Ολα μπορούν να γίνουν, αρκεί...
καθημερινή.
Του Αλεξη Παπαχελα
Χρόνια τώρα με απασχολεί ένα κρίσιμο ερώτημα: αν ο πολιτικός ηγέτης «φτιάχνει» την εποχή του ή αν η «εποχή» καθορίζει τον πολιτικό. Εχω ακούσει πάρα πολλές φορές σύγχρονους ηγέτες να ισχυρίζονται πως «αυτά δεν γίνονται στην εποχή μας. Αλλη η εποχή του παλαιού Καραμανλή ή του Ανδρέα». Είναι μια εύκολη δικαιολογία.
Μήπως έτσι βρίσκουν καταφύγιο στο πολιτικά εύκολο και ανέξοδο, αν και γνωρίζουν καλά μέσα τους πως θα βρεθούν σε δύσκολη θέση όταν η Ιστορία με τον σκληρό τρόπο που την χαρακτηρίζει σταθεί απέναντι στην υστεροφημία τους; Η Ιστορία δεν ξεγελιέται. Στέκεται απέναντί σου και σε ρωτάει με τρόπο αμείλικτο: «Tι έκανες κύριε όσα χρόνια είχες την εξουσία; Ποιoς θα σε θυμάται και γιατί σε 30 χρόνια; Πήρες ένα κόμμα ή ένα κράτος, το άλλαξες και πώς;».
Φίλοι πολιτικοί μού λένε πως είμαι άδικος, πως δεν καταλαβαίνω πόσο εύκολα τα σχέδια και τα οράματα βυθίζονται σε ένα πολτό από ανθρώπινες αδυναμίες, μικροσυμβιβασμούς και αδράνειες. Το καταλαβαίνω, νιώθω τη γοητεία της απλής διαχείρισης ακόμη και στη διεύθυνση μιας εφημερίδας.
Την ίδια όμως στιγμή έχω πάντα στο μυαλό ένα δεκάλογο ιδιοτήτων, που αν τις έχεις μπορείς να «γράψεις ιστορία», αν όχι απλά την διεκπεραιώνεις από το σημείο Α στο –όχι και πολύ μακρινό– σημείο Β. Ποιες είναι αυτές;
1. Να το «λέει η ψυχή σου», να έχεις μέσα σου τη φλόγα να αλλάξεις κάτι.
2. Να διαλέγεις συνεργάτες από την «πιάτσα», που μπορεί να είναι και καλύτεροι από εσένα, αλλά σε πιέζουν να κάνεις πράγματα.
3. Να έχεις μια έμφυτη διανοητική περιέργεια για τα πάντα, από το περιβάλλον έως την άμυνα.
4. Να είσαι κοσμοπολίτης και άνετος στην επαφή σου με τους έξω.
5. Να βελτιώνεσαι σαν άνθρωπος, με διάβασμα, με συζητήσεις με γκουρού κάθε τομέα, όπως έκανε τόσο πετυχημένα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
6. Να μπορείς με πέντε φράσεις να εξηγήσεις πού θες να πας τη χώρα.
7. Να διοικείς με το καρότο και το μαστίγιο, αλλά να ξέρεις κάθε ώρα πού βρίσκεται το κράτος «σου» από την ΕΥΠ ώς τον ΟΠΑΠ.
8. Να είσαι έντιμος, αλλά και αρκετά «καπάτσος» για να μυρίζεσαι τη «λαδιά».
9. Να έχεις στόχους, στόχους, στόχους, στόχους, στόχους και πάλι στόχους, από τους οποίους να μη σε ξεκουνάει κανείς και τίποτα.
10. Να σε νοιάζει το τι θα αφήσεις πίσω σου και το πώς θα ζυγισθείς στην μπαλάντζα της Ιστορίας, που, αδίκως ή όχι, θα σε βάλει στην ίδια ζυγαριά με ένα Τρικούπη ή ένα Βενιζέλο.
Ζητάω πολλά; Ενδεχομένως, αλλά το κάνω γιατί έχω θυμώσει. Με το πού βρίσκεται η χώρα, αλλά και με δύο νέους ανθρώπους που ξέρω ότι μπορούν να «γράψουν Ιστορία», αλλά προτιμούν να μας πείθουν ότι «αυτά δεν γίνονται στην εποχή μας».
καθημερινή.
Του Αλεξη Παπαχελα
Χρόνια τώρα με απασχολεί ένα κρίσιμο ερώτημα: αν ο πολιτικός ηγέτης «φτιάχνει» την εποχή του ή αν η «εποχή» καθορίζει τον πολιτικό. Εχω ακούσει πάρα πολλές φορές σύγχρονους ηγέτες να ισχυρίζονται πως «αυτά δεν γίνονται στην εποχή μας. Αλλη η εποχή του παλαιού Καραμανλή ή του Ανδρέα». Είναι μια εύκολη δικαιολογία.
Μήπως έτσι βρίσκουν καταφύγιο στο πολιτικά εύκολο και ανέξοδο, αν και γνωρίζουν καλά μέσα τους πως θα βρεθούν σε δύσκολη θέση όταν η Ιστορία με τον σκληρό τρόπο που την χαρακτηρίζει σταθεί απέναντι στην υστεροφημία τους; Η Ιστορία δεν ξεγελιέται. Στέκεται απέναντί σου και σε ρωτάει με τρόπο αμείλικτο: «Tι έκανες κύριε όσα χρόνια είχες την εξουσία; Ποιoς θα σε θυμάται και γιατί σε 30 χρόνια; Πήρες ένα κόμμα ή ένα κράτος, το άλλαξες και πώς;».
Φίλοι πολιτικοί μού λένε πως είμαι άδικος, πως δεν καταλαβαίνω πόσο εύκολα τα σχέδια και τα οράματα βυθίζονται σε ένα πολτό από ανθρώπινες αδυναμίες, μικροσυμβιβασμούς και αδράνειες. Το καταλαβαίνω, νιώθω τη γοητεία της απλής διαχείρισης ακόμη και στη διεύθυνση μιας εφημερίδας.
Την ίδια όμως στιγμή έχω πάντα στο μυαλό ένα δεκάλογο ιδιοτήτων, που αν τις έχεις μπορείς να «γράψεις ιστορία», αν όχι απλά την διεκπεραιώνεις από το σημείο Α στο –όχι και πολύ μακρινό– σημείο Β. Ποιες είναι αυτές;
1. Να το «λέει η ψυχή σου», να έχεις μέσα σου τη φλόγα να αλλάξεις κάτι.
2. Να διαλέγεις συνεργάτες από την «πιάτσα», που μπορεί να είναι και καλύτεροι από εσένα, αλλά σε πιέζουν να κάνεις πράγματα.
3. Να έχεις μια έμφυτη διανοητική περιέργεια για τα πάντα, από το περιβάλλον έως την άμυνα.
4. Να είσαι κοσμοπολίτης και άνετος στην επαφή σου με τους έξω.
5. Να βελτιώνεσαι σαν άνθρωπος, με διάβασμα, με συζητήσεις με γκουρού κάθε τομέα, όπως έκανε τόσο πετυχημένα ο Κωνσταντίνος Καραμανλής.
6. Να μπορείς με πέντε φράσεις να εξηγήσεις πού θες να πας τη χώρα.
7. Να διοικείς με το καρότο και το μαστίγιο, αλλά να ξέρεις κάθε ώρα πού βρίσκεται το κράτος «σου» από την ΕΥΠ ώς τον ΟΠΑΠ.
8. Να είσαι έντιμος, αλλά και αρκετά «καπάτσος» για να μυρίζεσαι τη «λαδιά».
9. Να έχεις στόχους, στόχους, στόχους, στόχους, στόχους και πάλι στόχους, από τους οποίους να μη σε ξεκουνάει κανείς και τίποτα.
10. Να σε νοιάζει το τι θα αφήσεις πίσω σου και το πώς θα ζυγισθείς στην μπαλάντζα της Ιστορίας, που, αδίκως ή όχι, θα σε βάλει στην ίδια ζυγαριά με ένα Τρικούπη ή ένα Βενιζέλο.
Ζητάω πολλά; Ενδεχομένως, αλλά το κάνω γιατί έχω θυμώσει. Με το πού βρίσκεται η χώρα, αλλά και με δύο νέους ανθρώπους που ξέρω ότι μπορούν να «γράψουν Ιστορία», αλλά προτιμούν να μας πείθουν ότι «αυτά δεν γίνονται στην εποχή μας».
Comments