Το νέο μας blog είναι http://havdata.blogspot.com/ ****** [επιλογές από την ειδησεογραφία του διαδικτύου, σχόλια, νέα τοπικού ενδιαφέροντος, ¨κι¨ ό,τι άλλο τύχει]. [A selection of news, comments, and topics of interest]. [ Ελα να ζήσεις την ζωή σου έξω κάμποσες δεκαετίες νεοέλληνα για να καταλάβεις την προνομιακή της Ελλάδας ύπαρξη, στον χώρο στον χρόνο στο κλίμα στη θάλασσα στο αρχιπέλαγος και στην ζωή]. λορνιόν

Tuesday, July 31, 2007

Επισκόπηση τύπου | 31.07.2007 d.welle
SZ: «Καυτή διαμάχη στην Ελλάδα»
«Καυτή διαμάχη στην Ελλάδα – Βουλευτές προτιμούν τις ιδιαίτερες πατρίδες τους» είναι ο τίτλος δημοσιεύματος της Süddeutsche Zeitung για τις πυρκαγιές και την επέκτασή τους στην πολιτική σκηνή.



«Καυτή διαμάχη στην Ελλάδα – Βουλευτές προτιμούν τις ιδιαίτερες πατρίδες τους» είναι ο τίτλος δημοσιεύματος της Süddeutsche Zeitung για τις πυρκαγιές και την επέκτασή τους στην πολιτική σκηνή. Η εφημερίδα σημειώνει:



«Την πολιτική πυρκαγιά πυροδοτούν σημειώματα από τα γραφεία των αξιωματικών της πυροσβεστικής. Είναι τα σημειώματα από βουλευτές του κυβερνώντος συντηρητικού κόμματος που παρενέβησαν επανειλημμένα στο έργο των πυροσβεστών με την επείγουσα παράκληση να κατευθύνουν το έργο της πυρόσβεσης πρωτίστως σε συγκεκριμένες περιοχές, που δεν ήταν άλλη από τον τόπο καταγωγής του εκάστοτε βουλευτή.»



Η αρθρογράφος Κριστιάνε Σλέτσερ σημειώνει ότι και «η πυροσβεστική, όπως πρακτικά και κάθε δημόσια υπηρεσία στην Ελλάδα μαστίζεται από μάχες χαρακωμάτων μεταξύ δύο στρατοπέδων: του κυβερνώντος συντηρητικού κόμματος αφενός και της αριστερής αντιπολίτευσης του ΠΑΣΟΚ από την άλλη. Ζητούμενο είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος για μια παταγώδη αποτυχία. Φέτος οι πυρκαγιές ήταν τριπλάσιες απ΄ ότι το 2006. Και ακόμη μένουν απροστάτευτες από την οικοδομική μαφία οι κατεστραμμένες από τη φωτιά εκτάσεις. Οι περιβαλλοντολόγοι επισημαίνουν χρόνια τώρα ότι το εθνικό κτηματολόγιο ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί. Και οικοδομικές επιχειρήσεις εκμεταλλεύονται το αδιευκρίνιστο ιδιοκτησιακό καθεστώς για δικούς τους σκοπούς, μετατρέποντας κατεστραμμένες δασικές εκτάσεις σε οικόπεδα.»



Και η Süddeutsche Zeitung καταλήγει:

«Το περιβάλλον δεν έχει ιδιαίτερο λόμπι στην Ελλάδα, αλλά η φετινή σεζόν ταρακούνησε και εξόργισε πολλούς Έλληνες. Ο πρόεδρος της δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας στη φετινή τελετή για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας επισήμανε ότι η προστασία του περιβάλλοντος είναι υπόθεση της δημοκρατίας», ενώ ο Μίκης Θεοδωράκης μπροστά στην εθνική τραγωδία ζήτησε να συνεργαστούν τα κόμματα τουλάχιστον στην προστασία του περιβάλλοντος.

Τέτοια δείγματα όμως δεν υπάρχουν. Αντίθετα η Ελλάδα ζει σε προεκλογικό κλίμα. Και ο υφυπουργός εργασίας Γεράσιμος Γιακουμάτος μίλησε για προεκλογικές πυρκαγιές καθιστώντας άμεσα υπεύθυνη την αντιπολίτευση. Η οργή που προκάλεσαν οι αιτιάσεις αυτές ανάγκασαν έναν κυβερνητικό εκπρόσωπο να θέσει υπό έλεγχο τουλάχιστον αυτή τη φωτιά, υποστηρίζοντας ότι ο υπουργός δεν το εννοούσε έτσι.»



Το θέμα πάντως που κυριαρχεί στο σχολιασμό των γερμανικών εφημερίδων η μεγάλη αύξηση της τιμής των γαλακτοκομικών προϊόντων από τον Αύγουστο. Η Märkische Allgemeine από το Πότσνταμ σημειώνει:



«Για κοροϊδία δεν μπορεί κανείς να κάνει λόγο. Ήδη και με την εξαγγελλόμενη αύξηση των τιμών η τιμή του βουτύρου θα έφτανε μόλις τα επίπεδα των τιμών που ίσχυαν πριν από 15 χρόνια. Μέχρι σήμερα υπήρχε κάτι παραπάνω από πολύ γάλα στην αγορά και οι έμποροι έπαιζαν με τους παραγωγούς. Τώρα όμως τελείωσε η φθήνια. Με την αύξηση του βιοτικού επιπέδου σε χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα ή η Ινδία αυξήθηκε και η ζήτηση των γαλακτοκομικών προϊόντων.»
Το θέμα της ημέρας | 31.07.2007 d.welle
Κριτική στις ΗΠΑ: «Λανθασμένη πολιτική σε μια περιοχή αστάθειας»
Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:

Ο γερμανικός πολιτικός κόσμος επικρίνει το αμερικανικό εξοπλιστικό πρόγραμμα για την Εγγύς και Μέση Ανατολή

Η αναγγελία της Ουάσιγκτον ενός μεγάλου εξοπλιστικού προγράμματος για τους συμμάχους της στην Εγγύς και Μέση Ανατολή προκαλεί ποικίλες αντιδράσεις παγκοσμίως. Στη Σαουδική Αραβία θα πουληθούν οπλικά συστήματα ύψους 20 δισεκατομμυρίων δολαρίων, στην Αίγυπτο 13 δισεκατομμυρίων και στο Ισραήλ οπλικά συστήματα ύψους 30 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η Ουάσιγκτον επισημαίνει ότι εξοπλίζει τους συμμάχους της στη Μέση Ανατολή ως αντιστάθμισμα στην αυξημένη επιρροή του Ιράν και της Αλ Κάιντα στη περιοχή. Έντονη ήταν η αντίδραση του πολιτικού κόσμου στη Γερμανία, ο οποίος κάνει λόγο για λανθασμένη πολιτική σε μια περιοχή αστάθειας.



Το νέο αμερικανικό εξοπλιστικό σχέδιο για τις συμμαχικές χώρες σε Εγγύς και Μέση Ανατολή προκαλεί αντιδράσεις σε παγκόσμιο επίπεδο. Τα αμερικανικά σχέδια του τύπου «περισσότερη ειρήνη με περισσότερα όπλα», με τα οποία προωθείται μια νέα ισορροπία δυνάμεων με το Ιράν, αλλά και η ταυτόχρονη κατάρριψη του αραβικού επιχειρήματος για μονομέρεια υπέρ των Ισραηλινών, προσκρούουν στην επικριτική στάση του γερμανικού πολιτικού κόσμου. Ο γγ των γερμανών Σοσιαλδημοκρατών Χουμπέρτους Χάιλ κατηγορεί τον αμερικανό πρόεδρο για λανθασμένη πολιτική σε μια περιοχή που χαρακτηρίζεται από αστάθεια, ενώ ο πρόεδρος της επιτροπής εξωτερικών υποθέσεων του γερμανικού κοινοβουλίου, χριστιανοδημοκράτης Ρούπρεχτ Πόλεντς προειδοποιεί ότι ήδη σήμερα η Εγγύς Ανατολή μοιάζει με ωρολογιακή βόμβα. Πιο συγκρατημένη ήταν η αντίδραση του εκπροσώπου του υπουργείου Εξωτερικών Μάρτιν Γέγκερ, ο οποίος μιλώντας στους δημοσιογράφους τόνισε ότι το Βερολίνο δεν έχει ακόμα πληροφόρηση για τα αμερικανικά σχέδια από την αμερικανική κυβέρνηση: «Είναι νομίζω αυτονόητο πως ότι συμβάλει στην σταθερότητα της περιοχής του περσικού κόλπου χαίρει της υποστήριξής μας. Που σημαίνει ότι πρέπει να εξεταστούν προσεκτικά όλα τα σημεία».



Ο ειδικός σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής Ρούπρεχτ Πόλεντς είχε προηγουμένως εκφράσει την ανησυχία του για νέα κούρσα εξοπλισμών από την πλευρά του Ιράν. Πρότεινε επομένως αντ΄ αυτού μια διαδικασία διαλόγου για την οικοδόμηση κλίματος εμπιστοσύνης, με πρότυπο τη Διάσκεψη για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη. Ο εκπρόσωπος του γερμανικού υπουργείου Εξωτερικών δήλωσε σχετικά: «Η κυβέρνηση εκφράζει την άποψη ότι οι χώρες του Κόλπους θα έπρεπε προς το δικό τους συμφέρον να προωθήσουν τον διάλογο στην ευρύτερη περιοχή με στόχο την αποκλιμάκωση της έντασης».



Αυστηρότερος ήταν ο γγ των Σοσιαλδημοκρατών Χουμπέρτους Χάιλ, ο οποίος τόνισε πως ο Τζορτζ Μπους έχει το «χάρισμα» να επιλέγει πάντα την λάθος αφετηρία στην εξωτερική πολιτική. Και κατέληξε λέγοντας ότι είναι ανεύθυνο, κοντόφθαλμο και επικίνδυνο να επενδύεται μονάχα σε νέους στρατιωτικούς εξοπλισμούς.


Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος
Trans-Atlantic Relations | 30.07.2007 d.welle
Bush, Brown Present United Front on Iraq
Brown, left, and Bush reaffirmed their common desire to see Iraq work
Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Brown, left, and Bush reaffirmed their common desire to see Iraq work

British Prime Minister Gordon Brown said Monday he is committed to US President Bush's goal in Iraq and that the two allies must continue to work toward securing peace in the country.

Rebuffing a recent slew of reports that the new British prime minister would seek to distance himself from the US president, Bush and Brown showed a united front on Iraq during their meeting Monday.



"We have duties to discharge and responsibilities to keep in support of the democratically elected government and in support of the explicit will of the international community," Brown said in his first press conference with Bush since becoming prime minister in June.



Finding common ground



Bush and Brown met at the Camp David presidential retreat outside Washington for two days of talks that began Sunday amid a great deal of speculation as to whether the leaders would enjoy the close relationship Bush has with Brown's predecessor Tony Blair.



Bush too sought to cast aside any questions about his ability to work with Brown while emphasizing the close ties between the United States and Britain.



The two leaders, seen here in a golf cart, demonstrated they get alongBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: The two leaders, seen here in a golf cart, demonstrated they get along

"So everybody's wondering whether or not the prime minister and I were able to find common ground, to get along, to have a meaningful discussion," Bush said. "And the answer is absolutely."



Brown gave no promises on how long Britain would maintain its forces in Iraq, saying only that a decision to hand over control for security in Basra province to Iraqi forces would be based on military advice.



"We intend to move to overwatch in the fourth province, and that decision will be made on the military advice of our commanders on the ground," Brown said.



Bush stressed that the two allies would work together towards securing peace in Iraq.



"There is no doubt in my mind that Gordon Brown understands that failure in Iraq would be a disaster for the security of our own countries," Bush said.



He said his relationship with Brown would be "a constructive strategic relationship for the good of our peoples."



Cracking down on Iran



Bush and Brown also discussed the humanitarian crisis in Sudan's Darfur region and the US-EU effort to forge a trade plan to help boost the world's underdeveloped economies.



On Iran, the two leaders agreed on the need to pursue tougher sanctions over the country's covert nuclear program.



"We're in agreement that sanctions are working and the next stage we are ready to move towards is to toughen the sanctions with a further UN resolution," Brown said.



Brown arrived Sunday at Camp David, his first visit to the United States since succeeding Blair June 27.



Brown did not specify how long Britain would maintain its forces in IraqBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Brown did not specify how long Britain would maintain its forces in Iraq

Bush enjoyed a close personal relationship and political partnership with Blair, who stood by Bush over the war in Iraq despite the British public's strong disapproval of Blair's decision to order British participation in the 2003 invasion.



The continuing struggle in Iraq helped to undermine Blair and sped his departure from Downing Street. Observers believe Brown will stake out a more businesslike relationship with Bush that will emphasize common goals between the two countries.



Bush has also faced deep opposition to the conflict in Iraq at home and increasing calls to set a timeframe for withdrawing US troops.



On Tuesday, Brown will hold talks with UN Secretary-General Ban Ki-moon in New York and give a speech at the world body.


Article based on news reports (sp)
Μπουγιούκανιτ: Ο νέος πρόεδρος της Τουρκίας θα πρέπει να ενστερνίζεται τον κοσμικό χαρακτήρα της χώρας
voa
31-07-2007


General Yasar Buyukanit (file photo)

Ο αρχηγός των Τουρκικών ενόπλων δυνάμεων, στρατηγός Γιασάρ Μπουγιούκανιτ, επανέλαβε ότι ο επόμενος πρόεδρος της χώρας θα πρέπει να ενστερνίζεται τον κοσμικό χαρακτήρα της Τουρκίας.

Ο στρατηγός Μπουγιούκανιτ έκανε τη δήλωση αυτή μετά την ανακοίνωση τη Δευτέρα των επίσημων αποτελεσμάτων των βουλευτικών εκλογών, επιβεβαιώνοντας την νίκη του Ισλαμικού κυβερνώντος κόμματος. Οι ένοπλες δυνάμεις δεν πρόκειται να αλλάξουν θέση, δήλωσε ο στρατηγός Μπουγιούκανιτ.

Σύμφωνα με τα τελικά αποτελέσματα το κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης του Τούρκου πρωθυπουργού, Ρετσέπ Ταγίπ Ερντογάν, κέρδισε 341 απ’ τις 550 έδρες της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, ενώ το κύριο αντιπολιτευόμενο Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα κέρδισε 112 έδρες και το ακροδεξιό κόμμα Εθνικιστικής Δράσης ήρθε τρίτο με 70 έδρες. Επίσης τα επίσημα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν ότι 26 ανεξάρτητοι βουλευτές, συμπεριλαμβανομένων και τουλάχιστον 21 Κούρδων, κέρδισαν έδρες στην Τουρκική Βουλή.
Κοινή στάση Μπούς-Μπράουν για Ιράκ
VOA
31-07-2007


Gordon Brown, left, with George W. Bush at Camp David, 30 Jul 2007
Ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζώρτζ Μπους και ο Βρετανός Πρωθυπουργός, Γκόρντον Μπράουν, παρουσίασαν κοινή στάση για το Ιράκ και την ειρηνευτική διαδικασία στη Μέση Ανατολή, μετά την πρώτη τους συνάντηση τη Δευτέρα.

Οι δύο ηγέτες μίλησαν από κοινού σε δημοσιογράφους μετά από συνομιλίες που πραγματοποίησαν στο προεδρικό θέρετρο Κάμπ Ντέηβιντ, λίγα μίλια έξω από την Αμερικανική πρωτεύουσα. Ο κ. Μπούς εξέφρασε την πεποίθηση ότι ο νέος Βρετανός πρωθυπουργός κατανοεί ότι ενδεχόμενη αποτυχία στο Ιράκ θα ήταν καταστροφική για την εθνική ασφάλεια τόσο των ΗΠΑ, όσο και της Βρετανίας.

Από τη πλευρά του, ο κ. Μπράουν επεσήμανε ότι οι 5.500 Βρετανοί στρατιώτες θα παραμείνουν στο Ιράκ έως ότου ολοκληρωθεί η αποστολή τους και πρόσθεσε ότι οι ΗΠΑ και η Βρετανία θέλουν να δημιουργήσουν συνθήκες για την ανάληψη του ελέγχου του Ιράκ απ’ τους ίδιους τους Ιρακινούς. Επίσης οι δύο ηγέτες εξέτασαν και άλλα θέματα όπως το παγκόσμιο εμπόριο, την τρομοκρατία, την διαμάχη στο Νταρφούρ του Σουδάν και τις πυρηνικές φιλοδοξίες του Ιράν.

τι γράφει ο ξένος τύπος

THE NEW YORK TIMES

Σαουδική Αραβία και Ιράκ
από καθημερινή,
Η κυβέρνηση Μπους και η βασιλική οικογένεια της Σαουδικής Αραβίας έχουν πολλά κοινά σημεία. Μεταξύ άλλων το πετρέλαιο, η αντιπαλότητα με το Ιράν και η κοινή αντίληψη για την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής που στην ουσία υποβαθμίζει πολύ τον ρόλο της Σαουδικής Αραβίας στην 11η Σεπτεμβρίου. Κοινή επίσης είναι η πεποίθηση ότι το χάος του Ιράκ ενδέχεται να ξεφύγει από τα γεωγραφικά όριά του και να εξαπλωθεί στις γειτονικές χώρες. Ενώ η Ουάσιγκτον δεν έχει αντιδράσει ώς τώρα δημοσίως, αποτελεί κοινό μυστικό ότι η Σουαδική Αραβία βοηθάει οικονομικά τους Σουνίτες της ιρακινής αντιπολίτευσης και επιτρέπει να διεισδύουν στο Ιράκ Σαουδάραβες, οι οποίοι στη συνέχεια εισχωρούν στις εξεγερμένες δυνάμεις των Σουνιτών που πολεμούν τον αμερικανικό στρατό. Η Ουάσιγκτον εκτιμά ότι κάθε μήνα 80 Σαουδάραβες εισέρχονται στο Ιράκ, προερχόμενοι από τη Σαουδική Αραβία. Μέχρι σήμερα, ούτε το Ριάντ ούτε η Ουάσιγκτον έχουν καθίσει στο ίδιο τραπέζι, προκειμένου να συζητήσουν τι θα συμβεί όταν οι αμερικανικές δυνάμεις αποχωρήσουν από το Ιράκ.

Το μόνο καλό νέο είναι ότι ο πρόεδρος Μπους στέλνει στη Σαουδική Αραβία την υπουργό Εξωτερικών Κοντολίζα Ράις και τον υπουργό Αμύνης Ρόμπερτ Γκέιτς, προφανώς με στόχο να συζητήσουν παρεμφερή ζητήματα. Βεβαίως, ένα υπό κατάρρευση Ιράκ, με την Αλ Κάιντα ενεργή και μάλιστα τόσο κοντά στη Σαουδική Αραβία δεν είναι προς το συμφέρον της βασιλικής οικογένειας της χώρας. Αλλά για να επιτύχουν στην αποστολή τους Ράις και Γκέιτς θα πρέπει να εργαστούν σκληρά με στόχο την αλλαγή των απόψεων της βασιλικής οικογένειας. Και φυσικά, η αρχή θα πρέπει να γίνει από το Ιράν, το οποίο εκπαιδεύει συνεχώς Σιίτες μαχητές, στήνει βάσεις σε σιιτικές περιοχές του Ιράκ και βάζει σε μπελάδες τον σημερινό πρωθυπουργό του Ιράκ, Νουρί Καμάλ αλ Μαλίκι. Οι επεκτατικές τάσεις του Ιράν αποτελούν μεγάλο πονοκέφαλο για τη Σαουδική Αραβία.

Το Ριαντ αντιλαμβάνεται την αλλαγή των παλαιότερων δεδομένων, αλλά οφείλει να τη συνειδητοποιήσει πλήρως, αν πραγματικά επιθυμεί να ξεφύγει από τα σημερινά αδιέξοδα. Η Ουάσιγκτον από την πλευρά της οφείλει να αντιμετωπίσει τις εξελίξεις και να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με την Τεχεράνη. Ενα άλλο θέμα που χρειάζεται την προσοχή της Ουάσιγκτον είναι η τύχη της σουνιτικής μειονότητας στο Ιράκ υπό τη σιιτική σήμερα κυριαρχία. Πολλά θα εξαρτηθούν από τον τρόπο που θα χειριστεί τα πράγματα το Ιρακινός πρωθυπουργός. Αν θα συμβάλει στον τερματισμό της αντιπαλότητας στους κόλπους των δυνάμεων ασφαλείας και αν θα βοηθήσει ώστε να υπάρξει δίκαιη κατανομή των εσόδων από το πετρέλαιο. Προφανώς, η αμερικανική κυβέρνηση έχει φτάσει σε οριακό σημείο. Οφείλει δηλαδή να παραδεχτεί ότι δεν έχει πιθανότητες να κερδίσει μια στρατιωτική νίκη στο Ιράκ και έχει φτάσει πλέον η ώρα να διαχειριστεί τις συνέπειες της αμερικανικής αποχώρησης. Θα χρειαστεί προς τούτο να συνεργαστεί με τις γειτονικές χώρες του Ιράκ, περιλαμβανομένης της Συρίας και του Ιράν. Συγκριτικά με αυτές, η συνεργασία με τη Σαουδική Αραβία θα είναι εύκολη υπόθεση.

HERALD TRIBUNE

Οικείες οι απειλές

Μια εβδομάδα μετά τη δημοσιοποίηση της έκθεσης των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ και των προειδοποιήσεων για την επαναδραστηριοποίηση της Αλ Κάιντα στο Πακιστάν, ο πρόεδρος Μπους εκφώνησε ομιλία, εμμένοντας στην άποψή του ότι η Αλ Κάιντα βρίσκεται στο Ιράκ. Ανέφερε τις λέξεις «Αλ Κάιντα» και «Ιράκ» 95 φορές, ενώ δεν ανέφερε ούτε μια φορά τις λέξεις «Πακιστάν» και «Περβέζ Μουσάραφ». Δύο ημέρες αργότερα, αξιωματούχοι των μυστικών υπηρεσιών αρνήθηκαν να προσυπογράψουν τις «εμμονές» του, όταν εμφανίστηκαν ενώπιον του Κογκρέσου. Ολο αυτό το κλίμα είναι τελικά τόσο οικείο αυτό το καλοκαίρι. Τόσο οικείες πλέον και οι απειλές...

FRANKFURTER ALLGEMEINE

Οι πωλήσεις όπλων

Η Ουάσιγκτον για μια ακόμη φορά καταφεύγει στη στρατιωτική συνεργασία και τις πωλήσεις σύγχρονων οπλικών συστημάτων, προκειμένου να χτυπήσει πολλά πουλιά με ένα όπλο: ενισχύει την ασφάλεια του Ισραήλ, διατηρεί τις καθιερωμένες διασυνδέσεις με τους συμμάχους και περιορίζει τις φιλοδοξίες του Ιράν να εξελιχθεί σε κυρίαρχη δύναμη στη Μέση Ανατολή. Η Αμερική για αρκετό καιρό έμεινε προσηλωμένη στην ιδέα της προώθησης της δημοκρατίας, που εθεωρείτο το βαρύ πυροβολικό εναντίον της παθογένειας του ισλαμικού αραβικού κόσμου και του στρατευμένου ισλαμισμού. Ακόμη και στην περίπτωση που ο προεδρος Μπους συνεχίσει να πιστεύει στην εξαγωγή της δημοκρατίας, είναι προφανές ότι δεν προωθεί πλέον με τον κλασικό τρόπο την ασφάλεια κα τη σταθερότητα στην περιοχή. Τα πράγματα αλλάζουν.

DW-WORLD.DE

Τριάντα χρόνια μετά...

Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη δολοφονία του Γιούργκεν Πόντο από τη RAF. Ηταν διευθυντής της Dresdner Bank, από τους σημαντικότερους τραπεζίτες της Γερμανίας και σύμβουλος του τότε καγκελάριου Χέλμουτ Σμιτ.

30 Ιουλίου 1977 στο Ομπερούλζερ της Φρανκφούρτης αργά το απόγευμα δύο γυναίκες και ένας άνδρας χτυπούν του κουδούνι στο σπίτι του διευθυντή της Dresdner Bank, J­rgen Ponto, με μια ανθοδέσμη τριαντάφυλλα. Ο ρεπόρτερ του ειδησεογραφικού μαγκαζίνο Tagesschau του πρώτου γερμανικού καναλιού ARD, Dieter M�ller, περιγράφει σε ζωντανή μετάδοση από τον τόπο του εγκλήματος: «Ακολούθησε μέσα στο σπίτι μια συνομιλία ανάμεσα στον Πόντο και την ομάδα. H σύζυγός του άκουσε γύρω στις πέντε και δέκα πυροβολισμούς έτρεξε στο ισόγειο. Βρήκε τον άντρα της στο πάτωμα και είδε τα τρία άτομα να φεύγουν. Ο Γιούργκεν Πόντο μεταφέρθηκε αμέσως με ελικόπτερο στη νευροχειρουργική κλινική στη Φρανκφούρτη, όπου μία ώρα αργότερα υπέκυψε στα τραύματά του».

Οι επισκέπτες του Πόντο ήταν η Μπριγκίτε Μόνχαουπτ, που αποφυλακίστηκε τον περασμένο Μάρτιο, και ο Κρίστιαν Κλαρ που συνεχίζει να εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης και η αίτηση απονομής χάριτος απορρίφθηκε πριν από δύο μήνες, και οι δύο μέλη της RAF της «Φράξιας Κόκκινος Στρατός». Συνοδεύονταν από τη Σουζάνε Αλμπρεχτ, γνωστή στην αστυνομία ως κινούμενη στο ευρύτερο χώρο των τρομοκρατών. Είχε ανακριθεί από το 1973 αρκετές φορές. Η Σουζάνε Αλμπρεχτ είναι γνωστή και στην οικογένεια Πόντο, είναι φίλη μιας βαφτιστικιάς τους. Ο τότε γενικός εισαγγελέας Κουρτ Ρέμπμαν: «Η Σουζάνε Αλμπρεχτ έφερε μια ανθοθέσμη με τριαντάφυλλα και χαιρέτησε τον Γιούργκεν Πόντο με τα λόγια: ήρθα να με δείτε».

Με την εν ψυχρώ δολοφονία του Πόντο η τρομοκρατία της RAF πήρε μια νέα διάσταση, στο στόχαστρο των τρομοκρατών δεν είναι μόνον οι εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος της Γερμανίας, αλλά και κορυφαίοι οικονομικοί παράγοντες. Στις 14 Αυγούστου η RAF με τηλεφώνημά της στο πρακτορείο Ρόιτερς ανέλαβε την ευθύνη της δολοφονίας Πόντο: «Εμείς η απελευθερωτική κίνηση Κόκκινη Αυγή δολοφονήσαμε τον Πόντο. Ζητούμε την απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων της Ομοσπονδιακής Γερμανίας. Εάν δεν ικανοποιηθεί αυτό το αίτημά μας, θα εκτελεστούν και άλλοι εκπρόσωποι της τάξης των εκμεταλλευτών». Η δολοφονία του Γιούργκεν Πόντο ήρθε μετά τη δολοφονία του γενικού ομοσπονδιακού εισαγγελέα Ζίγκφριντ Μπούμπακ. Και ήταν προπομπός της απαγωγής και της δολοφονίας του προέδρου του Συνδέσμου Γερμανών Εργοδοτών Χανς Μάρτιν Σλάιερ που ακολούθησε λίγους μήνες αργότερα, το φθινόπωρο του 1977. Η περίοδος εκείνη έμεινε στην ιστορία ως «Γερμανικό Φθινόπωρο». Ήταν το αποκορύφωμα της τρομοκρατίας της RAF στη Γερμανία.

THE SUNDAY TELEGRAPH

Τα αντιπλημμυρικά έργα

Είναι γεγονός ότι οι βροχές ήταν κάτι που κανείς δεν περίμενε. Η ποσότητα του νερού υπήρξε συγκλονιστικά μεγάλη. Κι είναι επίσης γεγονός ότι ακόμη και τα καλύτερα αμυντικά έργα (μέτρα) δεν θα μπορούσαν να προλάβουν την καταστροφή. Ποιος να κατηγορηθεί και γιατί; Πρέπει όμως να λεχθεί κάτι πολύ σοβαρό. Τα τελευταία χρόνια, οι υπουργοί της κυβέρνησης έλεγαν και ξανάλεγαν πόσο σοβαρό είναι το θέμα των κλιματολογικών αλλαγών. Μιλούσαν μάλιστα και για τις επερχόμενες καταστρεπτικές συνέπειες. Ομως, ενώ περίμεναν από εμάς τους πολίτες να αλλάξουμε ζωή και να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα, εκείνοι δεν έκαναν τίποτα για να ευθυγραμμίσουν την κυβερνητική πολιτική με τη ρητορική τους. Βεβαίως για όλα υπάρχει μέση οδός. Αυτοί που είναι παθιασμένοι με το φαινόμενο του θερμοκηπίου και με τη Συμφωνία του Κιότο θέλουν να επιβραδυνθεί η ανάπτυξη του πλανήτη, προκειμένου να επιβραδυνθεί η υπόθεση του φαινομένου του θερμοκηπίου. Αλλά έχει σημασία να κάνουμε αυτό που έκαναν και οι προηγούμενες γενιές, οι οποίες προσαρμόστηκαν στο περιβάλλον. Κι αν κάτι οφείλει η κυβέρνηση στη Βρετανία να πράξει, είναι να οργανωθεί καλύτερα στα θέματα άμυνας της χώρας από τις πλημμύρες. Δηλαδή σοβαρά και αποτελεσματικά αντιπλημμυρικά έργα.

Monday, July 30, 2007

Deutsche Welle joins “Europe TV”
“Welcome to the Journal on DW-TV. Hello, I'm Meggin Leigh in Berlin”
Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: “Welcome to the Journal on DW-TV. Hello, I'm Meggin Leigh in Berlin”

Europe’s new ‘global’ media concept

Deutsche Welle, Germany’s international broadcaster, today announced that it is joining “Europe TV”, a high-level airtime package comprising international TV- broadcasters such as DW-TV, TVE International, TV5 MONDE and EuroNews. Europe TV is an initiative of France Télévisions Publicité (FTP) International, the international sales house and affiliate of France Télévisions Publicité.

Experienced initiator

As part of France Télévisions Publicité, the sales house of French public broadcaster France Télévisions (France 2, France 3, etc.), FTP International handles all airtime sales for the channels of France Télévisions Group outside their national territory. FTP International is the leading TV advertising sales house in Sub-Saharan Africa, and is also extending its operations in North Africa.

FTP International’s broad experience in internationally marketing strong public channels will be an important factor in convincing international advertisers to include Europe TV in their communication plans.

Meeting international advertisers’ global needs

Initiated by FTP International in the summer of 2006, Europe TV represents a unique new media opportunity for international advertisers. No less than 430 million households worldwide are able to view one of Europe TV’s partner channels. This ‘concept in progress’ is an alliance of strong international TV channels from Europe that are globally available, reaching an audience interested in Europe and European countries’ view of the world by communicating in some of Europe’s and the world’s most important languages.

“High-quality communication vehicle”

The uniqueness of Europe TV, as Philippe Santini, FTP International’s President, puts it, is that ‘it addresses the international advertisers’ needs to reach an international audience with international and European news and programming presented in their mother tongue. As we are still seeking to enlarge Europe TV by adding other enthusiastic national European broadcasters, we are sure this high-quality communication vehicle will become an important lever to reach an affluent, international and highly educated audience.’

Thus, Europe TV is one of the first truly multilingual and multicultural products, matching national values with the European spirit and a global perspective, aiming at high-level-audiences in Europe and worldwide. Advertisers will be able to buy Europe TV à la carte, choosing to purchase either individual channels or the entire package.

“Ideal platform for global perspectives”

“Deutsche Welle and it’s partners in this project”, stated Eric Bettermann, Director General of Deutsche Welle,” are highly regarded as reliable sources of comprehensive views on their countries, on Europe and major worldwide issues. This should be an ideal platform for high-level advertising-messages of worldwide operating clients to audiences with a global perspective.”
Πολιτισμός και επιστήμη | 24.07.2007
Έκθεση της Πανεπιστημιακής Κλινικής του Ρόστοκ για το άσθμα
Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:

Το κλειδί είναι η έγκαιρη αναγνώριση και η σωστή θεραπεία

300 εκ άνθρωποι πάσχουν από άσθμα. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, το 2005 250.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από αυτή την χρόνια νόσο του αναπνευστικού συστήματος. Το άσθμα είναι επίσης η πιο διαδεδομένη ασθένεια μεταξύ των παιδιών. Το συναντούμε τόσο στις πλούσιες, όσο και στις φτωχές χώρες. Μελέτες ωστόσο δείχνουν ότι το 80% των κρουσμάτων άσθματος παρατηρείται στις υποανάπτυκτες χώρες. Οι ακριβείς λόγοι για την ασύμμετρη αυτή διασπορά δεν είναι γνωστοί. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αναφέρει ότι τα αίτια και τα χαρακτηριστικά του άσθματος δεν έχουν ακόμα μελετηθεί όσο θα έπρεπε με συνέπεια σε πολλές περιπτώσεις η θεραπεία του ασθενούς να μην είναι η ενδεδειγμένη.



Συνήθως οι ασθενείς που παρουσιάζουν συμπτώματα άσθματος δεν τους δίνουν την πρέπουσα σημασία, μη γνωρίζοντας ότι μια εξέλιξη της ασθένειας απειλεί ακόμα και τη ζωή τους. «Ήδη τα πρώτα συμπτώματα κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου», λέει ο Πνευμονολόγος Μαρεκ Λόματς από την Πανεπιστημιακή Κλινική του Ρόστοκ, η οποία παρουσίασε πρόσφατα έκθεση γύρω από το άσθμα και την αποτελεσματική αντιμετώπισή του. Στα πλαίσια της έρευνας εξετάστηκαν 50 ασθενείς ως προς τα ίχνη τη χρόνιας νόσου: «Το αποτέλεσμα ήταν ότι μέρες μετά την προσβολή του ασθενούς με το αλλεργιογόνο, παρατηρείται μια πρώτη όξυνση της ασθένειας. Ήδη όμως τότε ο ασθενής παύει να έχει ενοχλήσεις».



Παρά την απουσία ενοχλήσεων η φλεγμονή εξακολουθεί βέβαια να υφίσταται. Σύμφωνα μάλιστα με την έρευνα της Πανεπιστημιακής Κλινικής του Ρόστοκ επιδρά και μεταβάλλει το αναπνευστικό σύστημα. Με ειδικές πλύσεις του αναπνευστικού συστήματος οι γιατροί της κλινικής απέδειξαν ότι υπάρχουν ουσίες που προκαλούν και συντηρούν τη φλεγμονή. Η έρευνα προειδοποιεί για σημαντικές συνέπειες στην υγεία σε περίπτωση που το άσθμα δεν καταπολεμηθεί εξ αρχής με την κατάλληλη θεραπεία. Ο καθηγητής Κρίστιαν Βίρχοφ εξηγεί: «Οι περισσότεροι ασθενείς έχουν συνήθως ένα ιστορικό που ξεκινά από άσθμα ελαφράς μορφής, τα οποίο αντιμετωπίστηκε ελλιπώς. Τις περισσότερες φορές δεν δίνεται σημασία στη καταπολέμηση της φλεγμονής, η οποία στη συνέχεια προκαλεί προβλήματα που δύσκολα αντιμετωπίζονται».



Οι ερευνητές της γερμανικήw Πανεπιστημιακής Κλινικής παρατηρούν συνεχή αύξηση των κρουσμάτων άσθματος παγκοσμίως. Ωστόσο οι αιτίες για την αύξηση αυτή είναι λίγο πολύ άγνωστες. Οι γιατροί υποθέτουν ότι το άσθμα και οι αλλεργίες στον λεγόμενο αναπτυγμένο κόσμο οφείλονται μεταξύ άλλων και στον «αποστειρωμένο» τρόπο ζωής μας. Το ανοσοποιητικό μας σύστημα δεν έρχεται σε επαφή με λοιμώξεις και είναι κατά συνέπεια ευάλωτο ακόμα και στις πιο ανώδυνες. Με την έρευνά τους οι γερμανοί επιστήμονες ελπίζουν να ευαισθητοποιήσουν την κοινωνία για δύο πράγματα: πρώτον, ότι το άσθμα είναι σοβαρή ασθένεια και δεύτερον, ότι η ενδεδειγμένη θεραπεία χωρίς υπερβολές είναι σε θέση να περιορίσει ή ακόμα και να καταπολεμήσει αποτελεσματικά την χρόνια νόσο του αναπνευστικού συστήματος.


Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος
ΚΟΣΜΟΣ: Τελευταία Νέα kathimerini.gr
Hμερομηνία : 30-07-07 Eκτύπωση | e-mail
Νέα θεωρία για τον «Μυστικό Δείπνο» του Ντα Βίντσι

ΜΙΑ ΝΕΑ θεωρία σχετικά με τον πίνακα «Μυστικός Δείπνος» του Λεονάρντο Ντα Βίντσι η οποία διατείνεται ότι ο πίνακας μπορεί να κρύβει την απεικόνιση του Χριστού καθώς ευλογεί το ψωμί και το κρασί έχει προκαλέσει τόσο ενδιαφέρον που προκάλεσε την κατάρρευση των ιστοσελίδων, λόγω αυξημένης επισκέψιμοτητας, που φιλοξενούν τη διάσημη εικόνα.

Η δημιουργία του Ντα Βίντσι έχει αποτελέσει αντικείμενο αμέτρητων συζητήσεων μετά την αναφορά της στο βιβλίο του Dan Brown «Ο Κώδικας Ντα Βίντσι», ο οποίος ισχυρίστηκε ότι ο Ιησούς παντρεύτηκε την Μαρία Μαγδαληνή και ήταν πατέρας ενός παιδιού.

Η νέα θεωρία του Σλάβισα Πέσι, ενός τεχνικού πληροφοριών, λέει ότι ο συνδυασμός της εικόνας του πίνακα με το αντεστραμμένο είδωλο της δείχνει μια φιγούρα που μοιάζει με ιππότη και ακόμη μία που κρατάει ένα μωρό. «Το ανακάλυψα τυχαία, από κάποιες λεπτομέρειες που στηρίζονται σε βάσιμες υποψίες» δήλωσε ο Πέσι όταν αποκάλυψε τη θεωρία του την περασμένη εβδομάδα. Σύμφωνα με τον Πέσι, στη νέα εικόνα εμφανίζεται ο Ιησούς να κρατάει ένα κύπελο την ώρα που ευλογεί το ψωμί και το κρασί για την πρώτη Ευχαριστία.

Οι επίσημες ιστοσελίδες που φιλοξενούν την εικόνα του διάσημου πίνακα δέχτηκαν 15 εκατομμύρια επισκέψεις μέσα σε ένα μόνο πρωί, γεγονός που οδήγησε του κατόχους τους να προμηθευτούν ισχυρότερους servers.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες ΑΠΕ-ΜΠΕ
ΠOΛITIΣMOΣ Hμερομηνία δημοσίευσης: 29-07-07
Ανατομία μιας μετέωρης γενιάς
Τέσσερις σαραντάρηδες από τον χώρο του πολιτισμού μιλούν για τις ανησυχίες και τις χαμένες ευκαιρίες τους

Tης Μαργαριτας Πουρναρα

«Μήπως χαράζει μια καινούργια άνοιξη;», αναρωτιόταν το άρθρο της «Καθημερινής» μετά την τελετή εναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων, τον Αύγουστο του 2004. Ο ενθουσιασμός ήταν δικαιολογημένος. Η τελετή που σχεδίασε ο Δημήτρης Παπαϊωάννου μάς έκανε να συνειδητοποιήσουμε αίφνης, κάτι που ήταν μπροστά στα μάτια μας: η Ελλάδα διαθέτει πανάξιο δημιουργικό ανθρώπινο δυναμικό. «Τα παιδιά της διπλανής πόρτας, των συν - πλην σαραντάρηδων», εξηγούσε το σχόλιο του Νίκου Γ. Ξυδάκη, «που δουλεύουν χρόνια πλάι μας, σιωπηλά, πιάνουν λίγο χώρο, διεκδικούν την προσοχή μας, αποζητούν τον έπαινο του δήμου και των σοφιστών».

Τρία χρόνια αργότερα, το hype των Ολυμπιακών πέρασε και αυτή η γενιά των δημιουργών εξακολουθεί να παραμένει στην αφάνεια. Μήπως αναπνέουν και ονειρεύονται σε μια πικρή πατρίδα όπου «νέοι» και κατάληλλοι για σημαντικές θέσεις θεωρούνται μόνον εκείνοι που έχουν πατήσει τα 50; Πνίγονται σε μια χώρα που βασιλεύει πια η ψευτοφρεσκάδα των ριάλιτι, η έλλειψη επαγγελματισμού και η τάση των κυβερνώντων να βλέπουν τον πολιτισμό ως κορδέλα εγκαινίων; Μήπως φέρουν ένα κομμάτι της ευθύνης και οι ίδιοι που δεν διεκδικούν μια θέση στον ήλιο; Η «Κ» ζητεί από τέσσερις σαραντάρηδες να κάνουν την ανατομία της γενιάς τους, των ανθρώπων εκείνων που ενώ έχουν φτάσει σε μια δημιουργική ωριμότητα αναζητούν –μάταια;– τις κατάλληλες συνθήκες να εκφράσουν τον καλύτερο εαυτό τους.

Βασίλης Ζηδιανάκης

Ο ευνουχισμός των ιδεών μας πλήττει όλους

Η έκθεση που συζητήθηκε ίσως περισσότερο από κάθε άλλη τον χειμώνα που μας πέρασε ήταν το «Χρααατς. Μόδα από Χαρτί» που συνέλαβε ο ενδυματολόγος Βασίλης Ζηδιανάκης και η ομάδα των συνεργατών του. Το 2008 η έκθεση θα παρουσιαστεί στο Μουσείο Μόδας της Αμβέρσας και του Λουξεμβούργου σε ένα κοινό πρότζεκτ, ενώ μόλις απέρριψε, ο ίδιος, μια πρόταση να φιλοξενηθεί στη Νέα Υόρκη. «Σε κάθε κοινωνία, όλοι περιμένουν πολλά από τους σαραντάρηδες. Είναι η δύναμη κρούσης. Είναι το τώρα. Οι δημιουργικοί άνθρωποι αυτής της ηλικίας, εισπράττουν συχνά την απόρριψη στη χώρα μας. Κάποιοι απογοητεύονται. Αλλοι διατηρούν τον ρομαντισμό τους. Προτείναμε το “Χρααατς” στην Πάτρα Πολιτιστική Πρωτεύουσα. Πιστεύαμε ότι έπρεπε να τεθεί στο πλαίσιο ενός δημόσιου φορέα. Το αίτημά μας δεν έγινε δεκτό. Το ίδιο συνέβη και με το Πεκίνο το 2008, όπου το κύριο σώμα της έκθεσης θα ήταν τα κοστούμια από τους Ολυμπιακούς που παρουσιάστηκαν στους Ολυμπιακούς του 2004. Το ΥΠΠΟ δεν μπήκε καν στον κόπο να μας απαντήσει. Δεν πτοούμαστε. Η εταιρεία διοργάνωσης της έκθεσης, η Atopos, δουλεύει αυτήν την περίοδο για να την στείλει στην Κίνα, χωρίς κρατική υποστήριξη».

«Ενας από τους κύριους λόγους που οι σαραντάρηδες –και όχι μόνο αυτοί– δεν έχουν πρόσφορο έδαφος έκφρασης είναι ότι όσοι στελεχώνουν τις κρατικές θέσεις για τον πολιτισμό, δεν γνωρίζουν ούτε αγαπούν το αντικείμενο. Κανείς δεν δουλεύει με μεράκι ή με την ψυχή του», υποστηρίζει ο Βασίλης Ζηδιανάκης συμπληρώνοντας: «Κάνω εκθέσεις από το 1997. Οσες φορές έχω αποστείλει κάποια πρόταση σε κρατικό φορέα για συνεργασία ή πληροφορίες, ουδείς έχει μπει στον κόπο να επικοινωνήσει μαζί μου εγγράφως. Αν δεν μπορούν να απαντήσουν σε ένα γράμμα, πώς είναι δυνατόν να δουν τον πολιτισμό σαν την βαριά βιομηχανία της χώρας και να έχουν μακροπρόθεσμα σχέδια; Οι δε διευθυντές των κρατικών οργανισμών καταπιάνονται μόνο με την προώθηση του προσωπικού τους έργου και βλέπουν ως χρονοδιάγραμμα τη θητεία τους. Οχι παραπέρα. Είναι αδύνατον αυτοί οι άνθρωποι να εντοπίσουν και να αξιοποιήσουν τα ταλέντα οποιασδήποτε ηλικίας».

Σύμφωνα με τον ενδυματολόγο, ο κρατικός οργανισμός δεν αποδίδει καλά ούτε σε τομείς του πολιτισμού που θα οφείλαμε να έχουμε παγκοσμίως τα πρωτεία: «Λέμε συχνά ότι η Ελλάδα διαθέτει τον μεγαλύτερο αρχαιολογικό πλούτο. Η διαχείριση της περιουσίας αυτής γίνεται συχνά με τρόπο ανέμπνευστο. Φανταστείτε λ.χ. τι διεθνή απήχηση θα είχε μια έκθεση “Το σεξ και η αρχαία Ελλάδα”. Ο συντηρητισμός κυριαρχεί παντού. Σπάνια θα εμπιστεύονταν στην Ελλάδα κάποιον που έχει αιρετικές, πρωτοποριακές ιδέες. Ακόμα και αν του δώσουν λίγο χώρο, θα κοιτάξουν να του επιβληθούν πνευματικά. Ετσι, όμως, κανένας καλλιτέχνης ή δημιουργικός άνθρωπος δεν μπορεί να αρθρώσει λόγο. Να επιδείξει τόλμη, να απευθυνθεί σε μικρότερο ηλικιακά κοινό από τον μέσο όρο. Αυτός ο ευνουχισμός των ιδεών μας πλήττει όλους, σαραντάρηδες και μη. Ο αυτοπεριορισμός γίνεται νόρμα. Οι Ελληνες σχεδιαστές μόδας λ.χ. δεν κάνουν μια κολεξιόν με βάση ένα κόνσεπτ αλλά δέκα φουστάνια που θα τα αγοράσουν αντίστοιχα δέκα πλούσιες Αθηναίες πελάτισες».

Πένυ Παναγιωτοπούλου

Ούτε βυθιστήκαμε ούτε ανυψωθήκαμε

Με αφορμή την τελετή έναρξης του 2004, η σκηνοθέτις μιλούσε στην «Κ» για το «ξέσπασμα μιας γενιάς». Σήμερα, η Πένυ Παναγιωτοπούλου λέει: «Δεν πιστεύω πολύ στις ομαδοποιήσεις και δεν μου αρέσει να βγάζω αυθαίρετα συμπεράσματα για το αν οι σαραντάρηδες έσβησαν νωρίς. Ισως να είμαστε μια γενιά που ψάχνει πιο εύκολα να εξαργυρώσει το ταλέντο της, εύκολα εξαγοράσιμη. Ούτε έχουμε βυθιστεί ούτε έχουμε ανυψωθεί. Από την άλλη πλευρά έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια πολύ δύσκολη κατάσταση στην Ελλάδα, όποια ηλικία και αν έχει κανείς. Το παράδειγμα της αποχώρησης του Λαζαρίδη από τη Λυρική Σκηνή είναι αποκαλυπτικό. Φαίνεται ότι στη χώρα μας κάποιοι σταματάνε όλες τις δημιουργικές δυνάμεις. Το 2004 υπήρχε κάτι στον αέρα. Μια αίσθηση ότι ανθίζαμε όχι μόνο πολιτιστικά, αλλά και πολιτικά. Μέχρι σήμερα δεν έχουμε γυρίσει πίσω να κάνουμε μια αποτίμηση σε οποιοδήποτε τομέα. Είμαστε μια κοινωνία που δεν κοιτάει το πρόσωπό της. Ετσι χαραμίζονται και οι δημιουργοί. Οχι γιατί δεν παράγουν αλλά διότι το έργο τους χάνεται στον αέρα, δεν έχει πού να ακουμπήσει. Βλέπεις μια ωραία παράσταση στο Φεστιβάλ Αθηνών, την συζητάς μετά με φίλους στο φαγητό και ύστερα όλα ξεχνιούνται. Σαν να μην έγιναν ποτέ. Λείπει το πλαίσιο που θα τα συγκρατούσε. Είμαστε ακόμα επαρχιώτες και ως εκ τούτου βγάζουμε και μια σνομπαρία σε όλα τα επίπεδα».

Μάνια Παπαδημητρίου

Ο παραγοντισμός είναι πάντα αναχρονιστικός

«Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου είναι ίσως ο πιο προικισμένος επώνυμος άνθρωπος της γενιάς των σαραντάρηδων. Είναι εξαίρετος καλλιτέχνης, αλλά έχει και το χάρισμα να προστατεύει το ταλέντο του από τις κακοτοπιές. Λένε ότι το ίδιο χάρισμα είχε και ο Πικάσο, ο οποίος όμως αγαπούσε τον Μοντιλιάνι που ήξερε να ζωγραφίζει χωρίς να ξέρει πώς να πουλά τον εαυτό του» λέει στην «Κ» η γνωστή ηθοποιός και σκηνοθέτις Μάνια Παπαδημητρίου. «Για μένα, χρήσιμοι στην τέχνη είναι και οι δύο. Ναι, χάρις στον Παπαϊωάννου η γενιά των σαραντάρηδων ήρθε στο προσκήνιο. Οχι, το τοπίο δεν άλλαξε. Εχουν περάσει μόλις τρία χρόνια από την Ολυμπιάδα. Επίσης το να είσαι σαραντάρης δεν σημαίνει αυτόματα ότι είσαι και καλός. Στο θέατρο υπάρχουν ογδοντάρηδες πολύ νεότεροι στη σκέψη, όπως ο Πίτερ Μπρουκ. Το ζήτημα είναι να έρθουν στην επιφάνεια οι αυθεντικές αξίες, ανεξαρτήτως ηλικίας. Μπορεί να είσαι 20χρονος και συμβιβασμένος σαν γέρος και 80χρονος - παιδί. Το πρόβλημα του παραγοντισμού δεν αφορά ηλικία και γενιά. Πάντα ο παραγοντισμός είναι αναχρονιστικός. Διαπιστώνω όμως ότι τον τελευταίο καιρό εκτός από την γεροντοκρατία, υπάρχει και μια νεολαγνεία. Αν εγώ έχω φτάσει στο θέατρο να παίζω τον ρόλο μιας εξηντάχρονης όπως έκανα στο “Γάλα”, τότε κάποιοι άλλοι νεότεροι παίζουν τους ρόλους των σαραντάρηδων. Στην Ελλάδα ακόμα και η πολυπόθητη έλευση των νέων γίνεται με βιασύνη και υστερία. Υπάρχει ένας ρεβανσισμός για τους μεγαλύτερους. Θα έλεγα λοιπόν ότι δεν είναι μια πικρή πατρίδα για τους νέους, αλλά για τους μεσήλικες, πράγμα επικίνδυνο. Εκεί ανάμεσα παγιδεύεται ίσως η γενιά των σαραντάρηδων που έχουν μια ηλικία, στην οποία επιδεικνύει κανείς το μεγαλύτερο του δυναμικό».

Κωνσταντίνος Γιάνναρης

Εμειναν προσκολλημένοι σε μια ροκ εφηβεία

«Θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για τη γενιά των σαραντάρηδων και το γεγονός ότι δεν έχουν λάμψει τόσο όσο θα έπρεπε μέχρι σήμερα. Κάποιοι κατηγορούν την ελληνική κοινωνία. Ναι, είναι συντηρητική, στενόμυαλη και άχαρη», σχολιάζει ο ανατρεπτικός σκηνοθέτης Κωνσταντίνος Γιάνναρης. «Υπάρχει έλλειψη αυθορμητισμού, εφευρετικότητας, ανεκτικότητας και σε καθημερινή βάση μια λεκτική βία που πραγματικά με τρομάζει. Δεν θα ήθελα να το χρεώσω όμως όλο μόνο στην κοινωνία. Κάποιοι από τους σαραντάρηδες –δημιουργικοί και μη– έχουν μείνει προσκολλημένοι σε μια ροκ εφηβεία και αρνούνται να μεγαλώσουν. Αλλοι έχουν έναν ψυχολογικό αυτισμό που συνδέεται με τον πολιτικό αυτισμό, ο οποίος επικράτησε στην Ελλάδα μεταπολιτευτικά. Μια αίσθηση ενδοσκόπησης και πικρίας. Είναι καλό να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να μην τα περιμένουμε όλα από το κράτος λες και αυτό θα μας σώσει. Οι σαραντάρηδες ως υπο-ομάδα δεν έχουν την δύναμη, το κουράγιο, τη θέληση. Δεν οργανώνονται σε κανένα επίπεδο: κοινωνικό, πολιτικό, πολιτιστικό. Κάηκε όλη η Αθήνα και κάποιοι πίστεψαν ότι μπορεί ξαφνικά να βγάλουν τον κόσμο στους δρόμους. Δεν γίνονται έτσι τα πράγματα...».

Τελικά θα μπορούσε να μιλήσει κανείς για μια γενιά χαμένων ευκαιριών; Εχουμε να κάνουμε με μία ομάδα δημιουργικών ανθρώπων, με μπροστάρη τον Δημήτρη Παπαϊωάννου, που σκίρτησε αλλά παγιδεύτηκε ανάμεσα στην καθεστηκυία τάξη των πενηντάρηδων και βάλε, και την κίβδηλη λάμψη των βραχύβιων τηλεοπτικών αστεριών; Οι απαντήσεις είναι μονάχα προσωπικές... πηγή καθημερινή.
Ο πρώην «λοχαγός» που διχάζει το ΠΑΣΟΚ
Η πορεία του Μιχάλη Νεονάκη και το παρασκήνιο του αποκλεισμού του από τις λίστες

Του Κ.Π. Παπαδιοχου

Μιχάλης Νεονάκης: Ο άνθρωπος που στα τέλη του 2000 είχε σχεδόν επιτύχει να γίνει «στρατηγός» στη θέση του κ. Θ. Τσουκάτου με ιδιαίτερη ισχύ στον κομματικό μηχανισμό της Χαριλάου Τρικούπη, επτά χρόνια μετά παρ’ ολίγον να διχάσει το ΠΑΣΟΚ σε μια κρίσιμη πολιτικά συγκυρία, καθώς ο χρόνος προς τις προσεχείς εκλογές μετράει πλέον αντίστροφα.

O κ. Νεονάκης αντέδρασε με έντονο τρόπο στην επιλογή του κ. Γ. Παπανδρέου να μην είναι υποψήφιος στις προσεχείς εκλογές, στην ιδιαίτερη πατρίδα του, το Ρέθυμνο, προκειμένου να μην αξιοποιήσει η Ν.Δ. εις βάρος του ΠΑΣΟΚ τις ιδιαίτερα υψηλές χρηματιστηριακές του συναλλαγές την περίοδο 1998-2000. Μάλιστα, παρά τις παραινέσεις του γραμματέα του ΠΑΣΟΚ κ. Ν. Αθανασάκη, ο κ. Μ. Νεονάκης επέμεινε να θέσει το ζήτημα του αποκλεισμού του από τις λίστες σε ψηφοφορία στην προγραμματισμένη, αρχικά για την Πέμπτη, συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Οι πολιτικές «φιλίες» του κ. Νεονάκη στο στρατόπεδο των πρώην «εκσυγχρονιστών», με βασικό σημείο αναφοράς την κ. Αννα Διαμαντοπούλου, αλλά και η επιρροή του στα μεσαία στελέχη του Εθνικού Συμβουλίου είναι τέτοια που ο κ. Γ. Παπανδρέου λέγεται πως διαισθάνθηκε τον κίνδυνο το ΠΑΣΟΚ να εμφανιστεί διχασμένο μεταξύ «προεδρικών» και πρώην «εκσυγχρονιστών» στην ψηφοφορία και να διολισθήσει σε ένα νέο κύκλο εσωστρέφειας. Ετσι ερμηνεύθηκε εξάλλου και η αιφνίδια επιλογή του, να αναβάλλει επ’ αόριστον τη συνεδρίαση της Πέμπτης επικαλούμενος το βαρύ κλίμα από τις συνεχιζόμενες καταστροφικές πυρκαγιές.

Μέλος των «λοχαγών»

Σε κάθε περίπτωση, η απόφαση να «κοπεί» από τα ψηφοδέλτια ο κ. Νεονάκης, αλλά και η συνολική του διαδρομή στη Χαριλάου Τρικούπη κρύβουν έντονο παρασκήνιο: Ο κ. Νεονάκης υπήρξε μέλος της ομάδας των «λοχαγών» υπό τους κ. Χ. Καστανίδη και Δ. Ρέππα, και με την άνοδο του κ. Κ. Σημίτη στην ηγεσία, το 1996, ανέλαβε κεντρικό ρόλο στη Χαριλάου Τρικούπη, υπό τη σκιά, όμως, του τότε πανίσχυρου κ. Θ. Τσουκάτου. Το πρώτο σημαντικό βήμα, για τη μετατροπή του σε πρόσωπο-κλειδί στη Χαριλάου Τρικούπη ο κ. Μ. Νεονάκης το έκανε στα τέλη του 2000. Εκείνη την περίοδο, όντας πλέον γραμματέας Οργανωτικού, σε συνεννόηση, όπως λέγεται, με τον τότε γραμματέα κ. Κ. Σκανδαλίδη επέτυχε να πείσει τον κ. Κ. Σημίτη να αφαιρέσει από τον κ. Θ. Τσουκάτο κάθε κομματική αρμοδιότητα και να εγκαταλείψει το γραφείο του στα Κεντρικά του ΠΑΣΟΚ.

Λαλιώτης και Χρυσοχοΐδης

Η αρχή της «πτώσης» του κ. Μ. Νεονάκη συμπίπτει με την έλευση του κ. Κ. Λαλιώτη στη θέση του γραμματέα. Συγκεκριμένα, στο ΠΑΣΟΚ διακινείται ευρέως ότι ο κ. Κ. Λαλιώτης –στην καλύτερη των περιπτώσεων– δεν έκανε τίποτα για να προστατέψει τον κ. Μ. Νεονάκη την άνοιξη του 2003 όταν ο τελευταίος δέχθηκε ένα μπαράζ επιθέσεων από την «Αυριανή» για υπέρογκες χρηματιστηριακές συναλλαγές την περίοδο 1998-2000.

Ο κ. Μ. Νεονάκης υποχρεώθηκε τότε να παραιτηθεί από μέλος του Ε.Γ. και υπεύθυνος Οργανωτικού. Ομως, μετά τη «θυσία» του κ. Κ. Λαλιώτη και την ανάληψη της θέσης του γραμματέα από τον κ. Μ. Χρυσοχοΐδη, το καλοκαίρι του 2003, έτρεφε βάσιμες ελπίδες ότι στις εκλογές του 2004 θα ήταν υποψήφιος στο Ρέθυμνο, Εξάλλου φέρεται να είχε σχετικές διαβεβαιώσεις από στενούς συνεργάτες του κ. Κ. Σημίτη, όπως οι κ. Σ. Κοσμίδης και Ν. Θέμελης. Ομως, με εισήγηση του κ. Μ. Χρυσοχοΐδη, ο κ. Μ. Νεονάκης έμεινε εκτός ψηφοδελτίων, εξέλιξη που οδήγησε στην πλήρη διάρρηξη των σχέσεών του με τον τότε πρωθυπουργό.

Δικαστική δικαίωση

Στα χρόνια που πέρασαν μετά τις εκλογές, ο κ. Μ. Νεονάκης πίστεψε ότι τα χειρότερα βρίσκονταν πίσω του. Κέρδισε δικαστικά στη διαμάχη του με την «Αυριανή», δικαιώθηκε από τη Διακομματική της Βουλής, και εξελέγη στο Εθνικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, γεγονός που εξέλαβε ως πολιτική του αποκατάσταση από τον κ. Γ. Παπανδρέου. Ετσι θεωρούσε δεδομένο ότι θα είναι υποψήφιος στις επερχόμενες εκλογές στο Ρέθυμνο, προετοιμάζοντας εδώ και πολλούς μήνες την προεκλογική του εκστρατεία. Μάλιστα, σε κατ’ ιδίαν συνομιλίες του ο κ. Μ. Νεονάκης αφήνει να εννοηθεί ότι εδώ και ένα και πλέον χρόνο είχε διαβεβαιώσεις από τον ίδιο τον κ. Ν. Αθανασάκη, αλλά και από στενούς συνεργάτες του κ. Γ. Παπανδρέου, όπως ο κ. Π. Γερουλάνος, ότι θα περιληφθεί στις λίστες του ΠΑΣΟΚ.

Το πρώτο ανησυχητικό μήνυμα για τον κ. Μ. Νεονάκη ήλθε πριν από δύο μήνες περίπου. Τότε, ο κ. Αθανασάκης τον κάλεσε από τη θέση του γραμματέα του ΠΑΣΟΚ και τον ενημέρωσε ότι στο στενό «επιτελείο» του κ. Γ. Παπανδρέου υπάρχουν για την περίπτωσή του «δύο γραμμές». Η πρώτη να είναι υποψήφιος και η δεύτερη να μείνει εκτός, καθώς λόγω της υπόθεσης των ομολόγων θα μπορούσε να αποτελέσει το εργαλείο για απόπειρα «συμψηφισμού στο πεδίο των σκανδάλων» από την πλευρά της Ν.Δ.

Τα άσχημα νέα

Λίγες εβδομάδες αργότερα, ο κ. Νεονάκης κλήθηκε εκ νέου στον πέμπτο όροφο της Χαριλάου Τρικούπη και ο κ. Αθανασάκης του ανακοίνωσε πως δεν θα είναι υποψήφιος ούτε σ’ αυτές τις εκλογές. Ο κ. Νεονάκης φέρεται να αποδίδει ευθύνες για τη συγκεκριμένη εξέλιξη σε πρόσωπα του περιβάλλοντος του κ. Γ. Παπανδρέου, όπως οι κ. Δ. Δόλλης και Π. Συναδινός, ενώ κατέστησε σαφές στον γραμματέα του ΠΑΣΟΚ πως δεν πρόκειται να δεχθεί τον αποκλεισμό του αδιαμαρτύρητα.

Τον ενθάρρυνε εξάλλου το γεγονός πως εξ’ αρχής υπήρξαν δηλώσεις συμπαράστασης προς το πρόσωπό του από την κ. Αννα Διαμαντοπούλου –με την οποία λέγεται ότι διατηρεί οργανωτικούς δεσμούς ενόψει των σεναρίων διαδοχής όποτε και εάν αυτή δρομολογηθεί– αλλά και από τους κ. Χρ. Πρωτόπαπα και Ν. Μπίστη. Επίσης, υπέρ του τάχθηκαν με έμμεσο πλην σαφή τρόπο, για ευνοήτους λόγους ο κ. Ευάγγ. Βενιζέλος, αλλά και ο κ. Χρ. Βερελής. Το ερώτημα λοιπόν είναι εάν η Χαριλάου Τρικούπη θα αξιοποιήσει το χρόνο μέχρι τη σύγκληση του Εθνικού Συμβουλίου προκειμένου να πεισθεί ο κ. Νεονάκης να μην επιμείνει στην υποψηφιότητά του, ή εάν απλώς η σύγκρουση μεταξύ «προεδρικών» και «εκσυγχρονιστών» με αφορμή το πρόσωπό του, πήρε απλώς αναβολή...
kathimerini.
Εθνικά συμφέροντα και «εθνικοί μύθοι»
Το πολιτικό σύστημα στη γειτονική χώρα μετασχηματίζεται
kathimerini
Του Γιωργου Γλυνου*

Το αποτέλεσμα των εκλογών στην Τουρκία ήταν πολύ θετικό. Οι μπλόφες και οι απειλές του στρατού έπεσαν στο κενό. Το αντίπαλο δέος στους στρατηγούς δεν είναι πια –όπως πολύ θα το επιθυμούσαν οι ίδιοι– ο ισλαμικός φονταμενταλισμός, οι Κούρδοι, οι αριστεροί η δεξιοί «εξτρεμιστές», οι ξένες δυνάμεις και η Ε.Ε., ο κομμουνιστικός κίνδυνος, η οικονομική κρίση, και ποιος ξέρει τι άλλο. Οι εκλογές έδειξαν ότι το αντίπαλο δέος στους στρατηγούς είναι το εκλογικό σώμα και οι εκλογές. Είναι η λαϊκή κυριαρχία και το Κοινοβούλιο.

Για πρώτη φορά στην ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας το κεμαλικό κατεστημένο, η γραφειοκρατία και ο στρατός βρίσκονται απομονωμένοι τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της χώρας. Κατέρρευσε η μπλόφα της απειλής του κοσμικού χαρακτήρα του κράτους, η μπλόφα της μαντίλας που θα γινόταν υποχρεωτική αν κέρδιζαν οι ισλαμιστές, η μπλόφα της ολιγωρίας της κυβέρνησης έναντι μιας αναγκαίας στρατιωτικής επέμβασης στο Βόρειο Ιράκ.

Αυτή είναι η δεύτερη φορά που η εκλογική διαδικασία καταγράφει ένα ιστορικό μετασχηματισμό του πολιτικού συστήματος. Το 2002 ήλθε για πρώτη φορά στο προσκήνιο το «άλλο μισό του φεγγαριού»: οι μετριοπαθείς ισλαμιστές, οι «άπειροι», οι «άξεστοι» και οι «αγράμματοι» εκτόπισαν από την πολιτική ζωή τους «έμπειρους», τους «δυτικότροπους» και τους «μορφωμένους» του παραδοσιακού κεμαλικού κατεστημένου. Δεν έλυσαν όλα τα προβλήματα της χώρας, αλλά τα πήγαν πολύ καλύτερα από τους προκατόχους τους. Βελτίωσαν την οικονομία, άρχισαν διαπραγματεύσεις με την Ε.Ε., άλλαξαν τη θέση της Τουρκίας στο Κυπριακό και προώθησαν σημαντικές δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, εκ των οποίων οι περισσότερες μπλοκαρίστηκαν είτε στη γένεσή τους είτε στην πράξη από το κεμαλικό κατεστημένο.

Στις εκλογές της περασμένης Κυριακής τα πράγματα πήγαν ακόμη καλύτερα. Ανανέωσαν το πολιτικό προσωπικό του κόμματός τους με την προσχώρηση και την εκλογή ως βουλευτών μεγάλου αριθμού προοδευτικών διανοουμένων –οι οποίοι εκτόπισαν όλους τους ακραίους ισλαμιστές– συγκρούστηκαν ανοιχτά, με τις επιλογές και τις «προειδοποιήσεις» του στρατού και ενίσχυσαν την εκλογική τους βάση από το 34% στο 46%.

Εθνικιστές και Κούρδοι

Ταυτόχρονα μπήκαν στη Βουλή οι Εθνικιστές και οι Κούρδοι. Και αυτή η εξέλιξη είναι θετική για το πολιτικό σύστημα. Μπορεί να μη μας αρέσει η είσοδος των εθνικιστών στο Κοινοβούλιο, αλλά δεν υπάρχει και άλλος δρόμος για την απομυθοποίηση των ακραίων θέσεών τους και το «ξεφούσκωμά» τους, ενώ η συγκρότηση κουρδικής κοινοβουλευτικής ομάδας είναι εξέλιξη ιστορικής σημασίας. Αποτελεί την αναγκαία –δυστυχώς, όμως, όχι και την ικανή– προϋπόθεση για την πολιτική, έναντι της στρατιωτικής, αντιμετώπιση του κουρδικού προβλήματος. Ολες οι πολιτικές δυνάμεις έρχονται πλέον στο προσκήνιο και στο Κοινοβούλιο για να αναμετρηθούν. Σε αυτές και οι υποτιθέμενοι κεντροαριστεροί σοσιαλδημοκράτες, «πατερούληδες» του κεμαλισμού, που εισέπραξαν το μήνυμα ότι δεν μπορούν να υποστηρίζουν το κοσμικό χαρακτήρα του κράτους με το δεκανίκι του στρατού και μεθοδεύοντας νομικά πραξικοπήματα για να εμποδίσουν την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας.

Οι σχέσεις με την Ευρώπη δεν αποτέλεσαν αντικείμενο μεγάλης αντιπαράθεσης κατά τη προεκλογική περίοδο. Και όμως, σε αυτές οφείλεται ένα μεγάλο μέρος των εξελίξεων. Η ενταξιακή διαδικασία, παρά τις εκατέρωθεν αμφισβητήσεις και επιφυλάξεις, αποτέλεσε έναν μπούσουλα πολιτικής και στη συνέχεια ένα προνομιακό πεδίο αντιπαράθεσης της ισλαμικής κυβέρνησης με το κατεστημένο. Αποτέλεσε ένα πολιτικό «σχολείο», αλλά και ένα εθνικό στόχο στον οποίο προσχώρησαν και άλλες δυνάμεις που δεν είχαν καμία σχέση με το παραδοσιακό Ισλάμ. Χωρίς την ενταξιακή διαδικασία η ισλαμική κυβέρνηση δεν θα κατάφερνε να μετασχηματίσει το πολιτικό προσωπικό και τα στελέχη της και δεν θα είχε εξασφαλίσει την υποστήριξη των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και ενός μέρους της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης. Οπως φάνηκε από τα πράγματα η ενταξιακή διαδικασία είναι καλύτερος εγγυητής της συνέχειας του κοσμικού κράτους απ’ ό,τι οι στρατηγοί.

Απομένει να δούμε πώς θα αντιμετωπίσει τώρα η νέα κυβέρνηση τις μεγάλες προκλήσεις που έχει μπροστά της. Οι προσδοκίες είναι πολλές και μάλλον είναι δύσκολο να ικανοποιηθούν στο σύνολό τους. Εν τούτοις, υπάρχει ένα ισχυρότερο και ωριμότερο πολιτικό σύστημα.

Οι εθνικοί μύθοι καταρρέουν

Οπως έδειξε η πολιτική απομόνωση του ύστερου κεμαλισμού οι «εθνικοί μύθοι» καταρρέουν κάποια στιγμή μπροστά στην πραγματικότητα και στα ουσιαστικά εθνικά συμφέροντα. Αν η Τουρκία συνεχίσει τον μετασχηματισμό του πολιτικού της συστήματος και την ευρωπαϊκή της πορεία θα υπάρξουν σημαντικές ευκαιρίες για την επίλυση των θεμάτων ιδιαίτερου ελληνικού ενδιαφέροντος – του Κυπριακού, των ελληνοτουρκικών διαφορών και βεβαίως της κατοχύρωση των δικαιωμάτων του Πατριαρχείου και της ελληνικής μειονότητας.

Η προετοιμασία έχει ήδη γίνει και μετά τις εκλογές στην Κύπρο και στην Ελλάδα οι συνθήκες θα είναι ώριμες για κάτι τέτοιο. Είναι λάθος η άποψη ότι το αποτέλεσμα των τουρκικών εκλογών δεν μας συγκινεί ιδιαίτερα εφόσον δεν πρόκειται να μεταβληθεί η τουρκική αδιαλλαξία.

Αν, βέβαια, η ευρωπαϊκή πορεία διακοπεί, τα εθνικά μας θέματα –που δεν αποτελούν και τη βασική προτεραιότητα της Τουρκίας– δεν πρόκειται να απασχολήσουν ούτε την Ευρώπη ούτε την Τουρκία. Θα αφεθούν στην τύχη τους, δηλαδή, στη διαιώνιση της υπάρχουσας κατάστασης. Σε αυτήν τη περίπτωση δεν θα έχουμε τουρκική αδιαλλαξία, αλλά πλήρη αδιαφορία.

* Ο κ. Γιώργος Γλυνός είναι πρώην σύμβουλος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Murmansk's oil and metals bonanza
By Jorn Madslien
Business reporter, BBC News, Murmansk, Russia


Many buildings in Murmansk could do with a facelift

Enlarge Image

The potholed roads and the weather-beaten, crumbling, facades of many of Murmansk's buildings send a clear signal: a cash injection is desperately needed.

Years of neglect, particularly during the 1990s when the Russian economy imploded, sparked the departure of about a quarter of Murmansk's population.

Fortunately for those who stayed, the Arctic city is slowly waking up to the region's enormous economic potential and people are beginning to return.

These days, new blocks of flats are being built, old ones are being renovated and property prices are rising fast, according to Professor Oleg Alekseevitch Andreev of the Baltic Institute for Ecology, Politics and Law.

"Successful people are buying apartments for their children, while others save or take out 20-year loans as the mortgage system is gradually emerging in Russia," he says.

Rich oceans

Much of the growth has come about because of Murmansk's geographical location, sheltered in a fjord on the shores of the Barents Sea.


Ever more oil and gas is exported from arctic fields via Murmansk

In maps

The vast ocean stretches all the way to the frozen North Pole, and the waters are brimming with fish species, many of which are largely extinct in Europe's other oceans.

Across the world people are eagerly awaiting deliveries, mouths open, cash in hand, and the Russian fishing industry is keen to deliver.

Up to a quarter of the world's oil and gas reserves are also said to lie dormant in this Arctic wilderness, just waiting to be extracted and fed to the energy-hungry global markets.

As yet, none of the oil and gas has been extracted by the Russians, but huge reserves have been identified and several extraction projects are well underway, most notably the Shtokman field - the world's largest offshore gas field - and the Prirazlomnoye oil field south of Novaya Zemla.

"It is not only property prices that have risen and will rise in the future," adds oil industry executive Sergei Uvizjev of the exploration giant Arktikmorneftegazrazvedka.

"Murmansk is set to become Russia's version of the Arab states."

Growing exports

Already, Murmansk is strategically crucial as an export route for oil from Siberian and Arctic oil fields, since it is the only port on Russia's west coast that remains ice free throughout winter.


Murmansk wants to establish itself as Russia's gateway to the rest of the world

Enlarge Image

All through the year, small tankers arrive with oil cargoes from Archangel or from further east towards the Kara Sea. In winter, they are supported by giant, nuclear powered ice breakers.

In the Kola Bay, their cargo is reloaded into much larger supertankers that transport the oil to the world's markets.

"Murmansk is not far from Europe and the US, so I think our exports of oil and gas will go up year after year," says Vadim Ovchinnikov, director general of the Belokamenka oil terminal near Murmansk.

"Our ultimate objective is to establish Murmansk as our country's northern gateway, as a strategic economic facility that assists the trading of goods for the overall expansion of our economy."

Contributing to the growth has been the sharp rise in container exports, mostly metals from the Kola peninsula's many mines and smelting plants, or goods transported along the Karelian railway that stretches south across the peninsula.

Exports through the Murmansk region's ports rose almost 17% during the first nine months of this year to more than 13 million tonnes, while imports fell.

In short, the ports' role as earners of foreign currency and as contributors to Russia's trade balance is growing - albeit not as fast as Sergey Bebenin, director, Murmansk Marine Fishing Port, would like.

"The changes for the better are taking place, but rather slowly," he says, blaming red tape and regulatory uncertainty both in Russia and internationally.

Mixed blessing

Others question whether local people will actually benefit from the exuberance that is sweeping across the Murmansk region.


The Belokamenka has become a powerful symbol of Russia's oil and gas adventure

In pictures

"I expect economic, financial and social growth for Murmansk and the Murmansk region," says Professor Andreev.

"But I don't believe the local government, which says that we will have a lot of new jobs."

True, there will be new jobs in the building and construction industry, and the mining and smelting sector is recruiting locally, he explains.

But, the best-paid jobs in the oil and gas industry will be filled by experts flying in from all over the world.

Meanwhile, many of Murmansk's highest-ranking bureaucrats currently working for the local government could well be poached by incoming energy giants such as Gazprom, Rosneft and Lukoil.

And unless these companies register subsidiaries locally, they will end up paying their taxes in Moscow rather than in the Murmansk region, which would mean locals not benefiting from their presence, he warns.

Murmansk's challenge will be to use the region's economic potential as a lever to improve the lot of its people, though without hampering growth.

It will be a tricky balancing act.
Where was Homer's Ithaca?
British School at Athens - Inaugural fundraising lecture at the British Museum
28th June 2007

Was Ithaca, the homeland of Odysseus in Homer's Odyssey, a real place? If so, should we rely on the description that Homer provides of an island that is low-lying and furthest out to sea on the western coast of Greece? For centuries scholars have disagreed with these lines, but recent geological discoveries on the Greek island of Cephalonia now provide strong support for the idea that Homer's description was absolutely correct all along.

On Thursday June 28, Robert Bittlestone, James Diggle and John Underhill presented their proposal and latest discoveries from the island of Cephalonia to a capacity audience of over 300 at the BP Lecture Theatre in the British Museum. The lecture was the first in a series of public events organised by the British School of Athens to broaden its outreach in London and raise funds for its activities in Greece. BSA's Carol Bell writes "Thank you very much for getting our fundraising lecture series off to such a magnificent start. The high level of attendance is a tribute to the way your multidisciplinary approach has captured the imagination of the general public. I have opened my e-mail this morning to find notes of thanks pouring in from attendees".

For further information about the search for Homer's Ithaca, see http://www.odysseus-unbound.org.
Brown, Bush Meet to Build Ties
By Paula Wolfson
Washington
29 July 2007
VOA

British Prime Minister Gordon Brown is in the United States for his first meeting with President Bush since taking office in late June. VOA's Paula Wolfson reports they are meeting in seclusion at Camp David - the mountain-top U.S. presidential retreat.

President Bush welcomes British Prime Minister Gordon Brown to the presidential retreat at Camp David, Md
President Bush welcomes British Prime Minister Gordon Brown to the presidential retreat at Camp David, Md
They have a full agenda for their discussions. But officials on both sides indicate the main focus of the visit is to build some sort of rapport between the president and Britain's new prime minister.

They will hold their talks in seclusion at Camp David - meeting first alone, and later in the presence of a few top aides. A brief question and answer session with reporters is also planned.

It was at Camp David that President Bush held his first one-on-one talks with Gordon Brown's predecessor, Tony Blair, back in 2001. The two had, by all accounts, a close working relationship. So much so, that Mr. Blair was ultimately chastised at home for being too close to the president - especially after the start of the Iraq war.

Recently, a senior British foreign ministry official indicated there might be a slight cooling off now between the White House and Number 10 Downing Street, the prime minister's official residence. But in a statement just before his departure for Washington, the new prime minister spoke of the importance of Britain's relationship with the United States based on shared values.

Spokesmen for both Prime Minister Brown and President Bush kept their pre-visit comments focused on the positive. They said the talks would cover the stalled world trade negotiations, efforts to stop the bloodshed in Sudan's Darfur region and diplomacy aimed at preventing Iran from developing the technology for nuclear weapons.

Iraq, of course, will also play a key role in the discussions. A major London newspaper - The Sunday Times - is reporting that prior to the trip, Brown aides were already sounding out officials in Washington about the possibility of an early British withdrawal from Iraq. However, a spokesman for the prime minister denied Gordon Brown would present Mr. Bush with a plan for pulling out British troops.

The Camp David talks will continue through midday Monday. Prime Minister Brown then heads to New York where he will deliver a speech at the United Nations and meet with U.N. Secretary General Ban Ki-moon.

emailme.gif
Ιαπωνία

Nαυτικό ατύχημα με Ελληνικό πλοίο
27/7/2007 8:40:00 μμ

Συντάκτης: Ανδρέας Ροδίτης



Στην Ιαπωνία, ναυτικό ατύχημα με ελληνικό φορτηγό πλοίο προκάλεσε την άμεση κινητοποίηση της ακτοφυλακής ανοικτά του νησιού Τοσίμα, στον Ειρηνικό Ωκεανό. Πρόκειται για το " Aλφα Ακσιον" , που συγκρούστηκε κάτω από άγνωστες συνθήκες, με φορτηγό πλοίο, υπό σημαία Σιγκαπούρης. Τα δύο βαπόρια ρυμουλκούνται ανοικτά του Τόκιο. Η πλώρη του ενός είναι καρφωμένη στην πλευρά του άλλου. Τα μέλη των πληρωμάτων, είναι καλά στην υγεία τους, σύμφωνα με τους Ιάπωνες. Από τη σύγκρουση, προκλήθηκε διαρροή πετρελαίου στη θάλασσα, με αποτέλεσμα να σχηματιστεί μισό μίλι πετρέλαιο-κηλίδα.
Διαστάσεις | 27.07.2007
50.000 Ιρακινοί εγκαταλείπουν κάθε μήνα τη χώρα τους
Ιρακινοί πρόσφυγες στη Γερμανία
Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Ιρακινοί πρόσφυγες στη Γερμανία

Σύμφωνα με τους υπολογισμούς των ΗΕ οι πρόσφυγες εκτός της επικράτειας του Ιράκ ανέρχονται στα 4,5 εκατομμύρια, ενώ εντός της χώρας φθάνουν τα δύο εκατομμύρια.

Εξ αυτών γύρω στο 1,2 εκατομμύρια βρήκαν καταφύγιο στη Συρία και 800.000 στην Ιορδανία.

Για πρώτη φορά τα τελευταία πέντε χρόνια παρουσιάζεται διεθνώς ανοδική αύξηση στον αριθμό των προσφύγων. Αυτή τη διαπίστωση έκανε ο Στέφαν Τελέκεν, εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, στο διεθνές συνέδριο που έγινε χθες στο Αμάν της Ιορδανίας.



Οι δύο γειτονικές με το Ιράκ χώρες διαμήνυσαν χθες ότι δεν είναι πλέον εις θέσιν να αντιμετωπίσουν το συνεχές ρεύμα Ιρακινών προσφύγων. Ειδικά η Ιορδανία προχώρησε σε νέες διατάξεις για την είσοδο και την διακίνηση αλλοδαπών περιορίζοντας εμφανώς το κύμα των προσφύγων τους τελευταίους μήνες με αποτέλεσμα να δεχθεί δριμεία κριτική από την ιρακινή κυβέρνηση. Ο Ιορδανός υπουργός Παιδείας Χαλέντ Τουκάν διευκρίνισε στο συνέδριο ότι η βοήθεια που παρέχει ως τώρα η διεθνής κοινότητα είναι ανεπαρκής: «μέχρι σήμερα η βοήθεια για την Ιορδανία ήταν ελάχιστη. Δεν επαρκούσε για τίποτε, έπαιζε μάλλον συμβολικό ρόλο. Τώρα η διεθνής κοινότητα θέλει να προσφέρει μεγαλύτερη οικονομική βοήθεια, διότι διαπιστώνει ότι το κύμα των Ιρακινών προσφύγων διευρύνεται και δεν αφορά μόνον εμάς ή την περιοχή μας. Το προσφυγικό κύμα από το Ιράκ υπάρχει εδώ και πέντε χρόνια και ουδείς γνωρίζει πόσο θα κρατήσει.»



Η αντιπροσωπεία της Ιορδανίας κατέθεσε επίσης στο συνέδριο ότι τα τελευταία τρία χρόνια λόγω των Ιρακινών προσφύγων αυξήθηκε ο πληθυσμός της κατά 25%. Το ποσοστό είναι πολύ υψηλό για μια μικρή χώρα σαν την Ιορδανία, η οποία έτσι και αλλιώς δεν έχει π.χ. επάρκεια νερού για τους υπηκόους της, αλλά ούτε και επαρκή νοσοκομεία, σχολεία, δρόμους, σπίτια και ασφαλώς ούτε θέσεις εργασίας.

Ο εκπρόσωπος των ΗΕ Στέφαν Τελέκεν επεσήμανε ότι όσο το Ιράκ διολισθαίνει στο χάος της βίας, τόσο αυξάνονται οι πρόσφυγες: έτσι μετά την επίθεση στο ιστορικό Χρυσό Τέμενος της Σαμάρα 700.000 Ιρακινοί μετακινήθηκαν εκτός και εντός Ιράκ, ενώ ο ρυθμός εξόδου είναι πια 50.000 Ιρακινοί κάθε μήνα.

Ο Ιορδανός υπουργός Παιδείας Τουκάν πιστεύει ότι σε χειρότερη θέση βρίσκονται αυτή τη στιγμή τα παιδιά, οι μικροί Ιρακινοί, των οποίων τις ανάγκες, όπως δηλώνει, αδυνατεί να καλύψει. Για τον τομέα της εκπαίδευσης η διεθνής βοήθεια ανήλθε στα 10 εκ. δολάρια: «λάβαμε για τα σχολεία που χρειάζονται τα παιδιά των προσφύγων 10 εκ. δολάρια από τη διεθνή κοινότητα. Εδώ όμως χρειαζόμαστε τουλάχιστον 30 σχολεία. Ο εξοπλισμός για κάθε σχολείο ανέρχεται στα δυο εκατομμύρια. Δηλαδή χρειαζόμαστε οπωσδήποτε 60 εκ. δολάρια και αυτά μόνον για τα σχολικά κτίρια.»



Το συνέδριο στο Αμάν δεν έδωσε απαντήσεις, αλλά κατέγραψε την κατάσταση και έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου. Το ζητούμενο αυτή τη στιγμή είναι όμως εάν θα κατορθώσει η διεθνής κοινότητα να προλάβει και σε αυτή την περιοχή μια νέα ανθρωπιστική καταστροφή.






Επιμέλεια: Βιβή Παπαναγιώτου
Οι τρομοκράτες που ήρθαν με τα τριαντάφυλλα
Ο διευθυντής της Dresnder Bank θύμα της RAF.
Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Ο διευθυντής της Dresnder Bank θύμα της RAF.

Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη δολοφονία του Γιούργκεν Πόντο από την RAF. Ήταν διευθυντής της Dresdner Bank, από τους σημαντικότερους τραπεζίτες της Γερμανίας και σύμβουλος του τότε καγκελάριου Χέλμουτ Σμιτ.



30 Ιουλίου 1977. Ομπερούλζερ της Φραγκφούρτης αργά το απόγευμα. Δύο γυναίκες και ένας άνδρας χτυπούν του κουδούνι στο σπίτι του διευθυντή της Dresdner Bank, Jürgen Ponto, με μια ανθοδέσμη τριαντάφυλλα. Ο ρεπόρτερ του ειδησεογραφικού μαγκαζίνο Tagesschau του πρώτου γερμανικού καναλιού ARD, Dieter Möller, περιγράφει σε ζωντανή μετάδοση από τον τόπο του εγκλήματος: «Ακολούθησε μέσα στο σπίτι μια συνομιλία ανάμεσα στον Πόντο και την ομάδα. H σύζυγός του άκουσε γύρω στις 17:10 πυροβολισμούς έτρεξε στο ισόγειο. Βρήκε τον άντρα της στο πάτωμα και είδε τα τρία άτομα να φεύγουν. Ο Γιούργκεν Πόντο μεταφέρθηκε αμέσως με ελικόπτερο στη νευροχειρουργική κλινική στη Φραγκφούρτη, όπου μία ώρα αργότερα υπέκυψε στα τραύματά του».

Οι επισκέπτες του Πόντο ήταν η Μπριγκίτε Μόνχαουπτ, που αποφυλακίστηκε τον περασμένο Μάρτιο, και ο Κρίστιαν Κλαρ που συνεχίζει να εκτίει ποινή ισόβιας κάθειρξης και η αίτηση απονομής χάρητος απορρίφθηκε πριν από δύο μήνες, και οι δύο μέλη της RAF της «Φράξιας Κόκκινος Στρατός». Συνοδεύονταν από τη Σουζάνε Άλμπρεχτ, γνωστή στην αστυνομία ως κινούμενη στο ευρύτερο χώρο των τρομοκρατών. Είχε ανακριθεί από το 1973 αρκετές φορές. Η Σουζάνε ΄Αλμπρεχτ είναι γνωστή και στην οικογένεια Πόντο, είναι φίλη μιας βαφτιστικιάς τους. Ο τότε γενικός εισαγγελέας Κουρτ Ρέμπμαν: «Η Σουζάνε Άλμπρεχτ έφερε μια ανθοθέσμη με τριαντάφυλλα και χαιρέτισε τον Γιούργκεν Πόντο με τα λόγια: ήρθα να με δείτε».

Με την εν ψυχρώ δολοφονία του Πόντο η τρομοκρατία της RAF πήρε μια νέα διάσταση, στο στόχαστρο των τρομοκρατών δεν είναι μόνον οι εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος της Γερμανίας, αλλά και κορυφαίοι οικονομικοί παράγοντες. Στις 14 Αυγούστου η RAF με τηλεφώνημά της στο πρακτορείο Ρόιτερς ανέλαβε την ευθύνη της δολοφονίας Πόντο: «Εμείς η απελευθερωτική κίνηση κόκκινη αυγή δολοφονήσαμε τον Πόντο. Ζητούμε την απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων της Ομοσπονδιακής Γερμανίας. Εάν δεν ικανοποιηθεί αυτό το αίτημά μας, θα εκτελεστούν και άλλοι εκπρόσωποι της τάξης των εκμεταλλευτών».

Η δολοφονία του Γιούργκεν Πόντο ήρθε μετά τη δολοφονία του γενικού ομοσπονδιακού εισαγγελέα Ζίγκφριντ Μπούμπακ. Και ήταν προπομπός της απαγωγής και της δολοφονίας του προέδρου του Συνδέσμου Γερμανών Εργοδοτών Χανς Μάρτιν Σλάιερ που ακολούθησε λίγους μήνες αργότερα, το φθινόπωρο του 1977. Η περίοδος εκείνη έμεινε στην ιστορία ως «Γερμανικό Φθινόπωρο». Ήταν το αποκορύφωμα της τρομοκρατίας της RAF στη Γερμανία.




Artikel bookmarken
Ασυμφωνία στο Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων για το τελικό καθεστώς του Κοσσυφοπεδίου
Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:

Οι ΗΠΑ συνέστησαν υπομονή στους Κοσοβάρους ενώ ο Γερμανός υπουργός εξωτερικών Φρανκ Βάλτερ Στάινμάγιερ πρότεινε τη σύσταση μιας τρόικας.

Οι υπουργοί εξωτερικών της ΕΕ στη χθεσινή τους συνάντηση στις Βρυξέλλες δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν στο πως θα συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις για το τελικό καθεστώς του Κοσσυφοπεδίου συμφώνησαν όμως πάντως πως η ΕΕ θα πρέπει να αναλάβει μεγαλύτερη ευθύνη όπως εξηγεί και ο Γερμανός υπουργός εξωτερικών Φρανκ Βάλτερ Στάινμάγερ:



«Δεν αναλαμβάνουμε τώρα πολιτική ευθύνη για τα δυτικά Βαλκάνια και το Κοσσυφοπέδιο, την ευθύνη αυτή τη φέρουμε εδώ και πολλά χρόνια. Για το λόγο αυτό δεν μπορούμε τώρα να αφήσουμε τα πράγματα στην τύχη τους.»



Μετά την αποτυχία του σχεδίου ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΕ για το τελικό καθεστώς του Κοσσυφοπεδίου η ομάδα επαφής μεταξύ Σέρβων και Κοσσοβάρων θα πρέπει τώρα να αναλάβει νέες πρωτοβουλίες. Η ομάδα αυτή αποτελείται από τη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Βρετανία, την Ιταλία, τη Ρωσία και τις ΗΠΑ. Ο Γερμανός υπουργός εξωτερικών Φρανκ Βάλτερ Στάινμάγερ κατέθεσε χθες μια πρόταση σύμφωνα με την οποία θα πρέπει να συσταθεί μια τρόικα η οποία να δρα ακόμα πιο αποτελεσματικά και να είναι πιο ευέλικτη. Την τρόικα αυτή θα μπορούσε να αποτελεί η ΕΕ, οι ΗΠΑ και η Ρωσία. Η πρόταση αυτή δεν βρίσκει όμως όλους σύμφωνους. Κυρίως ο Γάλλος υπουργός εξωτερικών εξέφρασε τις αντιρρήσεις του λέγοντας πως θα πρέπει να διασφαλιστεί ότι μια χώρα της ΕΕ δεν θα μιλάει τελικά εξ ονόματός της.

Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των δυο πλευρών αναμένεται να διαρκέσουν τέσσερις μήνες και βάση των συζητήσεων παραμένει το λεγόμενο σχέδιο Αχτισάρι το οποίο προβλέπει μια διευρυμένη αυτονομία για το Κοσσυφοπέδιο. Αλλά γιατί να συναινέσει σε κάτι τέτοιο η Σερβία:



«Ο ρόλος μας είναι να καταστήσουμε σαφές στη Σερβία, ότι δεν είναι μόνο η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη χώρα στα δυτικά Βαλκάνια, αλλά να την συμπεριλάβουμε στην ευρωπαϊκή προοπτική την οποία δώσαμε και στις υπόλοιπες δυτικοβαλκανικές χώρες.»



Ο χρόνος πάντως πιέζει μια και οι Κοσσοβάροι είχαν δηλώσει παλαιότερα πως θα προχωρήσουν σε μονομερή διακήρυξη της ανεξαρτησία στους. Αν και αντιπροσωπεία των Κοσσοβάρων υπό τον πρόεδρο Φατμίρ Σεντίγιου που συναντήθηκε χθες στην Ουάσινγκτον με την Αμερικανίδα υπουργό εξωτερικών Κοντολίζα Ράις δήλωσε πως δεν θα προχωρήσει σε μια τέτοια μονομερή κίνηση και χωρίς προηγουμένως να συνεννοηθεί με τις ΗΠΑ. Η Κοντολίζα Ράις πάντως από την πλευρά της διαβεβαίωσε πως η χώρα της θα κάνει ότι μπορεί για την ύπαρξη ενός ανεξάρτητου Κοσσυφοπεδίου μέσα στους επόμενους μήνες.


Επιμέλεια: Μαρία Ρηγούτσου

Artikel bookmarken
Ο υποψήφιος δεν υποχωρεί
Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:

Η υποψηφιότητα Γκιουλ για το προεδρικό αξίωμα και η επίσκεψη Σαρκοζί στη Λιβύη κυριαρχούν στον ευρωπαϊκό τύπο.

«Ο υποψήφιος δεν υποχωρεί» γράφει η γερμανική εφημερίδα Süddeutsche Zeitung για την υποψηφιότητα Γκιουλ «ορισμένοι προειδοποιούν τον Γκιουλ να αποσύρει την υποψηφιότητά του, διότι προκαλεί χωρίς λόγο το στρατιωτικό κατεστημένο και την παλιά κεμαλική ελίτ. Όμως είναι δημοκρατικό δικαίωμα του Γκιουλ να αφήσει ανοιχτό το θέμα της υποψηφιότητας. Δείχνει ότι δεν υποχωρεί και το μήνυμα που έδωσαν οι βουλευτικές εκλογές είναι αυτό ακριβώς: όποιος υποχωρεί στο στρατό, τιμωρείται από τους ψηφοφόρους.»



«Η εντολή των εκλογών είναι ξεκάθαρη:» υποστηρίζει και η ελβετική εφημερίδα Basler Zeitung «κακοί οι οιωνοί για πραξικοπηματίες, αλλά μακροπρόθεσμα δεν πρέπει ο Ερντογάν να ερεθίζει τους στρατιωτικούς, απλώς στο άμεσο μέλλον οι στρατηγοί είναι πλήρως ανίσχυροι.»



«Ο Σαρκοζί καλύπτει το τερέν στο νέο ξεκίνημα των ευρωλιβυκών σχέσεων, το οποίο όμως είχε προετοιμάσει στην τελευταία επίσκεψη το 2005 ως υπουργός Εσωτερικών» παρατηρεί η ελβετική Neue Zürcher Zeitung με αφορμή την χθεσινή επίσκεψη του Γάλλου προέδρου στη Λιβύη: «οι Γάλλοι μεγαλοβιομήχανοι αδημονούν τώρα για συμβόλαια στον κατασκευαστικό τομέα, στη βιομηχανία πετρελαίου και ασφαλώς στον τραπεζικό τομέα. Ας μην ξεχνάμε ότι η γαλλική τράπεζα BNP Paribas με την πρόσφατη αγορά της λιβυκής τράπεζας Σαχάρα Μπανκ έγινε το πρώτο ξένο χρηματοπιστωτικό ίδρυμα που έχει υποκαταστήματα στη χώρα.»



«Ο Καντάφι εκμεταλλεύτηκε το γεγονός ότι η Ευρώπη χρειάζεται νέους προμηθευτές πετρελαίου και φυσικού αερίου, αλλά και τις ζωτικής σημασίας σχέσεις της βιομηχανίας πετρελαίου της ΕΕ και του λιβυκού καθεστώτος» υπογραμμίζει η ισπανική εφημερίδα ABC «η σχέση Λιβύης - Ευρώπης δεν πρέπει όμως να καλυφθεί με μύθους, αλλά να είναι τουλάχιστον ως προς την ουσία ειλικρινής.»



Τέλος με τίτλο «Μια νέα όπερα για την Αθήνα - για να μην φιλοξενούνται μόνο ξένες παραγωγές» η επιφυλλίδα της γερμανικής εφημερίδας Süddeutsche Zeitung δημοσιεύει εκτενές άρθρο με αφορμή τα σχέδια ανοικοδόμησης Όπερας στην περιοχή του ιπποδρόμου στην Αθήνα: «Μύθος και μιζέρια βρίσκονται συχνά στην Ελλάδα τόσο κοντά, όσο το παλάτι του Πασά με την καλύβα του Καραγκιόζη. Στις 16 Σεπτεμβρίου, στην 30η επέτειο από το θάνατο της Μαρίας Κάλλας, η Αθήνα θέλει να υπενθυμίσει στον κόσμο ότι εκτός από τον Παρθενώνα και τη Δημοκρατία γέννησε και τη μεγαλύτερη τραγουδίστρια όλων των εποχών. Θα ήταν συνεπώς αυτονόητο το ελληνικό κράτος να καλλιεργεί την πολιτιστική κληρονομιά που άφησε το 1977 η Μαρία Κάλλας. Σήμερα όμως η Αθήνα είναι η μόνη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα χωρίς όπερα.»

«Σε κάθε ευκαιρία οι Έλληνες πολιτικοί επιδεικνύουν τους δεσμούς της με τα είδωλα της λαϊκο-πόπ ελληνικής μουσικής ή εμφανίζονται να χορεύουν δημοτικούς χορούς. Όταν όμως θέλουν να δείξουν τη πολιτιστική τους συγγένεια με την κεντρική Ευρώπη προστρέχουν στο Μέγαρο Μουσικής, που χρηματοδοτείται από την ΕΕ, και διοικείται από τον Έλληνα τσάρο των ΜΜΕ Χρίστο Λαμπράκη.»

«Μετά τη χαμένη ευκαιρία να χτιστεί η όπερα στα πλαίσια των ολυμπιακών έργων του 2004, το ίδρυμα Νιάρχου αναλαμβάνει τώρα να δώσει λύση στο χρόνιο πρόβλημα και προωθεί τα σχέδια ανοικοδόμησης όπερας στο Φάληρο. Όλοι γνωρίζουν ωστόσο ότι το Φάληρο είναι δεύτερη επιλογή και πως ένα νέο κτίριο σε αυτό το σημείο δεν θα συμβάλλει στην διαμόρφωση του κέντρου της ελληνικής πρωτεύουσας.» Και η εφημερίδα καταλήγει: «Παρ’ όλα τα προβλήματα οι πιθανότητες να αποκτήσει η Αθήνα επιτέλους όπερα είναι περισσότερες από κάθε άλλη φορά: ούτως ή άλλως η χώρα περιμένει εδώ και τρία χρόνια τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή να κυβερνήσει. Κάτι θα θέλει να αφήσει πίσω του. Και ας είναι μόνο ένα κτίριο όπερας.»






Επιμέλεια: Βιβή Παπαναγιώτου
d.welle
“Τα παιδιά της Βέρμαχτ”
Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:

Τα 'παιδιά της Βέρμαχτ', είναι τα παιδιά Γερμανών στρατιωτών την περίοδο της κατοχής στις διάφορες χώρες της Ευρώπης.

Οι περισσότεροι θα θυμούνται τη “Φρίντα” από το συγκρότημα των ΑΒΒΑ, του γνωστότερου σουηδικού συγκροτήματος όλων των εποχών. Ελάχιστοι όμως γνωρίζουν ότι στην πραγματικότητα η Φρίντα είναι κόρη Νορβηγίδας και Γερμανού στρατιώτη της Βέρμαχτ. Η θαρραλέα αναφορά της ίδιας στην περίπτωσή της ευαισθητοποίησε την κοινή γνώμη της Νορβηγίας για την τύχη των περίπου 10.000 απογόνων Γερμανών στρατιωτών κατά τη διάρκεια της κατοχής.

Στη Γαλλία ο αριθμός αυτών των παιδιών υπολογίζεται στις 200.000, σε ολόκληρη την Ευρώπη πάνω από ένα εκατομμύριο.

Η τύχη των ονομαζόμενων «Παιδιών της Βέρμαχτ» είναι σχεδόν παντού ταμπού και ασφαλώς και στην Ελλάδα.

Εδώ και δύο χρόνια η Γερμανίδα ψυχολόγος και ιστορικός Κέρστιν Μουτ ερευνά την ελληνική διάσταση αυτού του θέματος. Οι έρευνες την οδήγησαν ως τώρα στην Καβάλα, στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα και πρόσφατα στην Κρήτη.

Η Κίρστεν Μουτ έπρεπε να ξεκινήσει από το μηδέν. Όχι μόνον διότι δεν υπάρχουν στοιχεία για τον αριθμό αυτών των ‘παιδιών’, αλλά και επειδή δεν υπήρχε καμία πληροφορία για την ύπαρξή τους. Οι μητέρες τους και οι οικογένειες τους είχαν καταβάλει κάθε προσπάθεια για να αποκρύψουν την πατρότητα των παιδιών. Οι λόγοι για αυτήν την στάση είναι ευνόητοι γιατί πρώτον επρόκειτο για παιδιά από ανύπαντρες κοπέλες ή από εξωσυζυγική σχέση και δεύτερον και σημαντικότερο ο πατέρας τους ήταν Γερμανός στρατιώτης της κατοχής. Είναι δύσκολο ασφαλώς να αποδεχτεί μια κοινωνία καρπούς ερωτικών σχέσεων που είχαν το στίγμα της προδοσίας.

Αλλά ποιος ήταν πράγματι ο χαρακτήρας αυτών των σχέσεων με τους Γερμανούς στρατιώτες;

Η Γερμανίδα ερευνήτρια Μουτ: «Όπως και στις άλλες χώρες που βρέθηκαν υπό γερμανική κατοχή τα παιδιά αυτά ήταν αποτέλεσμα βιασμών ή προϊον ανταλλαγής 'σεξ έναντι τροφίμων' ή και πραγματικού έρωτα. Σε ορισμένες περιπτώσεις οι σχέσεις αυτές κατέληξαν σε γάμο. Συνάντησα ορισμένα παιδιά που οι γονείς τους είχαν παντρευτεί. Σε μια μάλιστα περίπτωση ο πατέρας ενός παιδιού παντρεύτηκε στην Ελλάδα αν και ήταν ακόμα παντρεμένος στη Γερμανία. Ήταν δηλαδή δίγαμος.»



Ορισμένα από τα ‘παιδιά της Βέρμαχτ’ μεγάλωσαν με τις μητέρες τους, πολλά στα ορφανοτροφεία και στην καλύτερη περίπτωση με τις γιαγιάδες τους, αλλά οι πραγματικές τους μητέρες υποδύονταν κάποια θεία. Εάν γινόταν γνωστό πως ο πατέρας τους ήταν Γερμανός θα υφίσταντο θλιβερές διακρίσεις.



Μετά από πολλές δυσκολίες η Κέρστιν Μουτ κατάφερε να συζητήσει με επτά από αυτά τα ‘παιδιά’, τα οποία ασφαλώς δεν είναι άλλο παιδιά, αλλά έχουν γεράσει, αρκετά όμως αρνήθηκαν κάθε επαφή μαζί της.



Σε όλα διαπίστωσε βαριά ψυχικά τραύματα που δεν μπορούν να επουλωθούν, επειδή εδώ και 60 χρόνια δεν τους δίνεται η ευκαιρία να μιλήσουν για το βαρύ φορτίο τους, για το “αμάρτημα” της μητέρας τους για το οποίο δεν φέρουν καμία ευθύνη: «η ελληνική κοινωνία θα πρέπει κατά την γνώμη μου να αντιμετωπίσει ανοιχτά αυτό το θέμα. Το φαινόμενο του δοσιλογισμού είναι μέρος της ιστορίας και σε αυτά τα πλαίσια και οι σχέσεις Ελληνίδων με Γερμανούς στην Κατοχή. Ξέρω ότι δεν είναι εύκολο. Στη Γαλλία π.χ. τα ‘παιδιά της Βέρμαχτ’ τόλμησαν μόλις μετά από 60 χρόνια να μιλήσουν δημόσια. Αυτό τους έκανε καλό, γιατί ξαφνικά διαπίστωσαν ότι ο καθένας τους δεν είναι μια μοναδική περίπτωση. Αυτό δεν το τόλμησε κανείς ακόμα στην Ελλάδα.»



Τα αποτελέσματα της έρευνας της ψυχολόγου και ιστορικού Κέρστιν Μουτ θα δημοσιευτούν σύντομα στη Γερμανία σε δύο τόμους.








Παναγιώτης Κουπαράνης, Βερολίνο

d.welle

Sunday, July 29, 2007

Ένας εμίρης καθυστέρησε επί δυόμισι ώρες πτήση της ΒΑ γιατί οι γυναίκες του καθόντουσαν δίπλα σε άρρενες επιβάτες.

Οι εμμονές ενός εμίρη από το Κατάρ προκάλεσαν καθυστέρηση μεγαλύτερη από δύο ώρες σε πτήση των Βρετανικών Αερογραμμών (ΒΑ) από το Μιλάνο για το Λονδίνο γιατί τρεις γυναίκες μέλη της οικογένειας του κάθονταν δίπλα...σε άνδρες.

Το επεισόδιο σημειώθηκε χθες το απόγευμα στην πτήση των Βρετανικών Αερογραμμών που επρόκειτο να αναχωρήσει από το αεροδρόμιο Λινάτε του Μιλάνου για Λονδίνο στις 15.55 τοπική ώρα.

Αλλά ενώ το αεροσκάφος ετοιμαζόταν να τροχοδρομήσει στην πίστα του αεροδρομίου ο εμίρης Μπαντέρ Μπιν Χαλίφα συνειδητοποίησε ότι οι γυναίκες της οικογένειας κάθονταν δίπλα σε άρρενες επιβάτες που δεν ανήκαν στην οικογένεια, γεγονός που αντιβαίνει στην ισλαμική παράδοση.

Το αεροπλάνο σταμάτησε τη διαδικασία απογείωσης για λόγους ασφαλείας καθώς ο εμίρης εκνευρισμένος απαιτούσε να αλλάξουν θέση οι ...ανεπιθύμητοι επιβάτες που κάθονταν δίπλα στις γυναίκες του, γράφει η εφημερίδα "Κοριέρε ντελα Σέρα".

Μετά από διαπραγματεύσεις που διήρκεσαν σχεδόν μια ώρα παρουσία του αστυνομικού διοικητή και του διοικητή του αεροδρομίου κανένας επιβάτης δεν δέχθηκε να αλλάξει θέση οπότε ο εμίρης πήρε τις γυναίκες του και κατέβηκε από το αεροπλάνο...
otenet.
Καλό κι αυτό!
otenet
"Ετος Χέρμπερτ φον Κάραγιαν" το 2008 στην Αυστρία

Μετά το 2006 που ήταν σε όλο τον κόσμο "Ετος Μότσαρτ" - αφιερωμένο στα 250 χρόνια από τη γέννηση του "μεγαλύτερου μουσουργού όλων των εποχών", του Αυστριακού Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ - το 2008, ως νέα επετειακή χρονιά στην Αυστρία, θα είναι "Ετος Κάραγιαν" για τον εορτασμό των 100 χρόνων από τη γέννηση του θεωρούμενου ως κορυφαίου μαέστρου του 20ού αιώνα, του ελληνικής καταγωγής Αυστριακού αρχιμουσικού Χέρμπερτ φον Κάραγιαν (1908-1989).

Όπως μετέδωσε σήμερα η δημόσια Αυστριακή Ραδιοφωνία, το "Ινστιτούτο Ελιέτε και Χέρμπερτ φον Κάραγιαν" προετοιμάζει τις κεντρικές εκδηλώσεις της επετειακής χρονιάς, που θα ξεκινήσουν με μεγάλη συναυλία τον ερχόμενο Ιανουάριο στη γενέτειρα του Κάραγιαν στο Σάλτσμπουργκ.

Θα πρόκειται για το "Κοντσέρτο για πιάνο" του Μότσαρτ, που υπήρξε και το πρώτο έργο με το οποίο έδειξε τις ικανότητες του μαέστρου ο Χέρμπερτ φον Κάραγιαν τον Ιανουάριο του 1929, διευθύνοντας τότε την Ορχήστρα Μοτσαρτέουμ, και αυτή τη φημισμένη ορχήστρα με το ίδιο πρόγραμμα θα διευθύνει τον ερχόμενο Ιανουάριο ο Ιβορ Μπόλτον.

Θα ακολουθήσει συναυλία με την Πέμπτη Συμφωνία του Τσαϊκόφσκι με τη Φιλαρμονική του Βερολίνου, της οποίας ο Χέρμπερτ φον Κάραγιαν υπήρξε ισόβιος διευθυντής (1954-1989), και με δύο από τους σημαντικότερους μαθητές του, την Ανε-Σοφί Μούτερ και τον Σέιτζι Οζάβα, συναυλία που θα παρουσιαστεί στο Βερολίνο, τη Λουκέρνη, το Παρίσι και τη Βιέννη.

Οι δύο αυτές συναυλίες, με τα δύο έργα Μότσαρτ και Τσαϊκόφσκι, θα επαναληφθούν στη συνέχεια στο Πασχαλινό Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ - που είχε ιδρυθεί το 1967 από τον Κάραγιαν και που από πολλούς συνεχίζει να αποκαλείται με το όνομα του μεγάλου αρχιμουσικού ως "Φεστιβάλ Κάραγιαν" - ενώ θα ακολουθήσουν ανάλογα προγράμματα στη Νέα Υόρκη και το Τόκιο που θα εντάσσονται στις εκδηλώσεις του "Ετους Κάραγιαν".

Τη "σφραγίδα Κάραγιαν" θα φέρουν βέβαια το 2008 τα προγράμματα τόσο του Πασχαλινού Φεστιβάλ όσο και του ξακουστού Φεστιβάλ Σάλτσμπουργκ που πραγματοποιείται στη γενέτειρά του τους μήνες Ιούλιο και Αύγουστο.

Όπως μετέδωσε η Αυστριακή Ραδιοφωνία, προγραμματίζονται επίσης συμπόσια και η έκδοση νέων βιβλίων τα οποία θα ασχολούνται με τη σταδιοδρομία του Κάραγιαν.

Η ελληνική καταγωγή του Χέρμπερτ φον Κάραγιαν, ανάγεται στους αδελφούς Γεώργιο, Θεόδωρο και Ιωάννη Καραγιάννη οι οποίοι ξεκίνησαν ως Ελληνες μετανάστες από τη Μακεδονία, συγκεκριμένα από την Κοζάνη, και εγκαταστάθηκαν στα μέσα του 18ου αιώνα στην Αυστρο-Ουγγαρία όπου και διέπρεψαν στο εμπόριο και στην υφαντουργία βάμβακος. Το 1972, σε αναγνώριση των σημαντικών επιτευγμάτων τους και της μεγάλης κοινωνικής τους προσφοράς, τους δόθηκε τίτλος ευγενείας στη Δρέσδη και το όνομά τους εκγερμανίστηκε σε "φον Κάραγιαν".

Αργότερα ο Γεώργιος μετοίκισε στη Βιέννη και το 1810 απέκτησε τον γιο Θεόδωρο από τον οποίο προήλθαν έξι παιδιά. Ενας από τους γιούς του ορθόδοξου Θεόδωρου, ο Μαξιμιλιανός, που ασπάστηκε αργότερα τον καθολικισμό, υπήρξε καθηγητής Κλασικής Φιλολογίας στο Γκρατς, ενώ ο δικός του γιός, Ερνστ, έγινε γιατρός στο Σάλτσμπουργκ και ήταν ο πατέρας του παγκοσμίου φήμης αρχιμουσικού Χέρμπερτ φον Κάραγιαν.
Η σκέψη είναι εκτός μόδας για τη νέα γαλλική ηγεσία
Ο ίδιος ο πρόεδρος Σαρκοζί καλλιεργεί εικόνα «μη διανοουμένου»

Τhe Νew Υork Τimes
kathimerini.
Μπορεί η Γαλλία να είναι η χώρα που δημιούργησε τον Διαφωτισμό, το σύνθημα του Ντεκάρτ «Σκέφτομαι, άρα υπάρχω» και τον υπαρξισμό του Ζαν Πολ Σαρτρ, εσχάτως όμως η κυβέρνηση του προέδρου Νικολά Σαρκοζί θεωρεί ότι η σκέψη είναι εκτός μόδας. Παρουσιάζοντας το φορολογικό της νομοσχέδιο, η υπουργός Οικονομικών Κριστίν Λαγκάρντ συμβούλεψε κυνικά τον γαλλικό λαό να εγκαταλείψει το «παλιό εθνικό του χόμπι». «Η Γαλλία είναι μία χώρα που σκέφτεται. Δεν υπάρχει καμία ιδεολογία, την οποία δεν έχουμε μετατρέψει σε θεωρία. Εχουμε στις βιβλιοθήκες μας υλικό για συζητήσεις, που θα μπορούσαν να διαρκέσουν αιώνες. Γι' αυτό θα ήθελα να σας πω: φτάνει πια με τη σκέψη, σηκώστε τα μανίκια σας», δήλωσε χαρακτηριστικά. Επικαλούμενη το έργο του Αλέξη ντε Τοκβίλ, «Δημοκρατία στην Αμερική», κάλεσε τους Γάλλους να εργάζονται σκληρότερα, να κερδίζουν περισσότερα και να επιβραβεύονται με χαμηλότερους φόρους, όταν πλουτίζουν.

Η γραμμή Λαγκάρντ

Η Λαγκάρντ γνωρίζει άλλωστε καλά πώς να πλουτίσει κανείς μέσω σκληρής δουλειάς. Κατευθύνθηκε δυτικά για να κάνει την περιουσία της, περνώντας το μεγαλύτερο κομμάτι της καριέρας της ως δικηγόρος μεγάλης εταιρείας στο Σικάγο, την πόλη που χαρακτηρίζεται από το εργασιακό ήθος της. Εγινε η πρώτη γυναίκα επικεφαλής της εταιρείας Baker&McKenzie και συμπεριελήφθη στον κατάλογο των ισχυρότερων γυναικών του κόσμου στο περιοδικό Forbes.

Πάντως, ο ίδιος ο πρόεδρος έχει καλλιεργήσει μία εικόνα «μη διανοούμενου». «Δεν είμαι θεωρητικός, δεν είμαι ιδεολόγος, δεν είμαι διανοούμενος, είμαι απλά συγκεκριμένος!», είχε διακηρύξει τον περασμένο μήνα. Ωστόσο, η απέχθειά του για τη σκέψη είναι λίγο υπερβολική και αναμφισβήτητα έχει ενοχλήσει τους Γάλλους διανοουμένους.

Ο Μπερνάρ-Ανρί Λεβί, φιλόσοφος και δημοσιογράφος, ο οποίος έχει γράψει μάλιστα βιβλία για τα ταξίδια του Τοκβίλ στις ΗΠΑ τον 19ο αιώνα, εκφράζει την αποστροφή του για τα σχόλια της Λαγκάρντ. «Είναι το είδος των δηλώσεων που ακούει κανείς σε καφενείο από ανθρώπους που πίνουν υπερβολικά», επισήμανε ο Λεβί. «Είμαι φιλο-Αμερικανός, υπέρμαχος της ελεύθερης αγοράς, συνεπώς θα μπορούσα να είχα ψηφίσει τον Σαρκοζί, αλλά αυτή η τάση του για αντιπνευματικότητα είναι ένας από τους λόγους που δεν το έκανα», εξήγησε. Ο Λεβί, ο οποίος τελικά υποστήριξε τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, κάλεσε τη Λαγκάρντ να διαβάσει όλο το έργο του Τοκβίλ και να μη σταθεί σε μία μόνο φράση του.

Εμμονή στη σκληρή εργασία

Η εμμονή της κυβέρνησης στη σκληρή εργασία είναι ο θεμέλιος λίθος της φιλόδοξης εκστρατείας της για την αναζωογόνηση της γαλλικής οικονομίας, αυξάνοντας τόσο την απασχόληση όσο και την αγοραστική δύναμη των Γάλλων. Στο πλαίσιο αυτό η ιδέα της αποδοχής του πλούτου, η οποία εθεωρείτο μέχρι πρότινος απαράδεκτη, γίνεται ολοένα πιο αποδεκτή. Το 2006 το εισόδημα προσωπικοτήτων όπως ο Ζινεντίν Ζιντάν και ο Τζόνι Χαλιντέι ξεπέρασε τα δέκα εκατομμύρια δολάρια, 18 για τον πρώτο και 12,1 για τον δεύτερο.

Αναμφισβήτητα η κυριαρχία του χρήματος πάνω στις ιδέες είναι πρωτόγνωρη στη γαλλική πολιτική σκηνή. Ο Ζορζ Πομπιντού ήταν συγγραφέας μιας δημοφιλούς ποιητικής ανθολογίας, ο Φρανσουά Μιτεράν συλλέκτης σπάνιων βιβλίων, ακόμη και ο Ζακ Σιράκ ήταν ειδικός σε θέματα ασιατικής κουλτούρας και τέχνης. «Ο δυτικός πολιτισμός γεννήθηκε από τους περιπάτους», σχολίασε πρόσφατα ο φιλόσοφος Αλέν Φινκιελκρότ. «Το περπάτημα είναι μια ευαίσθητη πνευματική πράξη. Αντίθετα το τζόγκινγκ αποτελεί διαχείριση του κορμιού. Είναι μια αλλαγή ρυθμού» η μετάβαση στην εποχή του Σαρκοζί.
Μπάρακ Ομπάμα: Ο νέος Κένεντι
Εκπλήσσουν οι ομοιότητες μεταξύ του υποψηφίου των Δημοκρατικών για το προεδρικό χρίσμα και του προέδρου-θρύλου των ΗΠΑ

Του Ted Sorensen*/ The Guardian

Εκ πρώτης όψεως, ο υποψήφιος για το προεδρικό χρίσμα των Δημοκρατικών του 1960, Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, ο πολυεκατομμυριούχος ήρωας πολέμου, για τον οποίο εργάσθηκα για 11 εκπληκτικά χρόνια- δεν μοιάζει σε τίποτα με τον γερουσιαστή Μπάρακ Ομπάμα. Πώς ορίζεται, όμως, αυτή η διαφορετικότητα; Αν εξαιρέσουμε τη διαφορετική ιστορική περίοδο, τις άλλες ανησυχίες και τους διαφορετικούς εκλέκτορες, οι ομοιότητες μεταξύ των δύο υποψηφίων προκαλούν έκπληξη.

Κοινά... μειονεκτήματα

Πριν από πενήντα χρόνια, ο Κένεντι και εγώ ταξιδέψαμε στις 50 πολιτείες των ΗΠΑ, αναζητώντας το χρίσμα του Δημοκρατικού Κόμματος. Ο Κένεντι, όπως και ο Ομπάμα, ήταν «πρωτοετής» γερουσιαστής και δεν είχε κλείσει το 40ο έτος της ηλικίας του. Την εποχή εκείνη, οι πολιτικοί αναλυτές της Ουάσιγκτον θεωρούσαν ότι ο Κένεντι είχε δύο αξεπέραστα μειονεκτήματα. Το πρώτο ήταν η έλλειψη εμπειρίας, ιδιαίτερα όταν τον συνέκριναν με τους πολιτικούς «γερόλυκους» που αναζητούσαν το χρίσμα (Λίντον Τζόνσον, Αντλάι Στίβενσον, Χιούμπερτ Χάμφρι). Ο Κένεντι γνώριζε ότι η ηλικία και η απειρία του θα αποθάρρυναν ορισμένους ψηφοφόρους των Δημοκρατικών. Αντίστοιχη αντιμετώπιση επιφυλάσσουν σήμερα πολλοί ψηφοφόροι στον Ομπάμα.

Το δεύτερο μεγάλο πρόσκομμα του Κένεντι ήταν η πολιτική κληρονομιά του. Πολλοί έλεγαν ότι ο Κένεντι έχασε την ευκαιρία του να γίνει πρόεδρος την ημέρα που γεννήθηκε, αφού ήταν ρωμαιοκαθολικός. Η ταπεινωτική ήττα του μόνου καθολικού προεδρικού υποψηφίου των ΗΠΑ, του δημοφιλούς κυβερνήτη της Νέας Υόρκης, Αλ Σμιθ, το 1928 είχε πείσει τους ηγέτες του κόμματος ότι το πείραμα αυτό δεν θα πετύχαινε ποτέ. Ανάλογες -κρυφά ρατσιστικές- απόψεις (όπως: «η χώρα δεν είναι έτοιμη για έναν μαύρο πρόεδρο», κ.λπ.) πρέπει να ακούει κάθε ημέρα και ο Μπάρακ Ομπάμα.

Ακόμη και ορισμένα ηγετικά στελέχη της Καθολικής Εκκλησίας, αντέδρασαν στην υποψηφιότητα Κένεντι, θεωρώντας ότι ο νεαρός υποψήφιος «δεν ήταν αρκετά Καθολικός», αφού είχε φοιτήσει σε κοσμικά σχολεία και υποστήριζε τον αυστηρό διαχωρισμό εκκλησίας-κράτους. Σήμερα ηγετικές μορφές της κοινότητας των Αφροαμερικανών των ΗΠΑ εκφράζουν δισταγμούς στην υποστήριξή τους προς τον Μπάρακ Ομπάμα, ίσως επειδή η υποψηφιότητά του θα τους στερούσε τα φώτα της δημοσιότητας.

Ο Κένεντι, όμως, πέτυχε να μεταβάλει τις επικρατούσες απόψεις, αποδεικνύοντας ότι ο πολιτικός του λόγος ήταν λιγότερο διχαστικός από εκείνον του Χάμφρεϊ. Ο Ομπάμα έχει ακόμη περιθώριο να αποδείξει το ίδιο.

Φήμη και προσωπικότητα

Εκτός από τις ομοιότητες στα μειονεκτήματά τους, οι δύο άνδρες μοιράζονται και μεγάλο αριθμό κοινών στοιχείων. Και οι δύο φοίτησαν στο Χάρβαρντ, ενώ και οι δύο απέκτησαν ξαφνική φήμη, ύστερα από την ομιλία τους σε συνέδριο των Δημοκρατικών: ο Κένεντι το 1956 και ο Ομπάμα το 2004. Και οι δύο απασχόλησαν την κοινή γνώμη, χάρη στα διορατικά και «ευπώλητα» βιβλία τους: «Πορτρέτα Θάρρους», Κένεντι 1956 και «Η Τόλμη της Ελπίδας», Ομπάμα 2006. Και οι δύο άνδρες ξεχώρισαν σαν νέα, όμορφα πρόσωπα, που προσέλκυαν μεγαλύτερα και νεότερα πλήθη, φαινόμενο το οποίο ο πολιτικός κόσμος της Ουάσιγκτον δεν συνειδητοποίησε παρά πολύ αργότερα.

Οι ομιλίες του Κένεντι στις αρχές της δεκαετίας του 1960 και νωρίτερα, όπως αυτές του Ομπάμα στις αρχές του 2007, έδιναν έμφαση στην ελπίδα, την αποφασιστικότητα, τη δυσαρέσκεια με το κατεστημένο και την πίστη στη σοφία του αμερικανικού εκλογικού σώματος. Ενσωματώνοντας προσεκτικά επιλεγμένες ιστορικές και ποιητικές αναφορές στους λόγους τους, κανείς από τους δύο δεν μιλά «αφ’ υψηλού» στον αμερικανικό λαό.

Σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, και οι δύο υποψήφιοι τονίζουν τον κρίσιμο ρόλο της πολυσυλλεκτικής δημοκρατίας και την ανάγκη ανόρθωσης του διεθνούς κύρους και της ηθικής υπόστασης των ΗΠΑ. Και οι δύο προειδοποίησαν για τους κινδύνους εξωτερικών πολέμων: ο Κένεντι με αφορμή την σκληρή προσωπική του εμπειρία στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και ο Ομπάμα χάρη στα βιώματα του σε διάφορες υποβαθμισμένες περιοχές του πλανήτη. Η μεγαλύτερη συνάφεια των δύο ανδρών ίσως να εντοπίζεται, όμως, στο ότι κήρυξαν την «πολιτική της ελπίδας», καταδικάζοντας παράλληλα την «πολιτική του φόβου», που χαρακτήρισε τη ρητορική των Ρεπουμπλικανών αντιπάλων τους και τις δύο ιστορικές περιόδους. Το 1960 και νωρίτερα, κυνικοί και απαισιόδοξοι δήλωναν ότι ένας πυρηνικός πόλεμος ήταν αναπόφευκτος, όπως αναπόφευκτο θεωρούν πολλοί σήμερα τον ατελέσφορο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας. Η ελπίδα νίκησε, όμως, στα 1960, όπως είμαι σίγουρος ότι θα κάνει και το 2008.

Υστερα από οκτώ χρόνια στην προεδρική αντιπολίτευση, οι Δημοκρατικοί του 1960, όπως και οι σύγχρονοι απόγονοί τους, αναζητούσαν έναν νικητή, τον οποίο βρήκαν στο πρόσωπο του Τζον Κένεντι, παρά τα πολλά μειονεκτήματά του. Ο πρόεδρος Κένεντι απέδειξε στο θέμα της νομοθεσίας για τα φυλετικά δικαιώματα, στην κρίση των πυραύλων της Κούβας, στην κούρσα για το διάστημα και σε άλλα ζητήματα, ότι η επιτυχία εξαρτάται από το προσωπικό θάρρος, τη φαντασία, την ορθή κρίση και τις ηγετικές ικανότητες, που είχε επιδείξει στην προεκλογική του εκστρατεία. Πιστεύω ότι ο Ομπάμα θα κάνει το ίδιο.

*Ο Τεντ Σόρενσεν υπήρξε ειδικός σύμβουλος του προέδρου Κένεντι, συντάκτης προεδρικών λόγων και -σύμφωνα με τον ίδιο τον Κένεντι- «διανοητική τράπεζα αίματος» του προέδρου.
kathimerini.
Θέμα δημοσίευσης: SKHNIKO ΔημοσίευσηΔημοσιεύθηκε: 15 Φεβ., 2007 - 07:16 PM
στο www.kephalonia org.


Εγγραφή: Δεκ 04, 2004
Δημοσιεύσεις: 185


SKHNIKO.Δεν μας ήτανε αρκετή η ανακατωσούρα της πολιτικής κακομοιριάς μας, οι αντιθέσεις μας μέσα στην Ευρώπη ,οι ξέχωρες πολιτικές, η ασυμφωνία μας περί τον καταστατικό χάρτη,ο ερμαφροδιτισμός πολιτικής των Βρεττανών μέσα στο όλο ευρωπαικό οικοδόμημα, η CIA με τις υπερπτήσεις της και που τούτο δεν δείχνει τιποτ’αλλο ει μη την εξάρτηση από τον μεγάλο αδελφό , εχουμε τώρα από τον βορά τον Πούτιν να δηλώνει στην Ευρώπη και τον κόσμο πως η ρωσσική ασφάλεια εσωτερική και εξωτερική στηρίζεται σε δυό ποδάρια ,το ένα στην εκκλησία και το άλλο στο πυρηνικό οπλοστάσιο της χώρας. Διαφαίνεται ολοκάθαρα πως η πολιτεία στην αντιμετώπιση των κινδύνων έχει την συμπαράσταση του Ρώσσου Πατριάρχη ,συμπαράσταση που δεν είναι ακαταφρόνητη ,σαν ληφθεί υπ’ όψη πως οι Ρώσσοι είναι λαός ορθόδοξος και πιστεύει ..Στην ψυχολογία αυτού του λαού που αρχίζει μόλις πρόσφατα για πρώτη φορά να πιστεύει στον εαυτό του και την δουλειά του, ερχεται σε επικουρία το σύνδρομο της πλούσιας σε κοιτάσματα ενέργειας χώρας του, που τον κάνει να αισιοδοξεί για το μέλλον.Να μια καινούργια κατάσταση που δημιουργείται,κατάσταση που τα οικονομικά συμφέροντα της δύσης δεν ξέρω αν εχουν δυνατότητα να καταστούν μέτοχοι Της Τα συμπεράσματα δικά σας. Λορνιόν. www.lornion.blogspot.com
Hμερομηνία : 25-07-07 Eκτύπωση | e-mail
Πρόσωπα kathimerini.gr
Ρεσέπ Ταγίπ Ερντογάν

Επιμέλεια: Παναγιώτης Αθανάσαινας
patha@kathimerini.gr

Ο ΣΗΜΕΡΙΝΟΣ πρωθυπουργός της Τουρκίας, Ρεσέπ Ταγίπ Ερντογάν γεννήθηκε το 1954. Σε ηλικία 13 ετών, η οικογένεια του κ. Ερντογάν μετακόμισε στην Κωνσταντινούπολη μετά από επιθυμία του πατέρα του, ελπίζοντας σε καλύτερες συνθήκες και ανατροφή για τα παιδιά του. Αποφοίτησε από ισλαμικό σχολείο, ενώ αργότερα σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων στο πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης. Εκεί γνωρίστηκε με τον Νετσμεντίν Ερμπακάν, τον μετέπειτα πρώτο ισλαμιστή πρωθυπουργό της χώρας.

Το 1994 ψηφίζεται δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης, θέση από την οποία κατά γενική ομολογία, συνέβαλε τα μέγιστα στην ανάπτυξη της πόλης, την καθαριότητα και την ασφάλεια, κερδίζοντας το σεβασμό τόσο των ισλαμιστών όσο και των υπέρμαχων της κοσμικότητας.

Ο Ρεσέπ Ταγίπ Ερντογάν και το κόμμα του της Δικαιοσύνης και της Ανάπτυξης (AKP) βρίσκονται στην εξουσία της Τουρκίας από το 2002. Ο κ. Ερντογάν ήταν ήδη δημοφιλής πολιτικός όταν ανέλαβε την πρωθυπουργία της χώρας. Χαρισματικός και με όραμα, είδε τη λαϊκή υποστήριξη προς το κόμμα του να αυξάνεται μετά την οικονομική ανάπτυξη και την πολιτική σταθερότητα της Τουρκίας τα χρόνια διακυβέρνησης του.

Ωστόσο, πάντα είχε τους αντιπάλους του από την πλευρά του κοσμικού κράτους που κατηγορούν τον ίδιο και το AKP για την προώθηση κρυφής ατζέντας που στοχεύει τη μετάβαση της Τουρκίας σε θρησκευτική κοινωνία. Το παρελθόν του ίδιου συνδέεται με έντονες ισλαμικές απόψεις, ενώ το κόμμα του έχει τις ρίζες του στο πολιτικό Ισλάμ. Όμως ο κ. Ερντογάν έχει επιχειρήσει να τηρήσει πιο μετριοπαθή στάση από τότε που το κόμμα του έγινε κυβέρνηση.

Οι στρατηγοί της χώρας - θεματοφύλακες του κοσμικού συντάγματος της Τουρκίας - βλέπουν αυτή τη στάση με σκεπτικισμό. Λίγοι είναι εκείνοι ωστόσο που μπορούν να αρνηθούν ότι η κυβέρνηση Ερντογάν πραγματοποίησε μεταρρυθμίσεις και προώθησε τον εκμοντερνισμό της Τουρκίας πιο αποτελεσματικά από όλους τους προκατόχους του. Η οικονομία αναπτύχθηκε ραγδαία, ενώ η αστυνομία, ο στρατός και το δικαστικό σύστημα γνώρισαν τεράστιες θεσμικές αλλαγές.

Ένα ακόμη κεντρικό σημείο της πολιτικής του είναι η βελτίωση των σχέσεων με τις ΗΠΑ, ειδικά μετά την ψυχρή περίοδο που ακολούθησε την ψήφο του κοινοβουλίου ενάντια στην παροχή βοήθειας προς τις δυνάμεις των ΗΠΑ προς το Ιράκ, στην αρχή του πολέμου. Οι μεταρρυθμίσεις που πραγματοποιήθηκαν από τον Ερντογάν συνέβαλαν στην έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την ΕΕ, ενώ προκάλεσαν τα θετικά σχόλια του προέδρου του Τζόρτζ Μπους αλλά και του πρώην πρωθυπουργού της Βρετανίας, Τόνι Μπλερ που τόνισαν ότι η Τουρκία θα πρέπει να αποτελέσει παράδειγμα για πολλές γειτονικές χώρες, όπως η Συρία, το Ιράν και το Ιράκ.

Θρησκευτικά ζητήματα

Ο κ. Ερντογάν έχει αποφύγει να θίξει το ευαίσθητο θέμα της ισλαμικής ενδυμασίας των γυναικών, παρά το ότι η γυναίκα του φοράει μαντίλα. Εξαιτίας του κοσμικού χαρακτήρα συντάγματος της Τουρκίας, απαγορεύεται στις γυναίκες να εισέρχονται σε κυβερνητικές υπηρεσίες και σχολεία φορώντας την ισλαμική ενδυμασία, παρά τις αντιδράσεις πολλών αντίθετων στη συνταγματική ρύθμιση Τούρκων.

Το AKP προέκυψε από την απόσπαση μιας ομάδας πολιτικών από το Κόμμα της Αρετής, το οποίο το 2001 καταργήθηκε εξαιτίας της αντίθετης στον χαρακτήρα του κράτους δραστηριότητας του, σύμφωνα με την απόφαση του δικαστηρίου. Ο Ερντογάν σε δηλώσεις έχει εκφράσει την προσήλωση του στον κοσμικό χαρακτήρα της Τουρκίας, αν και θεωρεί ότι αυτός δεν θα πρέπει να είναι αντίθετος σε όσους επιθυμούν να εκφράσουν ανοιχτά τις θρησκευτικές τους αντιλήψεις. «Το κύριο πρόβλημα είναι να βρεθεί ένας τρόπος να μείνουμε ενωμένοι, διατηρώντας τις διαφορές μας… τα δικαιώματα και οι ελευθερίες είναι απαραίτητα στον καθένα μας».

Τον Απρίλιο του 2007 ο κ. Ερντογάν βρέθηκε στο κέντρο μιας έντονης πολιτικής κρίσης στη χώρα, μετά τον διορισμό του Αμπντουλάχ Γκιούλ ως υποψήφιου για την προεδρία της Δημοκρατίας. Η αντιπολίτευση δεν προσήλθε στη σχετική ψηφοφορία στο κοινοβούλιο, μποϋκοτάροντας έτσι την εκλογή και αναγκάζοντας τον κ. Γκιουλ να αποσύρει την υποψηφιότητα και τον κ. Ερντογάν να προκηρύξει εκλογές.

www.kathimerini.gr
EΛΛAΔA Hμερομηνία δημοσίευσης: 29-07-07
Αναπόφευκτη η Μικρασιατική Εκστρατεία
Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν αδύνατον να αρνηθεί την πρόταση των συμμάχων για κατάληψη της Σμύρνης τον Μάιο του 1919
kathimerini
Του Νικου Πετσαλη - Διομηδη

Τα αποσπάσματα του βιβλίου μου «Ο Βενιζέλος και η πρόκληση της Μεγάλης Ελλάδος» στην «Κ» της Κυριακής, 20-5-2007 ήταν περιγραφικά των όσων οδήγησαν στην πρόταση ελληνικής κατάληψης της Σμύρνης το 1919. Τα παρακάτω απαντούν περιληπτικά στο ερώτημα αν «έπρεπε ή όχι» να τη δεχθούμε, και αν θα μπορούσαμε να είχαμε μείνει στη Μικρά Ασία.

Οι πολιτικοί αντίπαλοι του Βενιζέλου –όχι τόσο ο Μεταξάς που υπήρξε επιτέλους συνεπής στις απόψεις του– δεν εδίστασαν, μετά τις καταστροφικές αποτυχίες τους, να του προσάψουν ότι είχε πάει την Ελλάδα στη Μικρά Ασία χωρίς να εξασφαλίσει εγγυήσεις από τους Συμμάχους. Τα ίδια, δηλαδή, που έλεγαν για τη βαλκανική συμμαχία και κατόπιν απαιτούσαν για να αποφύγουν την έξοδο στον ευρωπαϊκό πόλεμο. Πάντα με τη «μικρή αλλά έντιμη» Ελλάδα στο στενό μυαλό τους, μια Ελλάδα που, στα χέρια τους, θα είχε μείνει στα σύνορα της Μελούνας. Τόλμησαν, λοιπόν, αυτοί που σφετερίσθηκαν ενερυθρίαστα τη μικρασιατική πολιτική του Βενιζέλου –αφού αποξένωσαν και τους Βρετανούς ακόμα χάριν της επανόδου του «γιου του αετού»– να πουν ότι ο Βενιζέλος είχε «θαμπωθεί» στο Παρίσι και δεχθεί το αιφνιδιαστικό αίτημα χωρίς να ζυγίσει τους κινδύνους.

Αμεσο «ναι ή όχι»

Ηδη τότε, ωστόσο, και οι στοιχειωδώς λογικοί αντιβενιζελικοί ανεγνώριζαν πως οι συγκυρίες της 6ης Μαΐου 1919 απαιτούσαν ένα άμεσο «ναι ή όχι», αποδοχή ή απόρριψη της ουσίας δηλαδή, και κατόπιν ρύθμιση των επιμέρους. Ούτως ή άλλως, την πρόταση των Συμμάχων την είχε καλλιεργήσει ο ίδιος ο Βενιζέλος, και δεν είναι υπερβολή να εικάσει κανείς ότι, αν την είχε τελικά αρνηθεί, εκτός από τύραννος, θα είχε κατηγορηθεί και ως προδότης του μικρασιατικού Ελληνισμού. Δεν το έκανε, βέβαια, και διερωτάται κανείς αν υπήρχε Ελληνας που μπορούσε τότε να είχε αρνηθεί τη Σμύρνη.

Ο Βενιζέλος, πάντως, που ήξερε να παίρνει και «αντεθνικές» αποφάσεις –όπως όταν θυσίαζε την Καβάλα για να προσεταιρισθούν οι σύμμαχοι τη Βουλγαρία, ή όταν αρνείτο να συζητήσει καν την ενδεχόμενη προσάρτηση της Πόλης, ή ακόμα όταν απέρριπτε την πρόσκληση κατάληψης της Κορυτσάς– ούτε που διανοήθηκε να αρνηθεί τη Σμύρνη, προσφερόμενη από τη Βρετανία, τη Γαλλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Ακόμα και ο Γούναρης θα ομολογούσε –κατ’ ιδίαν βέβαια– ότι: «Καλά έκαμεν ο Βενιζέλος και εδέχθη την εντολήν εις την Μικράν Ασίαν. Το ίδιον θα έπραττα και εγώ. Δεν ήτο νοητή η άρνησις. Εκπληρούται μέγα όνειρον του Ελληνισμού».

Ζήτημα, λοιπόν, αν έπρεπε ή όχι να πάμε στη Μικρά Ασία το 1919 δεν τίθεται καν. Η ελληνική κατάληψη της Σμύρνης, άσχετα με το αν αξιοποιήθηκε σωστά ή όχι, και αν εκ των υστέρων επιτρέπεται να αμφισβητηθεί η δυνατότητα μακροχρόνιας διατήρησής της, ήταν από τα ιστορικά εκείνα γεγονότα που συμβαίνουν, δεν αποφασίζονται.

Ο χρόνος παραμονής

Εξαιρετικά πολυπλοκότερο είναι το ζήτημα αν η Ελλάδα θα μπορούσε να παραμείνει στη Μικρά Ασία, και για πόσο. Τηλεγραφικά, ας λεχθεί απλώς ότι, μακροχρόνια και με κυριαρχικά εθνικά δικαιώματα, θα ήταν όντως πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατον, η Ελλάδα να σταθεί στην Ιωνία απέναντι σε μια εχθρική εθνικιστική Τουρκία.

Γιατί, λοιπόν, δεν ήταν σφάλμα που η Ελλάδα πήγε στη Μικρά Ασία το 1919;

Η απάντηση δεν πρέπει να βασίζεται σε υστερογνωσία, και είναι σύνθετη. Δεν ήταν σφάλμα διότι:

1. Η άρνηση ήταν αδιανόητη, όπως εξηγήθηκε.

2. Η ευρύτερη πολιτική του Βενιζέλου στόχευε σε μια μεγάλη και ισχυρή Ελλάδα, απαραίτητη στις Δυνάμεις.

3. Ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας βρισκόταν υπό διωγμόν.

4. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν ηττημένη και εν διαλύσει.

5. Ο τουρκικός εθνικισμός δεν είχε ακόμα ξυπνήσει, ούτε ο Κεμάλ αναδειχθεί εθνικός ηγέτης.

6. Ο μπολσεβικισμός δεν είχε ακόμα γίνει απειλητικός, ως εν δυνάμει σύμμαχος του τουρκικού εθνικισμού.

7. Εν πάση περιπτώσει, η κατοχή τουρκικών εδαφών με ελληνικούς πληθυσμούς θα αποτελούσε ισχυρότατο τίτλο για τη διπλωματική ιδιοφυΐα ενός Βενιζέλου, αν και όταν η Ελλάδα χρειαζόταν να αποσυρθεί.

Τα σοβαρά σφάλματα του Βενιζέλου μετά τον κλονισμό του από τη δολοφονική απόπειρα του Αυγούστου 1920, και η αλλοπρόσαλλη πολιτική των ουτιδανών διαδόχων του, επέφεραν βέβαια την ολική καταστροφή. Αλλά ναι, η Ελλάδα μπορούσε να είχε μείνει στη Μικρά Ασία για ένα απροσδιόριστο χρονικό διάστημα, ώσπου να διαπραγματευθεί –τη σωστά επιλεγμένη στιγμή– στρατιωτική αποχώρηση έναντι ανταλλαγμάτων, με βάση την αυτονομία της Σμύρνης, προνόμια των Ελλήνων της Μικράς Ασίας, και φυσικά διατήρηση όλης της Θράκης.

Πολιτική αυτοκτονία

Προϋπόθεση μιας τέτοιας πολιτικής ήταν ο Βενιζέλος να μην είχε αυτοκτονήσει πολιτικά –με τη συνέργεια του ελληνικού λαού– στις εκλογές του Νοεμβρίου 1920. Τότε, είτε ο ελληνικός στρατός, με την έμπειρη ηγεσία του, είχε καταφέρει να εξοντώσει το δοκιμαζόμενο κεμαλικό κίνημα, είτε όχι, οι δύο μεγάλοι ηγέτες, Βενιζέλος και Κεμάλ, θα είχαν βρει μια αμοιβαία ικανοποιητική λύση, στο πνεύμα της κατόπιν αγαστής συνεργασίας τους.

Ως προς την άποψη ότι, με την απόσταση του χρόνου, «καθίσταται μάλλον σαφές» πως η ευθύνη για τα κακά του 1921-1922 βαρύνει τον Βενιζέλο, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει – παρά τις απόπειρες Βρετανών κυρίως ιστορικών, να πείσουν πως η φειδωλή βρετανική αρωγή στην ελληνική προσπάθεια δεν υπήρξε μοιραία, αφού η προσπάθεια ήταν εξαρχής καταδικασμένη. Μάλλον προς την «οίηση και το πάθος» του Γούναρη, λοιπόν, πρέπει να αναζητηθούν οι ευθύνες για την καταστροφή. Και βέβαια, στην πολιτική ρήξη του βασιλέως Κωνσταντίνου με τον Βενιζέλο, το 1915.

Αλλά αυτό αφορά άλλο ακανθώδες θέμα: του διχασμού, των αιτίων και των υπαιτίων του.