδείς δεν συνδράμει για την άμβλυνση της κρίσης με το ΠΚΚ και το Βόρειο Ιράκ» σημειώνει η σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter «αυτό ισχύει για τις ΗΠΑ, αλλά και την ΕΕ, η οποία θα έπρεπε αυτονόητα να συνδράμει την τουρκική πλευρά. Μπορεί η ΕΕ να μην διαθέτει τον απαραίτητο στρατιωτικό δυναμισμό, αλλά μπορούσε να παρέμβει, αλλά επειδή συμπεριφέρθηκε διαφορετικά στην Τουρκία όσον αφορά την ευρωπαϊκή της προοπτική έχασε την δυνατότητα επιρροής της στα τουρκικά πράγματα, αν και τώρα θα ήταν απολύτως απαραίτητη και χρήσιμη.»

Επιμέλεια: Βιβή Παπαναγιώτου

ποινές χιλιάδων ετών στους τρομοκράτες της Μαδρίτης

Στις ράγες της Ατότσα...
Ποινές κάθειρξης χιλιάδων ετών για την 11η Μαρτίου της Μαδρίτης

ΑΤΑ
Κάμερα ασφαλείας της Ατότσα καταγράφει την πρώτη έκρηξη το πρωϊνό της 11ης Μαρτίου 2004
Μαδρίτη
Τελευταία ενημέρωση 31/10/07 16:19
Στείλε το άρθρο με emailΤύπωσε το άρθρο


Τριάμισι χρόνια μετά το αιματοκύλισμα στη Μαδρίτη και έπειτα από τέσσερις μήνες ακροαματικής διαδικασίας αποδόθηκε Δικαιοσύνη για τη μεγαλύτερη τρομοκρατική επίθεση με το «αποτύπωμα» της Αλ Κάιντα που έζησε η Ευρώπη την 11η Μαρτίου 2004.

Υπό δρακόντεια μέτρα ασφαλείας ισπανικό δικαστήριο έκρινε ένοχους 21 κατηγορούμενους για συμμετοχή στις πολύνεκρες βομβιστικές επιθέσεις, απαλλάσσοντας επτά.

Το δικαστήριο καταδίκασε τους τρεις από τους βασικούς κατηγορούμενους στη μέγιστη ποινή κάθειρξης 40.000 ετών (αν και ο εγκλεισμός τους στη φυλακή δεν μπορεί να ξεπεράσει τα 40 χρόνια), όμως εξέπληξε απαλάσσοντας τον γνωστό ως «Μοχάμεντ τον Αιγύπτιο» από κάθε κατηγορία.

Ο «Μοχάμεντ ο Αιγύπτιος», το πραγματικό όνομα του οποίου είναι Ραμπέι Οσμάν Σαγιέντ Αχμέντ, υπήρξε σύμφωνα με το κατηγορητήριο ένας εκ των βασικών οργανωτών της επίθεσης. Κρατείται σε ιταλικές φυλακές μετά από καταδίκη για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση.

Ο βασικός κατηγορούμενος Μαροκινός Τζαμάλ Τζουγκάμ καταδικάστηκε σε ποινή κάθειρξης 40.000 ετών. Ο Ισπανός Εμίλιο Σουάρεθ Τρασχόρας, ο οποίος κρίθηκε ένοχος για την προμήθεια εκρηκτικών, καταδικάστηκε επίσης σε ποινή κάθειρξης χιλιάδων ετών.

Οι βομβιστικές επιθέσεις της 11ης Μαρτίου 2004 στους σιδηροδρομικούς σταθμούς της Ατότσα, της Σάντα Εουχένια και του Ελ Πόθο οδήγησαν στο θάνατο 191 ανθρώπων και στον τραυματισμό 1.824.

Στο εδώλιο κάθησαν επί τέσσερις μήνες 28 κατηγορούμενοι (27 άνδρες και μία γυναίκα), αντιμετωπίζοντας αθροιστικά ποινές κάθειρξης έως και 270.600 χρόνια. Όλοι τους δήλωναν αθώοι για το αιματοκύλισμα της Μαδρίτης.

Οι κατηγορούμενοι είναι στην πλειονότητά τους μαροκινής καταγωγής, ενώ ανάμεσά τους βρίσκονται και εννέα Ισπανοί -οι τρεις εκ των οποίων αθωώθηκαν. Κατηγορήθηκαν για δολοφονία, συνωμοσία για διάπραξη τρομοκρατικής ενέργειας και πλαστογράφηση.

Θαπατέρο: «Η Δικαιοσύνη αποδόθηκε»

«Η Δικαιοσύνη αποδόθηκε. Τώρα πρέπει να ατενίζουμε το μέλλον» δήλωσε ο Σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Ισπανίας Χοσέ Θαπατέρο λίγα λεπτά μετά την ανακοίνωση της ετυμηγορίας του δικαστηρίου.

Τα θύματα και οι οικογένειές τους «μπορούν σήμερα να αισθάνονται ανακούφιση βλέποντας ότι αποκαταστάθηκε η αλήθεια και ότι καθορίστηκε η ευθύνη των δραστών, η ετυμηγορία καταδείχνει την υποδειγματική λειτουργία των θεσμών» είπε ο Θαπατέρο.

Newsroom ΔΟΛ


Russia's economic might: spooky or soothing?- BBC

Russia's economic might: spooky or soothing?
By Jorn Madslien
Business reporter, BBC News

Russian President Vladimir Putin
President Putin's power has made him hugely popular in Russia

The Russians are displaying their wealth with pride, whether on the streets of Moscow or on the global geopolitical arena.

Retail sales in the country soared 13% last year, well ahead of the rest of Europe.

And almost half the Russian people believe it important to be fashionably dressed, according to a recent Wall Street Journal survey.

But unlike many fashion victims in the West, Russia's elite can really afford to strut.

Last year, the number of so-called "high net worth individuals" - people whose spending power exceeds $1m (£500,000) - in Russia rose 15.5% - compared with an 8% swelling in their number globally, according to the Merrill Lynch and CapGemini World Wealth Report.

Similarly, President Vladimir Putin's confident swagger on the international stage is that of a man who has delivered what his people want: stability, prosperity and national pride.

Regional growth

"There's been a fantastic transfer of wealth to Russia," observes Accenture energy analyst, Mark Spelman.

In just four years, Russia's GDP has almost trebled, from $345bn in 2002 to $984bn in 2006, in dollar terms (partly due to economic growth, but also because the value of the rouble has soared). The economy is now growing at almost 7% per year - up from less than 5% four years ago.

Inflation, meanwhile, has slipped from almost 16% in 2002 to single-digit figures.

Exports have trebled - largely thanks to metals, oil and gas - to about $300bn, by far outpacing import growth. This has enabled Russia to pump up its foreign cash reserves.

In 2002, the reserves stood at $44bn. By 2006, they had ballooned to more than $295bn.

Hence, as far as the Russian people is concerned, it seems President Putin can do nothing wrong. "Putin has the highest [voter] approval rating of anyone in the world," says Mr Spelman.

"Everyone's focussing on the fact that there are more billionaires in Moscow than there are in London, but what we're actually also seeing is that the disposable income of skilled people in Russia is going up.

"You see a lot of infrastructure, a lot of housing, shopping malls. The commodity boom is now percolating beyond Moscow."

Agrees Global Insight Russia analyst Natalia Leshchenko: "Living standards are slowly beginning to improve, also for the poorest, and that's why Putin is popular."

International image problem

Internationally, though, the Russians' confident demeanour is often met with a mixture of suspicion and fear, as well as perhaps a dash of envy, and at times even a desire to join the party.

Murmansk housing
The Kremlin has started investing in regional housing

At the grassroots level, big-spending Russians are often scoffed at. One particularly stark example was seen in Austria last winter, when luxury hotels in the alpine resort Kitzbuhel agreed to limit the number of Russian visitors to one in ten.

On a loftier scale, Russia has come under fire for employing an aggressive energy policy as a lever to aid its political power beyond Russia's own borders.

"It's done some very clever things and some very clumsy things," observes Ms Leshchenko.

In particular, concerns remain in the West about Russia's apparent ruthlessness after it cut supplies to neighbouring countries that refused to switch from paying subsidised prices to paying international market prices for their gas.

This "backfired", according to Ms Leshchenko. "It's an image problem for Russia, which is partly unfair and partly well deserved."

Indeed, agrees Mr Spelman, "it is much more nuanced than it has been presented. Why should Russia subsidise gas deliveries to former Soviet nations?"

Strategic control

However, Mr Spelman acknowledges that Russia is quite prepared to use its energy reserves strategically.

There is no doubt about Russia becoming more powerful economically
Global Insight Russia analyst Natalia Leshchenko

Back in the 19th century, Russia used its army as a weapon of foreign policy. Then, during the Cold War in the 20th century, it applied its nuclear and rocket science to influence its friends and enemies.

These days, its main leaver is natural gas, observes Mr Spelman, adding that 56% of the world's proven gas reserves are in Russia.

"But whereas the West is concerned about the security of supply, Russia is genuinely concerned about security of demand," he says. In other words, Russia needs both the West's custom and foreign investment.

And as long as Western investors play along with the Kremlin's desire for control of national assets through majority ownership there is plenty of scope for profits to be made for foreign partners - despite the impressions created by, say, the ousting of Shell from the Sakhalin-II project.

Moreover, when Russia's state controlled gas monopoly goes on the acquisition trail abroad, it is not merely motivated by the Kremlin's desire for power. Commercial concerns also range high.

Ownership of downstream assets gives Gazprom better control of the demand for its gas, which is crucial to secure proper investment in exploration, extraction and transport - the upstream parts of the business.

Sensible approach

Gazprom's at times haphazard behaviour could be seen as symptomatic of the Russian government's own ability to manage the economy.

Metals and minerals mining in Monchegorsk
Demand is strong for Russia's metals and minerals, oil and gas

Indeed, though Russia's economy has grown at breakneck speed in recent years, much of this has been more on the back of luck than skill.

Strong global demand for commodities, with the subsequent boom in energy and metals markets, has accounted for much of Russia's wealth creation in recent years.

However, it is quite possible to be both lucky and smart, points out Ms Leshchenko.

"Russia remains very much a resource-based economy," she says, acknowledging that Russia has "undoubtedly benefited" a great deal from this.

"But at least they did not squander the money."

"There is no doubt about Russia becoming more powerful economically," she adds, while stressing that its policies have been "rather sound" and not nearly as aggressive as some of the Kremlin's pronouncements in other areas.

επαφές Ρωσίας 'Ιράν για τα πυρηνικά της Τεχεράνης -από VOA

Επαφές Ρωσίας-Ιράν για τα πυρηνικά της Τεχεράνης

31-10-2007


Sergei Lavrov (file photo)
Σεργκέι Λαβρώφ

Ο Υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας, Σεργκέι Λαβρώφ, συναντήθηκε την Τρίτη στη Τεχεράνη, με τον Πρόεδρο του Ιράν, Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, καθώς κλιμακώνονται οι διαφορές μεταξύ Μόσχας και Δύσης για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν.

Πριν τις συνομιλίες, τα Ρωσικά μέσα ενημέρωσης έφεραν εκπρόσωπο του Ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών να δηλώνει ότι οι συνομιλίες θα περιστρέφονταν στο θέμα του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν και άλλα διμερή θέματα. Πάντως λεπτομέρειες για τις συνομιλίες δεν δόθηκαν στη δημοσιότητα.

Παράλληλα η Κίνα απέρριψε έκκληση του Ισραήλ για νέες κυρώσεις σε βάρος του Ιράν. Η υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ, Τζίπι Λίβνι, ζήτησε την επιβολή και άλλων κυρώσεων κατά τη διάρκεια τριήμερης επίσκεψης στο Πεκίνο. Εκπρόσωπος του Κινεζικού Υπουργείου Εξωτερικών δήλωσε ότι θα πρέπει να επιδιωχθεί διάλογος με την Τεχεράνη και να αποφευχθούν οι κυρώσεις για να μην περιπλακεί το θέμα ακόμη περισσότερο.

Η Κίνα και η Ρωσία, που και οι δύο έχουν δικαίωμα βέτο στο Συμβούλιο Ασφάλειας των ΗΕ, διστάζουν να υποστηρίξουν την επιβολή επιπλέον κυρώσεων κατά της Τεχεράνης.

Τα κρατικά μέσα ενημέρωσης του Ιράν μετέδωσαν τη Τρίτη ότι ο Πρόεδρο της χώρας, Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, χαρακτήρισε τις κυρώσεις «κούφιες» και πρόσθεσε ότι η Τεχεράνη δεν θα υποκύψει στις πιέσεις της Ουάσιγκτον.

Germany Faces Shortage of Nuclear Safety Experts

Technology | 31.10.2007

Germany Faces Shortage of Nuclear Safety Experts

Fifty years ago, Germany's first nuclear reactor was built near Munich. DW-WORLD.DE spoke to an safety expert about standards in today's German atomic plants and the possible problems for the future.

The Atomic Egg research facility near Munich was the site of groundbreaking research in the fields of physics, biology, chemistry and medicine. Experiments carried out there also helped, in part, pave the way towards the setting up of Germany's nuclear industry. It was an age when there was an almost naive belief in nuclear power. Fifty years on, the country is poised to phase-out atomic energy in 2020.

DW-WORLD.DE spoke to physicist Christian Küppers, of the Darmstadt Öko-Institut and a member of the government's advisory Radiation Protection Committee, about safety standards in German nuclear plants and potential problems ahead.

DW-WORLD.DE: How safe are the German nuclear power plants and research reactors in international comparison?

Christian Küppers: You can't really generalize. There are old and new ones, and those in the middle. The old ones are not only dated in the sense they've been operational for many years and subject to wear and tear. Safety requirements are now a lot higher. That means that long before Germany agreed to phase out nuclear power, people realized the old reactors do not meet current standards for new plants. For example, if you think about the debate after September 11, 2001 and the danger of air attacks, the new plants in Germany are designed to withstand an air crash, whereas the old ones are not. These are things that you can't change by making alterations.

Is this the case in other countries?

Most other countries have not considered this kind of construction to protect against the danger of air crashes. That also goes for countries like the United States and France that have a lot of reactors.

Biblis A and BBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Some of Germany's power plants are now firmly in middle age

Are the reactors here in Germany older than in other countries?

German plants are relatively old in comparison with other countries. If you look at France, for example, the oldest reactors in France are the two blocks in Fessenheim on the German border. They were built more recently than Biblis B and Brunsbüttel. My theory is that if you don't have problems with people opposing atomic energy and you don't face any problems building new plants then it's easier to close the old reactors and build new ones that are more economical to run. It's a rather different story, if you know that everyone will be happy if an older reactor gets closed down, but you will not be allowed to build a new one. I do not say that you have to be in favor of atomic energy for that reason. So although there were once greater numbers of old reactors in France, they have now been closed down.

There were technical problems this summer in nuclear power plants in Brunsbüttel and Krümmel in the northern German state of Schleswig-Holstein. Do these also indicate a problem with the structure of the safety supervisory systems in Germany?

It is primarily the job of the German states to supervise safety. The government can step in if it realizes that the state is not carrying out this job properly. It varies from state to state. If you identify deficits in Schleswig-Holstein you can't say this reveals a general deficit in supervision in Germany. I think enough rules exist to allow proper supervision. The authorities have considerable powers. They can appoint experts to step in for example and carry out checks. The fact that they don't always do this is another matter. What could be a problem, particularly in the future, is that there are practically no young scientists who are very well qualified in the area of reactor safety. That means that both the operators and the authorities are competing for qualified staff. At the same time a lot of people are retiring.

Why is that the case? Is it linked to Germany's decision to phase out nuclear power?

It is not directly linked. It has become apparent over the last ten to fifteen years. The fact has been clear for some time that no new plants will be built in the foreseeable futurem so the industry didn't offer such good prospects for the future.

Is that linked to the Green movement?

Yes. But I have to say that the last plants were actually commissioned in 1980 or thereabouts. After that the electricity operators didn't order any new atomic power plants in Germany.

Anti-nuclear protesters standing in a lineBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: German opposition to nuclear power has had unexpected effects

How can the problem of finding new blood be addressed?

I know via the Radiation Protection Commission that chairs in the universities were no longer filled when professors retired. You have to ensure the money is there to retain such posts. On the other hand, you also have to publicize what is on offer. At first glance, it might look as if there will be no jobs after 2020, but after that there will be the phases when you have to dismantle plants. That will last at least a decade or two. To that extent, there are long-term prospects.

Research reactors in Germany are not included in the general nuclear phase-out. Don't they pose a potential danger?

A large research reactor also has a radioactive stock. It is much smaller than that of a normal nuclear power plant, but it is still big enough that it could have a catastrophic effect on the surrounding countryside. It would be a relatively restricted area, but if you look at Garching, then if the wind is blowing in an unfavorable direction and in the event of the worst possible accident, then it could mean that Munich would have to be evacuated.

There has been some criticism of the successor to the "Atomic Egg" in Garching. Is it justified?

The reactor was built using a type of uranium that can be directly used to build atomic weapons after enrichment. That occurred at a time when it was internationally agreed that we should be moving away from its usage and when Germany was also switching to less enriched uranium. We very much regretted the fact that it became operation using this type of uranium.

What do you see as one of the most important tasks facing the nuclear sector in Germany?

A permanent storage facility is needed for highly radioactive waste from reprocessing. Up to now, we have only explored the suitability of Gorleben. It would be good if swift progress were made. At least one other location should be explored and then a decision should be made about which is the most suitable and work should then be started. This is a problem that politicians like to postpone because it's not an issue that is likely to win them any friends. But it is a problem that has to be solved. I think that it is technically possible. But it has to be done. To keep on storing the waste above ground - and they will remain there for at least another two decades in any case because the storage facility won't be ready - is the most dangerous option.

Julie Gregson interviewed Christian Küppers

επισκοπηση τύπου από D.WELLE.

Επισκόπηση τύπου | 30.10.2007

Μεταφέρεται η σύγκρουση Τουρκίας – ΠΚΚ στη Γερμανία;

Ο ευρωπαϊκός τύπος βρίθει σήμερα με σχόλια για την νέα πρόεδρο της Αργεντινής, ενώ ο γερμανικός ασχολείται με τα επεισόδια μεταξύ Κούρδων και Τούρκων στο Βερολίνο και με τους ανύπαρκτους ποδηλατόδρομους της Αθήνας.

«Η αδιαμφισβήτητη νίκη της Κριστίνα Φερνάντες – Κίρχνερ δεν αφήνει κανένα περιθώριο ότι στην Αργεντινή η δυναστεία Κίρχνερ γιορτάζει την νεκρανάσταση του περονισμού στην πιο ακραία και ορθόδοξη μορφή του» αποφαίνεται η εφημερίδα El Periodico de Catalunya «το ζεύγος Κίρχνερ χρωστάει τη νίκη του κυρίως στο γεγονός ότι αυτή τη φορά οι εκλογές ήταν ένα δημοψήφισμα υπέρ της εξαίρετης οικονομικής κατάστασης.»

Νεκρανάσταση του περονισμού ή οικογενειοκρατία;

«Μυρίζει οικογενειοκρατία, αν και δεν έχει να τους προσάψει κανείς τίποτα στην διεξαγωγή των εκλογών και του προεκλογικού αγώνα» γράφει η ελβετική Basler Zeitung: «Ο Κίρχνερ φαίνεται ότι σκοπεύει να δημιουργήσει μια μίνι-μοναρχία. Ο κίνδυνος όμως για κάτι τέτοιο είναι ασήμαντος, διότι στην Αργεντινή πραγματικότητα σημαίνει αστάθεια και τα πλάνα είναι απλή θεωρία.»

«Η πλούσια Αργεντινή δεν μπορεί να αποδεχθεί πια την αύξηση των εξαθλιωμένων συνοικιών» επισημαίνει η γερμανική Süddeutsche Zeitung «Η σενιόρα Κίρχνερ πρέπει να επιδείξει ευελιξία και διπλωματική δεξιότητα έναντι της Βενεζουέλας και των ΗΠΑ. Εάν κυβερνήσει μάλιστα με πιο ανοιχτό μυαλό από τον σύζυγό της, τότε η Αργεντινή θα έχει μόνον κέρδος.»

Βίαια επεισόδια μεταξύ Κούρδων και Τούρκων στο Βερολίνο

«Ασφαλώς γνώριζε ελάχιστα η πολιτεία για το τι σχεδιάστηκε και τι συμφωνήθηκε στο ΠΚΚ και στους Γκρίζους Λύκους» σημειώνει η εφημερίδα του Βερολίνου Tagesspiegel αναφερόμενη στα βίαια επεισόδια που ξέσπασαν την Κυριακή μετά από διαδήλωση Κούρδων και Τούρκων «Όμως εν μέρει έχει σταματήσει προ πολλού η παρακολούθηση αυτών των ομάδων, διότι κάποιοι τις θεωρούν όχι τόσο επικίνδυνες. Τα γεγονότα της Κυριακής είναι ανησυχητικά κυρίως για μια πόλη που έζησε την αιματηρή κλιμάκωση της κουρδικής σύγκρουσης το 1999 με την σύλληψη του Οτσαλάν και τις καταλήψεις του ελληνικού και του ισραηλινού προξενείου από Κούρδους του ΠΚΚ. Σε εκείνες της αναταραχές σκοτώθηκαν τρεις Κούρδοι. Επρόκειτο δε για προαναγγελθείσα καταστροφή. Παρ’ όλα αυτά και τότε αστυνομία και πολιτεία πάλι εξεπλάγησαν.»

Ούτε έναν ποδηλατόδρομο δεν διαθέτει η Αθήνα

Τέλος η γερμανική εφημερίδα Frankfurter Rundschau φιλοξενεί ανταπόκριση του Γκερντ Χέλλερ από την Αθήνα, ο οποίος αναφέρεται στις δραστηριότητες και την τελευταία πορεία που διοργάνωσε πρόσφατα στην Αθήνα ο σύλλογος ποδηλάτες.

«Σε μία πόλη, που αντέχει 500 χιλιάδες αυτοκίνητα κυκλοφορούν σήμερα 2,5 εκατομμύρια. Στο Λονδίνο υπάρχουν 460 χιλιόμετρα ποδηλατόδρομου, στο Παρίσι 371 χιλιόμετρα, στην Αθήνα ούτε ένα. Από τις μελέτες και τις έρευνες που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια δεν έχει προκύψει ακόμη κάτι ουσιαστικό. Επίσης δεν έχει λυθεί το ζήτημα μεταφοράς των ποδηλάτων από το μετρό. Οι αρμόδιες αρχές το έχουν αποκλείσει για λόγους ασφαλείας.» Και ο αρθρογράφος καταλήγει: «το 28 % των Αθηναίων θα άφηναν το αμάξι για να χρησιμοποιήσουν το ποδήλατο, εάν υπήρχαν οι κατάλληλες υποδομές.»

Επιμέλεια: Βιβή Παπαναγιώτου

εισβολή της Τουρκίας σε μια γειτονική χώρα συνιστά παραβίαση του διεθνούς δικαίου.

«Η εισβολή της Τουρκίας σε μια γειτονική χώρα συνιστά παραβίαση του διεθνούς δικαίου»

Το τεταμένο κλίμα μεταξύ Κούρδων και Τούρκων απειλεί με αποσταθεροποίηση τις κουρδικές περιοχές σε Τουρκία, Ιράκ και Ιράν, εκτιμά η πρόεδρος των γερμανών Πρασίνων Κλάουντια Ροτ σε συνέντευξή της στην Deutsche Welle.

Η πρόεδρος των γερμανών Πρασίνων Κλάουντια Ροτ επισκέφθηκε πρόσφατα την νοτιοανατολική Τουρκία για να σχηματίσει προσωπικά άποψη για τις συγκρούσεις μεταξύ της αυτονομιστικής οργάνωσης ΠΚΚ και του τουρκικού στρατού. Κάλεσε μάλιστα την Τουρκία να αποφύγει αποφάσεις «εν θερμώ» τονίζοντας ότι μια λύση θα επιτευχθεί μόνο μέσα από την συνεργασία Τούρκων και Κούρδων, καθώς και την, όπως την χαρακτήρισε, αναγνώριση της «κουρδικής πραγματικότητας» από την Αγκυρα.

Με αφορμή την επίσκεψή της στην περιοχή, αλλά και τις πρόσφατες εξελίξεις μίλησε στην Deutsche Welle για το ρόλο που θα πρέπει να παίξει η Γερμανία στις προσπάθειες εξεύρεσης ειρηνικής λύσης: «Νομίζω ότι η Γερμανία θα πρέπει να ασκήσει όλη την πολιτική επιρροή που διαθέτει για να αποτρέψει την Τουρκία από μια στρατιωτική επέμβαση στο βόρειο Ιράκ. Πρώτον, επειδή μια εισβολή στο Ιράκ συνιστά παραβίαση διεθνούς δικαίου. Δεν είναι δυνατή η στρατιωτική επέμβαση σε γειτονική χώρα χωρίς να παραβιαστεί διεθνές δίκαιο. Δεύτερον, μια επιχείρηση εναντίον του ΠΚΚ θα οδηγούσε στην αποσταθεροποίηση την ευρύτερη περιοχή. Ας μην ξεχνάμε ότι το βόρειο Ιράκ είναι σήμερα η πιο ασφαλής και σταθερή περιοχή της χώρας. Και τρίτον, μια τέτοια απόφαση θα ζημίωνε τις προσπάθειες συμφιλίωσης και ειρήνευσης μεταξύ Τούρκων και Κούρδων μέσα στην ίδια την Τουρκία ανοίγοντας παλιές πληγές».

Επιτακτικά τίθεται ωστόσο το ερώτημα γιατί οι συγκρούσεις μεταξύ ΠΚΚ και τουρκικού στρατού βρίσκονται σε αυτή την χρονική στιγμή σε έξαρση. Πρόκειται για απόφαση του ΠΚΚ ή υπάρχουν δυνάμεις στην Τουρκία που επιζητούν την σύγκρουση; «Τόσο ο τούρκος πρόεδρος Αμπντουλά Γκιούλ, όσο και ο πρωθυπουργός Ταγίπ Ερντογάν ανήκουν και εκπροσωπούν τις πλέον μετριοπαθείς πολιτικές δυνάμεις στο ζήτημα των Κούρδων όπως διαμορφώνεται τις τελευταίες εβδομάδες, απαντά η πρόεδρος των γερμανών Πρασίνων Κλάουντια Ροτ. Το γεγονός ότι ο Αμπντουλά Γκιούλ πραγματοποίησε το πρώτο του ταξίδι ως πρόεδρος στις κουρδικές περιοχές ήταν ένα σημαντικό μήνυμα προς τους κούρδους. Στην Τουρκία υπάρχουν ωστόσο εθνικιστικές δυνάμεις και στρατιωτικοί που επιζητούν μια ανοιχτή σύγκρουση με το ΠΚΚ. Από την άλλη βέβαια η κουρδική αυτονομιστική οργάνωση προκαλεί συνειδητά με τις επιθέσεις της γνωρίζοντας ότι μια ειρηνική εξεύρεση λύσης θα την καθιστούσε περιττή ως οργάνωση. ΠΚΚ και στρατιωτικό κατεστημένο στην Τουρκία δείχνουν να χρειάζονται την σύγκρουση για να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους. Η τουρκική κυβέρνηση βρίσκεται εδώ και εβδομάδες υπό ένα κλίμα συνεχούς πίεσης. Το πράσινο φως από την Εθνοσυνέλευση προς την κυβέρνηση για την απόφαση επέμβασης στο Ιράκ είναι κατά την άποψή μου ιδιαίτερα ανησυχητικό. Φοβάμαι ότι η Τουρκία ίσως να επιστρέψει σε μια περίοδο βίας και συγκρούσεων με τους κούρδους, μια περίοδος που νομίζαμε ότι είχε ξεπεραστεί».

Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

Artikel bookmarken

Τι γράφει ο ξένος τύπος. από καθημερινή

NEWSWEEK

Η δύναμη του πετρελαίου

Οι τιμές του πετρελαίου έχουν αυξηθεί δραματικά, αλλάζοντας τις παγκόσμιες ισορροπίες. Το πετρέλαιο σήμερα είναι κάτι πολύ περισσότερο από σημαντική πηγή ενέργειας. Αποτελεί αγαθό στρατηγικής σημασίας. Το πετρέλαιο λαδώνει τον τροχό του παγκόσμιου καπιταλισμού, δημιουργεί ωστόσο προβλήματα στη δημοκρατία. Κυβερνήσεις σε χώρες πλούσιες σε παραγωγή πετρελαίου κυβερνούν εντελώς διαφορετικά. Αποθαρρύνουν τη λειτουργία των ελεύθερων αγορών προς όφελος των κρατικών επιχειρήσεων. Σε κράτη, όπως η Νιγηρία ή το Αζερμπαϊτζάν, το αποτέλεσμα είναι ορατό στους κρατικούς οργανισμούς και στη διάχυτη διαφθορά. Ορισμένες παραγωγές χώρες, όπως η Ρωσία, αντί της επίδειξης στρατιωτικής ισχύος, χρησιμοποιούν την ενέργεια, με τη δύναμη της οποίας ενισχύουν γειτονικές χώρες και κτίζουν νέες αυτοκρατορίες. Σήμερα όλες οι πετρελαϊκές χώρες έχουν αυτοπεποίθηση και νιώθουν λιγότερο εξαρτώμενες από τις παραδοσιακές δυνάμεις. Οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί. Την Ανοιξη του 2006, ο Κινέζος ηγέτης Χου Ζιντάο μετά την Ουάσιγκτον ταξίδευσε στη Νιγηρία, ενώ ο Ιάπωνας πρωθυπουργός Σ. Αμπε, μετά την Ουάσιγκτον πέταξε στη Σαουδική Αραβία.

TAGESSPIEGEL

Εξαγωγή της βίας

Τα βίαια επεισόδια της Κυριακής στο Βερολίνο μεταξύ Κούρδων και Τούρκων διαδηλωτών ήγειραν ερωτήματα για τη στάση της πολιτείας. Ασφαλώς η πολιτεία γνώριζε ελάχιστα για το τι είχε συμφωνηθεί στο ΡΚΚ και στους Γκρίζους Λύκους και πώς αυτές οι συμφωνίες μεταφέρθηκαν στις αντίστοιχες ομάδες στη γερμανική πρωτεύουσα. Ομως η παρακολούθηση αυτών των ομάδων έχει περιοριστεί, δεδομένου ότι κάποιοι αξιωματούχοι δεν τις θεωρούν πολύ επικίνδυνες. Τα γεγονότα της Κυριακής είναι ανησυχητικά, κυρίως για μια πόλη που έζησε την αιματηρή κλιμάκωση της κουρδικής σύγκρουσης το 1999 με τη σύλληψη του Οτσαλάν και τις καταλήψεις του ελληνικού και του ισραηλινού προξενείου από Κούρδους του ΡΚΚ. Σε εκείνες της αναταραχές σκοτώθηκαν τρεις Κούρδοι. Επρόκειτο δε για προαναγγελθείσα καταστροφή. Παρ’ όλα αυτά και τότε, αστυνομία και πολιτεία είχαν εκπλαγεί.

THE INDEPENDENT

Η νέα πρόεδρος της Αργεντινής

Η 54χρονη Κριστίνα Κίρχνερ, η νέα πρόεδρος της Αργεντινής φαίνεται ότι θα ακολουθήσει την πολιτική που ώς προχθές εφήρμοζε ο σύζυγός της Νέστορ Κίρχνερ. Γενικότερα, ωστόσο, η Κριστίνα επιδεικνύει δίψα για εξουσία, αναζητά παγκόσμιο ρόλο, ενώ ενδέχεται να επιδιώξει ενίσχυση των σχέσεων της πατρίδας της με τις Ηνωμένες Πολιτείες, ειδικότερα αν η Χίλαρι Κλίντον κερδίσει τις προεδρικές εκλογές του 2008. Πολλοί στην Αργεντινή πιστεύουν ότι το ζεύγος Κίρχνερ θα το παίξει δίπορτο, καθώς ο Νέστορ μπορεί κάλλιστα να θέσει υποψηφιότητα στο τέλος της θητείας της συζύγου του. Δηλαδή θα κρατήσουν το κλειδί του προεδρικού Μεγάρου (Casa Rosada) τουλάχιστον για τα επόμενα 12 χρόνια. Είναι όμως τόσο απλά τα πράγματα; Οταν ο Νέστορ Κίρχνερ παραιτήθηκε προς όφελος της συζύγου του, κυκλοφορούσαν φήμες για σκάνδαλα διαφθοράς, ενώ υπήρχαν εκ νέου ενδείξεις οικονομικής δυσκαμψίας. Πώς θα τα μαζέψει τώρα η όμορφη περονίστρια Κριστίνα Φερνάντεζ ντε Κίρχνερ;

THE NEW YORK TIMES

Ο Μπους και το Ιράν

Οι σύμμαχοι των Ηνωμένων Πολιτειών και πολλοί Αμερικανοί διερωτώνται το εξής: Θα αποχωρήσει ο πρόεδρος Μπους από το Λευκό Οίκο έχοντας προηγουμένως πλήξει το Ιράν; Ο ίδιος ο πρόεδρος Μπους καλλιεργεί αυτές τις ανησυχίες. Μόλις προ εβδομάδων μίλησε για «Τρίτο Παγκόσμιο» σε περίπτωση που το Ιράν... ανακαλύψει πώς κατασκευάζεται ένα πυρηνικό όπλο. Τέσσερα χρόνια μετά την αδικαιολόγητη εισβολή στο Ιράκ, ο Μπους εξακολουθεί να συγχέει την απειλή και τη φασαρία με τη μεγαλόπνοη στρατηγική. Αρνείται να δουλέψει σκληρά στο πλαίσιο της διπλωματίας ή σε τελευταία ανάλυση να παραδεχτεί το καταστρεπτικό κόστος των ενεργειών του. Η διεθνής κοινότητα δεν θα πρέπει να επιτρέψει στο Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα, αλλά από την άλλη πλευρά δεν υπάρχει η δυνατότητα χειρουργικών πληγμάτων και μάλιστα με ακρίβεια. Η υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Κοντολίσα Ράις ελπίζει να συμβάλει στην αποτροπή ενός πολέμου. Εξακολουθεί να εμμένει στην επιβολή κυρώσεων και στη συνέχιση της διπλωματίας. Αλλά δεν υπάρχει κανείς για να την ακολουθήσει. Αν το διακύβευμα είναι πράγματι τόσο υψηλό -που είναι- τότε η Κοντολίσα Ράις και ο πρόεδρος Μπους θα πρέπει να πείσουν τη Μόσχα, το Πεκίνο και τους Ευρωπαίους συμμάχους ότι οι σχέσεις τους θα κριθούν από το κατά πόσον θα πιέσουν το Ιράν.


από καθημερινή -τα δύο μεγαλα πειράματα κι εμείς.

Τα δύο μεγάλα πειράματα κι εμείς

Του Αλεξη Παπαχελα

Χανόμαστε πολλές φορές στον μικρόκοσμό μας και ξεχνάμε πόσο αδιάφορο είναι σε σχέση με τα όσα συμβαίνουν στον κόσμο τι δήλωσε ο Κουλούρης, ο Παυλίδης ή κάθε άλλος πικραμένος. Στην Ευρώπη βρίσκονται σε εξέλιξη αυτή την εποχή δύο μεγάλα πειράματα, από τα οποία θα μπορούσαμε να αντλήσουμε πολλά και χρήσιμα συμπεράσματα. Στη Γαλλία ο πρόεδρος Σαρκοζί έχει βάλει ένα μεγάλο στοίχημα: να «ξεκουνήσει» τη χώρα του από τις αδράνειες δεκαετιών, να συγκρουσθεί με τις συντεχνίες και να τη φέρει στον 21ο αιώνα. Είναι ένα κρίσιμο στοίχημα σε μια σημαντική χώρα, κακέκτυπο της οποίας θέλει πολλές φορές να είναι και η Ελλάδα. Ας μην ξεχνάμε πως από τη Γαλλία αντιγράψαμε τη διανόηση, και κυρίως την ψευτοδιανόηση, που οδήγησε τη χώρα στο χρεοκοπημένο μοντέλο του μεταπολιτευτικού κράτους. Ας μην ξεχνάμε πως οι αδράνειες και οι αγκυλώσεις του ελληνικού συστήματος μοιάζουν πολύ με τις γαλλικές, εκτός από το γεγονός πως στην Ελλάδα δεν έχεις ελίτ από την ΕΝΑ ούτε και ένα σχετικά σοβαρό κράτος. Αν ο Σαρκοζί πετύχει στη Γαλλία θα μάθουμε πολλά και για την «ελληνική περίπτωση». Αν αποτύχει θα δώσει πνοή σε όσους κινητοποιούνται με το σύνθημα «όπισθεν ολοταχώς».

Οι φανατικοί οπαδοί του στάτους κβο αναθάρρησαν με τα όσα συμβαίνουν στο άλλο μεγάλο πείραμα, της Γερμανίας. Εκει οι μεταρρυθμίσεις της καγκελαρίου Μέρκελ απέδωσαν, αλλά τελικά οδήγησαν στην επόμενη λογική φάση. Μόλις άρχισε η σοβαρή ανάπτυξη, τα συνδικάτα και τα αριστερά στοιχεία των σοσιαλδημοκρατών αποφάσισαν πως «φτάνει, έως εδώ, καιρός για αναστροφή πορείας».

Η κ. Μέρκελ είχε βεβαίως χάσει εδώ και λίγο καιρό την «πυξίδα» της και τη μεταρρυθμιστική της πνοή. Τώρα, όμως, το γερμανικό πείραμα μπαίνει σε σοβαρές περιπέτειες.

Εδώ κάπου τελειώνουν οι συγκρίσεις και οι... αναλογίες. Γιατί στη Γαλλία και τη Γερμανία μιλούν για πραγματικές μεταρρυθμίσεις, αφού έχουν λύσει τα βασικά τους προβλήματα.

Στην Ελλάδα δεν έχουμε ακόμη λύσει το πώς ξεφορτωνόμαστε τα... μπάζα μας... Είναι προφανές πως όταν στη δεκαετία του 1980 οι Ευρωπαίοι εταίροι μάς έδωσαν τα χρήματα και την ευκαιρία να λύσουμε αυτά τα ζητήματα, προτιμήσαμε να τα κάνουμε «ΚΑΓΙΕΝ» και «μαύρες» βίλες. Τώρα είμαστε κι εμείς σ’ ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Ή θα πάμε παρακάτω ή θα ασχολούμεθα με τις εσωκομματικές έριδες και τους ψευτοαντάρτες. Για να γίνει αυτό αναζητείται «πυξίδα» και το απαραίτητο πολιτικό θάρρος. Στο κάτω κάτω ας μην ξεχνούν και οι Ελληνες πολιτικοί τι απάντησε ο Αλ Γκορ όταν τον ρώτησαν πώς κατάφερε να επιβληθεί στο διεθνές προσκήνιο παρά την ήττα του. «Αποφάσισα» δήλωσε «ότι προτιμώ να με μισούν γι’ αυτά που έκανα παρά να με αγαπούν γι’ αυτά που δεν τόλμησα να κάνω»...

ποιός τελικά είπε το όχι'- καθημερινή

Ποιος τελικά είπε το «ΟΧΙ»;

Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη/ karkagiannisant@ath.forthnet.gr

Πρόκειται ουσιαστικά για συζήτηση χωρίς ιστορικό περιεχόμενο, χωρίς ιστορικό ερώτημα και χωρίς ιστορική απορία. Ξεκίνησε πριν από πολλά χρόνια και με τον ίδιο ανιστόρητο χαρακτήρα συνεχίζεται μέχρι σήμερα.

Ξεκίνησε από την Αριστερά που δεν ήθελε να παραδεχθεί ότι ένας δικτάτορας και αντίπαλός της (δεν είναι όλοι οι δικτάτορες αντίπαλοί της!) κατόρθωσε, τις πρώτες ώρες της 28ης Οκτωβρίου να εξαρθεί σε ύψιστο σημείο εθνικής συνείδησης και πολιτικής ευθύνης και να πει το «ΟΧΙ» στους εισβολείς. Και επειδή τα γεγονότα δεν χωράνε σε αυτό το παράλογο σχήμα, η πιο εύκολη λύση είναι... «η κατάργηση των γεγονότων». Η σύγχυση είναι πιο μεγάλη από το δεύτερο σκέλος αυτών των συλλογισμών. «Το “ΟΧΙ” δεν το είπε ο Μεταξάς αλλά ο λαός!». Το ένα βέβαια δεν διαψεύδει το άλλο. Και τα δύο όμως μαζί διαψεύδουν τη σχέση λαού και ηγέτη και την αξία της πολιτικής απόφασης. Πράγματι, την επόμενη μέρα, για να μην πω από την επόμενη ώρα, ολόκληρος ο κρατικός μηχανισμός πειθαρχεί στην πολιτική απόφαση και την εφαρμόζει και ο λαός με πρωτοφανή ενθουσιασμό την επικροτεί και την ενισχύει.

Το «ΟΧΙ» το είπε ο Ιωάννης Μεταξάς και το εννοούσε. Μάλιστα, όπως πολλά στοιχεία το επιβεβαιώνουν, ήταν από πριν και από καιρό έτοιμος να το πει. Δεν αιφνιδιάστηκε από τον Ιταλό πρεσβευτή, ήταν άριστα πληροφορημένος για τη συγκέντρωση ισχυρών στρατιωτικών δυνάμων της Ιταλίας στην Αλβανία και είχε καταλήξει στην πολιτική απόφαση να πει το «ΟΧΙ». Προφανώς είχε ενημερώσει τουλάχιστον τον βασιλιά Γεώργιο και τον τότε ισχυρό «συμμαχικό παράγοντα», την Αγγλία.

Ο παράλογος αυτός μύθος ότι το «ΟΧΙ» δεν το είπε ο Μεταξάς αλλά ο λαός, κυριάρχησε στην Αριστερά πολλά χρόνια. Παρ’ όλο που ο τότε ηγέτης του ΚΚΕ, ο Νίκος Ζαχαριάδης, με το περίφημο γράμμα που έστειλε από την απομόνωση των φυλακών της Κέρκυρας τασσόταν ανεπιφύλακτα στο πλευρό του Μεταξά για την απόκρουση της φασιστικής επίθεσης, αναγνωρίζοντας έτσι τον ηγετικό του ρόλο σ’ αυτόν τον αγώνα. Το ίδιο έπραξαν όλοι σχεδόν οι κομμουνιστές κρατούμενοι στις φυλακές και στις εξορίες. Ελάχιστοι ήσαν αυτοί που διαφώνησαν με αυτήν την «ανεπιφύλακτα» πατριωτική στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ και των κομμουνιστών.

Στα νεότερα χρόνια ο πρώτος στην Αριστερά, αν θυμάμαι καλά, που προσπάθησε να αποκρούσει και να διαλύσει αυτόν τον παράλογο μύθο ήταν ο δημοσιογράφος και ιστορικός συγγραφέας, ο μακαρίτης Σπύρος Λιναρδάτος. Χωρίς να κρύβει ή να ανακαλεί τη σταθερή και έμπρακτη εναντίωσή του στη δικτατορία του Μεταξά, αισθάνθηκε την υποχρέωση και θέλησε να αποκαταστήσει και να σεβαστεί τα ιστορικά γεγονότα, τα οποία επιβεβαιώνουν ότι ο Μεταξάς ήταν ο πρωτοπόρος και ο ηγέτης της αντίστασης και του αγώνα κατά της φασιστικής επίθεσης του 1940. Η Ιστορία, βλέπετε, δεν είναι πάντοτε ευθύγραμμη και προπαντός δεν είναι πρόθυμη να υποταχθεί σε παράλογα ιδεολογικά σχήματα. Ο Ιωάννης Μεταξάς ήταν αυτός που ήταν, αλλά ήταν και αυτός που πήρε την ιστορική απόφαση να πει το «ΟΧΙ» στους εισβολείς.

Και ο λαός; Δεν θέλω καν να σκεφθώ τι θα έκανε ο λαός ή τι θα έκανε το κράτος αν ο Μεταξάς δεν έλεγε το «ΟΧΙ». Και δεν θέλω να διαγράψω τη σχέση του ηγέτη με τον λαό που ουσιαστικά είναι η σχέση της πολιτικής με την κοινωνία. Την ίδια εκείνη μέρα, λίγες μόνο ώρες μετά το «ΟΧΙ» του Μεταξά, σημειώθηκε εκείνη η λαϊκή έκρηξη που επικροτούσε και έκανε πράξη εκείνο το ιστορικό «ΟΧΙ».


Πολύ αργά για ανάσχεση του θερμοκηπίου.


Πολύ αργά για ανάσχεση του θερμοκηπίου

The Guardian

Ο περιορισμός των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου και η μεταστροφή προς τη βιώσιμη ανάπτυξη δεν πρόκειται να προλάβουν τις καταστροφικές συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, σύμφωνα με ομιλία του Τζέιμς Λάβλοκ, επικεφαλής της διακυβερνητικής επιτροπής του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC), που μοιράσθηκε το φετινό βραβείο Νομπέλ Ειρήνης με τον Αλ Γκορ.

Ο καθηγητής Λάβλοκ υποστήριξε ότι ακόμη και οι πλέον απαισιόδοξες προβλέψεις για την εξέλιξη του φαινομένου της υπερθέρμανσης του πλανήτη δεν έχουν λάβει υπόψη τους τη μεγάλη ταχύτητα, με την οποία προχωρά η κλιματική αλλαγή. Στην ομιλία του ο κ. Λάβλοκ περιέγραψε πώς εκπόνησε αυτήν την «αποκαλυπτική θεώρηση» του μέλλοντος, σύμφωνα με την οποία 6 με 8 δισεκατομμύρια άνθρωποι θα αντιμετωπίσουν ελλείψεις σε τρόφιμα και νερό, σ’ ένα ολοένα και πιο σκληρό κλίμα.

Νωρίτερα φέτος, η IPCC εξέδωσε το τελικό της πόρισμα για το πιθανό εύρος της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Κατέληξε έτσι στο συμπέρασμα ότι η μέση θερμοκρασία της Γης μπορεί να σημειώσει άνοδο μέχρι και 6,4 βαθμούς Κελσίου μέχρι το τέλος του αιώνα, εφόσον οι εκπομπές άνθρακα συνεχισθούν με τους σημερινούς ρυθμούς. Ανοδος 4 βαθμών Κελσίου θεωρείται, όμως, πιθανότερη από την έγκριτη επιτροπή. Η άνοδος αυτή της μέσης θερμοκρασίας μπορεί να προκαλέσει την εξαφάνιση εκατοντάδων ειδών, αλλά και να πυροδοτήσει βίαιες διενέξεις μεταξύ κρατών για τον έλεγχο υδάτινων πόρων.

Ο καθηγητής Λάβλοκ εκτιμά ότι τα κλιματικά πρότυπα που χρησιμοποίησε η IPCC υποτιμούν το εύρος της κλιματικής αλλαγής, εξετάζοντας αλληλένδετα φαινόμενα όπως την αποψίλωση των δασών, τις μεταβολές στον πληθυσμό των θαλάσσιων ειδών και την οξείδωση των ωκεανών ως ανεξάρτητες εκφάνσεις της κλιματικής αλλαγής. Ο κ. Λάβλοκ αναφέρθηκε σε μελέτη, την οποία είχε δημοσιεύσει το 1994 μαζί με τον Λι Καμπ, καθηγητή Γεωφυσικής στο Πανεπιστήμιο Πεν Στέιτ των ΗΠΑ. Στη μελέτη τους, οι δύο πανεπιστημιακοί απέδειξαν ότι εάν τα επίπεδα διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα φθάσουν τα 500 μόρια ανά εκατομμύριο μορίων σε κάθε κυβικό μέτρο (μέρη ανά εκατομμύριο), οι παγκόσμιες θερμοκρασίες θα σημειώσουν ταχεία άνοδο 6 βαθμών Κελσίου. Οι υπολογισμοί της IPCC κάνουν, όμως, λόγο για θερμοκρασιακή άνοδο 2 βαθμών για τα ίδια επίπεδα διοξειδίου. Τα σημερινά επίπεδα διοξειδίου κυμαίνονται στα 380 μέρη ανά εκατομμύριο, με ετήσια αύξηση της τάξης των 2 μερών ανά εκατομμύριο τον χρόνο.


και πόλεμος και διπλωματία.-καθημερινή-


Και πόλεμος και διπλωματία
Η Αγκυρα κλιμακώνει τις επιχειρήσεις κατά του ΡΚΚ — Συνάντηση Ερντογάν με Μπους στις 5 Νοεμβρίου

Πολεμική ατμόσφαιρα με επιχειρήσεις των τουρκικών δυνάμεων εναντίον στόχων του ΡΚΚ στη νοτιοανατολική Τουρκία, αναζήτηση συμβιβαστικής λύσης εκ μέρους του Ταγίπ Ερντογάν, αλλά και δημοσιοποίηση της περιέχουσας «μελανά» σημεία για τις ΗΠΑ έκθεσης περί του κουρδικού που θα καταθέσει ο Τούρκος πρωθυπουργός στον πρόεδρο Μπους στην Ουάσιγκτον στις 5 Νοεμβρίου προετοίμασαν το κλίμα για την περιφερειακή σύνοδο για το Ιράκ που συγκαλείται από αύριο Πέμπτη στην Κωνσταντινούπολη και στην οποία θα μετάσχουν μεταξύ άλλων ο γεν. γραμματέας του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν και η Αμερικανίδα υπουργός Εξωτερικών Κοντολίζα Ράις. Ενόψει του διπλωματικού πυρετού, βολές κατά της Τουρκίας εκτόξευσε και ο πρόεδρος του ιρακινού Κουρδιστάν, Μασούντ Μπαρζανί.

Αναπόφευκτη χαρακτήρισε την κλιμάκωση των στρατιωτικών επιχειρήσεων εναντίον του ΡΚΚ, ο Ερντογάν, μιλώντας χθες στην Εθνοσυνέλευση προς την κοινοβουλευτική ομάδα του κυβερνώντος ΑΚΡ. Ο ίδιος διευκρίνισε ωστόσο ότι αυτό δεν σημαίνει απαραιτήτως επέκταση των επιχειρήσεων εντός του βορειοϊρακινού εδάφους. «Η ευθύνη κατά την άσκηση της ηγεσίας δεν επιτρέπει στενοκεφαλιές, βιασύνη και ηρωισμούς. Πρέπει να έχουμε κατά νου ότι η Τουρκία είναι μέρος του σημερινού κόσμου και ότι η διπλωματία έχει συγκεκριμένες απαιτήσεις», συμπλήρωσε ο Τούρκος πρωθυπουργός.

Συνοδεύοντας τις «πολιτικές διεργασίες» ελικόπτερα «Cobra» έβαλαν εναντίον στόχων του ΡΚΚ στην ευρύτερη περιοχή γύρω από το Ορος Κούντι στην επαρχία Σιρνάκ, σύμφωνα με ξένους δημοσιογράφους. Φαίνεται επίσης ότι άρχισαν να ισχύουν τμηματικά οι οικονομικές κυρώσεις εις βάρος του βορείου Ιράκ, τις οποίες αποφάσισε το Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας της Τουρκίας, με μερικό αποκλεισμό της διάβασης του Χαμπούρ, όπου η κίνηση των φορτηγών έχει μειωθεί αισθητά - από 1.000 ημερησίως την περασμένη εβδομάδα, ο αριθμός μειώθηκε προχθές στα 400. Οι οικονομικές κυρώσεις δεν θα επιφέρουν μόνο το στραγγαλισμό του κουρδικού θύλακου, αλλά θα πλήξουν προμηθευτές και εμπόρους στη νοτιοανατολική Τουρκία, ευνοώντας το ΡΚΚ προειδοποίησαν χθες οι αμέσως ενδιαφερόμενοι.

Ενόψει του οικονομικού στραγγαλισμού, ο πρόεδρος Μπαρζανί δήλωσε χθες ότι δεν είναι διατεθειμένος να λάβει εντολές από την Αγκυρα. «Είμαι φίλος της Τουρκίας, αλλά αρνούμαι να δεχτώ εντολές από αυτήν ή οποιονδήποτε άλλο», δήλωσε στην «Μιλιέτ» ο κ. Μπαρζανί. Κατά σύμπτωσιν, ανταπόκριση του γερμανικού «Σπίγκελ», χθες από τον κουρδικό θύλακο, αναφέρεται στη στάθμευση 150 τουρκικών αρμάτων μάχης και βαρέος πυροβολικού «καταμεσής στην κουρδική επικράτεια», για να σημειώσει ότι η τουρκική στρατιωτική παρουσία δεν οδήγησε σε εξάρθρωση του ΡΚΚ και ότι επί επτά χρόνια η Αγκυρα διαπραγματεύεται με τον κ. Μπαρζανί τη διάλυση των τουρκικών βάσεων στο Ιράκ.

Ο Ερντογάν, μέσα στα άλλα αιτήματα και παράπονα που κατά την εφημερίδα «Ζαμάν» θα εκθέσει στον πρόεδρο Μπους, έχει συμπεριλάβει «λίστα χωρών» που βοηθούν το ΡΚΚ, μεταξύ άλλων τη Γερμανία - όπου Τούρκοι και Κούρδοι έχουν αρχίσει να συγκρούονται- την Αυστρία, αλλά και τις ΗΠΑ και την Ελλάδα. Παρά ταύτα, σύμφωνα με δήλωση της εκπροσώπου του Λευκού Οίκου Ντάνα Περίνο, η συζήτηση θα περιστραφεί γύρω από τις «κοινές προσπάθειες για την εξουδετέρωση του ΡΚΚ». «Η προαιώνια δίψα της Τουρκίας για το Κιρκούκ και τα πετρέλαιά του κρύβεται πίσω από την παρούσα κρίση, η οποία προσφέρεται και προς εσωτερική κατανάλωση», σημειώνει ο Τούρκος αναλυτής Μεμέτ Αλί Μπιράντ.


στη μνήμη των θυμάτων του Σταλινισμού.-καθημερινή

Στη μνήμη των θυμάτων του σταλινισμού


Τη μνήμη των εκατομμυρίων πολιτών που έπεσαν θύματα των διώξεων του καθεστώτος Στάλιν, τίμησαν χθες ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν και ο Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος Β΄, ο οποίος χοροστάτησε και σε επιμνημόσυνη δέηση που τελέστηκε στο σκοπευτήριο του Μπούκοβο, στα περίχωρα της Μόσχας. Ο κ. Πούτιν, επ' ευκαιρία της χθεσινής ημέρας μνήμης, κάλεσε τους συμπατριώτες του να καταβάλουν κάθε προσπάθεια για να μην επαναληφθούν τα ίδια, να επιλέξουν τον δρόμο της ενότητας και της ομόνοιας και να προτάξουν των ιδεολογιών τον σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή, στα δικαιώματα και την ελευθερία.

Fighting for free speech in Russia .- from BBC

Fighting for free speech in Russia
In the third of three special reports, Bridget Kendall, the BBC's diplomatic correspondent, reports from Russia on life and attitudes in the provincial city of Nizhny Novgorod.

Nashi demonstration
The Nashi movement contains echoes of the Soviet past

Outside a 24-hour shop in the centre of Nizhny Novgorod, a group of several dozen youngsters wave placards and cheer on a young man shouting through a megaphone.

Most of them are dressed in red, with matching cherry-coloured baseball caps.

Passers-by look at them askance. One or two shake their heads. Others engage them in conversation.

Their noisy picket is to draw attention to the fact that the shop has been caught selling alcohol to children.

These are members of the nationwide Nashi youth movement. They call themselves "anti-fascist", but "Nashi" means "ours".

And with their patriotic slogans, and slightly militant style, they remind me of the Komsomol, the young Communists of the Soviet era.

These are President Putin's foot-soldiers, a Kremlin-backed youth movement dedicated to making Russia a better place - and ready to counter any attempt to organise an Orange-style revolution.

But there is also what looks like a darker side to their activities.

In Moscow, they have organised pickets to harass both the British ambassador - for attending an unofficial human rights seminar - and the Estonian embassy - after Estonia dismantled a Soviet war memorial.

Russia is too connected to the rest of the world. It would be impossible to isolate it again
Unnamed student

In Nizhny Novgorod, they announce that they will stay put until the shop apologises, confident they enjoy the backing of the city authorities.

Before long, the shop's manager comes out and sheepishly agrees from now on to ask all youngsters for proof of identity.

The Nashi protesters cheer and begin to roll up their banners. Another victory in the battle to clean up their country.

So how typical are they of young Russians today?

Strong leader

In the Hard Rock café in Nizhny Novgorod, a favourite teenage haunt, I arrange to meet some local students.

All of them are studying marketing and want careers either in PR or advertising.

I ask them what they think about Russia and democracy.

Group of Russian female students
Many students respect Vladimir Putin's assertiveness

One girl tells me Russia cannot be democratic because Russians are like children - they need a strong leader, who can use the belt on them if necessary.

Another girl agrees. "We need strong power in this country," she says.

"That's why we are proud of our president. He controls us but he is fair."

"We think he's the best," chips in a third.

"My father thinks he'll change the constitution and stay on for a third term," adds the first girl.

Democracy 'discredited'

It's not just young students who are so loyal to their president.

In the lunch hour at a modest diner, I get chatting to a local businessman. Yury is an interesting example of a new sort of Russian entrepreneur.

He is no Russian oligarch, rolling in money, with a safe haven in London and a bevy of bodyguards. He is a former fireman who became a mature student, worked his way through college and is now regional manager for a big Russian retail business.

Mourner holding portrait of Boris Yeltsin at his funeral in April 2007
Many Russians say Boris Yeltsin gave democracy a bad image

He hates going abroad and doesn't even go to Moscow if he can avoid it.

And he tells me he is convinced that only when Russians like him who try to make their money honestly become commonplace, instead of the exception, will the country start to develop normally.

In the meantime, his main criticism is reserved for Western governments who, he says, tried to weaken Russia in the 1990s with their pledges of aid and talk of democracy. All they wanted was to plunder its natural resources.

"Go out on the street and ask people what they'd rather have - democracy or a car, a flat and guaranteed personal security - and 99% will tell you they'd rather do without democracy in return for the means to live properly.

"They don't want communism back either, but the whole idea of democracy has been discredited because of what happened in the Yeltsin years."

He adds that he does not agree that freedom of choice and free speech have got more restricted under Vladimir Putin.

"Personally, I don't feel it," he tells me. "Yes, we use tough measures to crack down on disorder. But that's just the Russian way of doing things."

Freedom fighters?

Not everyone agrees with that.

A small coterie of human rights campaigners and opposition activists are determinedly trying to stage their own protests - to draw attention to what they see as diminishing political freedoms in Russia.

In a little wooden house in the centre of Nizhny Novgorod, we find the small stuffy office of Oxana Chelysheva and Stanislav Dmitrievsky.

They used to run a Russian-Chechen friendship society - until it was closed down in January and Stanislav was tried and given a suspended sentence.

The court ruled he had promoted race hatred.

Social activism is growing. And history is not made by the sleeping majority but the active minority
Stanislav Dmitrievsky

Undeterred, they have set up a new NGO under a different name and are planning new activities and rallies - the only way to make their voices heard.

"If we stop insisting on our legal right to protest," says Stanislav, "then the authorities can do anything, from sending us into exile, to putting us in prison."

From this tiny office, it is hard to imagine they can make much impact. Few people here have probably heard of them.

But their reputation extends way beyond Nizhny Novgorod. In the West, they are prize-winning human rights activists, recipients of an Amnesty International award and friends of the murdered Russian journalist, Anna Politkovskaya.

I ask Oxana if she is worried for her own safety.

"We've received death threats," she says. "Yes, I am worried."

No turning back

Back at the Hard Rock Café, I ask the students if they think there is a danger in Russia having too strong a leadership, given all the excesses that happened under Stalin and other Communist leaders in the Soviet era.

Vladimir Putin
Vladimir Putin could not return to Soviet isolation, Russians say

"There is no danger," says one. "Our president is a very clever man, and anyway Russia is too connected to the rest of the world.

"It would be impossible to isolate it again, like it was in Soviet times. If he tried to do that, the people would react and he'd lose his power that way."

Oxana and Stanislav agree: keeping the outside world out in order to turn Russia back into a proper dictatorship would be nigh-on impossible - so long as they can still use the internet.

Stanislav says he is optimistic that the number of people dissatisfied with the status quo in Russia is growing.

"Clever people realise that what has happened in Russia, all the stability, is only due to oil prices, " he says.

"Social activism is growing. And history is not made by the sleeping majority but the active minority."

Legal battles

My last stop is another office in the city centre: the crowded office of the Committee of Mothers of Soldiers.

This grass-roots organisation was started by the mothers of Russian conscripts, to protect them from army bullying and to deal with problems linked to the war in Chechnya.

On the walls hang photos of hundreds of young soldiers who died in Chechen wars.

Sitting waiting to tell their stories are several young men with shaven heads - conscripts who fled the army because they could not bear the brutality any more.

Natalya Zhukova
Natalya Zhukova says people are ready to fight for their rights

They want legal advice on how to avoid being court-martialled.

Eight years ago when I visited this office, it seemed disorganised and ineffectual. Now it hums with activity and purpose.

Constantly on the phone is the energetic chairwoman, Natalya Zhukova.

She agrees that she and those she seeks to help are now much more knowledgeable about their legal rights - and determined to fight for them.

"Even though there is almost nothing on the TV and only a bit in the newspapers, they are well-informed," she says, echoing Stanislav's optimism.

"That's how we'll make real changes in this country. We need the number of people who understand what's happening and can assess it critically to be big enough. That is what we are working for."

Bridget Kendall's radio report from Nizhny Novgorod will be going out on Radio 4's Today programme at 0730 BST on Thursday 31 May.

Should you miss it, or want to listen to it at a later date, then you can find it at: http://www.bbc.co.uk/radio4/today/

In pictures: Putin laments Stalin purges.-from BBC

In pictures: Putin laments Stalin purges

Russian President Vladimir Putin in Butovo on 30 October 2007

Russian President Vladimir Putin has attended a 70th anniversary memorial service for the victims of Soviet-era political repression at Butovo, just outside Moscow.

Putin honours victims of Stalin. from BBC

Putin honours victims of Stalin
Wednesday is the 70th anniversary of the Great Terror

Russian President Vladimir Putin has attended a memorial service near Moscow to commemorate the victims of Soviet-era oppression.

He gave a speech at the Butovo site where thousands were killed in 1937 at the height of Joseph Stalin's purges.

Mr Putin used the occasion to call for political argument to be "creative rather than destructive".

Campaigning is about to start for Russia's parliamentary elections. Mr Putin's supporters seem certain to win.

He is heading the United Russia party's list of candidates. He is expected to step down as president next year.

Victims 'ignored'

The BBC's James Rodgers in Moscow says Mr Putin's decision to go to Butovo now seems highly significant, since an August ceremony to erect a memorial to victims was not attended by any senior Kremlin officials.

He used to head the Federal Security Service, the modern-day successor to Stalin's dreaded secret police, the NKVD.

Addressing crowds, Mr Putin called for calm ahead of the elections.

"Of course political battles and political arguments and the fight of opinions is necessary, but we need for that process not to be destructive, for it to be constructive," he said.

However, human rights activists in central Moscow said the Kremlin was not doing enough to help victims of repression.

Sergei Volkov, head of the Association of Victims of Political Repression, said they received little or no benefits from the state.

"It's the fault of the man who has stepped with one foot into democracy and still stands with another in KGB - our president, Vladimir Putin," he said, quoted by the Associated Press news agency.

At least 20,000 people were shot at Butovo.

Seventy years ago, Stalin launched his campaign against anyone he saw as a threat to his regime. Those included political opponents, and members of the clergy.

Some were simply unlucky enough to have enemies who denounced them to the NKVD for treachery, real or imagined.

Today, many Russians prefer to remember Stalin as a victorious wartime leader, rather than the architect of mass political killings, our correspondent says.