Το νέο μας blog είναι http://havdata.blogspot.com/ ****** [επιλογές από την ειδησεογραφία του διαδικτύου, σχόλια, νέα τοπικού ενδιαφέροντος, ¨κι¨ ό,τι άλλο τύχει]. [A selection of news, comments, and topics of interest]. [ Ελα να ζήσεις την ζωή σου έξω κάμποσες δεκαετίες νεοέλληνα για να καταλάβεις την προνομιακή της Ελλάδας ύπαρξη, στον χώρο στον χρόνο στο κλίμα στη θάλασσα στο αρχιπέλαγος και στην ζωή]. λορνιόν

Monday, August 31, 2015

Μειμαράκης: Υπηρετούμε την ενότητα των Ελλήνων

«ΔΥΝΑΜΗ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ, ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ, ΠΡΟΟΔΟΥ»

Μειμαράκης: Υπηρετούμε την ενότητα των Ελλήνων

«Η Νέα Δημοκρατία είναι η πολιτική δύναμη που υπηρετεί την ενότητα των Ελλήνων, γιατί κάποιοι άλλοι θέλουν να μας διχάσουν με την ρητορική τους και το λόγο τους», τόνισε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Ευάγγελος Μεϊμαράκης, ξεκινώντας την ομιλία του κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης στο κλειστό γήπεδο της ΕΑΠ στην Πάτρα.

Μειμαράκης: Υπηρετούμε την ενότητα των Ελλήνων
Στην συνέχεια ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης πρόσθεσε ότι η ΝΔ είναι «δύναμη Ευρωπαϊκή, πατριωτική, κοινωνική, είναι δύναμη προόδου».
Ακόμη, ο πρόεδρος της ΝΔ κατηγόρησε τον Αλέξη Τσίπρα ότι «μοίρασε» ψέματα και συμπλήρωσε: «Ποτέ κανένας πρωθυπουργός δεν έκανε τόσο κακό σε τόσο λίγο καιρό, ποτέ ένας πολιτικός δεν είπε τόσα ψέματα όσο ο Αλέξης Τσίπρας».
Επίσης ανέφερε ότι «χθες άκουσα για αριστερή μελαγχολία, όμως αυτοί είναι που έφεραν τη μελαγχολία στον ελληνικό λαό». Μάλιστα όπως τόνισε σε αυτό το σημείο, «η ΝΔ θα φέρει και πάλι το χαμόγελο στους πολίτες».
«Το στοίχημα της Ελλάδας μπορεί να το κερδίσει η συλλογικότητα και η συνένωση δυνάμεων», ανέφερε μεταξύ άλλων ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας.
Απευθυνόμενος προς τους συγκεντρωμένους, ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας υπογράμμισε ότι «από μένα θα ακούτε μόνο αλήθειες, διότι ένας τόπος δεν κυβερνιέται με ψέματα».
Στη συνέχεια ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας εξαπέλυσε επίθεση στον Αλέξη Τσίπρα αναφέροντας μεταξύ άλλων: «Ο κύριος Τσίπρας έλεγε, πως έχουμε δεσμευτεί ότι θα ελαφρύνουμε από τους φόρους τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα. Ο κύριος Τσίπρας έλεγε πως έχουμε δεσμευτεί ότι θα καταργήσουμε τον ΕΝΦΙΑ. Ο κύριος Τσίπρας έλεγε πως έχουμε δεσμευτεί ότι θα προστατεύσουμε τις τραπεζικές συναλλαγές. Ο κύριος Τσίπρας δεν έδωσε καμία επιπλέον σύνταξη, αλλά τις πετσόκοψε όλες. Ο κύριος Τσίπρας δεν κατάργησε, αλλά συνεχίζει τον ΕΝΦΙΑ».
Τελικά, όπως υπογράμμισε ο πρόεδρος της ΝΔ, «ο κύριος Τσίπρας έσκισε το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης και έφερε νέο Μνημόνιο».
Ακόμη, ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης αναφέρθηκε και στην ανεργία, υπογραμμίζοντας ότι τα ποσοστά άρχισαν πάλι να μεγαλώνουν και όπως είπε χαρακτηριστικά «μόνο τον Ιούλιο χάθηκαν 16,5 χιλιάδες θέσεις εργασίας».
Ο Ευάγγελος Μεϊμαράκης αναφέρθηκε και στο μεταναστευτικό ζήτημα επιρρίπτοντας ευθύνες στην προηγούμενη κυβέρνηση για τους χειρισμούς της, προσθέτοντας ότι «τα κύματα προσφύγων και μεταναστών, ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο».
Μάλιστα, όπως ανέφερε σε αυτό το σημείο, « το μόνο που έκανε ο κ. Τσίπρας ήταν πως έκλεισε την Αμυγδαλέζα και άνοιξε τον Βοτανικό».

Bildergalerie Salzburger Festspiele 2015 Hofstallgasse FROM ANNA NETREBKO TO PLACIDO DOMINGO: THE SALZBURG FESTIVAL IN PICTURES The whole city was a stage It was a founding member of the Salzburg Festival, Max Reinhard, who quipped that the "whole city was a stage." Twelve venues hosted 70 events this year in the Austrian town, which were enjoyed for free by the 150,000 local residents. This year, however, the prestigious Salzburg Festival - a must on the art lover's culture calendar - got mixed reviews. 1234567891011

  • Bildergalerie Salzburger Festspiele 2015 Hofstallgasse

    FROM ANNA NETREBKO TO PLACIDO DOMINGO: THE SALZBURG FESTIVAL IN PICTURES

    The whole city was a stage

    It was a founding member of the Salzburg Festival, Max Reinhard, who quipped that the "whole city was a stage." Twelve venues hosted 70 events this year in the Austrian town, which were enjoyed for free by the 150,000 local residents. This year, however, the prestigious Salzburg Festival - a must on the art lover's culture calendar - got mixed reviews.

Opinion: Anything but politicians!

Opinion: Anything but politicians!

How is it possible, you may ask, for someone lacking basic political knowledge to want to become president of the United States? Perhaps precisely for this very reason, writes DW’s Miodrag Soric.
Donald Trump speaking
Photo/Susan Walsh)
Finally, there's one who knows where he's going, or at least that's what he makes people think - strident, confident, at times out of line. For Donald Trump, facts and arguments don't seem to matter. In his campaign speeches, the 69-year-old Republican has let out a lot of hot air, which matches his blow-dried hairstyle. He will win, he says, because he's a winner, a billionaire. That is his mantra. This has been able to impress the masses. Trump is leading in all the opinion polls.
In second place, there's Ben Carson, a retired neurosurgeon. Compared to Trump, he is tranquil. He speaks with a soft smile during his lectures on America's ontological sickness: the state apparatus has grown too fat. More than anything else, the United States needs a tax diet. The consequences of those cuts, however, he doesn't seem to take into consideration. It also doesn't appear to bother him that he doesn't understand much about foreign policy and security affairs.
And the latter is what really matters when it comes to actually serving as president.
Disappointed in politicians
Carly Fiorina, too, lacks political experience. And an astounding number of Americans see this as a good thing. There's no other way to interpret the current polls, with the wiry 60-year-old leaving political heavyweights in her proverbial dust. She refers time and again to her "experience" as a top business executive. Does anyone care that her record as CEO at Hewlett-Packard was anything to brag about?
But from where does the popularity of Fiorina and other inexperienced candidates derive?
The main source is discontent among broader society with regard to the political class. For years, the people have watched Washington become more involved with itself than with the passing of laws. Republicans and Democrats block themselves reciprocally. The image of both parties is deep in the dungeon.
Never underestimate entertainment
It should come as no surprise, then, that many Americans are happy to see new faces in politics. Trump and the others, for them, are a source of hope for a government closer to the people.
And even if that never comes, then at least it's been entertaining. Trump isn't scared to play with taboos. He ignores political correctness, and openly insults his opponents. If American voters are looking for cheap thrills, this is what they will get. But he won't solve any problems - certainly not when it comes to immigration policy.
Meinung
Kommentar: Bitte keine Politiker!

Was sind das bloß für Kandidaten, die sich im konservativen Lager um die US-Präsidentschaft bewerben? Kaum einer versteht etwas von dem Job. Aber genau das macht sie für viele wählbar, stellt Miodrag Soric fest.
Donald Trump in National Harbor (Foto: AP)

Endlich einer, der weiß, wo es lang geht. Oder es zumindest vorgibt. Immer lautstark, selbstbewusst, frech. Mit Zahlen, Fakten oder Argumenten hält sich Donald Trump nicht lange auf. In seinen Wahlkampfreden verbreitet der 69-Jährige viel heiße Luft, was gut zu seiner geföhnten Brettfrisur passt. Er werde gewinnen, weil er nun mal ein Sieger sei, ein Milliardär, lautet sein Mantra beim Bad in der Menge. Oder sobald eine TV-Kamera auf ihn gerichtet ist. Vielen imponiert das. Trump führt derzeit in allen Umfragen.
Soric Miodrag (Foto: DW)

Miodrag Soric, DW correspondent in Washington
Anti-politicians in politics - this is no new phenomenon in the United States. Just think back to the billionaire Ross Perot, who brashly announced in the early 90s amid the race between Clinton and Bush that "no lobbyist could ever buy him!" Donald Trump is saying the very same thing today.
Are we seeing a recurrence of back then? In 1992, Bill Clinton became president thanks in large part to Ross Perot, who ran as an independent and was able to divide the conservative camp.
Will Donald Trump do the same in 2016?

Επιθυμητός ο ηγετικός ρόλος της Γερμανίας

Επιθυμητός ο ηγετικός ρόλος της Γερμανίας

Παρά τη διαμφισβητούμενη πολιτική της Άγκελα Μέρκελ στο ελληνικό και σε άλλα κομβικής σημασίας διεθνή ζητήματα, εξακολουθεί να διατυπώνεται το αίτημα να διαδραματίσει η Γερμανία πιο ενεργό ρόλο διεθνώς.
Οι διεθνείς επιφυλάξεις και οι φόβοι μπροστά στο ενδεχόμενο να διεκδικήσει και πάλι η Γερμανία ισχυρότερο ρόλο στο διεθνές γίγνεσθαι φαίνεται να αποτελούν σε μεγάλο βαθμό παρελθόν. Αυτό καταδεικνύει τουλάχιστον έρευνα της γερμανικής Εταιρείας για τη Διεθνή Συνεργασία (GIZ) για την πρόσληψη της Γερμανίας διεθνώς, από την οποία προκύπτει ότι στο εξωτερικό διατυπώνεται η επιθυμία να ενισχύσει η Γερμανία τον ηγετικό της ρόλο.
Όπως διευκρίνισε μιλώντας στο ραδιόφωνο Deutschlandradio Kultur ο Αντρέας φον Σούμαν, διευθυντής του τμήματος πολιτικής επικοινωνίας και στρατηγικού μάρκετινγκ της GIZ, «υπάρχει πολύ μεγάλη προσδοκία ότι όταν η Γερμανία παίζει ισχυρότερο ρόλο σε διεθνείς διενέξεις, αλλά και στην επεξεργασία διεθνών καταστατικών, για παράδειγμα στον τομέα του περιβάλλοντος, αυτό θα αποβεί προς όφελος όλων».
Οι διεθνείς εξελίξεις επηρέασαν λίγο την εικόνα της Γερμανίας
Παρά τη διαμφισβητούμενη πολιτική της Άγκελα Μέρκελ στο ελληνικό και σε άλλα διεθνή ζητήματα, η πρόσληψη της Γερμανίας στο εξωτερικό παραμένει θετική
Παρά τη διαμφισβητούμενη πολιτική της Άγκελα Μέρκελ στο ελληνικό και σε άλλα διεθνή ζητήματα, η πρόσληψη της Γερμανίας στο εξωτερικό παραμένει θετική
Όπως είπε ο Αντρέας φον Σούμαν, μία παρόμοια έρευνα είχε διεξαχθεί από την εταιρεία GIZ προ τριετίας. Τα συμπεράσματα της νέας έρευνας τον εξέπληξαν. Όπως εξήγησε, «αν και ο ρόλος της Γερμανίας στον κόσμο άλλαξε αισθητά τα τελευταία τρία χρόνια, εξακολουθεί να υπάρχει μια πολύ θετική αντίληψη όσον αφορά το ρόλο που παίζει η χώρα στη διεθνή σκηνή, η αλλαγή δηλαδή είχε μικρή επίδραση».
Τα συμπεράσματα των ερευνητών της GIZ εξήχθησαν στη βάση ποιοτικής έρευνας, η οποία περιλάμβανε συνεντεύξεις με 179 άτομα από 26 χώρες. Η μέθοδος της επιλογής των προσώπων ήταν πολύ απαιτητική και σύνθετη σύμφωνα με τον Αντρέας φον Σούμαν, ο οποίος διευκρίνισε ότι «έχουμε από πολιτικούς, μέχρι οικονομολόγους, συνδικαλιστές, καλλιτέχνες και άλλους ενεργούς εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών. Με αυτούς προσπαθήσαμε να φτιάξουμε ένα καλό μείγμα».
Για τις ανάγκες της έρευνας ρωτήθηκαν άτομα που διατηρούν σχετικά στενή σχέση με τη Γερμανία, αλλά και ορισμένοι οι οποίοι έχουν διαμορφώσει την εικόνα που έχουν για τη χώρα από τα μέσα ενημέρωσης της πατρίδας τους.
Λιάνε φον Μπίλερμπεκ Άρης Καλτιριμτζής

«Ο Τσίπρας πρέπει να αγωνιά για την επανεκλογή του»

Επισκόπηση τύπου

«Ο Τσίπρας πρέπει να αγωνιά για την επανεκλογή του»

Ο γερμανικός Τύπος επισημαίνει τη σημαντική πτώση που εμφανίζουν τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ στις τελευταίες δημοσκοπήσεις και σκιαγραφεί το πολιτικό τοπίο στην Ελλάδα εν όψει των εκλογών της 20ής Σεπτεμβρίου.
Τα περισσότερα δημοσιεύματα επικεντρώνονται στο πρόσωπο του παραιτηθέντος Έλληνα πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και τη δημοσκοπική εξασθένηση που εμφανίζει το κόμμα του. «Ο Τσίπρας πρέπει να αγωνιά για την επανεκλογή», σχολιάζει η Frankfurter Rundschau και σημειώνει: «Ο Έλληνας πρωθυπουργός παραιτήθηκε ώστε να αποσπάσει ακολούθως περισσότερες ψήφους. Θα έχει όμως επιτυχία το σχέδιό του; Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πλέον μόλις ένα ισχνό προβάδισμα».
«Ελάχιστα μπροστά ο Τσίπρας – Οι Συντηρητικοί ανακάμπτουν», γράφει η ιστοσελίδα τηςFrankfurter Allgemeine Zeitung. Όπως επισημαίνει, «τρεις εβδομάδες πριν από τις πρόωρες βουλευτικές εκλογές στην Ελλάδα έξι δημοσκοπήσεις εμφανίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ να προηγείται ελαφρώς. Ωστόσο, οι συντηρητικοί της Νέας Δημοκρατίας υπό τον Ευάγγελο Μεϊμαράκη τον ακολουθούν κατά πόδας. Και το κομματικό σύστημα κατακερματίζεται ολοένα περισσότερο».
«Ο πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας πρέπει μάλλον να σχηματίσει συνασπισμό με τους αντιπάλους του προκειμένου να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις», παρατηρεί η Die Welt, εκτιμώντας ότι η υλοποίησή τους βρίσκεται σε κίνδυνο. Όπως επισημαίνει, «γίνεται ολοένα πιθανότερο ότι ακόμη και σε περίπτωση νίκης (σ.σ. του Τσίπρα) θα πρέπει να σχηματίσει συνασπισμό ενδεχομένως και με τρία ακόμη κόμματα. Και το να θέσει αυτά υπό έλεγχο ενδέχεται να αποδειχθεί ιδιαίτερα δύσκολο». Η εφημερίδα του Βερολίνου αναφέρεται στον κίνδυνο να μείνει εκτός κοινοβουλίου ο μέχρι πρότινος κυβερνητικός εταίρος του ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα των ΑΝΕΛ. Όπως γράφει, «είναι σχεδόν σίγουρο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα σχηματίσει συνασπισμό με την αποσχισθείσα Λαϊκή Ενότητα». Ως εκ τούτου, συμπεραίνει η εφημερίδα, ο ΣΥΡΙΖΑ «θα ήταν αναγκασμένος» να στραφεί στο ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και το Ποτάμι. Ωστόσο, κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε πρόβλημα, διότι «ο Τσίπρας κατηγόρησε αυτά τα κόμματα για διαφθορά, ότι εκπροσωπούν επιχειρηματικά συμφέροντα και ότι ενσαρκώνουν το παλιό πολιτικό σύστημα», γράφει η Die Welt.
Το ΔΝΤ και η «πολιτική αριθμητική»
«Η Άγκελα Μέρκελ χρειάζεται το ΔΝΤ για να διαφυλάξει την αξιοπιστία και την πλειοψηφία της εντός της ΚΟ των χριστιανικών κομμάτων»
«Η Άγκελα Μέρκελ χρειάζεται το ΔΝΤ για να διαφυλάξει την αξιοπιστία και την πλειοψηφία της εντός της ΚΟ των χριστιανικών κομμάτων»
Η Süddeutsche Zeitung του Μονάχου στρέφει την προσοχή της στη χρηματοδότηση της Ελλάδας, το ανοικτό ζήτημα της συμμετοχής του ΔΝΤ στο τρίτο πρόγραμμα στήριξης της χώρας και τη βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους. Όπως σημειώνει η εφημερίδα σε σχόλιό της, το ΔΝΤ αλλάζει τα κριτήρια αξιολόγησης της ελληνικής οικονομίας μεταθέτοντας το βάρος από «το επίπεδο του χρέους (σ.σ. στο κριτήριο) της εξυπηρέτησής του». Η γερμανίδα σχολιογράφος υπογραμμίζει: «Αν το ΔΝΤ εξαρτούσε την χορήγηση βοήθειας από το ύψος του χρέους -δηλαδή το επίπεδό του- τότε θα έπρεπε να αποχωρήσει από την Ελλάδα. (…) Μία τέτοια αποχώρηση θέλει να αποφύγει οπωσδήποτε μεταξύ άλλων και η Γερμανίδα καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ. Αυτή έθεσε τη συμμετοχή του ΔΝΤ σε παροχή πρόσθετης βοήθειας ως όρο για να παραμείνει ενεργή η Γερμανία. Χρειάζεται το Ταμείο για να διαφυλάξει την αξιοπιστία και την πλειοψηφία της εντός της ΚΟ των χριστιανικών κομμάτων».
Όπως σχολιάζει η εφημερίδα, οι υπεύθυνοι σε Ουάσιγκτον, Βερολίνο και Βρυξέλλες «έλυσαν το πρόβλημα με τη βοήθεια πολιτικής αριθμητικής», θεωρώντας ότι στο εξής ο σημαντικός παράγοντας είναι «αν ένα κράτος μπορεί να εξυπηρετήσει τα ληξιπρόθεσμα χρέη του με τις δικές του δυνάμεις. Η Ελλάδα μπορεί να το κάνει, επειδή οι όροι είναι εξαιρετικά ευνοϊκοί», όπως επισημαίνεται. Το σχόλιο κλείνει χαρακτηρίζοντας μεσο- και μακροπρόθεσμα ως «άκρως επικίνδυνο εγχείρημα» την αλλαγή των κριτηρίων του ΔΝΤ, υπογραμμίζοντας ότι «τίθεται το ερώτημα πόσο ελκυστική βρίσκουν οι απολύτως αναγκαίοι επενδυτές μια τόσο υπερχρεωμένη χώρα».
Γερμανική στήριξη στην Ελλάδα αλλιώς
Ο Χανς-Γιόαχιμ Φούχτελ, εντεταλμένος της καγκελαρίου Μέρκελ για την ελληνογερμανική συνεργασία σε επίπεδο δήμων και περιφερειών
Ο Χανς-Γιόαχιμ Φούχτελ, εντεταλμένος της καγκελαρίου Μέρκελ για την ελληνογερμανική συνεργασία σε επίπεδο δήμων και περιφερειών
Με τον παραπάνω τίτλο επιγράφεται εκτενές ρεπορτάζ της οικονομική εφημερίδαςHandelsblatt για την ελληνογερμανική συνεργασία σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης. Η εφημερίδα του Ντύσελντορφ αντιπαραβάλλει τη συνεργασία αυτή με τα υπέρογκα πακέτα δανεισμού που έχουν χορηγηθεί στην Ελλάδα. Όπως σημειώνει μεταξύ άλλων, «η τελευταία βοήθεια που δόθηκε στην Ελλάδα ανέρχεται σε 86 δις ευρώ. Το ότι υπάρχει κι άλλος τρόπος και μάλιστα σχεδόν δωρεάν, δείχνουν οι γερμανικές πόλεις που προσφέρουν υποστήριξη στους Έλληνες εταίρους τους».
Η συνεργασία Ελλάδας και Γερμανίας σε επίπεδο τοπικής αυτοδιοίκησης πραγματοποιείται στο πλαίσιο της Ελληνογερμανικής Συνέλευσης, επικεφαλής της οποίας είναι ο Χανς-Γιόαχιμ Φούχτελ, εντεταλμένος της καγκελαρίου Μέρκελ για την ελληνογερμανική συνεργασία σε επίπεδο δήμων και περιφερειών τα τελευταία πέντε χρόνια. «Ιδιαίτερα ευχάριστο είναι το γεγονός ότι δεν συνδέονται μεταξύ τους μόνο δήμοι αλλά ολόκληρες περιφέρειες», δήλωσε ο χριστιανοδημοκράτης πολιτικός στην Handelsblatt, λέγοντας ότι περισσότεροι από 100 ελληνικοί δήμοι συμμετέχουν στις εργασίες της Ελληνογερμανικης Συνέλευσης κι αυτό «παρά τη γνωστή πολιτική κατάσταση που επικρατεί», σχολίασε ο κ. Φούχτελ. Όπως διευκρίνισε ο Γερμανός πολιτικός, «στην Ελληνογερμανική Συνέλευση δεν υπάρχουν χρήματα για επενδύσεις, αλλά ένα γρήγορο, άκρως αποτελεσματικό συμβουλευτικό δίκτυο», κάνοντας λόγο για μία ολοένα διευρυνόμενη ανταλλαγή τεχνογνωσίας.
Άρης Καλτιριμτζής

«Ναι» στην ευρωζώνη μεταφοράς κεφαλαίων

«Ναι» στην ευρωζώνη μεταφοράς κεφαλαίων

Περισσότερη αλληλεγγύη για τις χώρες της κρίσης, αλλά και έναν ευρω-επίτροπο ζητά σε συνέντευξη στην SZ ο γάλλος υπ. Οικονομίας Εμανουέλ Μακρόν επικρίνοντας έμμεσα τη Γερμανία για τον τρόπο διαχείρισης της ευρωκρίσης.
«Επανίδρυση της Ευρώπης» ζητά ούτε λίγο ούτε πολύ ο γάλλος υπουργός Οικονομίας Εμανουέλ Μακρόν μιλώντας στη γερμανική εφημερίδα Süddeutsche Zeitung. Στη συνέντευξη με τίτλο «Θέλουμε να είμαστε οι νεκροθάφτες;» τονίζει ότι η ΕΕ οδεύει εδώ και περίπου δέκα χρόνια δίχως προσανατολισμό, μιλά για τη μεγαλύτερη πρόκληση της γενιάς του και διερωτάται: «Θέλουμε να είμαστε επανιδρυτές της Ευρώπης ή οι νεκροθάφτες της; Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε με αυτό τον τρόπο. Μικρά βήματα δεν αρκούν πλέον. Πρέπει να αλλάξουμε εκ βάθρων την Ευρώπη και την ευρωζώνη».
O γάλλος υπ. Οικονομίας Εμανουέλ Μακρόν
O γάλλος υπ. Οικονομίας Εμανουέλ Μακρόν
Στο πρόσφατο παρελθόν ο γάλλος υπουργός είχε προειδοποιήσει ότι το τρίτο ελληνικό πρόγραμμα μοιάζει με την ταπεινωτική για τη Γερμανία Συνθήκη των Βερσαλλιών μετά τον Α´ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην εφημερίδα του Μονάχου δήλωσε σχετικά ότι «οι δυσβάσταχτες αποζημιώσεις που επιβάλαμε στη Γερμανία συνέβαλαν στην άνοδο των ναζί στην εξουσία. Σήμερα εναπόκειται στην ίδια τη Γερμανία η απόφαση να μην παραμείνει προσκολλημένη σε μια λογιστή στάση έναντι της Ευρώπης και των εταίρων της. Σε διαφορετική περίπτωση διατρέχουμε κίνδυνο οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν σήμερα τις επιπτώσεις της κρίσης να μετατραπούν για πολλά χρόνια σε θύματα. Το γεγονός αυτό υποθάλπει τον ρεβανσισμό. (..) Χρειαζόμαστε μια πολιτική, με την οποία ενισχύεται το αίσθημα ευθύνης και η ανταγωνιστικότητα των χωρών της ευρωζώνης. Την ίδια στιγμή όμως η Ευρώπη χρειάζεται αλληλεγγύη. Χωρίς αυτή την ισορροπία δεν μπορούμε να προχωρήσουμε».
Ευρω-επίτροπος με διευρυμένες εξουσίες
Η Ευρώπη χρειάζεται αλληλεγγύη αλλά και ανταγωνιστικότητα, τονίζει ο Εμ. Μακρόν
Η Ευρώπη χρειάζεται αλληλεγγύη αλλά και ανταγωνιστικότητα, τονίζει ο Εμ. Μακρόν
Ο Εμανουέλ Μακρόν τάσσεται υπέρ της δημιουργίας μιας κεντρικής ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης της ευρωζώνης, η οποία θα λαμβάνει αποφάσεις ακόμα και για την στήριξη χωρών που αντιμετωπίζουν κρίση. «Η ευρωζώνη χρειάζεται νέους θεσμούς, στους οποίους οι εθνικές κυβερνήσεις θα μεταφέρουν περισσότερα κυριαρχικά δικαιώματα. Όπως, μια ισχυρή ευρωπαϊκή οικονομική κυβέρνηση με δικό της προϋπολογισμό. Η κυβέρνηση θα μπορούσε να λαμβάνει αποφάσεις για την χορήγηση οικονομικής βοήθειας σε χώρες που αντιμετωπίζουν κρίση ή για την προώθηση μεταρρυθμίσεων όταν διαπιστώνει σημαντικές διαφορές μεταξύ των εθνικών οικονομιών. Επικεφαλής θα ήταν ένας επίτροπος με διευρυμένες εξουσίες. Δεν θα είναι απλά ένας ακόμα υπουργός Οικονομικών, αλλά κάποιος ο οποίος θα αποφασίζει για επενδύσεις και θα έχει λόγο και ρόλο στην πολιτική απασχόλησης», καταλήγει ο Εμανουέλ Μακρόν.
Στέφανος Γεωργακόπουλος (Süddeutsche Zeitung)

Ένωση αλληλεγγύης ή «όλοι εναντίον όλων»

Πολιτική

Ένωση αλληλεγγύης ή «όλοι εναντίον όλων»

Η προσφυγική κρίση είναι παγκόσμιο πρόβλημα που δεν λύνεται με εθνικές λύσεις, τόνισε ο πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς σε συνέντευξή του στο γερμανικό ραδιόφωνο DLF.
Ενώπιον της ολοένα οξυνόμενης προσφυγικής κρίσης ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς στηλίτευσε τη στάση ορισμένων κρατών-μελών της ΕΕ που, όπως είπε εξακολουθούν να αρνούνται να υποδεχθούν πρόσφυγες. Σε αυτήν τη συμπεριφορά μεμονωμένων κρατών απέδωσε μάλιστα την επί του παρόντος αποτυχία της ευρωπαϊκής πολιτικής για τους πρόσφυγες.
Όπως δήλωσε σε συνέντευξή του στο γερμανικό ραδιόφωνο Deutschlandfunk, «έχουμε να κάνουμε με ένα παγκόσμιο πρόβλημα (…) Σε αυτό το ζήτημα δεν μπορούμε να απαντήσουμε με εθνικές λύσεις. Ως εκ τούτου χρειαζόμαστε μια ευρωπαϊκή πολιτική για τους πρόσφυγες και για τη μετανάστευση στην Ευρώπη και αυτή ακριβώς μας λείπει. Αντιθέτως, έχουμε εθνική πολιτική, μια πολιτική κατακερματισμένη σε 28 χώρες και με αυτόν τον τρόπο δεν θα λύσουμε το πρόβλημα. Αυτό το διάστημα βιώνουμε τον εθνικό εγωισμό στην πιο ξεκάθαρη μορφή του».
Κομβική η επόμενη Σύνοδος Κορυφής
«Βιώνουμε τον εθνικό εγωισμό στην πιο ξεκάθαρη μορφή του», σχολίασε ο Μ. Σουλτς, στηλιτεύοντας τη στάση ορισμένων χωρών απέναντι στους πρόσφυγες
«Βιώνουμε τον εθνικό εγωισμό στην πιο ξεκάθαρη μορφή του» σχολίασε ο Μ. Σουλτς, στηλιτεύοντας τη στάση ορισμένων χωρών απέναντι στους πρόσφυγες
Ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου δεν δίστασε μάλιστα να αναφερθεί και σε συγκεκριμένες χώρες, συγκαταλέγοντας την Ελλάδα στα κράτη με τη μεγαλύτερη συνεισφορά στο πεδίο της υποδοχής προσφύγων. Όπως επισήμανε, «έχουμε, αν το βλέπω σωστά, τη Γερμανία, την Αυστρία, τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Μάλτα, τη Σουηδία και την Ελλάδα. Αυτές είναι οι χώρες που υποδέχονται τους περισσότερους πρόσφυγες. Σχεδόν όλες οι άλλες χώρες, κυρίως της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, ιδιαίτερα τα βαλτικά κράτη, αλλά και η Μ. Βρετανία, η Ιρλανδία και η Φινλανδία λένε ‘όχι, εμάς δεν μας αφορά καθόλου'».
Οι υπουργοί Εσωτερικών και Δικαιοσύνης της ΕΕ θέλουν να αναζητήσουν κοινές λύσεις για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης σε έκτακτη σύνοδο στις 14 Σεπτεμβρίου. Οι συνομιλίες τους θα αποτελέσουν βάση για τη λήψη σχετικών αποφάσεων σε επίπεδο πρωθυπουργών και αρχηγών κρατών της ΕΕ. Σύμφωνα με τον Μάρτιν Σουλτς η επόμενη Σύνοδος Κορυφής θα είναι κομβική. Όπως υπογράμμισε κλείνοντας, «το κεντρικό θέμα της επόμενη Συνόδου Κορυφής θα είναι σε τι είδους Ένωση θέλουμε πραγματικά να ζούμε – σε μία Ένωση της αλληλεγγύης ή σε μία όπου όλοι θα είναι εναντίον όλων».
Ντιρκ Μίλερ (DLF) / Άρης Καλτιριμτζής

Το μετέωρο βήμα της Μεταπολίτευσης

Στάθης Ν. Καλύβας* ΣΤΑΘΗΣ Ν. ΚΑΛΥΒΑΣ*

Το μετέωρο βήμα της Μεταπολίτευσης

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
Η ​​«Μεταπολίτευση», το πολιτικό σύστημα που διαδέχθηκε τη χούντα τον Ιούλιο του 1974, είχε (και εξακολουθεί να έχει) πολλά θετικά στοιχεία, με σημαντικότερο τον φιλελεύθερο και δημοκρατικό χαρακτήρα των πολιτικών της θεσμών, πράγμα που εξασφάλισε στη χώρα σαράντα χρόνια σταθερότητας. Είχε όμως επίσης και ένα μεγάλο αρνητικό στοιχείο: βασίστηκε στην κυριαρχία μιας έντονα κρατικιστικής «πολιτικής οικονομίας». Αυτό δεν σημαίνει πως έχουμε «μεγάλο κράτος» (το μέγεθος του δημόσιου τομέα είναι ανάλογο με αυτό των χωρών της Δυτικής Ευρώπης, παρότι οι υπηρεσίες που παρέχει δεν είναι). Σημαίνει, αντίθετα, πως η οικονομία μας βασίζεται σε μια τεράστια διαπλοκή κράτους και κοινωνίας, διαμέσου μιας δαιδαλώδους νομοθεσίας που συνδέει πολυσχιδή και πολλαπλά προνόμια με τη λειτουργία της πολιτικής ζωής. Με τον τρόπο αυτό χονδρικά προστατεύονται όσοι είναι μέσα στο σύστημα σε βάρος όσων είναι απ’ έξω. Το καθεστώς αυτό απέκτησε αριστερόστροφο λεξιλόγιο και πρόσημο, και ταυτίστηκε στη συνείδηση των πολλών με την ευημερία, καθώς χρηματοδοτήθηκε με ευρωπαϊκά κονδύλια και εξωτερικό δανεισμό. Σιγά σιγά εκτόπισε την παραγωγική οικονομία, αφού ήταν πολύ πιο εύκολο να ευημερήσει κανείς μέσω της άμεσης ή έμμεσης σχέσης του με το κράτος, παρά με την εμπλοκή του στην παραγωγή πραγματικού πλούτου.
Το σύστημα αυτό έφθασε στα όριά του το 2010 με την ουσιαστική χρεοκοπία της χώρας. Αποφύγαμε όμως την άμεση πτώχευση και μπήκαμε στο γνωστό καθεστώς του Μνημονίου που συνδύαζε δημοσιονομική πειθαρχία (δηλαδή τη λιτότητα) και δομικές μεταρρυθμίσεις. Η συνέχεια είναι γνωστή. Οι μεταρρυθμίσεις υπήρξαν κακοσχεδιασμένες και αποσπασματικές (το νέο Μνημόνιο εμπεριέχει, π.χ., για άλλη μια φορά το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων...), ενώ η λιτότητα χρεώθηκε αποκλειστικά στους ξένους. Επικράτησε μάλιστα η αντίληψη πως η κρίση ήταν κατασκευασμένη, πράγμα που επέτρεψε σε μια ετερόκλητη συμμαχία «νεολαϊκιστών» να αναρριχηθεί στην εξουσία. Ηταν δηλαδή σαν να λέμε σε έναν ασθενή που χαροπαλεύει με καρκίνο των πνευμόνων ότι θα σωθεί καπνίζοντας περισσότερο. Ετσι, ενώ η πολιτική οικονομία της Μεταπολίτευσης είχε λήξει, συνέχισε να λαθροβιεί μέσα σε μιαν ιδιότυπη ζώνη του λυκόφωτος: δεν ήταν ούτε ζωντανή αλλά ούτε και νεκρή.
Αν όμως η κρίση του 2010 υπήρξε το τέλος της Μεταπολίτευσης, η κρίση του 2015 δεν ήταν παρά το τέλος του τέλους της, η στιγμή δηλαδή που αποκαλύφθηκε πανηγυρικά η γύμνια των νεολαϊκιστών. Προφανώς υπάρχουν και εκείνοι που θα συνεχίσουν να αυτοπαραμυθιάζονται εσαεί, όπως ακριβώς οι χιλιαστές δεν απογοητεύονται όταν η Δευτέρα Παρουσία δεν έρχεται στο ραντεβού που είχαν προβλέψει. Ετσι και οι δικοί μας χιλιαστές πάντα ελπίζουν στον σοσιαλισμό που δεν έρχεται. Ομως τα ψέματα τέλειωσαν. Η πολιτική δεν μπορεί να λειτουργεί σε πλήρη αναντιστοιχία με την οικονομία. Αυτό ακριβώς το γεγονός σηματοδοτεί η χρεοκοπία του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα προσωπικά.
Το τέλος της Μεταπολίτευσης δεν σημαίνει πως η διάδοχη κατάσταση θα είναι απαραίτητα η παραγωγική και ανταγωνιστική οικονομία που θα επιθυμούσαμε. Θα μπορούσαμε, π.χ., να μεταβούμε σε ένα σύστημα διαχείρισης της γενικευμένης φτώχειας. Εκείνο όμως που σημαίνει σίγουρα είναι πως τόσο οι συνεχιζόμενες πολιτικές μας πρακτικές όσο και οι κυρίαρχες κοινωνικές μας αντιλήψεις είναι έωλες. Οι επερχόμενες εκλογές είναι λοιπόν κομβικές και αυτό ανεξάρτητα από το αποτέλεσμά τους.
Αν ο ΣΥΡΙΖΑ επικρατήσει, θα έχει δύο επιλογές. Ή θα γίνει το όχημα της μετάβασης στη νέα κατάσταση ή θα πέσει πάρα πολύ γρήγορα. Πράγματι, ο Αλέξης Τσίπρας θα μπορούσε κάλλιστα να είχε αδράξει την ευκαιρία που του δόθηκε τον Ιανουάριο και να προχωρήσει προς αυτή την κατεύθυνση, Δεν το έπραξε όμως, γιατί δεν μπορούσε καν να φανταστεί έναν τέτοιο ρόλο για τον εαυτό του. Αντίθετα είχε πραγματικά πιστέψει πως μπορούσε να μεταφέρει με έναν μαγικό τρόπο την κοινωνία στις προ του 2009 μέρες, να γίνει δηλαδή ένας νέος Ανδρέας Παπανδρέου. Αυτό όμως απαιτεί χρήματα που δεν υπάρχουν πια.
Τον Ιούλιο, μετά το φιάσκο του δημοψηφίσματος, του δόθηκε η δεύτερη ευκαιρία. Κατάλαβε πως η κατάρρευση θα επέφερε το απόλυτο χάος, όμως δεν προχώρησε παραπέρα: δεν αρκεί να αποφύγεις την καταστροφή, πρέπει να προχωρήσεις στον δρόμο της ανόρθωσης. Χάνει όμως ήδη την ευκαιρία αυτή. Τίποτα δεν δείχνει πως έχει κάνει την απαραίτητη διανοητική στροφή· ή, ακόμη χειρότερα, πως έχει τα φόντα (το όραμα, την ικανότητα, τους συνεργάτες) για να την πραγματοποιήσει. Γι’ αυτό και η πολυδιαφημισμένη του κυριαρχία έχει απόλυτα σαθρές βάσεις.
Αν λοιπόν κερδίσει, ο Τσίπρας θα βρεθεί αμέσως μπροστά σε ένα νέο και τελικό αδιέξοδο, αφού, όπως είναι φανερό, δεν θα μπορέσει να διαχειριστεί την κατάσταση που ο ίδιος διαμόρφωσε. Αλλά και η ήττα του, αναμφίβολα η μόνη δίκαιη αμοιβή που του αρμόζει, θα πυροδοτήσει εξελίξεις που θα καταλήξουν στον εναρμονισμό πολιτικής και οικονομίας. Το πώς θα γίνει αυτό ακριβώς παραμένει άγνωστο. Οι «παλαιολαϊκιστές» δεν έχουν ξεφύγει από τη φαντασίωση μιας ανέξοδης επιστροφής στο παρελθόν, είναι όμως και αυτοί καταδικασμένοι να αλλάξουν.
* Ο κ. Στάθης Ν. Καλύβας είναι καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Yale.
Έντυπη

Να σπάσουν τα ταμπού

Κύριο Αρθρο ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ

Να σπάσουν τα ταμπού

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:ΚΥΡΙΟ ΑΡΘΡΟ
Η ελληνική Αριστερά καθαγιάσθηκε κατά τη μεταπολίτευση. Απέκτησε το δικαίωμα να κρίνει τους πάντες, αλλά να μην κρίνεται ποτέ. Η διαφωνία με τα αριστερά και λαϊκιστικά στερεότυπα και τα ταμπού ετιμωρείτο με λοιδορία και βαριές κατηγορίες. Οι απόψεις της ηγεμόνευαν, όμως, ακόμη και εντός μεγάλου τμήματος των αστικών κομμάτων, ακόμη και του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. Η πίστη στην επιχειρηματικότητα βάσει κανόνων, η ανάγκη ενός μικρότερου αποτελεσματικού κράτους, ο νόμος και η τάξη, η δημοσιονομική πειθαρχία, ο εξωστρεφής πατριωτισμός έγιναν ανάθεμα. Τους τελευταίους μήνες βιώσαμε το τι σημαίνει η ασυλία της Αριστεράς. Αν οιαδήποτε κυβέρνηση στο παρελθόν είχε διορίσει ημετέρους και συγγενείς, εκδώσει ΠΝΠ αυθαίρετου περιεχομένου, τακτοποιήσει συντεχνιακά και άλλα αιτήματα, θα ξεσηκώνονταν οι πάντες. Ηταν σαφές ότι επικρατούν διπλά στάνταρντς... Είναι καιρός τα ταμπού να σπάσουν. Αριστεροί, κεντρώοι και δεξιοί θα κρίνονται με τα ίδια κριτήρια, του ήθους και της επάρκειας.
Έντυπη

Sunday, August 30, 2015

Τώρα χρειάζεται καλός διαχειριστής ΠΟΛΙΤΙΚΗ 18:26

Μπάμπης Παπαδημητρίου ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Τώρα χρειάζεται καλός διαχειριστής

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
Οποιος κι αν κληθεί να σχηματίσει κυβέρνηση το βράδυ της 20ής Σεπτεμβρίου θα βρεθεί αντιμέτωπος με ένα διπλό πρόβλημα εμπιστοσύνης. Αποταμιευτές, φορολογούμενοι κι επενδυτές δεν είναι καθόλου έτοιμοι να δεχτούν ότι μετά κι από αυτή την εκλογική αναμέτρηση το πολιτικό προσωπικό της χώρας είναι αρκετά ώριμο και διαθέτει τα στελέχη που θα αντιμετωπίσουν τα πολύ σοβαρά προβλήματα οικονομίας και κοινωνίας.
Στις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες περιγράφουν το ελληνικό ζήτημα με τα πιο μελανά χρώματα, υπογραμμίζοντας ότι η Ελλάδα χρειάζεται μια ομάδα ικανών και στιβαρών διαχειριστών.
Είναι αλήθεια ότι το κρίσιμο ζήτημα της νέας κυβέρνησης δεν είναι κάποια δύσκολη και ακανθώδης «διαπραγμάτευση». Συμφωνία υπάρχει. Πρόγραμμα υπάρχει. Χρήματα υπάρχουν. Το μόνο που μένει είναι να επιτύχει και η διαχείριση όλων αυτών.
Αν οι υποψήφιοι βουλευτές διαθέσουν τον χρόνο που απαιτείται για να μορφώσουν εγκύκλια γνώση του Μνημονίου Συνεννόησης, που παρατίθεται ως παράγραφος Γ΄ στη «Συμφωνία Δημοσιονομικών Στόχων και Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων», όπως εκτίθεται στις σελίδες 1.014-1.033 του ΦΕΚ που τύπωσε τον Νόμο 4336, δεν θα χάσουν τον χρόνο τους.
Πρόκειται για το μόνο πραγματικό και ρεαλιστικό πρόγραμμα δράσης για τον κυβερνητικό σχηματισμό που θα προκύψει από τις κάλπες. Το είχε επισημάνει με φιλαλήθη ειλικρίνεια ο Γιάννης Στουρνάρας ως υπουργός Οικονομικών, πριν από πολλούς μήνες.
Οι προβλέψεις του Τρίτου Μνημονίου περιλαμβάνουν κυρίως τις αλλαγές που είχαν δρομολογήσει το Πρώτο και, κυρίως, το Δεύτερο Μνημόνιο αλλά δεν ολοκληρώθηκαν από τις προηγούμενες κυβερνήσεις. Με μια σπουδαία διαφορά. Η περιγραφή είναι επαρκώς συγκεκριμένη αλλά, ταυτοχρόνως, αρκούντως ανοικτή σε πρωτοβουλίες που θα πάρουν όσοι θα φροντίσουν για τη διαχείριση των μεταρρυθμίσεων.
Από την άποψη αυτή, οι πολιτικοί θα έχουν οριοθετημένο μεν πεδίο δράσης, αλλά και ευρείες δυνατότητες πολιτικής διαχείρισης. Για τον λόγο αυτόν, στις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ελπίζουν ότι ο σοφός ψηφοφόρος θα φροντίσει να εκδώσει μια ισορροπημένη ετυμηγορία, ώστε να υποχρεώσει τους πολιτικούς σε συναινετικές πρωτοβουλίες.
Επειδή όμως αυτό μοιάζει πολύ αισιόδοξο, εκείνο που αποκτά προτεραιότητα είναι η επιλογή μιας ομάδας 15-25 στελεχών, που θα τρέξουν τις βασικές λειτουργίες με κριτήρια τεχνοκρατικής επάρκειας και ελεγχόμενης αποτελεσματικότητας, όχι όμως κομματικής υποταγής και πολιτικών σκοπιμοτήτων.
Το παράδειγμα της Γραμματείας Εσόδων, που αποκτά μεγαλύτερη ανεξαρτησία, αλλά και της Στατιστικής, που προστατεύεται από τις μικροκομματικές επιθέσεις, η επιστροφή των ιδιωτικοποιήσεων και το άνοιγμα στις ρυθμιζόμενες επιχειρήσεις δικτύων (ενέργεια, μεταφορές, ύδρευση), όπως η επιμονή για την αναβάθμιση της απόδοσης Δικαιοσύνης ή η αποπολιτικοποίηση της Διοίκησης, αποτελούν ισάριθμες ευκαιρίες συγκρότησης ενός περιβάλλοντος σταθερότητας, σε συνάρτηση με πολύ σπουδαίες μεταρρυθμίσεις. Κεντρικό παράδειγμα η κρίσιμη στελέχωση για το Νέο Ανεξάρτητο Ταμείο, ένα υπερ-Ταμείο, επί του οποίου στηρίζεται μεγάλο μέρος επιτυχίας του Προγράμματος.
Η ανησυχία πηγάζει κυρίως από την έλλειψη αντάξιων με τους στόχους του προγράμματος στελεχών στα επιτελεία των δύο κομμάτων. Από την άποψη αυτή, η συνεργασία των δύο κομμάτων και η συμμετοχή του «Ποταμιού» στο επόμενο κυβερνητικό σχήμα θα διευκολύνει την είσοδο άξιων στελεχών αλλά, κυρίως, μπορεί να διασφαλίσει ένα περιβάλλον ανεπηρέαστης εργασίας για όσους δεχτούν να υπηρετήσουν το κράτος στις σημερινές συνθήκες.
Έντυπη

Μεταλλάξεις και ανατροπές

 ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΑΓΚΟΣ

Μεταλλάξεις και ανατροπές

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
Η ​​κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ παραιτήθηκε, η Βουλή διαλύθηκε, η υπηρεσιακή κυβέρνηση υπό την κ. Θάνου ορκίστηκε, οι εκλογές θα γίνουν στις 20 Σεπτεμβρίου. Αυτά είναι τα επίσημα δεδομένα του πολιτικού σκηνικού, και από εκεί και πέρα οι πρώτες σχετικά αξιόπιστες δημοσκοπήσεις δείχνουν ελαφρό προβάδισμα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτό φωτογραφίζει το σήμερα –όπως, άλλωστε, οι δημοσκόποι δεν κουράζονται να επισημαίνουν για να έχουν και το κεφάλι τους ήσυχο αν τα ευρήματά τους διαψευστούν από την πραγματικότητα– και η μόνη αρκετά ασφαλής πρόβλεψη που μπορεί να γίνει είναι ότι κανένα κόμμα δεν θα είναι σε θέση να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Εκτός και αν γίνουν πράματα και θάματα...

Αναμφίβολα, το κόμμα που θα έλθει πρώτο θα έχει πρωτεύοντα ρόλο την επόμενη μέρα, καθώς το εκλογικό σύστημα του δίνει μπόνους 50 εδρών και χωρίς τη συμμετοχή του είναι μάλλον απίθανο να σχηματισθεί κυβέρνηση, όταν μάλιστα είναι βέβαιο ότι το μεν ΚΚΕ θα αρνηθεί να συμμετάσχει σε οποιοδήποτε σχήμα και το οποιοδήποτε σχήμα δεν πρόκειται να συμπεριλάβει τη Χρυσή Αυγή. Επομένως, από τη στιγμή που οριστικοποιηθούν τα αποτελέσματα, το παιχνίδι της δημιουργίας κυβέρνησης θα περιορισθεί στα κόμματα του λεγόμενου συνταγματικού τόξου που θα βρεθούν στη Βουλή. Και αυτή τη στιγμή μόνο δύο από αυτά είναι σίγουρα, ο ΣΥΡΙΖΑ που έχει απομείνει στον Αλ. Τσίπρα και η Νέα Δημοκρατία υπό τον Ευ. Μεϊμαράκη. Καλές πιθανότητες έχουν να υπερβούν το απαιτούμενο 3% για να είναι στην επόμενη Βουλή η ΛΑΕ του Π. Λαφαζάνη (μετά Ζωής Κωνσταντοπούλου) και το Ποτάμι του Στ. Θεοδωράκη, αλλά κανείς δεν μπορεί να βάλει το χέρι του στη φωτιά. Το ΠΑΣΟΚ και οι ΑΝΕΛ κινούνται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ενώ δεν αποκλείεται το ενδεχόμενο να υπάρξει έκπληξη και από κάποιο άλλο μικρό κόμμα.
Αυτά βλέπουμε προς το παρόν μέσα στο ομολογουμένως θολό τοπίο. Θα πρέπει να επισημανθούν κάποιες δυσδιάκριτες μεταλλάξεις, αλλά και κάποιες ζητούμενες ανατροπές στην κοινωνία, που έχουν τη σημασία τους. Εκ των πραγμάτων και παρά τη λαϊκίστικη ρητορική που συνεχίζει να έχει και τις κραυγαλέες αντιφάσεις στις οποίες πέφτουν ο αρχηγός και τα στελέχη του, ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλ. Τσίπρα μετεξελίσσεται σε αρχηγικό κόμμα εγκαταλείποντας τις «κομμουνιστικές» δομές του. Η διάσπαση του κόμματος, οι εξαγγελίες ότι ο Αλ. Τσίπρας θα απευθύνεται πλέον στην κοινωνία, η εσωκομματική συζήτηση για τις σχέσεις κόμματος και κυβέρνησης δείχνουν, πέρα από κάθε αμφιβολία και ασφαλώς, ότι θα υποβαθμιστεί ο ρόλος της Κεντρικής Επιτροπής και της Πολιτικής Γραμματείας, που, όπως αποδείχθηκε, δεν ελέγχονταν από τον αρχηγό.

Αλλωστε, το μόνο «ατού» που διαθέτει σε αυτή την προεκλογική μάχη ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας, τουλάχιστον για το τμήμα του πληθυσμού από το οποίο προσδοκά να αντλήσει ψήφους.

Από την άλλη πλευρά, η υπογραφή του μνημονίου, έστω στο «και πέντε» και έστω μετά την καταστροφή που προκάλεσε η εξόφθαλμη αντιμνημονιακή συμπεριφορά της κυβέρνησης στο εξάμηνο των διαπραγματεύσεων, δείχνει αναγκαστική μετακίνηση του Αλ. Τσίπρα προς... το κέντρο. Ηδη στα αριστερά του υπάρχει το ΚΚΕ και πήρε θέση η ΛΑΕ, για να μην αναφερθούμε και στα εξωκοινοβουλευτικά κομματίδια.
Μόνο που αυτή η μετατόπιση δεν θα είναι εύκολη. Απαιτεί χρόνο και προοπτική παραμονής μεγάλης διάρκειας στην εξουσία, ενώ παράλληλα θα πρέπει να προσφέρει κάθε τόσο αντισταθμιστικά στο αντιμνημονιακό κοινό του για να το φέρει σταδιακά στα νερά του. Ατυχώς γι’ αυτόν, τέτοιες πολυτέλειες δεν υπάρχουν σήμερα...

Η ζητούμενη, λοιπόν, ανατροπή είναι στο ποσοστό των αντιμνημονιακών ψήφων, που, είτε το θέλουμε είτε όχι, συνδυάζονται με τον λαϊκισμό και τον αντιευρωπαϊσμό. Στις εκλογές του Ιανουαρίου το ποσοστό τους ξεπέρασε το 55% και, σε μεγάλο βαθμό, επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά στο δημοψήφισμα, κακά τα ψέματα. Αυτό πήραν στο σύνολό τους ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΕΛ, Χρυσή Αυγή και διάφορα κομματίδια που δεν μπήκαν στη Βουλή. Αν, έπειτα από όσα καταστροφικά συνέβησαν τους τελευταίους μήνες, το ποσοστό αυτό –στο οποίο αντικειμενικά περιλαμβάνονται ακόμη οι ψηφοφόροι του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ– δεν έχει ελαττωθεί, ποια κυβέρνηση, έστω και ευρείας συνεργασίας, θα κατορθώσει να εφαρμόσει αυτά που πρέπει να υλοποιηθούν; Ιδιαίτερα αν δεν μετέχει σε αυτήν ο ΣΥΡΙΖΑ.
Έντυπη

Στις σπηλιές της αντιπολίτευσης

 ΠΑΣΧΟΣ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗΣ

Στις σπηλιές της αντιπολίτευσης

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
Θ​​α αποδειχθεί ότι η πιο έξυπνη κίνηση του κ. Παναγιώτη Λαφαζάνη και των συνοδοιπόρων του ήταν να αποτραβηχτούν και πάλι στις σπηλιές της αντιπολίτευσης, αφού «τα έκαναν θάλασσα» κατά την εξάμηνη έκθεσή τους στην πραγματικότητα. Τόσοι ήταν, τόσα δεν μπόρεσαν. Φυσικά, δεν φταίει η «κακούργα καπιταλιστική κενονία», που τους υπονόμευε. Φταίει η ανικανότητά τους να διαχειριστούν ακόμη και μια τοξική πυρκαγιά στον Ασπρόπυργο. Ο τυπικός αριστερός της Μεταπολίτευσης είναι ο τύπος του καφενείου που κάθεται σε διπλή καρέκλα και φιλοσοφεί μετ’ ευτελείας. Κοιτάζει τους απέναντι να δουλεύουν και μονολογεί:

«Κοίτα πώς βάζουν τη σωλήνα, ρε!». Δεν είναι η ιδεολογία που τον οδηγεί στην τεμπελιά· είναι η τεμπελιά που γεννά τα μεγάλα φιλοσοφικά ερωτήματα του τύπου «τι είναι ο άνθρωπος και τι η υπεραξία που παράγει;».

Ακούσαμε πολλά σε όλη τη διάρκεια της Μεταπολίτευσης και περισσότερα κατά την περίοδο της κρίσης. Για «σχέσεις εκμετάλλευσης», για «λαϊκή κυριαρχία και μετασχηματισμό της οικονομίας». Ολα αυτά, δυστυχώς, συνεθλίβησαν κάθε φορά που δοκιμάστηκαν στην πραγματική ζωή. Οχι γιατί ζούμε σε ένα καπιταλιστικό περιβάλλον, αλλά διότι ακόμη και η επανάσταση θέλει δουλειά. Δεν είναι τυχαίο ότι ο συνεταιριστικός τομέας θάλλει στην παγκόσμια οικονομία (το 2012 ο τζίρος των συνεταιριστικών επιχειρήσεων ήταν 2,2 τρισ. δολάρια) ακόμη και στη μητρόπολη του καπιταλισμού· ο τζίρος τους στις ΗΠΑ ήταν 670 δισ. δολάρια. Αντιθέτως, στην Ελλάδα των μεγάλων σοσιαλιστικών λόγων στο καφενείο, ο συνεταιριστικός τομέας φυτοζωεί, παρά τα κεφάλαια που αφειδώς παρασχέθηκαν στη δεκαετία του ‘80.

Τώρα, αυτοί που δεν έχουν δουλέψει ποτέ στη ζωή τους έρχονται να πουν πόσο καλύτερα θα δουλεύαμε (εμείς, όχι αυτοί...) με εθνικό νόμισμα (και με πληθωρισμό 20%), αν οι τράπεζες γίνονταν εντελώς κρατικές (τότε που έδιναν δάνεια μόνο στους φίλιους μεγαλοεπιχειρηματίες), αν «κοινωνικοποιούνταν τα εργοστάσια» (αυτά δηλαδή που δεν έχουμε), αν οι εργαζόμενοι αναλάμβαναν τον έλεγχο των μέσων παραγωγής για να μπορούν να κάνουν απερίσπαστοι οι διάφοροι Φωτόπουλοι τις ακριβές κρουαζιέρες και τα ταξιδάκια στο εξωτερικό. Συνεχίζουν να πουλούν φύκια για μεταξωτές κορδέλες, κι αυτό, κατά έναν περίεργο τρόπο, βαφτίζεται «πολιτική εντιμότητα». Δεν εξηγούν ούτε τα στάδια μετάβασης στον «κομμουνιστικό παράδεισο» –τι θα γίνει δηλαδή αφού ξεκοκαλίσουμε τα κλοπιμαία από το ριφιφί στο Νομισματοκοπείο– αλλά ούτε και πώς θα είναι στον άλλο κόσμο, ένθα απέδρα πάσα οδύνη, λύπη και στεναγμός.

Γι’ αυτό όσοι συρρέουν στη Λαϊκή Ενότητα κι άλλα φαφλατάδικα σχήματα θα νιώσουν άνετα στην ασφάλεια της αντιπολίτευσης. Θα συνεχίσουν αυτό που έμαθαν καλά στα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Θα είναι στο απέναντι καφενείο για να κρίνουν τους άλλους που πασχίζουν.
Εξάλλου, αυτό ήταν και το όραμα που σε ανύποπτο χρόνο είχε διατυπώσει ο προπάτορας του ΣΥΡΙΖΑ Αλέκος Αλαβάνος: «Εγώ πιστεύω ότι η Αριστερά δεν πρέπει να είναι δύναμη εξουσίας... Πιστεύω ότι η Αριστερά πρέπει να είναι δύναμη εναλλαγής. Μια δύναμη του απραγματοποίητου, με την έννοια ότι σπρώχνει την πραγματικότητα να πάρει κατευθύνσεις οι οποίες "λογιστικά" δεν βγαίνουν, κι όμως είναι αναγκαίες για την άνθηση του ανθρώπινου πολιτισμού» (Καθημερινή 30.11.2003). Με άλλα λόγια, οι πολιτικοί της Αριστεράς αντί να γράφουν ποίηση –ή άντε το πολύ δοκίμια– θέλουν να εκλέγονται στη Βουλή για να υπενθυμίζουν το «απραγματοποίητο». Κάτι σε Δελαπατρίδη, δηλαδή, που εμείς θα πρέπει να παίρνουμε στα σοβαρά...
Έντυπη

Σε πόλεμο ολοκληρωτικό απαράσκευοι ΠΟΛΙΤΙΚΗ 18:31

 ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

Σε πόλεμο ολοκληρωτικό απαράσκευοι

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:EΠIΦYΛΛIΔA
Ζ​​ούμε μάλλον τη δυσκολότερη και κρισιμότερη ιστορική συγκυρία που γνώρισε ο Ελληνισμός μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Τα δεδομένα που συγκροτούν τη δραματική συγκυρία είναι καινούργια, δεν έχουμε έμπειρη γνώση για να τα διαχειριστούμε.

Είναι πόλεμος χωρίς να αλληλοσφάζονται στρατοί, να βομβαρδίζονται πόλεις, να καταλαμβάνονται εδάφη από «δυνάμεις κατοχής». Ομως το διακύβευμα είναι το ίδιο, όπως και στις ένοπλες συρράξεις: Η εθνική κυριαρχία, η κρατική ανεξαρτησία, η ελευθερία κοινωνικής αυτοδιαχείρισης. Τα όπλα έχουν αλλάξει, δεν είναι η αεροπορική και ναυτική υπεροπλία, τα πυραυλικά συστήματα, τα χημικά και πυρηνικά μέσα ολέθρου.
Ομως η λογική της απανθρωπίας παραμένει ίδια: Αν στον πόλεμο που ξέραμε στόχος πάντοτε ήταν ο μέγιστος δυνατός αριθμός νεκρών, από τις μάχιμες δυνάμεις και τον άμαχο πληθυσμό, ώστε να καμφθεί το ηθικό του αντιπάλου και να παραδοθεί χωρίς όρους, στόχος σήμερα είναι ο μέγιστος δυνατός αριθμός λιμοκτονούντων, ανέργων, απελπισμένων, νεκρών από ασιτία και αλκοόλ, ανθρώπων που αυτοκτονούν τσακισμένοι από την ανελπιστία και την πίκρα της αδικίας.

Στόχος και πάλι, να καμφθεί το ηθικό, ώστε να ξεπουληθούν, βορά στο ιδιωτικό κέρδος, όλες οι ζωτικές κοινωνικές κατακτήσεις της συνύπαρξης καλλιεργημένων ανθρώπων: ασφάλεια γηρατειών, νοσήλια, φάρμακα, ηλεκτροδότηση, υδροδότηση, τρένα, οδικό δίκτυο, αεροδρόμια, λιμάνια. Οπως στους αιώνες της μεσαιωνικής βαρβαρότητας η μεταρωμαϊκή Δύση αγνοούσε την «αίσθηση δημοσίου συμφέροντος», έτσι και στον σημερινό κόσμο η λέξη «ιδιωτικοποίηση» συνοψίζει την πιο ακραιφνή παραίτηση από το άθλημα των σχέσεων κοινωνίας, τη μεθοδική εγκατάλειψη ακόμα και της πρόθεσης για ελευθερία από τον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού. Γι’ αυτή τη μεταστροφή, από το «κοινωνικό κράτος», κράτος πρόνοιας, κράτος δικαίου, στον παλιμβαρβαρισμό της αχαλίνωτης «ιδιωτικοποίησης», ο μέγας ένοχος, ολοφάνερα, ήταν η αντίδραση στον κολεκτιβιστικό μαρξισμό της εφιαλτικής Σοβιετίας.

Πάντως σήμερα ζούμε πόλεμο, ωμό, απάνθρωπο, με εκατομμύρια θυμάτων, ανθρώπων με κατεστραμμένη τη μία και μοναδική ζωή τους. Εστω και μόνο στην Ευρώπη, στο κλαμπ των προνομιούχων που είναι η «Ευρωπαϊκή Ενωση», κοινωνίες ολόκληρες λιμοκτονούν σε έσχατη απόγνωση (η βουλγαρική, η ρουμανική). Και στην Πορτογαλία και Ισπανία, όπου η πολεμική προπαγάνδα κορυβαντιά ότι «τα μνημόνια πέτυχαν», «οι χώρες δανείζονται άνετα από την ελεύθερη αγορά» (την κοινωνικά/πολιτικά ανεξέλεγκτη τοκογλυφία), ο αριθμός των ανθρώπων που χάνουν το σπίτι τους και μένουν στον δρόμο ανήμποροι να εξοφλήσουν την Τράπεζα, είναι κυριολεκτικά εφιαλτικός.
Πόλεμος. Οχι πια η «δύναμη πυρός», αλλά, αυτονομημένη από κάθε πολιτικό/κοινωνικό έλεγχο, κάθε ηθικό/λογικό φραγμό, η δύναμη του χρήματος, να σκορπάει με τη στέρηση θάνατο, εξευτελισμό, αγανάκτηση, και με την πλησμονή του αποκτήνωση και χυδαιότητα. Σε αυτόν τον κολασμένο πόλεμο δεν χρειάζεται να ιππεύουν περήφανο και γενναίο άτι οι πολεμικοί αρχηγοί, μπορούν να καταδικάζουν σε λιμοκτονία και εξευτελισμό εκατομμύρια ανθρώπων περιφερόμενοι με αναπηρικό καροτσάκι. Και επιβάλλοντας την τευτονική ηγεμονία στην Ευρώπη, να ταπεινώνουν στο έπακρο λαούς που κάποτε τόλμησαν να αντισταθούν, με τρομακτικές θυσίες, στις σιδερόφρακτες μεραρχίες του τευτονικού Ναζισμού.
Στην καινούργια μορφή πολέμου οι μάχες δίνονται με όπλο το χρήμα. Και οι στρατηγικές δεν είναι επιθετικές, βίαιες, σήμερα υποτάσσεις ένα κράτος όταν το πείσεις να αρχίσει να σου ζητάει δανεικά. Ο ίδιος ακριβώς τρόπος που κάνεις υποχείριό σου και έναν άνθρωπο, όταν τον εξαρτήσεις από την πρέζα που εσύ του πουλάς. Γι’ αυτό και ο πόλεμος σήμερα δεν φέρνει σε αντιμαχία κράτη, απευθείας, αλλά κράτη με ιδιώτες-βαποράκια, διακινητές της πρέζας: Ιδιωτικούς οίκους αξιολόγησης της οικονομίας κρατών, διεθνείς, κολοσσιαίους, τραπεζικούς οργανισμούς που ελέγχουν την παγκόσμια διακίνηση της πρέζας, δηλαδή του παραισθησιογόνου δανεισμού.
Οι διακινητές ξέρουν, με δαιμονική ευστροφία και διορατικότητα, να ξεχωρίζουν ποια κοινωνία είναι (ή μπορεί εύκολα να γίνει) ευάλωτη στη δανειοληπτική υστερία και εξάρτηση – ακριβώς όπως ξεχωρίζουν και τα «βαποράκια» τούς αδύναμης θέλησης και ανερμάτιστου χαρακτήρα υποψήφιους πρεζάκηδες. Πιθανόν και να προετοιμάζουν, με πολλή υπομονή, μία χώρα για την ολοκληρωτική υποδούλωσή της στους δανειστές της – δεν πρέπει να είναι τυχαίο το ενδιαφέρον που δείχνουν κάποιες Πρεσβείες ισχυρών οικονομικά χωρών για θέματα Παιδείας, γλωσσικής εκπαίδευσης, ιστορικής συνείδησης, επιρροής της Εκκλησίας στην κοινωνία, μικρών, αδύναμων και βουλιμικών για κατανάλωση κοινωνιών.
Η Ελλάδα ζει τη δυσκολότερη και κρισιμότερη για την επιβίωση της ενεργού ιστορικής της παρουσίας συγκυρία. Δεν φταίει ο «ξένος παράγων» για τη δική μας καταστροφή και τον εξευτελισμό μας. Δεν μας εχθρεύονται οι ιδιωτικοί οίκοι, στρατηγικοί συντελεστές στην καινούργια μορφή ολοκληρωτικού πολέμου των ημερών μας. Αν μας υποχρεώνουν να ξεπουλάμε το νερό που πίνουμε, τη γη μας και τα πατρογονικά σπιτικά μας, είναι μόνο γιατί εμείς βρεθήκαμε εξαρτημένοι από τη «δόση» μας, έρμαια του θανατηφόρου εθισμού μας στην ταύτιση της ζωής με την κατανάλωση, της ποιότητας και της χαράς με την εγωκεντρική βουλιμία.
Η συλλογική μετάνοια δεν έρχεται ακαριαία, θέλει πολύ χρόνο: τη βραδύτητα της ωρίμασης ή της κυοφορίας. Κάποτε οι ίδιες οι ιστορικές συνθήκες επιταχύνουν τον ερχομό της, αλλά αυτό δεν συμβαίνει στην περίπτωσή μας, σήμερα. Δοκιμάσαμε στη διαχείριση της εξουσίας όλα τα κόμματα του κοινοβουλίου (πλην των καθαρώς ψυχοπαθολογικών μορφωμάτων) και δείχνει να πείσθηκε η ελλαδική κοινωνία ότι ολόκληρο το πολιτικό προσωπικό του σημερινού προσκηνίου είναι τεκμηριωμένα ανεπαρκές για να διεξαγάγει τον φρικιαστικό πόλεμο που μας εξουθενώνει. Αυτό είναι, σίγουρα, ένα βήμα ωριμότητας.

Αλλά ελάχιστο βήμα, ανεπαρκές. Διότι, οι πολλοί περιμένουμε έναν άλλον ηγέτη, ταλαντούχο, ιδιοφυή και ενάρετο, που θα μας εξασφαλίσει τη «δόση» μας καταναλωτικού ηδονισμού – τα όσα δεν κατάφεραν να μας σιγουρέψουν καραμανλικοί, παπανδρεϊκοί, αριστεροί ριζοσπάστες. Ακόμα δεν ωρίμασε η βεβαιότητα ότι από τον σημερινό φρικώδη παγκόσμιο πόλεμο θα διασωθούμε, μόνο με ηγεσία που θα ξαναστήσει στη χώρα εξυπαρχής σχολειά, εξυπαρχής πανεπιστήμια, άμεσου κοινωνικού (ποιοτικού) ελέγχου ΜΜΕ. Θα στήσει εξυπαρχής λειτουργίες απονομής δικαιοσύνης και σωφρονισμού, ριζικά καινούργιους όρους συνδικαλισμού, άλλης λογικής Δημόσια Διοίκηση, επιστροφή σε συνεπή αποκέντρωση και αυτοδιοίκηση. Θα αφυπνίσει την τόλμη της προσωπικής δημιουργίας, θα αναστήσει τη χαρά της κοινωνίας των σχέσεων, ενάντια στον πρωτογονισμό του ατομοκεντρισμού.

Να ωριμάσει η επίγνωση του τι ζητάμε.
Έντυπη