Το νέο μας blog είναι http://havdata.blogspot.com/ ****** [επιλογές από την ειδησεογραφία του διαδικτύου, σχόλια, νέα τοπικού ενδιαφέροντος, ¨κι¨ ό,τι άλλο τύχει]. [A selection of news, comments, and topics of interest]. [ Ελα να ζήσεις την ζωή σου έξω κάμποσες δεκαετίες νεοέλληνα για να καταλάβεις την προνομιακή της Ελλάδας ύπαρξη, στον χώρο στον χρόνο στο κλίμα στη θάλασσα στο αρχιπέλαγος και στην ζωή]. λορνιόν

Wednesday, August 26, 2009

Οργή για τη διακοπή των υπερατλαντικών πτήσεων

Οργή για τη διακοπή των υπερατλαντικών πτήσεων

Συνεχής ροή νέων πτήσεων από ξένες αεροπορικές εταιρείες

Συνεχής ροή νέων πτήσεων από ξένες αεροπορικές εταιρείες

US Senator Edward Kennedy, Heir of Powerful Family, DiesBy Deborah Tate
Washington
26 August 2009
[Photo]Sen. Edward Kennedy (2006 file photo)U.S. Senator Edward Kennedy, the elder statesman of America's most famous political family, is dead at the age of 77 (born 2/22/32) after a battle with brain cancer. He was the youngest brother of slain President John Kennedy. The life of the Massachusetts' Democrat was marked by both achievement and controversy.

Senator Kennedy was a champion of liberal causes, and over the course of his Senate career sponsored legislation that fundamentally altered worker rights, education funding, foreign policy and immigration law. His niece - President Kennedy's daughter, Caroline Kennedy - says her uncle was an inspiration to her family.

"For more than four decades in the Senate, Teddy has led the fight on the most important issues of our time: civil rights, social justice, and economic opportunity," she said.

Senator Kennedy was a vocal critic of Bush administration policies in Iraq, its stand on interrogation techniques used on suspected terrorists and its prosecution of the war on terror. In an interview with CBS in 2007, Kennedy underscored his opposition to the war in Iraq.

"I voted against the war, it was the best vote that I cast in the United States Senate. This was the wrong war at the wrong time," he said.

But Kennedy was also known to cross party lines to forge legislative deals with Republicans. In 2008, Kennedy saw an agent of change in Senator Barack Obama and became one of the first prominent Democrats to endorse Obama's bid for the party's nomination for president.

"My friends, I ask you to join in this historic journey to have the courage to choose change," he said. "It is time again for a new generation of leadership. It is time now for Barack Obama!"

Kennedy was elected to the Senate in 1962, the year before the assassination of President Kennedy. The senator offered a eulogy:

"My brother need not be idealized or enlarged in death beyond what he was in life. He should be remembered simply as a good and decent man who saw wrong and tried to right it," he said.

In 1968, Robert Kennedy was assassinated while campaigning for president. Suddenly, the youngest Kennedy brother became the family's political patriarch. At first it appeared that he might have a clear path to the White House. But those hopes ended in 1969 when the senator drove off a bridge and the young woman with him, Mary Jo Kopechne, was killed.

His behavior during the so-called Chappaquiddick incident - he waited hours before reporting his accident to police - provided the first of many cracks in the Kennedys' public image. Instead of running for president, the senator was asking voters in Massachusetts whether he should resign from the Senate.

"For me, this will be a difficult decision to make. So I ask you tonight, the people of Massachusetts, to think this through with me. In facing this decision I seek your advice and opinion," he said.

Mr. Kennedy received thousands of telegrams telling him not to quit. He sought the Democratic presidential nomination in 1980 but lost to incumbent Jimmy Carter.

Other struggles lay ahead. Three of Mr. Kennedy's nephews died young and tragically. Another, William Kennedy Smith, was tried and acquitted on rape charges, with the senator called to testify. He had his own reputation for drinking and affairs but that side of his life seemed to stabilize after his second marriage in 1992.

In 2008, Kennedy was diagnosed with a terminal brain tumor, which kept him from returning to the Senate. However, last year, he made a surprise appearance at the Democratic national convention to endorse Barak Obama's bid for the presidency.

Ted Kennedy became one of the longest-serving, most influential senators in modern U.S. history. And in so doing, carried on his brothers' legacy, and built his own.

Saturday, August 22, 2009

η αναμφισβήτητη αμερικανική ισχύς- από το- Βήμα-

Οσοι έσπευσαν να προβλέψουν την έκλειψη των ΗΠΑ ως κυρίαρχης δύναμης τον 21ο αιώνα εκαναν λάθος. - Κάθε δέκα χρόνια επέρχεται περίοδος μαρασμού για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 ως τα τέλη της διακυβέρνησης Μπους, με μια μικρή παύση κατά τη δεκαετία του 1990, η «παρακμιολογία» καλά κρατούσε. Εφέτος εμπνευσμένος από την παγκόσμια οικονομική κρίση ο ιστορικός Πολ Κένεντι επανέλαβε τα επιχειρήματα που είχε θέσει πριν από 20 χρόνια. «Ο μεγαλύτερος χαμένος φαίνεται ότι είναι οι ΗΠΑ» έγραψε. Υποστήριξε ότι τα χρόνια δημοσιονομικά ελλείμματα και η στρατιωτική υπερέκταση είχαν αρχίσει τελικά να εξαντλούν τη χώρα και «η παγκόσμια τεκτονική μετατόπιση ισχύοςπρος την Ασία, και μακριά από τη Δύση, μοιάζει δύσκολο να αναστραφεί».

Η ιστορία της «παρακμιολογίας» όμως δείχνει ότι η καταβαράθρωση κάνει κύκλους και πως ό,τι έρχεται και φεύγει, λογικά, δεν δημιουργεί τάσεις. Σήμερα, όπως έπειτα από παλαιότερες προφητείες επικείμενης εξασθένησης, οι ΗΠΑ παραμένουν πρώτες σε οποιαδήποτε σημαντική κατάταξη ισχύος- οικονομική, στρατιωτική, διπλωματική ή πολιτισμική-, παρά το γεγονός ότι εμπλέκονται σε δύο πολέμους και καταπονούνται από τη χειρότερη οικονομική κρίση μετά τη Μεγάλη Υφεση. Το ερώτημα συνεπώς είναι: Πόσο καλά μπορεί να ανταποκριθεί η παρούσα «παρακμιολογία» σε αυτή την ανθεκτική πραγματικότητα; Η εκρηκτική άνοδος της Κίνας βρίσκεται στο κέντρο των σύγχρονων ανησυχιών. Αυτό το επιχείρημα δεν σχετίζεται με την απόλυτη παρακμή των ΗΠΑ τώρα, αλλά με τη σχετική απώλεια ισχύος σε σχέση με την Κίνα σε βάθος χρόνου- οι ΗΠΑ υποτίθεται ότι είναι καταδικασμένες διότι η οικονομία της Κίνας αναπτύσσεται με ρυθμό τριπλάσιο εκείνου της Αμερικής και συνεπώς θα ξεπεράσει τις ΗΠΑ σε απόδοση κάποια στιγμή μέσα στις επόμενες δεκαετίες.

Παρ΄ όλα αυτά η ζωή δεν είναι γραμμική. Οι αδιάκοποι διψήφιοι ρυθμοί ανάπτυξης της Κίνας είναι πρόσφατο φαινόμενο, ουσιαστικά μετά το 2003. Οι εκτιμήσεις ότι η οικονομία της Κίνας θα αναπτύσσεται με ρυθμό της τάξεως του 6% μένει να επιβεβαιωθούν. Η ανάπτυξη της Κίνας μειώθηκε κατά το ήμισυ από το ιστορικό περίπου 12% του 2007, γεγονός που χρησιμεύει ως προειδοποίηση ότι η θαυματουργή ανάπτυξή της αποτελεί προϊόν εξωγενούς παρέμβασης· η Κίνα είναι ένας τόπος στον οποίο ο υπόλοιπος κόσμος ουσιαστικά ενοικιάζει εργαζομένους και θέσεις εργασίας σε αποπληθωρισμένες τιμές. Η κινεζική οικονομία είναι εξαιρετικά εξαρτώμενη από τις εξαγωγές- ανέρχονται περίπου στα δύο πέμπτα του ΑΕΠ- και συνεπώς είναι ευάλωτη στις παγκόσμιες υφέσεις. Στην πραγματικότητα, οι εξα γωγές της Κίνας κατακρημνίστηκαν εφέτος κατά 26%.

Η ισχύς όμως δεν αποτελεί μόνο θέμα ρυθμών ανάπτυξης. Τι κάνει λοιπόν μια χώρα ισχυρή; Ο μεγάλος πληθυσμός, η μεγάλη οικονομία και ο μεγάλος στρατός είναι απαραίτητες, αλλά όχι επαρκείς προϋποθέσεις. Τι είναι αυτό που τοποθετεί την Αμερική σε μια δική της κατηγορία;

Πρώτον, είναι το οπλοστάσιό της, το πιο προηγμένο παγκοσμίως, το οποίο χρηματοδοτείται από έναν αμυντικό προϋπολογισμό που κάνει όλους τους άλλους να μοιάζουν νάνοι και το οποίο παρέχει στις ΗΠΑ τα μέσα να παρεμβαίνουν οπουδήποτε στον πλανήτη. Επιπλέον, τα τρέχοντα στοιχεία δείχνουν ότι το αμερικανικό ΑΕΠ ανέρχεται σε 14,3 τρισ. δολάρια, τρεις φορές περισσότερα από όσα της δεύτερης στην παγκόσμια κατάταξη Ιαπωνίας. Οι ΗΠΑ επίσης έρχονται πρώτες στο κατά κεφαλήν εισόδημα με 47.000 δολάρια.

Εκτός από αυτά, διαθέτει και ασυναγώνιστο ερευνητικό και επιστημονικό δυναμικό.

Μια άλλη πτυχή της εθνικής ισχύος είναι η κουλτούρα του πολεμιστή. Η Ευρώπη, αν και συναγωνίζεται τις ΗΠΑ όσον αφορά τον πληθυσμό, το μέγεθος της οικονομίας και τη στρατιωτική ισχύ, δεν διαθέτει πια τη νοοτροπία που κάποτε την έκανε κυρίαρχο του κόσμου.

Οι ΗΠΑ είναι δύναμη εξ ορισμού διότι δεν υπάρχει καμία άλλη χώρα με την απαιτούμενη ισχύ και την πρόθεση να τη χρησιμοποιήσει. Η εξ ορισμού δύναμη κάνει ό,τι οι άλλες δεν μπορούν ή δεν θέλουν να κάνουν: εξασφαλίζει την ευρωπαϊκή ασφάλεια απέναντι στην αναδυόμενη Ρωσία. Τιμωρεί όποιον προσπαθεί να σηκώσει κεφάλι στη Μέση Ανατολή. Μόνο η εξ ορισμού δύναμη έχει την ικανότητα να συγκροτήσει μια συμμαχία ενάντια στο Ιράν. Εγγυάται την επιβίωση του Ισραήλ, αλλά ταυτόχρονα οι Παλαιστίνιοι και οι Σαουδάραβες προσβλέπουν στις ΗΠΑ ως αντιστάθμισμα ενάντια στην Ιερουσαλήμ. Μήπως μπορούμε να φανταστούμε την Κίνα, την Ευρώπη ή τη Ρωσία ως πιο πειστικό μεσολαβητή; Οχι, διότι μόνο οι ΗΠΑ μπορούν να παρέχουν διαβεβαιώσεις τόσο στους Αραβες όσο και στους Ισραηλινούς, που δυσπιστούν ο ένας για τον άλλο.

Οσοι δεν συμφωνούν θα συνεχίσουν να δραματοποιούν τους κινεζικούς ρυθμούς ανάπτυξης ως προάγγελους μιας μεγάλης μετατόπισης ισχύος. Καθώς όμως εκτυλίσσεται ο 21ος αιώνας οι Ηνωμένες Πολιτείες θα αναδειχθούν νεανικότερες και πιο δυναμικές από τους ανταγωνιστές τους.

Ο κ. Γιόζεφ Γιόφε είναι συνεκδότης της γερμανικής εφημερίδας «Die Ζeit» και εταίρος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων του Ινστιτούτου Χούβερ στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ.

Friday, August 21, 2009


Pact that set the scene for war

The 1939 Nazi-Soviet Pact is controversial even today, with historians divided over its importance. In the first of a series of articles marking the outbreak of World War II 70 years ago, the BBC Russian Service's Artyom Krechetnikov and Steven Eke analyse the significance of a treaty that helped set the scene for war.

Molotov signs the pact as Joachim von Ribbentrop (left), and Stalin look on, Moscow, 23 August 1939
The pact led to the carving-up of parts of eastern Europe

Signed on 23 August 1939, the Molotov-Ribbentrop Pact was accompanied by a secret protocol that detailed the reshaping of Europe's map.

Substantive talks on forming a political alliance between Nazi Germany and the USSR had begun that month.

They built on earlier discussions aimed at boosting economic co-operation, and were accompanied by military and even cultural co-operation in the form of exchanges of high-profile delegations.

The pact was signed by German Foreign Minister Joachim von Ribbentrop and his Russian counterpart, Vyacheslav Molotov, in Moscow.

It led to the carving-up of Poland between Nazi Germany and the USSR, as well as the annexation by the USSR of eastern Finland, Estonia, Latvia, Lithuania and northern Romania.

The western parts of Ukraine and Belarus, formerly Polish territory, were also incorporated into the Soviet Union.

At that point, believe some historians, a war in Europe became unavoidable.

Why Russia signed the pact

Soviet historical approaches currently in favour with Russia's modern-day leadership suggest the treaty:

  • Allowed the USSR to delay the onset of war with Nazi Germany
  • Allowed the Soviet border to be moved 200km or more to the west, greatly boosting the subsequent defence efforts against Nazi aggression
  • Allowed Russia to take under its defence the "blood-brother peoples" - the Ukrainians and Belarussians
  • Prevented an "anti-Soviet alliance" between the West and Nazi Germany

The records of the politburo meeting held on 19 August 1939 show that Stalin believed that war with Germany could be avoided, should the USSR form an anti-Nazi alliance with Britain and France.

But, he warned, "the subsequent development of events after that would be unfavourable to the Soviet Union".

He told his colleagues that Germany was prepared to offer the USSR "complete freedom of action in the three Baltic countries", and hinted that Romania, Bulgaria and Hungary would be ceded to the USSR as a "zone of influence".

At the same time, talks between the USSR, Britain and France over a co-ordinated response in the event of an attack by Nazi Germany, floundered.

Britain and France would not acquiesce to a key Soviet demand, namely that Soviet troops be allowed free passage across Poland.

Falsified history?

One of the most enduringly controversial aspects of the pact was the Soviet policy to deny the existence of the secret protocol.

Last page of the secret protocole
The secret protocol was signed by von Ribbentrop and Molotov

The policy built on Stalin's written rejection of claims relating to Soviet-Nazi co-operation, published in 1948 and known as The Falsifiers of History.

It was only in the late 1980s, the era of Mikhail Gorbachev's perestroika reforms, that the Soviet government admitted the truth.

The West never accepted - and viewed as illegal - the incorporation of the Baltic states into the Soviet Union.

Certainly, many people from the Baltic states made their own feelings clear when, on 23 August 1989, more than two million of them linked hands along the entire length of their countries' eastern borders to mark the 50th anniversary of the signing of the pact.

The leading British historian, Orlando Figes, described the pact as "a constant thorn in Russia's relations with neighbouring European states".

The pact is the most cynical operation of the World War II
Leopold Unger
Polish-Belgian author

He suggested it continued to underpin the perspective in those states of post-war Soviet oppression.

The respected Polish-Belgian author Leopold Unger referred to the pact as the "most cynical operation of the World War II, and the founding document of the post-war Soviet empire in Europe".

Russian state archives do not allow historians unfettered access to the documents detailing Nazi-Soviet co-operation.

In early August, Russia's normally secretive SVR (foreign intelligence service) issued a rare statement asserting that the USSR had "had no other option than to sign" the pact.

The ultimate blame, it claimed, lay with Britain and France, for scuppering the tripartite negotiations in the summer of 1939.

This statement came just weeks after the Russian defence ministry published an essay by a high-ranking official, in which it was suggested that Poland was ultimately responsible for World War II, by refusing to acquiesce to "legitimate" Nazi territorial demands.

Revisionist analysis?

Does the appearance of such views suggest that a revisionist analysis of the pact is becoming widespread in the Russian establishment?

Joseph Stalin shakes hands with Joachim von Ribbentrop
Russia now says Stalin had "no option" but to sign the pact

And is this linked to current, apparently official, efforts to rehabilitate Stalin as a "great statesman" - even if his victims are also recognised?

Alexander Dyukov, a young Russian historian who claims Soviet repression has been systematically exaggerated, wrote: "Attempts to compare or equate Hitler's regime with the USSR destroy the single historical focal point - our victory in the war - that holds together our society."

Mark Solonin, a liberal historian, takes a very different view.

"In one short act, Stalin threw Europe into mayhem, and abandoned the Franco-British bloc, whose leaders had already promised Poland security guarantees, to the maniac in Berlin," he wrote.

"After the signing of the pact, he fell into a state that can only be described as foolhardy bravery.

"A European war became unavoidable. It began precisely one week after the signing of the pact."

Russia increasingly maintains that the pact was a strategic document, driven primarily by considerations of self-defence.

It strongly rejects the idea that Soviet collusion with the Third Reich was a factor in the destruction of Europe that soon ensued.

Thursday, August 20, 2009

Γενέθλιον 81ον. 17. 12. 2006

81ον

Ετρεχε ο χρόνος την κατηφοριά για να φτάσει εις το τέρμα ,
χωλιασμένος φανερά , που δεν χώρεσα να μπώ στα κιτάπια του
καθώς το μελάνι τούσωσε και καταχώρηση δεν ήταν μπορετή.
Βλέπεις στα ατσιδέντε που στην ζωή τυχαίνουνε ,
την γνώση πρέπει να αφίνεις να σου λέει το πρέπον,
κι’υστερα με της αντίδρασης την δύναμη,
μη παραδώσεις εαυτόν αμαχητί , εις χείρας επιστημοσύνης.
Το δέον γενέσθαι, σου το μιλούν οι δύναμες,
και η ματιά που σαν και κόβει τ΄αλλουνού την σκέψη,
διαθέτεις την αυτογνωσία δηλαδή, δεν ενδίδεις,
κι’έτσι γλιστράς από τες στελιασμένες τες ταλαιπωρίες
που την ζωή σου σε κίνδυνο την βάζουν.
Ετούτο το προοίμοιο, θεώρησα άρκούντως αναγκαίο
για πλήρη κατατόπιση των φίλων του δικτύου,
που μου κάνουν την τιμή να διαβάζουν τις παρόλες όπου γράφω στο γυαλί.
Ούτω πως τον χρόνο πούφερε δεινά στον δρόμο της ζωής, νενικήκαμεν,
αφίνοντας τον , στου παρελθόντος το ίσκιωμα , παρέα με τους άλλους.
Ατενίζοντας το 2007
και να ξέρετε πως το 7 είναι το τυχερό μου, και με τα 82 υπό μάλης,
έμπλεος αισιοδοξίας για όλα τα μελούμενα
προσδοκώ και επιθυμώ για όλους εσάς καλές γιορτές ,υγεία και χρόνους πολούς.
λορνιόν.-κεφαλονια'και'κοσμος.

Sunday, August 16, 2009

Διαστάσεις | 16.08.2009

Οι Λιγκιάδες στις φλόγες – το σκάνδαλο συγκάλυψης ενός ναζιστικού εγκλήματος

Ο Γερμανός ιστορικός Christoph Schmink-Gustavus στιγματίζει το σκάνδαλο συγκάλυψης ενός ακόμη εγκλήματος της ναζιστικής θηριωδίας στην κατεχόμενη Ελλάδα: την καταστροφή του χωριού Λιγκιάδες με 92 θύματα το 1943.

Δεν είναι τόσο γνωστό όσο το Δίστομο, τα Καλάβρυτα, ή το Κομμένο, αλλά είναι ένα ακόμα έγκλημα στον κατάλογο της ναζιστικής θηριωδίας στην κατεχόμενη Ελλάδα. Η καταστροφή του χωριού Λιγκιάδες σε μία επιχείρηση αντιποίνων του γερμανικού στρατού μετά από απόπειρα Ελλήνων ανταρτών. Στις 3 Οκτωβρίου του 1943 οι Λιγκιάδες κοντά στα Γιάννενα παραδόθηκαν στις φλόγες, αφού προηγουμένως οι κάτοικοί του σκοτώθηκαν. 92 νεκροί, άμαχοι, παιδιά, γυναίκες, γέροι.

«Βρήκα πέντε επιζώντες αυτής της καταστροφής», λέει ο καθηγητής ιστορίας του δικαίου στο παν/μιο της Βρέμης Christoph Schmink-Gustavus. Όταν πήγε πρώτη φορά στο χωριό, το 1990 πολλά σπίτια ήταν ακόμα ερειπωμένα, οι στέγες ήταν από λαμαρίνες. Ξαναπήγε πρόσφατα και διαπίστωσε ότι η κατάσταση είχε βελτιωθεί σημαντικά. «Οι επιζώντες μου είπαν θλιβερές ιστορίες. Αυτοί σώθηκαν γιατί κατάφεραν να κάνουν τους πεθαμένους ανάμεσα στους άλλους νεκρούς, και όταν αποσύρθηκαν οι Γερμανοί βγήκαν βουτηγμένοι στο αίμα των συγγενών τους και διασώθηκαν φεύγοντας στο βουνό και αναζητώντας καταφύγιο σε διπλανό χωριό πίσω από τη ράχη του Μιτσικελιού», λέει ο κ. Schmink-Gustavus.

Συγκλονιστικές μαρτυρίες επιζώντων

Κατά την παρουσίαση του βιβλίου Κατά την παρουσίαση του βιβλίου "Μνήμες Κατοχής ΙΙΙ" στο ΜόναχοΤις μαρτυρίες αυτές συγκέντρωσε στον τρίτο τόμο της τριλογίας του «Μνήμες Κατοχής ΙΙΙ - οι Λιγκιάδες στις φλόγες» που κυκλοφορεί τον ερχόμενο Οκτώβριο από τις εκδόσεις «Ισνάφι» στα Γιάννενα. Έχουν προηγηθεί οι «Ασπράγγελοι» και «Η καταστροφή της εβραϊκής κοινότητας των Ιωαννίνων». Η καταστροφή στους Λιγκιάδες έμεινε χωρίς συνέπειες για τους υπεύθυνους. Πρόκειται για ένα σκάνδαλο συγκάλυψης για τον ιστορικό Schmink-Gustavus ο οποίος συμπεριέλαβε στο βιβλίο του και υλικό ανακριτικής έρευνας της εισαγγελίας Μονάχου. Οι φάκελοι φυλάσσονται στο αρχείο της πόλης του Μονάχου. «Είναι μεγάλο το υλικό» εξηγεί ο Schmink Gustavus, «χιλιάδες σελίδες, που αρχειοθέτησαν τελικά, χωρίς να γίνει δίκη. Μεταξύ άλλων βρήκα μια κατάθεση ενός Γερμανού αξιωματικού που ήταν κατηγορούμενος σαν υπεύθυνος της πυρπόλησης χωριών στην Ήπειρο, και για το ολοκαύτωμα στην Παραμυθιά. Αυτός ο αξιωματικός ενώπιον του εισαγγελέα: ‘εγώ δεν είδα κανένα χωριό στις φλόγες όταν ήμουνα στην Ήπειρο. Και τελειώνει έτσι η υπόθεση!»

Η συγκάλυψη του εκγλήματος

Από τη συνέντευξη του γερμανού ιστορικού στην Ντόιτσε ΒέλεΑπό τη συνέντευξη του γερμανού ιστορικού στην Ντόιτσε ΒέλεΒέβαια δεν είναι το μόνο έγκλημα της ναζιστικής θηριωδίας που συγκαλήφθηκε. Το ίδιο έγινε και με τους υπεύθυνους του εκτοπισμού των Εβραίων από την Ελλάδα, που έστειλαν οι Γερμανοί στις 25 Μαρτίου του 1944 - εθνική γιορτή στην Ελλάδα - κατευθείαν στο Άουσβιτς. Μαζί και τους Εβραίους των Ιωαννίνων. Είναι το θέμα που πραγματεύεται στο δεύτερο τόμο της τριλογίας «Μνήμες Κατοχής». Ο καθ. Schmink-Gustavus ερεύνησε στο αρχείο της Βρέμης τα πρακτικά σχετικής προανακριτικής έρευνας. 35 τόμοι υλικό που συγκέντρωσε η εισαγγελία της Βρέμης από το 1964 μέχρι το1970. Η έρευνα έγινε διότι κατηγορούμενος ήταν και ένας γκεσταπίτης της Βρέμης ο Φρίντριχ Λίμεναν. Ο άλλος ήταν ο δρ. Βάλτερ Μπλούμε, επικεφαλής της ασφάλειας και της αστυνομίας στην Ελλάδα με έδρα την περιβόητη οδό Μέρλιν, ο κατ’ εξοχήν υπεύθυνος για τα εγκλήματα των Ες Ες και της Γκεστάπο στην κατοχική Ελλάδα. Η υπόθεση μπήκε στο αρχείο με το επιχείρημα ότι οι Λίνεμαν και Μπλούμε είναι απλά συνεργοί και το αδίκημα έχει παραγραφεί. «Οι υπεύθυνοι για τους εισαγγελείς στη Βρέμη το 70 ήταν μόνον Χίτλερ, Χίμλερ Καλτενμπρούνερ που είχαν πεθάνει πριν από δεκαετίες. Είναι αηδία να βλέπεις τέτοια επιχειρήματα για να μπει στο αρχείο η υπόθεση», διαπιστώνει ο Γερμανός ιστορικός.

Τα «ναζιστικά σταγονίδια»

Την ερμηνεία του σκανδάλου βρήκε στους προσωπικούς φακέλους των αρμόδιων εισαγγελέων διαπιστώνοντας ότι ήταν μέλη του ναζιστικού κόμματος από το 33, που άρχισαν τη σταδιοδρομία τους στα ειδικά δικαστήρια των ναζί στην Πολωνία, για να συνεχίσουν την καριέρα τους και στη μεταπολεμική Γερμανία συγκαλύπτοντας πλέον τους συνοδοιπόρους της ναζιστικής περιόδου. «Αυτό για μένα είναι σκάνδαλο. Αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα και μάλλον χρειάζονταν μία άλλη γενιά νομικών, ιστορικών και ερευνητών για να ανοίξει αυτούς τους φακέλους. Διότι πριν από μένα κανένας δεν τους είχε δει», επισημαίνει ο κ. Schmink-Gustavus. Οι αποκαλύψεις που παρουσίασε στο γερμανικό κοινό τον περασμένο Ιούνιο προκάλεσαν αίσθηση και ποικίλες αντιδράσεις των εμπλεκομένων που ήλπιζαν ότι έκλεισε οριστικά αυτό το κεφάλαιο.

Οι μαρτυρίες του «κοσμάκη»

Ο ιστορικός Schmink-Gustavus επιμένει και μεθοδολογικά στην αξιοποίηση πρωτογενούς υλικού από μαρτυρίες εστιάζοντας μάλιστα στις μαρτυρίες θυμάτων, όχι των δραστών. «Βλέπω στα πρακτικά πόσο εύκολα λέγονται ψέματα», λέει ο ιστορικός. «Ένας αξιωματικός που δεν είδε χωριά στις φλόγες στην Ήπειρο και ήταν τότε εκεί είναι ψεύτης και εγκληματίας. Για αυτό και σκεφτόμουνα πάντα ότι η μαρτυρία του απλού κόσμου, του ‘κοσμάκη’ είναι πάντα πιο σπουδαίο από εκείνων που έχουν να κρύψουν κάτι, έχουν να κρύψουν τα εγκλήματά τους».

Είναι αυτά τα εγκλήματα στα οποία ρίχνει ακούραστα φως με την ιστορική του σκαπάνη ο καθηγητής Schmink-Gustavus. Τώρα και με τον τρίτο τόμο «Μνήμες Κατοχής» για το έγκλημα της ναζιστικής θηριωδίας στους Λιγκιάδες της Ηπείρου.

Γιώργος Παππάς

Υπεύθ.Σύνταξης:Στ. Γεωργακόπουλος

antigrafikon from DW.-----kefalonia-kai-kosmos