Με βαθιά θλίψη
καθημερινή.
Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη / karkagiannisant@ath.forthnet.gr
Χθες το βράδυ, κατά τις 9.25 πήρα από το Νέο Φάληρο, όπου τα γραφεία της «Κ», ένα ταξί για να πάω στο σπίτι μου πολύ κοντά στο Σύνταγμα. Ημουνα κουρασμένος, έκανε και ζέστη και αδημονούσα να φτάσω σπίτι, όσο και όλοι οι εργαζόμενοι όταν τελειώνει η δουλειά μας. Ο ταξιτζής ήταν ευχάριστος και ευγενής άνθρωπος, όλα πήγαιναν καλά ώς τον Αγιο Σώστη δεν ξέραμε ακόμη τις μας περιμένει. Εκεί, στον Αγιο Σώστη άρχισαν τα πρώτα «μποτιλιαρίσματα», αλλά υποθέσαμε ότι είναι κάτι συνηθισμένο. Λίγο πιο πάνω, προς το Πάντειο Πανεπιστήμιο μια ηλεκτρονική πινακίδα μάς πληροφορούσε ότι η διέλευση από το Σύνταγμα είναι δύσκολη. Δεν έλεγε αδύνατη και επιπλέον αυτές οι πινακίδες είναι τόσο αναξιόπιστες. Βλέπαμε και το αντίθετο ρεύμα που λειτουργούσε άψογα και με ταχύτητες αρκετά μεγαλύτερες από το συνηθισμένο.
Καμιά ένδειξη ότι έχουμε «μείζον πρόβλημα», που πράγματι είχαμε, αλλά κανείς δεν μπορούσε να το καταλάβει. Πιστεύαμε όλοι ότι η διέλευση ήταν απλώς «δύσκολη». Αν σε αυτό το ύψος είχαμε υποπτευθεί ή κάποιος της Τροχαίας μας πληροφορούσε κάτι περισσότερο από «δύσκολη» θα παίρναμε δεξιά την Καλλιρρόης και έστω... μέσω Κοζάνης θα προσπαθούσαμε να φτάσουμε κοντά στο Σύνταγμα ή πολύ καλύτερα, σε κάποιον σταθμό για να πάρουμε το μετρό. Αφελώς και καλόπιστοι συνεχίζαμε την άνοδο της Συγγρού.
Για να μην τα πολυλογώ, πληροφορηθήκαμε ότι η διέλευση από το Σύνταγμα είναι παντελώς αδύνατη όταν φτάσαμε στους Στύλους του Ολυμπίου Διός, όπου κουστωδία της Τροχαίας, με αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες είχαν αποκλείσει την άνοδο προς το Ζάππειο και το Σύνταγμα και εξέτρεπαν την κυκλοφορία προς την Καλλιρρόης, πράγμα που θα μπορούσαν να είχαν κάνει και χαμηλότερα στη Συγγρού ή και πολύ χαμηλότερα. Το παράδοξο είναι ότι το ρεύμα της καθόδου λειτουργούσε άψογα!
Κουρασμένος και κάθιδρος, με σακάκι και γραβάτα, αναγκάστηκα να χαιρετήσω τον καλό ταξιτζή και να πάρω τον ανήφορο πεζός. Είχα πια την περιέργεια να δω τι ακριβώς συμβαίνει στο Σύνταγμα. Το ίδιο έκαναν και πολλοί άλλοι επιβάτες (αλλά φευ, πολύ νεότεροί μου). Στον δρόμο έμαθα ότι στο Σύνταγμα το ΠΑΜΕ είχε ταυτόχρονα συγκέντρωση και συναυλία, σαν διαμαρτυρία «λαϊκή» για τις πυρκαγιές που καταστρέφουν τη χώρα, με λάβαρα, πανό και συνθήματα. Ας πούμε... «κάτω οι πυρκαγιές» όπως «κάτω η παγκοσμιοποίηση»!
Στο Σύνταγμα και ακριβώς στα φανάρια της Μεγάλης Βρεταννίας όχι περισσότερο από 200-300 διαδηλωτές σε διάταξη αραιής φάλαγγας, απέκλεισαν την κυκλοφορία. Ανόρεχτα το «πλήθος» φώναζε κάθε τόσο διάφορα συνθήματα, άγνωστοι σε μένα καλλιτέχνες «εξέπεμπαν» το μουσικό πρόγραμμα με τραγούδια του ’60 και ρήτορες διέκοπταν κάθε τόσο το πρόγραμμα στη γνωστή ξύλινη γλώσσα. Το «πλήθος» θα μπορούσε να χωρέσει στο 1/4 της άδειας πλατείας και από εκεί να παρακολουθήσει τη συναυλία και να διαμαρτυρηθεί. Σκοπό όμως είχαν να διακόψουν την κυκλοφορία και να ταλαιπωρήσουν την πόλη, γιατί έτσι μόνο θα έκαναν αισθητή την παρουσία τους. Το κάτω ρεύμα του Συντάγματος, από Σταδίου προς Φιλελλήνων λειτουργούσε άψογα. Προφανώς οι διαδηλωτές δεν ήσαν αρκετοί για να αποκλείσουν και αυτό.
Η ώρα ήταν ήδη 10.30. Ενιωθα βαθιά θλίψη για το ΠΑΜΕ και κυρίως για το ΚΚΕ που κρύβεται πίσω του.
καθημερινή.
Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη / karkagiannisant@ath.forthnet.gr
Χθες το βράδυ, κατά τις 9.25 πήρα από το Νέο Φάληρο, όπου τα γραφεία της «Κ», ένα ταξί για να πάω στο σπίτι μου πολύ κοντά στο Σύνταγμα. Ημουνα κουρασμένος, έκανε και ζέστη και αδημονούσα να φτάσω σπίτι, όσο και όλοι οι εργαζόμενοι όταν τελειώνει η δουλειά μας. Ο ταξιτζής ήταν ευχάριστος και ευγενής άνθρωπος, όλα πήγαιναν καλά ώς τον Αγιο Σώστη δεν ξέραμε ακόμη τις μας περιμένει. Εκεί, στον Αγιο Σώστη άρχισαν τα πρώτα «μποτιλιαρίσματα», αλλά υποθέσαμε ότι είναι κάτι συνηθισμένο. Λίγο πιο πάνω, προς το Πάντειο Πανεπιστήμιο μια ηλεκτρονική πινακίδα μάς πληροφορούσε ότι η διέλευση από το Σύνταγμα είναι δύσκολη. Δεν έλεγε αδύνατη και επιπλέον αυτές οι πινακίδες είναι τόσο αναξιόπιστες. Βλέπαμε και το αντίθετο ρεύμα που λειτουργούσε άψογα και με ταχύτητες αρκετά μεγαλύτερες από το συνηθισμένο.
Καμιά ένδειξη ότι έχουμε «μείζον πρόβλημα», που πράγματι είχαμε, αλλά κανείς δεν μπορούσε να το καταλάβει. Πιστεύαμε όλοι ότι η διέλευση ήταν απλώς «δύσκολη». Αν σε αυτό το ύψος είχαμε υποπτευθεί ή κάποιος της Τροχαίας μας πληροφορούσε κάτι περισσότερο από «δύσκολη» θα παίρναμε δεξιά την Καλλιρρόης και έστω... μέσω Κοζάνης θα προσπαθούσαμε να φτάσουμε κοντά στο Σύνταγμα ή πολύ καλύτερα, σε κάποιον σταθμό για να πάρουμε το μετρό. Αφελώς και καλόπιστοι συνεχίζαμε την άνοδο της Συγγρού.
Για να μην τα πολυλογώ, πληροφορηθήκαμε ότι η διέλευση από το Σύνταγμα είναι παντελώς αδύνατη όταν φτάσαμε στους Στύλους του Ολυμπίου Διός, όπου κουστωδία της Τροχαίας, με αυτοκίνητα και μοτοσικλέτες είχαν αποκλείσει την άνοδο προς το Ζάππειο και το Σύνταγμα και εξέτρεπαν την κυκλοφορία προς την Καλλιρρόης, πράγμα που θα μπορούσαν να είχαν κάνει και χαμηλότερα στη Συγγρού ή και πολύ χαμηλότερα. Το παράδοξο είναι ότι το ρεύμα της καθόδου λειτουργούσε άψογα!
Κουρασμένος και κάθιδρος, με σακάκι και γραβάτα, αναγκάστηκα να χαιρετήσω τον καλό ταξιτζή και να πάρω τον ανήφορο πεζός. Είχα πια την περιέργεια να δω τι ακριβώς συμβαίνει στο Σύνταγμα. Το ίδιο έκαναν και πολλοί άλλοι επιβάτες (αλλά φευ, πολύ νεότεροί μου). Στον δρόμο έμαθα ότι στο Σύνταγμα το ΠΑΜΕ είχε ταυτόχρονα συγκέντρωση και συναυλία, σαν διαμαρτυρία «λαϊκή» για τις πυρκαγιές που καταστρέφουν τη χώρα, με λάβαρα, πανό και συνθήματα. Ας πούμε... «κάτω οι πυρκαγιές» όπως «κάτω η παγκοσμιοποίηση»!
Στο Σύνταγμα και ακριβώς στα φανάρια της Μεγάλης Βρεταννίας όχι περισσότερο από 200-300 διαδηλωτές σε διάταξη αραιής φάλαγγας, απέκλεισαν την κυκλοφορία. Ανόρεχτα το «πλήθος» φώναζε κάθε τόσο διάφορα συνθήματα, άγνωστοι σε μένα καλλιτέχνες «εξέπεμπαν» το μουσικό πρόγραμμα με τραγούδια του ’60 και ρήτορες διέκοπταν κάθε τόσο το πρόγραμμα στη γνωστή ξύλινη γλώσσα. Το «πλήθος» θα μπορούσε να χωρέσει στο 1/4 της άδειας πλατείας και από εκεί να παρακολουθήσει τη συναυλία και να διαμαρτυρηθεί. Σκοπό όμως είχαν να διακόψουν την κυκλοφορία και να ταλαιπωρήσουν την πόλη, γιατί έτσι μόνο θα έκαναν αισθητή την παρουσία τους. Το κάτω ρεύμα του Συντάγματος, από Σταδίου προς Φιλελλήνων λειτουργούσε άψογα. Προφανώς οι διαδηλωτές δεν ήσαν αρκετοί για να αποκλείσουν και αυτό.
Η ώρα ήταν ήδη 10.30. Ενιωθα βαθιά θλίψη για το ΠΑΜΕ και κυρίως για το ΚΚΕ που κρύβεται πίσω του.
Comments