Το νέο μας blog είναι http://havdata.blogspot.com/ ****** [επιλογές από την ειδησεογραφία του διαδικτύου, σχόλια, νέα τοπικού ενδιαφέροντος, ¨κι¨ ό,τι άλλο τύχει]. [A selection of news, comments, and topics of interest]. [ Ελα να ζήσεις την ζωή σου έξω κάμποσες δεκαετίες νεοέλληνα για να καταλάβεις την προνομιακή της Ελλάδας ύπαρξη, στον χώρο στον χρόνο στο κλίμα στη θάλασσα στο αρχιπέλαγος και στην ζωή]. λορνιόν

Friday, October 31, 2008

TESTING CLASSICAL ENIGMAS



As geoscience edges closer to answering the riddle of “Strabo’s Channel” it may also solve one of the greatest mysteries in western literature, writes John Underhill*.


Geoscientist 18.9 September 2008


Editor's note: The web version of this feature does not contain all the figures present in the print version. This is for a combination of space and technical reasons. Omitted figures are indicated in the text and captions. Captions are viewed by rolling your cursor over the figure. This system does not allow lengthy captions, so some have been abbreviated. For full captions please refer to the print version. NB: this captioning function does not work if you are using Mozilla Firefox as your web browser. For full functionality please switch to Internet Explorer. Ted Nield
Figure 1: Islands of W. Greece. The disposition of modern Ithaki and its nearby islands and the Paliki peninsula (W. Kefalonia). Distances A and B, quoted by Strabo in stades, are converted to kilometres and compared with today’s measurements.
Figure 2: Aerial photograph of the Thinia isthmus on Kefalonia. The surface of the central area of the isthmus consists mainly of loose rockfall and landslide debris. Photograph by Robert Bittlestone. The location of Homer’s enigmatic isle of Ithaca has puzzled scholars for over 2500 years. True, an Ionian island called Ithaki exists today off the western coast of Greece (Figure 1). But with a vertiginous coastline and high topography, facing east and standing nearest to the mainland of a group of three islands, it directly contradicts a key passage from the Odyssey describing Odysseus’ homeland as furthest out to sea of a group of four islands, low-lying and “facing the dusk” (i.e. west)1.

In 2003 Robert Bittlestone proposed a solution to this conundrum by suggesting that at the time of the Trojan War 3200 years ago, the low-lying western peninsula of Kefalonia (Paliki) had been an island. This idea demanded that a land bridge linking Paliki to the rest of Kefalonia had arisen since that time – posing a considerable geological challenge. Previous accounts of the project in which I and Cambridge University classicist James Diggle have been engaged were published in the book Odysseus Unbound2 and in Geoscientist 3,4,5. The present article provides an update on progress since March 2007, when geoscience company Fugro agreed to sponsor the geological investigation using the latest land-based, marine and airborne technologies.
Figure 3: Geological surface survey of Thinia isthmus. The original two-dimensional survey diagram has been rendered by a digital elevation model (DEM).

Strabo’s Channel


In his 17-volume Geography, composed some time in the first two decades of the Christian era, the Greek writer Strabo described the known world, employing an astute combination of personal observation and other travellers’ reports. Describing Kefalonia he wrote:

Cephallenia lies opposite Acarnania, at a distance of about fifty stadia from Leucatas (some say forty), and about one hundred and eighty from Chelonatas. It has a perimeter of about three hundred stadia, is long, extending towards Eurus [east or south-east], and is mountainous. The largest mountain upon it is Aenus, whereon is the temple of Zeus Aenesius; and where the island is narrowest it forms an isthmus so low-lying that it is often submerged from sea to sea. Both Paleis and Crannii are on the gulf near the narrows6.

This 2000 year-old description contains some surprisingly precise and accurate measurements (Figure 1) 7 . These inspire confidence in the veracity of Strabo’s reference to a low-lying narrow isthmus near Paleis and Crannii that is often (but by implication, not always) covered by the sea from end to end. The location of these two settlements is not in doubt since they are still visible today. Strabo therefore provides independent reference to a marine channel in just the right place to make an island of the Paliki peninsula – a place now occupied by the isthmus of Thinia.
Figure 4: Satellite image of the Thinia isthmus, Kefalonia. Copyright: Google Earth/Digital Globe
So the notion of a buried marine channel that existed in the 13th Century BC is supported by a separate and much later historical reference, and is clearly testable using modern geoscientific methods. Over the past three years, field geology, geophysical techniques and geomorphic methods have therefore been deployed to test the theory.

Geological setting


The Thinia valley is approximately 6km long, up to 2km wide and rises to around 180m in its central saddle area (Figure 2). It is bounded on either side by steep hill ranges, rising to almost 1km on its eastern flank. Geological field studies show that Thinia may be separated into two distinct parts. The western area consists of a largely stratigraphically conformable but tilted, gently folded and locally thrusted (para-autochthonous) succession of Cretaceous and Paleogene limestones, unconformably overlain by Miocene marls and clastic sediments dipping gently eastward. In the eastern area, Cretaceous and Paleogene limestones dip very steeply westward (Figure 3)8. The boundary between the two provinces is the Aenos Thrust, which has emplaced the westerly-dipping Cretaceous-Paleogene limestones of the east onto the easterly-dipping Miocene sediments of the west (though its trace is largely obscured by rockfall debris).

The steep (45° - >60°) westerly dips seen on the east side of the valley are the result of their forming the western limb of a major hanging-wall anticline as a natural consequence of thrust emplacement. The eastern hillslopes along the Thinia valley are highly unstable and catastrophic collapse as a result of bedding-plane failure is common, with many of the steeply-dipping bedding planes showing evidence (e.g. slickensides) of down-dip (flexural) slip.

If Strabo’s account is accurate then as recently as 2200 years ago this isthmus, in places now 180m above sea level, was “often submerged from sea to sea”. The key questions are therefore:
  • What geological mechanism could have caused the infill?
  • What did Strabo mean by “often”?
Figure 5a: Mass wastage at Myrtos Bay. (Location: see Figure 4.). Photograph by John Underhill.

Tectonic instability


On a regional scale Kefalonia lies at the NW extremity of the Hellenic Subduction Zone, along which collision between Eurasia and Africa is taking place. Kefalonia is the most seismically active part of western Greece and is experiencing outer-arc uplift. Plio-Pleistocene sediments exhibit significant neotectonic deformation9.

The island is being thrust up by major earthquakes (M >7.0) occurring on average once every 50 years. On 12 August 1953 a magnitude 7.2 event uplifted much of the island by about 60cm, and there is growing evidence (from marine notches and raised beaches) of tectonic uplift of up to six metres having taken place (relative to sea level) over the last few thousand years. Although co-seismic upthrust is significant, the fact that the valley’s central saddle stands so high (Figure 2) clearly rules it out as a primary factor – but there are other factors at play.

Figure 5b: Deposits of mass wastage due to cliff failure, NE of Agia Kiriaki bay. (Location shown in Figure 4.). Photograph by Robert Bittlestone.

Slope failure


Triggered by powerful earthquakes, Thinia valley’s unstable eastern slopes often generate rock avalanches today and there is clear field evidence for major rockfalls and landslides in this area. Widespread boulder-strewn slopes are common, many involving high-volume mass wastage in which large sections of the mountainside have detached from underlying strata during the late Holocene.

Figure 4 is a satellite image of the isthmus in which the blue lines indicate unstable hillslope edges. Yellow and green lines show the most likely eastern and western boundaries for any buried channel, based on serial cross-sections, slope geometry and an extensive surface survey. The location of the narrow southern end of this potential channel route is closely constrained by the adjacent limestone strata, but the surface geology of the much wider northern segment at present suggests several possible channel routes for geoscientific evaluation.

Several spectacular examples of collapse characterise the coastline to the north of Thinia (Figures 5a & b). The photograph in 5a shows a large, unstable detached (olistolith) block on the eastern cliff of Myrtos Bay. The car highlighted for scale gives some idea of the mass involved. Figure 5b shows how contemporary cliff failure has narrowly avoided destroying the coast road. Much of the debris from this fall has already been washed out to sea here because the base of the cliff is unconfined.

The landscape on the eastern side of the Thinia valley consists mainly of loose, pulverised debris that has descended catastrophically from the mountains above. A major, isolated westerly-derived rockfall deposit also sits at the northerly end of the isthmus beneath the village of Zola. In several instances, extensive rockfall and landslide deposits have cut off roads and carried away houses (Figures 7 & 13).

Figure 6a shows the scale of the eastern mountain range above Nifi village. As well as the effects of high-altitude co-seismic hillslope failure, this village also suffers from local landslides which can take place without help from earthquakes in wet conditions. The last such event occurred in November 2007 and destroyed several houses (Figure 6b & c). Further to the south of the island, the August 1953 earthquake triggered several major cliff collapses3.
Figure 6a: Gravitational potential for mass wastage at Nifi (Thinia valley). Photograph by Robert Bittlestone.

Geoscientific tests


Earlier land-based research work had focused upon geological mapping. The results highlighted the importance of rockfall debris strewn across large parts of the valley, particularly below its eastern slopes (from which most of the material evidently derived - Figure 3). However, it soon became clear that the existence of a buried marine channel could not be determined purely from surface geology, although field mapping alone has been relied upon in previous studies11,12,13. The only way of determining whether the Thinia rockfalls had infilled a former marine channel was to produce a 3-D view of the subsurface along the entire length of the Thinia valley. This demanded the drilling of a preliminary borehole and the use of geophysical methods and sampling to calibrate the subsurface data.

Figure 7 shows the location of a test drilling (October 2006)4. Although the borehole site was bordered on east and west by bedrock limestone, the surface material there consists of loose rockfall running north-south. The location sat 107m asl. and a 122m borehole was drilled (i.e. to 15m below today’s sea level) without encountering any solid limestone.
Figure 6b: Catastrophic landslide at Nifi (Thinia valley), November 2007. Photograph by John Underhill. Significantly, the marine microfossil Emiliania huxleyi was found admixed with older, loose rockfall sediments within the top 40m of the drill hole. This single-celled phytoplankton (coccolithophore) could not have reached this location earlier than about 6000 years ago, when rising global sea levels penetrated the shallow Gulf of Livadi for the first time. So how did this recent microfossil become embedded within loose rockfall material 40m below today’s surface?

One explanation could involve the chaotic intermingling of a high-volume rockfall with the waters of a confined marine channel. Alternatively it could be that the wind-blown products of a marine bloom had already been deposited on the pre-rockfall surface and were subsequently incorporated into loose sediments during a rockfall. Whichever the explanation for its presence, it is clear that rockfalls have indeed buried a substantial ancient relief with sediments that must date from the late Holocene.

After drilling, gamma ray and resistivity were measured through well logging. These were compared to cutting samples and to onsite geomorphology. That integration enabled the relationship between the drill site and geology to be assessed accurately and a cross-section to be constructed showing the underlying strata at this location (Fig.8). The borehole drilled through 40m of rockfall material before encountering a Miocene marl boundary on the east of the diagnosed channel sidewall.
Figure 6c: Newspaper report: “Nifi’s Night of Horror: sudden catastrophe drowns 4 houses in mud” In February 2007 the geotechnical, survey and geoscientific service company Fugro became the project’s principal sponsor, which includes a Natural Environment Research Council (NERC)/CASE-sponsored PhD studentship based in the School of Geosciences at The University of Edinburgh. The collaboration has brought in substantial land, sea and airborne resources. A successful field campaign during in the second half of 2007 has now generated much new, high-quality data.

Field teams from Fugro and Edinburgh University have conducted resistivity, seismic refraction and gravity surveys in key areas. The integration of these geophysical techniques has afforded excellent resolution of the buried bathymetric profile of an ancient lake bed, termed Lake Katochori, lying to the west of the proposed channel route (Figure 9). As a result it has become clear precisely where to drill shallow boreholes in order to obtain a core from which radiocarbon dating of the oldest sediment (i.e. from the deepest part) of the former lake can take place. If most of these sediments prove to be younger than c. 2200 years old, then this will support Strabo’s observations. If they are older, the hypothesis will have to be reconsidered.

Other gravity lines located across the eastern side of the valley have yielded some intriguing negative Bouguer anomalies. Although these seem consistent with the presence of a buried channel, there are currently insufficient data to make a rigorous assessment. In addition to a follow-up gravity survey planned for the eastern area and a shallow drilling programme in Lake Katochori and infilled coastal plain areas, the next land-based stage may involve acquiring seismic reflection data along and across the possible route of the buried marine channel. Subject to results, the intention would be to drill additional deep boreholes in the saddle of the valley, where the proposal is most severely challenged – namely at the narrowest boundaries and highest elevations. Radiocarbon dating of core samples from these locations is expected to provide a definitive assessment of the composition and age of the valley fill, down to sea level and below.
Figure 7: Diagnosed southern exit of Strabo’s Channel. Yellow, green lines - see Fig. 4. Red arrow - borehole drilled October 2006 at the southern limit of interruption (by rockfall and landslides) of a track that re-emerges 800m to the north. Fugro Airborne Surveys of Canada have performed an aerial electromagnetic survey of the Thinia valley using a multi-frequency transmitter/receiver attached via a cable to a helicopter and flown at low altitude over Thinia and northern Paliki (Figure 11 - omitted for space reasons. See print version), producing detailed maps of resistivity and magnetic susceptibility. Figure 12 maps near-surface ground resistivity measurements from this survey (which achieves a subsurface penetration of c.90m). Blue and dark green colours (resistive) correspond to limestone bedrock. Light green and yellow represent marl, conglomerate and loose rockfall. Orange and red represent conductive sea water or saline-saturated sediments. Uncoloured areas are villages that were not overflown. From this it is clear that the Thinia valley consists mainly of low resistivity material (i.e. marl, conglomerate and rockfall debris) down to at least 90 metres. However, because much of the central section of the valley stands higher than 90m asl, this is supportive rather than conclusive evidence as far as the theory is concerned.
Figure 8: Test Borehole. The upper image shows the borehole location relative to Figure 7 (print version only); the lower diagram indicates the underlying geology. Fugro has also used its FLIMAP laser tele-altimetry technique to highlight areas where slope failure has occurred - especially where this is not always obvious from ground survey alone. FLIMAP provides helicopter-based photographic mapping and laser terrain elevation measurement, and as a result the project has access to an unprecedented array of digital maps, elevation models and photographic imagery of the terrain, to an accuracy of a few centimetres. This supports field observations that catastrophic (probably co-seismic) failure of the western slopes has destroyed the walls of human settlements. Remnants of former habitation (including houses with tiled roofs) occur within landslides located downslope (Figure 13). Such dramatic evidence of hillslope collapse may enable us to assess not only the volume of mass wastage triggered, but also its approximate date, using cosmogenic isotope dating techniques.
Figures 9 b&c (9a - a photo - omitted in web version) 9b, top: W-E striking resistivity line. 9c: Seismic refraction line at Lake Katochori.
We hope that Fugro NPA Limited’s field-based laser scanning (LIDAR) site surveys and satellite-borne Interferometric Synthetic Aperture Radar (INSAR) methods can be deployed as part of the project to quantify these slope movements, which could potentially also provide input for early warning of slope instability.
Figure 9d - the resulting resistivity map defining the sedimentary fill at Lake Katochori. Fugro’s Italian-based marine subsidiary Oceansismica has conducted a detailed survey of the coastal waters both south and north of the Thinia isthmus, using state-of-the-art high-resolution marine seismic reflection and side-scan sonar (Figure 14 - ommitted, technical reasons. See print version). This has generated a large quantity of marine data, currently undergoing interpretation. It has thus become possible for the first time to investigate not only the buried Holocene sediments, but also their basal unconformity and the Hellenide (Alpine) structures affecting the bedrock (Figure 15).
High resolution analysis of the buried, sub-Holocene erosional surface (Figure 16b) has confirmed that the area of deepest marine bedrock is indeed aligned with the diagnosed southern exit of “Strabo’s Channel” (Figure 16a). The fidelity of the new data highlights the submarine structure and also the alignment between terrestrial and marine aspects of the supposed southern exit of the channel. Figure 16b shows how this coincides with the deepest area of the seabed - not only in the N-S direction at the channel mouth, but also with the diagonal submarine reef structures on either side (shown in red).

In other words, not only is there a U-shaped embayment in the submarine bedrock precisely at the channel’s supposed southern exit, but the diagonal direction of the bedrock reefs on each side also aligns exactly with the erosional fluvial outflow from the Thinia valley (dating from a time of lower global sea-level, when marine waters had not yet entered the bay).
Figure 10c: Gravity survey results (lmap) at Lake Katochori (for location see Figure 4).
Figure 12 Results of the resistivity survey of Thinia Isthmus and N. Paliki, based on a blend of all 5 frequencies with a penetration depth of 90m. Backgnd. image Copyright Google Earth/Digital Globe
Figure 12: Results of the helicopter-borne resistivity deployed over the Thinia isthmus and northern Paliki, based on a blend of all five frequencies acquired and providing a penetration depth of up to 90m below the surface. Permission Google Earth.

Conclusions


It is not yet possible to state categorically that Strabo’s description of the Thinia isthmus is confirmed by geoscience. However, the results to date show that his account remains feasible. The airborne electromagnetic survey, together with the precise alignment of the marine bedrock at the channel’s diagnosed southern exit, are thought-provoking and clearly deserve further investigation.

The massive scale of slope failure, rockfalls and landslides in the Thinia valley provides a plausible explanation of why Strabo described this channel as ‘often’ rather than ‘always’ submerged from sea to sea, since any channel at this location would have been periodically interrupted by debris - both by rockfalls and by the erosion of the soft Miocene marl on its western side.

The hypothesis would be refuted, however, if a buried land bridge of limestone bedrock were encountered above sea level in a future critical borehole. The research priorities now are therefore to core and date samples from sediments in the ancient Lake Katochori, which onlaps onto rockfall debris; to conduct more comprehensive gravity and seismic reflection surveys of the diagnosed channel route, and (subject to these results) to drill one or more deep boreholes to below sea level from which core samples can be extracted and dated.
Figure 13: Closeup shows part of a building constructed on a limestone block transported downslope as rockfall. Photograph by John Underhill.

Acknowledgements


I would like to express my thanks to all those who have made the current research possible and who are facilitating the next steps: IGME (Institute of Geology and Mineral Exploration), Athens; Ministry of Foreign Affairs, Athens; Ministry of Culture, Athens and Kefalonia; Fugro NV, Netherlands; NERC (Natural Environment Research Council), London; Dimarcheion of Paliki, Kefalonia; Dimarcheion of Argostoli, Kefalonia; colleagues at the Bulgarian Academy of Sciences; colleagues at the University of Edinburgh; and my collaborators at Odysseus Unbound, Robert Bittlestone and James Diggle. Kirsten Hunter, Greg Hodges and David Kilcoyne are acknowledged for their help in constructing Figures 9, 10 & 12.

Forthcoming lecture & further information


John Underhill will present the latest results of this research at the Geological Society, Burlington House on 2 October 2008 as part of the Shell London Lecture Series. Details of this event and other news about the Odysseus Unbound project are provided at www.odysseus-unbound.org
Figure 15: Seismic reflection line, Livadi Bay. Note buried, base-Holocene unconformity and previously undocumented, highly deformed (folded, thrust and erosionally truncated) Neogene strata beneath. Location - Fig 16a.

References


  1. Homer, Odyssey 9.19-26, interpreted by James Diggle at www.odysseus-unbound.org/discovery.html
  2. Bittlestone, R., Diggle J., Underhill J.R. 2005. Odysseus Unbound: The Search for Homer’s Ithaca. Cambridge University Press.
  3. Underhill, J. R. 2006. Quest for Ithaca. Geoscientist, 16 (9). pp. 4-29. ISSN 0961-5628.
  4. Nield, T. 2007. Ithaca theory gains support. Geoscientist, 17 (2). pp. 8-10. ISSN 0961-5628.
  5. Nield, T. 2007. Fair wind for Odysseus. Geoscientist, 17 (4). p. 11. ISSN 0961-5628.
  6. Jones, H. L. 1917–32. Strabo: Geography. Loeb Classical Library (Harvard University Press), Cambridge, Mass. 10.2.15.
  7. Bittlestone et al. op.cit. pp. 51-52.
  8. This account of Thinia is a brief summary drawn from my description in Geoscientist 16 (9) above.
  9. Underhill, J. R. 1989. Late Cenozoic Deformation of the Hellenide Foreland, Western Greece. Geological Society of America Bulletin 101, 613–34.
  10. Hewitt K., Clague J., Orwin J. 2008. Legacies of catastrophic rock slope failures in mountain landscapes. Earth-Science Reviews 87 p. 33.
  11. Riemann, O. 1879. Recherches archéologiques sur les Iles Ioniennes: ii Céphalonie. Thorin, Paris. p. 9: “This last suggestion seems quite extraordinary: there is not a single place on the island where this could be true: the isthmus that Strabo apparently describes would be that of Agia Kiriaki which joins the peninsula of Paliki to the main bulk of the island; but this isthmus is more than 500 feet above sea level” (translated from French and quoted in Bittlestone et al. op.cit. p. 380).
  12. le Noan, G. 2001. A la recherche d’Ithaque. Editions Tremen, Quincy-sous-Sénart. In chapter 10 the author provides an opinion from geologist D. Sorel that “Strabo’s description of a partially submerged isthmus appears impossible wherever on Paliki one attempts to locate it” (translated from French and quoted in Bittlestone et al. op.cit. p. 382).
  13. Maroukian H., Gaki-Papanastassiou K., Papanastassiou D., Karymbalis E. 2006. The Geomorphological-Palaeogeographical evolution of N.W. Kefalonia with special reference to the area between the Gulf of Argostoli and the Harbour of Hagia Kyriake in the Upper Holocene Period. Faculty of Geology, University of Athens, unpublished paper (in Greek) for the Association of Ithakans Worldwide.

* Grant Institute of Earth Science, School of Geosciences, University of Edinburgh, The King’s Buildings, West Mains Road, Edinburgh, EH9 3JW, UK (jru@staffmail.ed.ac.uk).
Figures 16a, b: Maps depicting the depth to the Base Holocene in the Gulf of Livadi. These show the consistency of outcome between (a) the previous regional survey and (b) Fugro Oceansismica's recent high-resolution survey. Red line - fig 15

Video & Audio Listen/Watch a VOA Program »

VIDEO OF THE DAY

SpaceShipTwo
Watch Now
Συγχαρητήρια Ομπάμα για την 28η Οκτωβρίου


31-10-2008


Senator Obama as seen in TV campaign ad, 29 oct 2008

Συγχαρητήρια επιστολή προς την Ελληνο-Αμερικανική κοινότητα έστειλε ο προεδρικός υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος, Μπαράκ Ομπάμα, επ’ ευκαιρία της εορτής της «Ημέρας του ΟΧΙ» και της επετείου της 28ης Οκτωβρίου, τονίζοντας «την ηρωική συνεισφορά του Ελληνικού λαού στον αγώνα κατά του φασισμού στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο».

«Με συνδέει στενή φιλία με την Ελληνο-Αμερικανική κοινότητα», αναφέρει στην επιστολή του ο Γερουσιαστής Ομπάμα, «και το ίδιο αισθάνεται και ο εταίρος μου υποψήφιος για την αντιπροεδρία, Τζο Μπάιντεν. Το Σικάγο έχει μεγάλη και ζωντανή Ελληνική κοινότητα και έχω συνεργαστεί μαζί της στενά και πάντα υποστήριζα την συμμετοχή της ευρύτερης Ελληνικής κοινότητας στην Αμερικανική πολιτική διαδικασία. Μαζί με τον Τζο», συνεχίζει ο κ. Ομπάμα, «σεβόμαστε την σοβαρή συνεισφορά των Ελληνο-Αμερικανών σε τόσους πολλούς τομείς της Αμερικανικής ζωής».

Ο προεδρικός υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος ολοκληρώνει την επιστολή του με την δέσμευση ότι «θα συνεχίσει να συνεργάζεται στενά με την ομογένεια για την αποκατάσταση μιας ισχυρής σχέσης συνεργασίας με την Ελλάδα και τους άλλους Ευρωπαίους εταίρους των ΗΠΑ».

voa

Επισκόπηση τύπου | 30.10.2008

«Αλλαγή εποχής, εάν εκλεγεί ο Ομπάμα»

Πέντε ημέρες πριν από τις αμερικανικές εκλογές και όλος ο ευρωπαϊκός τύπος ασχολείται με τον αμερικανικό προεκλογικό αγώνα. Αλλά και η κρίση εξακολουθεί όμως να είναι θέμα των σχολίων.

«Η πιθανότητα να εκλεγεί τις επόμενες ημέρες ένας μαύρος, ένας μιγάς, στο ανώτατο αξίωμα των ΗΠΑ, της υπερδύναμης του πλανήτη είναι ρεαλιστική» παρατηρεί η ιταλική εφημερίδα La Repubblica:

«Εάν συμβεί όντως κάτι τέτοιο, τότε θα υπάρξουν πολιτισμικές και πολιτικές συνέπειες και πέραν των συνόρων των ΗΠΑ.

Ο Ομπάμα ενσαρκώνει το θρησκευτικό πνεύμα και τον ζήλο των πρωτοπόρων που ίδρυσαν τις ΗΠΑ, ενώ ταυτόχρονα διαθέτει την ευαισθησία όσων ένιωσαν στο πετσί τους τον ρατσισμό.

Πρόκειται για μια νέα ποιότητα. Με τις εκλογές της ερχόμενης Τρίτης οι ΗΠΑ βρίσκονται προ μιας αλλαγής εποχής με παγκόσμια σημασία.»

Γουόλτ ΣτριτBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Γουόλτ Στριτ«Η φθορά είναι εμφανής στους Αμερικανούς Ρεπουμπλικανούς» σημειώνει η γερμανική Frankfurter Allgemeine Zeitung:

«Πόσο μάλλον που ο Μακ Κέιν χρησιμοποιεί ως βασικό επιχείρημα το γεγονός ότι εάν εκλεγεί και πρόεδρος από τους Δημοκρατικούς, με δεδομένη την υπεροχή τους στο κογκρέσο, τότε θα ασκήσουν ένα είδος σοσιαλιστικής ατζέντας.

Σε καιρούς όμως σαν τους σημερινούς, της υπερχρέωσης, του τεράστιου ελλείμματος στον προϋπολογισμό και της μερικής κρατικοποίησης των τραπεζών ακριβώς αυτό το επιχείρημα μάλλον δεν εμποδίζει τους ψηφοφόρους να επιλέξουν τον Ομπάμα.»

«Το επόμενο μέτωπο η οικονομική ανάπτυξη»Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:

«Ασφαλώς η χρηματοπιστωτική κρίση δεν πέρασε, αλλά το επόμενο μέτωπο είναι η οικονομική ανάπτυξη» σχολιάζει η ελβετική εφημερίδα Neue Zürcher Zeitung για την διεθνή οικονομική κατάσταση:

«Ήδη η πορεία της οικονομίας στις ΗΠΑ εμφανίζει τα πρώτα συμπτώματα αποδυνάμωσης, ενώ στην Ευρώπη τα μηνύματα λένε ότι η ύφεση είναι προ των πυλών.»

«Πρέπει να βγάλουμε τα αναγκαία συμπεράσματα από τις επιπτώσεις των αμοιβαίων κεφαλαίων υψηλού κινδύνου» υπογραμμίζει η βρετανική The Independent:

«Οι κυβερνήσεις στο Λονδίνο και την Ουάσιγκτον θορυβήθηκαν τόσο πολύ από την καταστροφική τους επίδραση που προσωρινά απαγόρευσαν να ποντάρουν στην πτώση των μετοχών. Υπάρχουν επίσης ειδικοί οικονομολόγοι που εκτιμούν πως πέρασαν οι καιροί των αμοιβαίων κεφαλαίων υψηλού κινδύνου.

Το πιο σημαντικό από όλα αυτά όμως είναι: δεν πρέπει να αδιαφορούμε.

Ένα ασταθές και ανεξέλεγκτο τραπεζικό σύστημα δεν επιτρέπεται ποτέ πια να θέσει σε κίνδυνο την παγκόσμια οικονομία.»Bildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:

«Η σύνοδος για την παγκόσμια οικονομία που θα γίνει στις 15 Νοεμβρίου πρέπει να λάβει ορισμένα πράγματα υπ’ όψιν της» σημειώνει η γερμανική εφημερίδα Süddeutsche Zeitung:

«Πρώτον πρέπει να αντιμετωπίσουν οι βιομηχανικές χώρες ισότιμα τις ραγδαία αναπτυσσόμενες και να τις προσδέσουν στα μέτρα διάσωσης της διεθνούς οικονομίας.

Και δεύτερον στο τραπέζι των διαβουλεύσεων θα καθίσει και η Κίνα.

Η Ασία είναι η μόνη περιοχή του κόσμου, που υφίσταται ακόμη τόση συσσώρευση κεφαλαίων.

Η Κίνα οφείλει επομένως, και για το δικό της συμφέρον, να επενδύσει αυτά τα κεφάλαια στο μέλλον της παγκόσμιας οικονομίας.»

Επιμέλεια: Βιβή Παπαναγιώτου

dw

Finance | 30.10.2008

Merkel, Brown Call for Global Reforms to Finance System

Chancellor Merkel and Prime Minister Brown said their nations will cooperate to keep the global financial crisis from spreading by working to reform international institutions and encouraging banks to restart lending.

Both leaders agreed to "strengthen" the Washington-based International Monetary Fund (IMF) with a new facility on which countries threatened by the global crisis -- especially the emerging economies -- could draw.

It was "vital" that further contagion of countries by the current global financial crisis be prevented, especially in eastern Europe, Brown said after the meeting Thursday, Oct. 30, in a reference to recent IMF aid packages for Hungary and Ukraine.

Additional resources for the IMF should be provided by countries with "considerable reserves," said Brown. Earlier this week, he said China and the oil-rich Gulf states should be called upon to provide extra money for the fund to alleviate the current global financial crisis.

Brown gives Merkel a kiss on the cheekBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: Brown and Merkel want to continue closely coordinating their policies

He and Merkel would work together to persuade other nations of the need for "comprehensive global action" to contain the crisis, as all major economies were facing the prospect of recession, Brown said.

"This is a global problem that requires a global solution," he said. "No country, no matter how big, can solve these problems on its own."

Merkel agreed, saying, "A global problem can only be solved through cooperation."

Protecting the real economy

Merkel stressed that it was important to learn from the current crisis and to limit its impact on the real economy.

"We will not be able to continue our economic success unless action is taken," the chancellor said. "Without a functioning world economy, we will not be able to safeguard jobs."

The euro symbol with a life preserver around itBildunterschrift: Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift: European aid isn't limited to the euro zone members

The leaders urged their countries' banks to step up lending, following the massive support packages agreed by major European governments earlier this month.

"This is not yet happening to the extent we had wished for," Merkel added.

Brown urged banks to keep lending to small businesses despite the global credit crunch.

He welcomed a commitment Thursday by the European Investment Bank to make 4 billion pounds (5 billion euros, $6.4 billion) available to provide financing to firms in Britain.

"We must continue to encourage banks to lend," Brown said. "Having recapitalized the banks we must ensure that the money is used to sustain credit lines on normal terms to solvent businesses."

The Brown-Merkel meeting was part of a series of bilateral encounters ahead of next week's European Union (EU) special summit on the financial crisis and a meeting of the Group of 20 in Washington on Nov 15.

DPA news agency (sms)

dw

Ρωμαϊκή εικόνα


The Economist

Η ογκώδης λίθινη κεφαλή του Ρωμαίου αυτοκράτορα είναι το πρώτο πράγμα που βλέπει ο επισκέπτης στην έκθεση του Βρετανικού Μουσείου «Αδριανός, Αυτοκρατορία και Σύγκρουση». Κατ’ ουσίαν, πρόκειται, καθώς γράφει ο «Εκόνομιστ» για μια περιήγηση «στη ζωή, τους έρωτες και την κληρονομιά του πιο αινιγματικού αυτοκράτορα της Ρώμης». Είναι γενειοφόρος με προσεχτικά, χτενισμένα μαλλιά και με αυτό το βαθύ διαγώνιο κόψιμο στους λοβούς των αυτιών, κριτήριο αδιαφιλονίκητο στην ταυτοποίηση των προτομών το Αδριανού.

Στρατιώτης και διπλωμάτης

Η έκθεση δε συνδέεται με κάποια επέτειο. Εάν υπάρχει κάποια σύγχρονη αναλογία αυτή δεν είναι παρά απόφαση του Αδριανού μόλις έγινε αυτοκράτορας το 117 μ. Χ. να αποσύρει τα ρωμαϊκά στρατεύματα από τη Μεσοποταμία (το σημερινό Ιράκ). Ο διευθυντής του Βρετανικού Μουσείου έχει δηλώσει ότι τούτη είναι η πρώτη μιας σειράς εκθέσεων, οι οποίες αποβλέπουν να καταδείξουν τον ρόλο μεγάλων ηγεμόνων στη διαμόρφωση του κόσμου.

Ο Αδριανός ήταν μια περίπλοκη, αντιφατική προσωπικότητα, που κυβέρνησε 21 χρόνια. Ηταν δικτατορικός, ενίοτε όμως θεωρούμενος ως «πρίγκιψ της ειρήνης», από τους Ευρωπαίους. Ο Αδριανός γνώριζε πολύ καλά την απήχηση της εικόνας του. Περισσότερο από κάθε άλλον αυτοκράτορα της Ρώμης πλην του Αυγούστου φρόντισε οι απεικονίσεις του να διασκορπιστούν σε όλη την Αυτοκρατορία. Μια επιλογή από τις καλύτερες τούτων παρουσιάζεται τώρα στην έκθεση, δάνεια προερχόμενα από 31 μουσεία σε ολόκληρο τον κόσμο. Ορισμένες από τις ωραίες μπρούντζινες προτομές τον παρουσιάζουν έτσι όπως ακριβώς ήταν γκριζομάλλης, σκληραγωγημένος, στρατιωτικός. Στα μαρμάρινα αγάλματα όμως, η μορφή του είναι του διπλωμάτη. Ντυμένος με τόγα, είναι ο Ελληνας ρήτορας. Με πλήρη ρωμαϊκή πανοπλία και με το ένα πόδι στον λαιμό ενός ηττημένου και ταπεινωμένου βαρβάρου, είναι ο φύλακας προστάτης του λαού του. Γυμνός και με γυμνασμένο σώμα, είναι ο θεός Αρης.

Ο Αδριανός προερχόταν από μια εύπορη και κινητική ισπανική ελίτ γαιοκτημόνων, που πλούτισε από το εμπόριο του ελαιόλαδου. Στη Ρώμη ήταν επαρχιώτης και τον κορόιδευαν για την ακαλλιέργητη προφορά του. Ηταν αρκετά ευφυής ώστε να καταλαβαίνει τα όρια της δύναμής του, ανήλεος στην επιβολή της εξουσίας του και αρκετά κυνικός ώστε να αφοπλίσει τους επικριτές από την αρχή του καθεστώτος του, παραγράφοντας τα χρέη των πολιτών στο αυτοκρατορικό ταμείο. Αλλά όταν ξέσπασε η δεύτερη εβραϊκή ανταρσία το 132 μ. Χ. την κατέστειλε με μια σκληρότητα που ο Οπερ αποκαλεί «μακρά εκστρατεία εξόντωσης». Η Ιουδαία εξοβελίσθηκε από τους χάρτες και μετονομάσθηκε σε Συρία - Παλαιστίνη. Γιατί διέταξε την ανέγερση τείχους στα σύνορα Αγγλίας - Σκωτίας, παραμένει αβέβαιο. Κατά τη γνώμη του υπεύθυνου της έκθεσης, σκοπό είχε να επιβάλει τον κόσμο τού διαίρει και βασίλευε στα απείθαρχα, βορινά, φύλα.

Εραστής του ήταν ο Αντίνοος, ωραίος Ελληνας νέος που ανταποκρινόταν και στην ελληνοφιλία του αυτοκράτορα. Ο Θόρστεν Οπερ γράφει στον συνοδευτικό της έκθεσης κατάλογο, ότι ζήτημα μεταξύ των συγκαιρινών του, δεν ήταν ότι ο Αδριανός ήταν ομοφυλόφιλος, αλλά η επιμονή του να κηρυχθεί ο Αντίνοος θεός, μετά τον πνιγμό του στον Νείλο, το 130 π. Χ. Ενα από τα πολλά αγάλματα των Αντίνοου –ως ο αιγυπτιακός θεός Οσιρις– στέκει έξω από την είσοδο της έκθεσης.

Ικανός ρόλος

Ο ίδιος ο Αδριανός πέθανε στα 62 χρόνια του, ίσως από καρδιακή πάθηση (κάτι που συνήθως έχει σύμπτωμα μια πτυχή στον λοβό του αυτιού). Δεν δημιούργησε τον ρόλο του Αυτοκράτορα, αλλά λίγοι τον έπαιξαν καλύτερα από εκείνον.


Γραμματα Aναγνωστων/kathimerini

Υγεία: ο «υπεύθυνος»

Κύριε διευθυντά

Στην κυριακάτικη «Καθημερινή», «Να αλλάξουμε αυτά που μας θυμώνουν» (5/10/08), βάζετε δύο προϋποθέσεις για την έξοδο της χώρας από την πολυεπίπεδη κρίση. Πρώτον, «να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δηλαδή ότι για το χάος στην υγεία φταίνε οι εξής πολιτικοί». Δεύτερον, «να κάνουμε κάτι για να αλλάξουμε αυτά που μας θυμώνουν». Ως επιστήμων στο χώρο της υγείας, για πάρα πολλά (δυστυχώς) χρόνια, είμαι αρκούντως… θυμωμένος. Δεν ξέρω πόσα μπορώ να αλλάξω, αλλά ξέρω ότι για το χάος υπάρχει όνομα υπευθύνου. Είναι ο υπουργός κ. Δημ Αβραμόπουλος, ο οποίος μάλιστα δεν κρύβει και τις ελπίδες του να κυβερνήσει την Ελλάδα. Διαβάζω, πάλι στην «Καθημερινή», σε άρθρο του Γ. Τερζή, ότι «ο κ. Αβραμόπουλος βρέθηκε στο στόχαστρο συναδέλφων του επειδή περνάει περισσότερο χρόνο στο πολιτικό του γραφείο για επαφές, παρά στο υπουργείο για την προώθηση του κυβερνητικού έργου». Αυτό δεν περνάει απαρατήρητο στους σοβαρούς αναλυτές. Παρ’ όλα αυτά, διατηρείται πολύ ψηλά στη δημοφιλία, λόγω των ιδιαίτερα καλών σχέσεών του με τους εκπροσώπους του Τύπου και των ΜΜΕ.

Κανείς δεν μπορεί να αναφέρει ένα σημαντικό μέτρο που να εισηγήθηκε και να εφάρμοσε ο σημερινός υπουργός. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι τα πράγματα, έστω, έμειναν ως είχαν. Στο διάστημα της (μακράς, ήδη) υπουργίας του κ. Αβραμόπουλου, ο χώρος της υγείας υφίσταται μία μετάλλαξη, που δεν γίνεται αντιληπτή, ίσως επειδή συντελείται σιωπηλά και σταδιακά. Ο κύριος χαρακτήρας της είναι η αλλαγή στο μίγμα δημόσιου και ιδιωτικού, με τη νοσοκομειακή περίθαλψη ήδη κατά 30% ιδιωτική και τον διαγνωστικό τομέα πολύ περισσότερο. Οι ιδιωτικές δαπάνες έφθασαν το 50% του συνολικού κόστος της υγείας. Ο δημόσιος χώρος υποχωρεί άτακτα και ο ιδιωτικός γεμίζει το κενό, υποθέτω εν γνώσει του κ. υπουργού και με τη στήριξή του, όπως στο πρόσφατο Π.Δ. για τους ιδιωτικούς φορείς. Ενα στα τρία νοικοκυριά χρησιμοποιεί ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα και εργαστηριακούς γιατρούς. Εξι δισ. ή 200 ευρώ τον μήνα ξοδεύουν τα 3.612.000 νοικοκυριά που προσφεύγουν στον ιδιωτικό τομέα. Η συνεχής απαξίωση του ΕΣΥ αναγκάζει την ελληνική οικογένεια να αναζητεί άλλες λύσεις, ενώ εισφορές και φόροι που θα έπρεπε να καλύπτουν τις ανάγκες μας χάνονται σε ένα «πιθάρι» χωρίς πάτο» λόγω κακοδιαχείρισης, κακοδιοίκησης και λανθασμένων(;) επιλογών.

Ο υπουργός, πάντως, χτίζει εικόνα έργου. Νόμοι εξαγγέλλονται και ψηφίζονται ακόμη και με εφαρμογή στο… απώτερο μέλλον. Εχει κανείς αναρωτηθεί γιατί η περίφημη νέα νομοθεσία για το κάπνισμα θα αρχίσει να εφαρμόζεται το... 2010; Ισως γιατί προετοιμάζεται ένα διαφημιστικό blitzkrieg, όλο το 2009, και ως γνωστό, οι διαφημιστικές εταιρείες κάνουν και άλλες δουλειές σε περιόδους εκλογών. Δεν ξέρω πόσες φορές έχει εξαγγελθεί νόμος για την πρωτοβάθμια φροντίδα, ενώ ο ψηφισμένος νόμος για τις προμήθειες που «θα γλιτώσει 500 εκατ. ευρώ» ακόμη «προθερμαίνεται». Από εξαγγελίες που δημιουργούν αίσθηση «έργου», όμως, πάμε καλά. Με την ασθένεια του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, όταν οι μεταμοσχεύσεις και ο κ. Τζάκης «έπαιζαν» καθημερινά, είχαμε (βεβαίως) την εξαγγελία ίδρυσης «μεταμοσχευτικού κέντρου» (το απολύτως τελευταίο πράγμα που χρειάζεται σήμερα η Ελλάδα). Ευτυχώς, ακόμη περιμένουμε τον κ. Τζάκη, αλλά καθυστερεί η εγκατάσταση άλλων κρίσιμων κλινικών στο νέο ογκολογικό νοσοκομείο που (υποτίθεται ότι) θα στεγάσει το … «Κέντρο Τζάκη».

Λυκουργος Λιαροπουλος - Καθηγητής Πανεπιστημίου / Αθηνών

Η ασθένεια της ιστορικής λήθης

Κύριε διευθυντά

Υπάρχουν πλείστα όσα σημαντικά εθνικά γεγονότα, τα οποία θα έπρεπε να ανακαλούνται εις τη μνήμη των συγχρόνων Ελλήνων.

Το αυτό θα έπρεπε να ισχύει και διά πολλούς σημαντικούς ανθρώπους, οι οποίοι προσέφεραν τα μέγιστα, μερικοί δε εξ αυτών θυσίασαν και τη ζωή των ακόμη διά την πατρίδα.

Δυστυχώς, όμως, η λήθη, πλην μερικών εξαιρέσεων, είναι ο κανόνας. Με την επιστολή μου θα ήθελα να αναφερθώ, πρώτον, εις ένα σημαντικότατο γεγονός και, δεύτερον, εις έναν μεγάλο άνδρα.

Την 8η/20ή Οκτωβρίου 1827 εις τον κόλπον του Ναυαρίνου ο τότε συμμαχικός στόλος Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας με ναυμάρχους τους Κόδριγκτον, Δεριγνύ και Χέυδεν αντιστοίχως, εβύθησαν τον Τουρκοαιγυπτιακό μέσα σε 6 ώρες.

Το γεγονός αυτό θα αποτελέσει το προανάκρουσμα της σωτηρίας της Ελλάδος και θα την οδηγήσει εις την ανεξαρτησία της.

Την 15η/27η Σεπτεμβρίου 1831 έπεφτε νεκρός ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδος, Ιωάννης Καποδίστριας, δολοφονημένος από τους Γεώργιον και Κωνσταντίνον Μαυρομιχάλη.

Ο μεγάλος αυτός άνδρας, ο οποίος άφησε δόξες, τιμές, χρήμα και τη χλιδή των αυτοκρατορικών αυλών, ήλθε κατόπιν προσκλήσεως διά να οργανώσει το νεοσύστατο τότε ελληνικό κράτος. Το δε έργο του, εις τόσο μικρό χρονικό διάστημα, υπήρξε σημαντικότατο.

Δυστυχώς, και τα δύο αυτά γεγονότα τα προσέβαλεν η «ασθένεια» της λήθης. Απαντες οι δημοσιογράφοι, πλην ελαχιστοτάτων εξαιρέσεων, ιδίως του ηλεκτρονικού Τύπου, τα αγνόησαν. Δεν γνωρίζω γιατί. Ισως η σκληρή καθημερινή πραγματικότητα με τα τόσα σκάνδαλα (Ζίμενς, Εφραίμ κ.λπ.), καθώς και η οικονομική κρίση να μην τους άφησαν χρονικά περιθώρια να ασχοληθούν με τέτοιες επετείους.

Πιστεύω όμως ότι λαοί οι οποίοι ξεχνούν την ιστορία τους είναι άξιοι της τύχης των.

Ιωαννης Κ. Γεωργιου - Καρδιολόγος / Κηφισίας 35, Αθήναι

Για τους Χάρτες Χαρτοθήκης Κοζάνης

Κύριε διευθυντά

Σας στέλνω τις παρακάτω διευκρινίσεις σχετικά με το άρθρο που δημοσιεύτηκε στην «Καθημερινή», σελ. 5 του τμήματος Τέχνες & γράμματα» με τίτλο: «Η παλιά κορνίζα της Βιβλιοθήκης έκρυβε θησαυρό» και υπότιτλο: «Ο σπάνιος τετράφυλλος χάρτης της υδρογείου του 1800, του Ανθιμου Γαζή, βρέθηκε στην Κοζάνη» της κ. Γιώτας Μυρτσιώτη, την Κυριακή 5 Οκτωβρίου.

Ο Χάρτης του Ανθιμου Γαζή του 1800, για όσους γνωρίζουν τη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης (διετέλεσα υπεύθυνος του χώρου αυτού επί οκταετία) είναι γνωστός, έστω και στην, εν αποσυνθέσει κατάστασή του μέχρι το 1998, όταν τον τοποθετήσαμε σε κορνίζα με τζάμι, έστω και για τη διακοπή της περαιτέρω φθοράς του, και μέχρι την οριστική συντήρησή του, που διαβάζουμε ότι έγινε ήδη. Μας υπέδειξε τότε την αξία του ο καθηγητής κ. Ε. Λιβιεράτος. Ο Ν. Π. Δελιαλής, ο αμνημόνευτος άγιος της Βιβλιοθήκης, τον καταγράφει στη μονογραφία του: «Συλλογή παλαιοχριστιανικών και μεταγενέστερων μνημείων της Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κοζάνης μετά εικόνων και φερμανίων στο τέλος». Εκδίδεται υπό Νικολάου Π. Δελιαλή, Εφόρου Δημοτικής Βιβλιοθήκης Κοζάνης, Θεσσαλονίκη 1955, σελ. 17, υπ’ αριθ. 55 εγγραφή.

Η παλιά κορνίζα που «έκρυβε τον ιστορικό θησαυρό» ήταν αυτή που τοποθετήσαμε εν έτει 1998, και φυσικά ήταν γνωστή η επ’ αυτού ταυτότητα αφού, όπως αναφέρουμε, ήταν καταγεγραμμένη και από τον ΝΠΔ. Επομένως η σημείωση της κ. Γ. Μ. πως ο μοναδικός αυτός Χάρτης «υπήρχε στη Δημοτική Βιβλιοθήκη πιθανότατα από το 1850, η ταυτότητά του έγινε γνωστή μόλις πρόσφατα» δεν ευσταθεί. Δεν αποκαλύφθηκε, κατά το άρθρο, μετά την αποκορνιζοποίησή του. Ο Χάρτης, δεν μπόρεσα να βρω περισσότερα να το τεκμηριώσω άσφαλτα, αλλά σε συσχετισμό με τις άλλες δωρεές του σημαντικού Κοζανίτη πολυ-λογίου Ευφρονίου Ραφαήλ Πόποβιτς (1774-1853), δωρήθηκε απ’ αυτόν στη Βιβλιοθήκη με τη διαθήκη το 1853 και ήρθε στην Κοινοτική τότε Βιβλιοθήκη της Κοζάνης το 1856, μαζί με τη «Χάρτα του Ρήγα», τους δύο ογκώδεις Γερμανικούς Ατλαντες και περίπου 600 βιβλία Ελλήνων, Λατίνων και Γερμανών συγγραφέων. Αλλοι τινες δεν δώρισαν χάρτες στη Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης, γιατί να μην ήταν κι αυτός μέσα. Ενδον σημείωση: Επιμένω μετά φόρτου να ονομάζω έτσι τη Βιβλιοθήκη με το ιστορικό της όνομα, γιατί δεν υπάρχει σήμερα Κοβεντάρειος Δημοτική Βιβλιοθήκη Κοζάνης, ο τίτλος αυτός ήδη είναι πλάσμα ανύπαρκτης πραγματικότητας· ο κ. δήμαρχος ας πάρει μια απόφαση να ξαναφέρει το ιστορικό της όνομα.

Η Χαρτοθήκη του Δήμου Κοζάνης δεν ξεκίνησε, όπως γράφει η κ. Γ. Μ., από το νυν δήμαρχο τον περασμένο Μάιο, αλλά τον Νοέμβριο του 1998, στο Διεθνές Συνέδριο Χαρτών στη Θεσσαλονίκης, που διοργάνωσε ο γλυκύτατος ποιητής και καθηγητής του πολυτεχνείου κ. Ε. Λιβιεράτος, πρόεδρος της Χαρτοθήκης Ελλάδος τότε, με έδρα τη Θεσσαλονίκη, όταν, σχεδόν αυθαιρέτως, υποδείξαμε το αρχοντικό του Λασσάνη (περί ου ο λόγος σήμερα) ως χώρο της μέλλουσας ιδρυθεί Χαρτοθήκης Κοζάνης (και τότε ο ίδιος δήμαρχος ήταν, ας μην ανησυχούν). Αντιγράφω από ημερολόγιο εκείνου του καιρού που οσονούπω εκδίδεται: «27 Nοεμβρίου 1998. Aίθουσα συνεδριάσεων της Nομαρχίας Θεσσαλονίκης. Συνέδριο της Eλληνικής Επιστημονικής Χαρτογραφικής Eταιρείας Eλλάδος με πρόεδρο τον καθηγητή E. Λιβιεράτο και θέμα τους αστικούς Xάρτες. Tην τελευταία μέρα του συνεδρίου συζητήθηκε η Xαρτοθήκη της Kοζάνης, δηλαδή το πιλοτικό πρόγραμμα που ξεκινάει και θα έχει σαν σκοπό τη σύσταση στη Bιβλιοθήκη της Kοζάνης της πρώτης ιστορικής χαρτοθήκης». Τώρα απλά, επιτέλους και μπράβο, ολοκληρώνεται κάπως και κάλλιο αργά παρά αργότερα! Η ανάθεση στον κύριο Λιβιεράτο του έργου της ήταν από μόνη της εγγύηση, ότι θα ολοκληρωθεί επιτυχώς. Είναι ο άνθρωπος που παθαίνεται με τους Χάρτες, και τους γεωγραφικούς ως επιστήμων, και των ονείρων ως ποιητής.

Προς τι τα παραπάνω; Ηθελα να θυμίσω την ένδοξο λησμοσύνη του Ν. Π. Δελιαλή, αλλά τελικά προς την εμαυτήν ματαιοδοξία, αλίμονο, έθυσα.

Ταύτα και μένουμε.

Βασιλης Π. Καραγιαννης / Aθήνα

Ενα τριήμερο στη Ναύπακτο

Κύριε διευθυντά

Τυμπανιστές, ιππότες, λαμπαδηφόροι, γόνδολες και γαλέρες, αρκεβούζια, σπάθες και αιχμηρά ξίφη, μεσαιωνική μουσική και βενετσιάνικες καντάδες, εκκλησιαστικές χορωδίες και φιλαρμονικές, θεατρικές και ιστορικές αναπαραστάσεις είχε το τριήμερο 17-18-19 Οκτωβρίου 2008 στη Ναύπακτο, που εόρταζε την 437η επέτειο από την περιώνυμη Ναυμαχία του Λεπάντο. Τότε που στα νερά των εκβολών του Αχελώου, στις 7/10/1571, με επικεφαλής τον 27χρονο Δον Χουάν τον Αυστριακό, ετεροθαλή αδελφό του βασιλιά της Ισπανίας Φιλίππου Β΄, ο ενωμένος χριστιανικός στόλος έσπασε το αήττητο των Οθωμανών και ταπείνωσε τον υπερόπτη και υπερφίαλο σουλτάνο Σελίμ τον Γ΄.

Κορυφαία στιγμή των εκδηλώσεων η ομιλία της Ελένης Γλύκατζη - Αρβελέρ, στην κατάμεστη Παπαχαραλάμπεια αίθουσα, που καθήλωσε το πολυπληθές ακροατήριο με τη μεστή και χειμαρρώδη ομιλία της, που επεκτάθηκε ακόμη και σε σύγχρονα εθνικά θέματα.

Η όλη παρουσία της κ. Γλύκατζη - Αρβελέρ, η φόρμα και η ουσία των λόγων και των θέσεών της, θύμισε τον καβαφικό στίχο: «Υπήρξε έτι το άριστον εκείνο, ελληνικός».

Στην ξακουστή ναυμαχία, που απέτρεψε την περαιτέρω επέκταση των Οθωμανών στην Ευρώπη, συμμετείχε και ο επιφανέστερος των Ισπανών συγγραφέων, Μιγκέλ Θερβάντες, ο δημιουργός του αθάνατου και αιθαιροβάμονα ήρωα του Δον Κιχώτη. Το άγαλμα όμως που στήθηκε στο γραφικό λιμάνι της Ναυπάκτου, δεν στήθηκε για τη φιλολογική του δόξα, αλλά για τη συμμετοχή του στην ένδοξη ναυμαχία, όπου έχασε και το αριστερό του χέρι.

Οργανωτής των επιτυχημένων εκδηλώσεων ο Δήμος Ναυπάκτου και ο «νεαρός και ωραίος», δήμαρχος της πόλης, Θανάσης Παπαθανάσης, όπως τον χαρακτήρισε η κ. Αρβελέρ.

Αντωνης Ν. Βενετης / Μοναστηράκι Δωρίδος

Η ελληνική κρίση/kathimerini

Tου Mπαμπη Παπαδημητριου

Ισως να ήταν καλύτερα αν η κρίση ήταν «μόνο» διεθνής. Αλλά, δυστυχώς για όλους μας, η διεθνής κρίση έρχεται να προστεθεί σε μια ελληνικότατη κρίση. Εξηγούμαι: Ενα κράτος που δεν μπορεί να μαζέψει τα φορολογικά του έσοδα, που δανείζεται συνεχώς περισσότερα κάθε μήνα, που «αδειάζει» το δημόσιο ταμείο, που αδυνατεί να προγραμματίσει στοιχειώδη μέτρα αντίδρασης στα διεθνή φαινόμενα, δύσκολα θα αντιδράσει ορθά στον τρόπο με τον οποίο ενσωματώνονται στην ελληνική οικονομία τα στοιχεία της διεθνούς κρίσης. Στην πλευρά της προσφοράς, το πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας είναι η χαμηλή παραγωγικότητα των επενδεδυμένων σε αυτήν κεφαλαίων, σε συνδυασμό με τη σημαντική άνοδο των δανειακών υποχρεώσεων των μονάδων παραγωγής. Στην πλευρά της ζήτησης, ο πληθωρισμός κατατρώγει τα πολλά τελευταία χρόνια το διαθέσιμο εισόδημα και ελαχιστοποιεί τις ευκαιρίες επενδυτικών ενεργειών από τα νοικοκυριά, ενώ η αποταμίευση έχει πρακτικά «κλειδωθεί» στη μελλοντική αξία των ακινήτων.

Μη μας μπερδεύει ο τρόπος εμφάνισης της διεθνούς κρίσης. Μπορεί το χρηματιστήριό «μας» να ακολουθεί στην πτώση τα υπόλοιπα, όμως η αναστροφή των δεικτών δεν σημαίνει ότι βγήκαμε από την πολύ «ελληνική» μας κρίση. Μπορεί οι τράπεζές «μας» να αμύνονται στην πλανητική κρίση εμπιστοσύνης, ζουν όμως με τους δικούς τους «βαλκανικούς» εφιάλτες. Σε αντίθεση με όσα πολλοί πιστεύουν, η παρούσα κρίση δεν περιορίζεται σε μια διεθνή λαίλαπα που απλώς ξεσπάει και σε εθνικό επίπεδο. Ομως, τα κοινά της χαρακτηριστικά, οι χρηματικοί κλυδωνισμοί, πυροδοτούν τις βόμβες που κρύβει κάθε μια οικονομία ξεχωριστά.

Σύμφωνα με ειδική ανάλυση της εξειδικευμένης εταιρείας Hellastat, οι μικρότερες επιχειρήσεις «εμφανίζουν υψηλότερη κατά 30% πιθανότητα καθυστέρησης των πληρωμών τους» σε σύγκριση με τον μέσο όρο. Το πρόβλημα αυτό μεγάλωσε, καθώς ανέβηκαν τους προηγούμενους μήνες τα επιτόκια και γίνεται οξύτερο τώρα που οι τράπεζες επαναφέρουν τα παλαιά μεγάλα περιθώρια επί του δανεισμού. Ετσι, η μείωση των επιτοκίων που θα γίνει τους επόμενους μήνες δεν θα είναι άμεσα αποτελεσματική.

Η σταδιακή τα τελευταία χρόνια μείωση της αποτελεσματικότητας αυτών των επιχειρήσεων και η χρονικά παράλληλη αύξηση των δανειακών τους υποχρεώσεων οδηγεί σε ένα πολύ ελληνικό πρόβλημα που γίνεται εκρηκτικό στο παρόν περιβάλλον. Ετσι, στο προσεχές διάστημα, οι μεγάλες επιχειρήσεις, καλύτερα οργανωμένες και με χαμηλότερο δανεισμό, θα καταβροχθίσουν ένα πολύ σπουδαίο κομμάτι της αγοράς. Αν επιβεβαιωθεί ότι τους επόμενους μήνες θα αντιμετωπίσουμε κρίση αποπληθωρισμού, τότε η κρίση «μας» θα γίνει χειρότερη. Οι επιχειρήσεις είναι φορτωμένες με συμβατικό υψηλό κόστος εργασίας, όπως επιτάσσουν οι διετείς συμβάσεις μισθών και η όποια επιβάρυνσή τους (π.χ. με πρόσθετους φόρους) θα δώσει τη χαριστική βολή. Επιπλέον, το κράτος, αντιμέτωπο με μεγάλα ελλείμματα, δεν έχει πραγματικά περιθώρια παροχής οξυγόνου στην παραγωγή. Το πιθανότερο είναι πως αντί να δώσει λύσεις σε επενδυτικά έργα και να απελευθερώσει την επιχειρηματικότητα, θα περιοριστεί σε νέες εισοδηματικές ενισχύσεις. Καθιστώντας την κρίση ακόμη πιο... ελληνική.


Ποια κεκτημένα.../kathimerini

Tου Παντελη Μπουκαλα

Οποτε το Σύστημα χρειάζεται μια γερή δόση κυνισμού, ή κάποιον «λαγό» που θα δοκιμάσει κοινωνικές αντοχές και πολιτικές ανοχές, εμφανίζεται στο προσκήνιο ένας πολιτικός που τα έχει καταφέρει καλύτερα (για λογαριασμό του) στο παρασκήνιο: ο κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Με την αίσθηση ότι δεν είναι επίτιμος πρόεδρος ενός κόμματος, της Νέας Δημοκρατίας, αλλά της Ελληνικής Δημοκρατίας στο σύνολό της, ο όγδοος των σοφών, εξαπολύει τα συμπεράσματά του προσπαθώντας να πείσει ότι πρόκειται για αναμφισβήτητες αλήθειες που απορρέουν από συσσωρευμένη πείρα και αμερόληπτη στάση, από εθνικώς ορθή αντικειμενικότητα σαν να λέμε, και όχι για σκέψεις υπαγορευμένες από την κομματική του θέση, την ιδεολογική του σκοπιά, ενίοτε και τις οικογενειακές του ανησυχίες.

Προ ημερών, λοιπόν, σε μια περίοδο δηλαδή ρευστότητας, ανασφάλειας και ανησυχίας, με εκείνη τη σιγουριά που τον χαρακτηρίζει, τη σιγουριά πως είναι ο κλητός της Ιστορίας, ο εκλεκτός της, κήρυξε «το τέλος των κεκτημένων», όπως προ ετών ο αξιότιμος κ. Φράνσις Φουκουγιάμα είχε κηρύξει το «τέλος της Ιστορίας» ή όπως ο παλαιός εκείνος νεοδημοκράτης υπουργός είχε αναγγείλει το «τέλος της πάλης των τάξεων». «Οταν λέμε κεκτημένα δικαιώματα δεν εννοούμε πως είναι κεκτημένα» είπε ο κ. Μητσοτάκης, με τον αυστηρό τόνο ενός κοινωνιολογούντος ιατροδικαστή που δεν ανέχεται αντιρρήσεις στα πορίσματά του. Το ζήτημα βέβαια δεν έχει να κάνει με τη γραμματική αλλά με την πολιτική. Δεν αρνείται τον παρακείμενο ο κ. επίτιμος, το «κεκτημένα», τον ενεστώτα αρνείται. Δεν αποδέχεται δηλαδή ότι δικαιώματα που αποκτήθηκαν με κόπο και αγώνες, συχνά και με αίμα, υπάρχουν σ’ έναν διαρκή ενεστώτα. Προφανώς πιστεύει ότι και αυτά έχουν δεκαετή το πολύ βίο.

Φυσικά, πιστός στις ιδέες του, ο κ. Μητσοτάκης δεν εννοεί ότι όλα τα κεκτημένα τελούν υπό αίρεση ή ότι είναι σκόπιμη και ωφέλιμη η φαλκίδευσή τους ή και η ανατροπή τους. Τα δικαιώματα των εργαζομένων, αυτά δεν ανέχεται να θεωρούνται κεκτημένα και αναπαλλοτρίωτα, τα ωράρια εργασίας λόγου χάρη, οι συλλογικές συμβάσεις, οι άδειες, το ίδιο το δικαίωμα στην εργασία εντέλει. Για τα κεκτημένα της τάξης του, για τα ακλόνητα κεκτημένα του επαγγελματικού του κλάδου (των πολιτικών), για τα κεκτημένα της διαπλοκής δεν είχε και δεν έχει, προφανώς, την παραμικρή αντίρρηση. Ο κυνισμός του ήταν πάντοτε στρατευμένος. Ισως γι’ αυτό ένα από τα ακλόνητα κεκτημένα της δημόσιας σφαίρας είναι να αντιμετωπίζει με καχυποψία ή ακόμα και με σαρκασμό όσα ο κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης προσπαθεί να τα εμφανίζει σαν αποκυήματα μιας σκέψης υπεράνω σκοπιμοτήτων.


Το άλμα επί κοντώ της νέας Ευρώπης

Του Nικου Nικολαου

Ο πρόεδρος Μπους και οι απανταχού της Γης κήρυκες του νεοφιλελευθερισμού τα τελευταία χρόνια επαινούσαν συστηματικά την αποκαλούμενη Νέα Ευρώπη και εχλεύαζαν την παλαιά. Κατ’ αυτούς, η πρώτη άνοιγε με τόλμη τα πανιά της στην ελεύθερη αγορά και ουριοδρομούσε στο μέλλον. Η παλαιά, αντίθετα, πλήρης αγκυλώσεων και υπό τη δεσποτεία του κράτους βυθιζόταν στο τέλμα.

Στη νέα Ευρώπη, ως γνωστόν, οι νεοφιλελεύθεροι κατέτασσαν τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες από την Τσεχία μέχρι την Ουκρανία και από τη Σλοβακία μέχρι την Εσθονία. Οι κυβερνήσεις των χωρών αυτών με ένα πήδημα που θύμιζε άλμα επί κοντώ πέρασαν από το σοβιετικό καθεστώς στην οικονομία της αγοράς με μαζικές ιδιωτικοποιήσεις όλων των κρατικών επιχειρήσεων και με την παραχώρηση κάθε είδους προνομίων (φορολογικών, διοικητικών κ.λπ.) στα επενδυόμενα ξένα κεφάλαια, που έρχονταν ελκυόμενα από τα φθηνά εργατικά χέρια. Σε επίπεδο διεθνών σχέσεων η νέα Ευρώπη υποστήριζε όλες τις αμερικανικές πρωτοβουλίες με πρώτη τον πόλεμο στο Ιράκ, ενώ παραχωρούσε τα εδάφη της για πυραυλικές και άλλου είδους βάσεις των ΗΠΑ.

Δυστυχώς, για τους λαούς της νέας Ευρώπης η οικονομική πολιτική των κυβερνήσεών της στη δουλοφροσύνη της να μιμηθεί το αμερικανικό πρότυπο, αντί να εφαρμόσει τα θετικά του (ανταγωνιστικότητα κ.λπ.) αντέγραψε άκριτα όλα τα αρνητικά από τη χρηματιστηριακή έκρηξη μέχρι τη φούσκα στα ακίνητα, αμέλησε την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και έτσι τώρα όλες αυτές οι χώρες παραδέρνουν αδύναμες στα κύματα της κρίσης και ικετεύουν το ΔΝΤ να τις σώσει. Στις δημοκρατίες της Βαλτικής, στην Πολωνία, στην Ουκρανία, ακόμη και στην Ουγγαρία, οι κυβερνήσεις αποδόμησαν τη βιομηχανία και τη γεωργία και παραχώρησαν μισοτιμής στο ξένο κεφάλαιο, τις τράπεζες, τα εμπορικά δίκτυα και όποια καλή βιομηχανική επιχείρηση διέθεταν. Από τις αλλαγές αυτές ωφελήθηκε όντως μια πολυπληθής τάξη μεσαζόντων και η παλαιά νομενκλατούρα θησαύρισε αλλά η πλειοψηφία των κατοίκων είδε το βιοτικό της επίπεδο να κρημνίζεται.

Αντίθετα, η παλαιά Ευρώπη με το κράτος να αποτελεί το επιτελείο της οικονομίας και την κοινωνική πολιτική του κράτους πρόνοιας, αντιμετωπίζει αποτελεσματικά την κρίση προστατεύοντας τους πολίτες της από την επίθεση αυτού, που ο πρόεδρος Σαρκοζί χαρακτήρισε σαν άγριο καπιταλισμό.

Tι γραφει ο ξενος Tυπος

FINANCIAL TIMES

Μείωση των επιτοκίων

Για δεύτερη φορά μέσα σε διάστημα τριών εβδομάδων, η Ομοσπονδιακή Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ προχώρησε σε μείωση των επιτοκίων κατά μισή ποσοστιαία μονάδα, επιστρέφοντας στο 1%, όπου βρισκόταν το 2003. Καθώς η αγωνία για την πραγματική οικονομία αυξάνεται, η Fed ήταν λογικό να χρησιμοποιήσει το βαρύ πυροβολικό της. Οι κεντρικές τράπεζες σε άλλες χώρες υψηλής εισοδηματικής στάθμης οφείλουν να ακολουθήσουν το παράδειγμα της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Τράπεζα της Αγγλίας ειδικότερα έχουν τέτοιες πολλές δυνατότητες. Τα επιτόκια είναι ήδη υψηλά και με την πρώτη ευκαιρία χρειάζονται να μειωθούν ουσιαστικά. Οι σχεδιαστές της πολιτικής ανά τον κόσμο θα πρέπει να δράσουν με ταχύτητα αν θέλουν να προλάβουν τη σοβαρή παγκόσμια ύφεση.

LA REPUBBLICA

Πολιτισμικός και πολιτικός σεισμός

Η πιθανότητα να εκλεγεί τις επόμενες ημέρες ένας μαύρος, ένας μιγάς, στο ανώτατο αξίωμα των ΗΠΑ, της υπερδύναμης του πλανήτη, είναι ρεαλιστική. Εάν συμβεί όντως κάτι τέτοιο, τότε θα υπάρξουν πολιτισμικές και πολιτικές συνέπειες και πέραν των συνόρων των ΗΠΑ. Ο Ομπάμα ενσαρκώνει το θρησκευτικό πνεύμα και τον ζήλο των πρωτοπόρων που ίδρυσαν τις ΗΠΑ, ενώ ταυτόχρονα διαθέτει την ευαισθησία όσων ένιωσαν στο πετσί τους τον ρατσισμό. Πρόκειται για μια νέα ποιότητα. Με τις εκλογές της ερχόμενης Τρίτης οι ΗΠΑ βρίσκονται προ μιας αλλαγής εποχής με παγκόσμια σημασία.

DIE TAGESZEITUNG

Αντιπολίτευση οι Ρεπουμπλικανοί;

Οι Ρεπουμπλικανοί συμπεριφέρονται σαν αντιπολίτευση – ένας τέτοιος προεκλογικός αγώνας οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην αποκαθήλωση. Eνας αρνητικός προεκλογικός αγώνας, που βασίζεται αποκλειστικά στην άσκηση κριτικής σε δεδομένα και πρόσωπα και όχι σε υποσχέσεις για το μέλλον, οδηγεί στην εκλογική επιτυχία μόνον εάν ο λαός είναι οργισμένος. Ομως ο Ομπάμα δεν ήταν ποτέ στην κυβέρνηση, επομένως δεν υπάρχει καταγεγραμμένο κανένα λάθος εις βάρος του. Οι Ρεπουμπλικανοί είναι πια παγιδευμένοι. Αντίθετα, ο Ομπάμα συμπεριφέρεται σαν να κατέχει ήδη το αξίωμα του προέδρου και τολμά να εξηγεί στο ακροατήριό του δύσκολα οικονομικά θέματα. Ο Μακέιν δίνει την εντύπωση του σοβαρού πολιτικού που ξέρει να κρατάει το τιμόνι, αλλά εντείνει τις προσωπικές επιθέσεις κατά του αντιπάλου του, όπως κάνει πάντα και παντού η αντιπολίτευση.

THE NEW YORK TIMES

Αγρυπνος στην Τεχεράνη

Λοιπόν, αν ο Ομπάμα αναδειχθεί νικητής στις προσεχείς προεδρικές εκλογές, ενδεχομένως να αφήσει ανοικτό το ενδεχόμενο διαπραγματεύσεων με τους Ιρανούς. Εχετε δει τα δημοσιεύματα που αναφέρουν ότι ο Αχμεντινετζάντ έχει υπερκόπωση; Είναι γιατί πιθανότατα δεν κοιμάται τις νύχτες. Ο λόγος; Δεν μετράει προβατάκια, αλλά παρακολουθεί την πτώση των τιμών του πετρελαίου από 147 δολάρια το βαρέλι στα 57 πρόσφατα. Είναι το είδος των πραγμάτων που προκαλεί άσχημα όνειρα στον Ιρανό αυταρχικό ηγέτη. Υπό τον Αχμεντινετζάντ, οι μουλάδες του Ιράν προσπάθησαν με τη βοήθεια των εσόδων από το πετρέλαιο να… αγοράσουν τον ιρανικό λαό. Ομως, αυτό που ο Αχμεντινετζάντ δεν μπορούσε να αγοράσει ήταν η πραγματική οικονομική ανάπτυξη. Ο πληθωρισμός σήμερα στο Ιράν τρέχει με 30%, η ανεργία είναι στο 11%, ενώ υπάρχει κι ένα μεγάλο κομμάτι αποφοίτων, μηχανικών και αρχιτεκτόνων που δεν μπορούν να βρουν εργασία, γι’ αυτό και δουλεύουν σε πιτσαρίες ή οδηγούν ταξί. Και τώρα, με τις τιμές του πετρελαίου να πέφτουν, το Ιράν –όπως και η Σοβιετική Ενωση– θα πρέπει να περιορίσει τις δαπάνες. Προσδεθείτε, λοιπόν.

THE TIMES

Η μαύρη καρδιά της Αφρικής

Περισσότεροι από τρία εκατομμύρια πολίτες σκοτώθηκαν στον πενταετή εμφύλιο πόλεμο στη Δημοκρατία του Κονγκό. Οκτώ άλλα αφρικανικά κράτη αναμείχθηκαν σε μια από τις χειρότερες αιματοχυσίες. Το 2003 συμφώνησαν σε κατάπαυση πυρός, αλλά οι εχθροπραξίες, η πείνα και οι ασθένειες αποδεκάτισαν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους. Σήμερα, η ευρύτερη περιοχή ζει σε συνθήκες κινδύνου και ο φόβος μιας ολοκληρωτικής επιστροφής στον πόλεμο είναι ορατός. Προχθές, δύναμη Κονγκολέζων ανταρτών υπό τον στρατηγό Λοράν Νκούντα, της φυλής Τούτσι, προχώρησε προς την Γκόμα με δεδηλωμένο σκοπό την «απελευθέρωση» όλης της χώρας. Τα κυβερνητικά στρατεύματα εγκατέλειψαν την πόλη. Οι πρόσφυγες τράπηκαν σε φυγή και η ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ περιορίστηκε στα ελάχιστα, μένοντας ουσιαστικά χωρίς δουλειά! Δεν υπάρχουν απαντήσεις στα γιατί του Κονγκό. Το Κονγκό παραμένει η μαύρη καρδιά της Αφρικής κι ένα μάθημα μιας αποτυχημένης επιστροφής στην ομαλότητα μετά την εποχή των αποικιοκρατών.


Thursday, October 30, 2008

Αυθεντικό υλικό του 1940-41
Αφιερωμένο στην Ελλάδα της πρώτης συμμαχικής νίκης το λεύκωμα του National Geographic


Αθήνα
Στείλε το άρθρο με emailΤύπωσε το άρθρο


Με αφορμή την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου και των συνταρακτικών γεγονότων που οδήγησαν την Ελλάδα αλλά και ολόκληρο τον κόσμο στη δίνη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, το «National Geographic» προσφέρει με το τεύχος Νοεμβρίου ένα οπτικοακουστικό λεύκωμα «1940-41: Ελλάδα, η πρώτη νίκη».

Περιλαμβάνει πολυτελές σκληρόδετο βιβλίο και DVD ντοκιμαντέρ νέας παραγωγής 2008 που συγκεντρώνουν πρωτότυπο αρχειακό υλικό του «National Geographic», συνδυασμένο με αυθεντικό κινηματογραφικό υλικό εποχής από διάφορα μέρη της Ελλάδας, από την Ηπειρο και τη Μακεδονία έως την Κρήτη, αλλά και από την Αλβανία έως την Αλεξάνδρεια και τη Ρώμη.

Το DVD αυτό συνοδεύεται από ένα πολυτελές βιβλίο-λεύκωμα που περιέχει κείμενα και φωτογραφίες του «National Geographic», καθώς και αυθεντικές μαρτυρίες από εκείνη την εποχή, πολύτιμες πηγές για τα γεγονότα που σφράγισαν με καθοριστικό τρόπο τις επόμενες γενιές και ακόμη συνεχίζουν να επηρεάζουν τη ζωή των λαών. Το λεύκωμα συμπληρώνουν λεπτομερείς χάρτες και εντυπωσιακή εικονογράφηση.

Το οπτικοακουστικό λεύκωμα «1940-41: Ελλάδα, Η πρώτη νίκη» κυκλοφορεί από τις 24 Οκτωβρίου μαζί με το τεύχος Νοεμβρίου του «National Geographic» (περιοδικό + βιβλίο + DVD). Παράλληλα, το λεύκωμα κυκλοφορεί την ίδια μέρα στα βιβλιοπωλεία σε ειδική πολυτελή έκδοση.

Newsroom ΔΟΛ

Καινούργιος Κώδικας Συμπεριφοράς στο Διαδίκτυο

AFP

ΣΑΝ ΦΡΑΝΣΙΣΚΟ. Οι αμερικανικοί εταιρικοί κολοσσοί του διαδικτύου, Google, Microsoft και Yahoo ανακοίνωσαν χθες από κοινού ένα νέο «κώδικα συμπεριφοράς» που στοχεύει στη διασφάλιση της ελευθερίας έκφρασης των χρηστών του διαδικτύου όταν αυτοί αποτελούν στόχο ανελεύθερων καθεστώτων όπως είναι παραδείγματος χάρη της Κίνας, κάποιων κρατών της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής, όπως και αλλού. Η «Πρωτοβουλία για το Παγκόσμιο Δίκτυο» στην οποία συμμετέχουν ιντερνετικές εταιρείες, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ακαδημαϊκοί και επενδυτές πρόκειται να διασφαλίσει ότι οι εταιρείες τεχνολογίας που δραστηριοποιούνται στην παροχή υπηρεσιών στο διαδίκτυο περιφρουρούν κατά τον πιο αποτελεσματικό τρόπο την ελευθερία έκφρασης και το δικαίωμα απορρήτου των προσωπικών δεδομένων των χρηστών του διαδικτύου.

Η «Πρωτοβουλία», η οποία συστάθηκε αφού πολλοί πάροχοι υπηρεσιών εταιρείες επικρίθηκαν ότι παρείχαν βοήθεια στις κινεζικές αρχές ώστε να επιβάλλουν λογοκρισία, απαιτεί να εξετάζεται κατά περίπτωση κάθε αίτημα κυβερνητικής υπηρεσίας για τη χορήγηση πληροφοριών ή την επιβολή λογοκρισίας, ενώ θα πρέπει να ελαχιστοποιηθεί κάθε συνεργασία με τις αρχές.

Οι προσπάθειες φίμωσης των χρηστών του Ιντερνετ καθώς και παραβίασης του απορρήτου των προσωπικών δεδομένων αυξάνονται σε όλο τον κόσμο και όπως λένε οι ειδικοί η κατάσταση θα επιδεινωθεί καθώς διαρκώς αυξάνονται οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν συστηματικά το διαδίκτυο. Επίσης η «Πρωτοβουλία» δεσμεύτηκε ότι θα αποκαλύπτει οποιαδήποτε άσκηση πίεσης από αρχές όταν στοχεύουν στην απόκτηση πρόσβασης σε πληροφορίες και προσωπικά δεδομένα χρηστών.



«Οικολογικό» χρέος 4 τρισ. δολ.
Η κατάχρηση των φυσικών πόρων του πλανήτη οδηγεί σε κρίση χειρότερη από την οικονομική

The Guardian

Οικολογική κρίση, πολύ xειρότερη από την οικονομική που βιώνει η παγκόσμια κοινότητα τις τελευταίες ημέρες, θα αντιμετωπίσουμε εξαιτίας της κατάχρησης των φυσικών πόρων του πλανήτη, αναφέρει έκθεση διεθνούς επιστημονικής ομάδας που δόθηκε χθες στη δημοσιότητα.

Η μελέτη που τιτλοφορείται «Ζωντανός Πλανήτης» αναφέρει ότι ο άνθρωπος χρησιμοποιεί κατά 30% περισσότερους πόρους από όσους μπορεί να αποκαταστήσει ο πλανήτης σε ετήσια βάση, προκαλώντας έτσι αποψίλωση των δασών, αποσάθρωση του εδάφους, ρύπανση αέρα και υδάτων και κατακόρυφη μείωση των ψαριών και πολλών άλλων ειδών. Ως αποτέλεσμα σήμερα έχουμε οικολογικό «χρέος» που υπερβαίνει ετησίως τα τέσσερα έως τεσσεράμισι τρισεκατομμύρια δολάρια, το διπλάσιο, δηλαδή, από τις υπολογιζόμενες απώλειες των διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών, κατά την παρούσα οικονομική κρίση, αναφέρει η έκθεση που συντάχθηκε από πολλές οργανώσεις, μεταξύ των οποίων η WWF. Στα προαναφερθέντα ποσά κατέληξαν οι ειδικοί με βάση έκθεση του ΟΗΕ στην οποία υπολογίστηκε η οικονομική αξία των «υπηρεσιών» που παράγονται από τα διάφορα οικοσυστήματα που χάνονται ετησίως, όπως παραδείγματος χάριν, η αξία της βροχόπτωσης για τις καλλιέργειες ή του περιορισμού της προστασίας από τις πλημμύρες.

Θα θέλουμε δύο πλανήτες το 2030

Το πρόβλημα εντείνεται και λόγω της ταχύτατης αύξησης πληθυσμών και κατά συνέπεια κατανάλωσης φυσικών πόρων. Αν δεν αλλάξει τίποτα -αναφέρει η έκθεση- το 2030 θα χρειαζόμαστε δύο πλανήτες για να εξασφαλίσουμε την επιβίωσή μας.

Στο επίκεντρο της έκθεσης βρίσκεται ο δείκτης υγείας των φυσικών συστημάτων του κόσμου που υπολογίστηκε από τη Ζωολογική Εταιρεία του Λονδίνου και βασίζεται στη μελέτη 1.600 ειδών, καθώς και στο «οικολογικό αποτύπωμα» των ανθρώπων στο περιβάλλον.

Για πρώτη φορά η έκθεση περιλαμβάνει το «υδάτινο αχνάρι» κάθε χώρας. Σύμφωνα με τα δεδομένα, τουλάχιστον 50 κράτη βρίσκονται στα πρόθυρα της λειψυδρίας σε ετήσια βάση. Επίσης αποδεικνύεται ότι 27 κράτη αναγκάζονται να εισάγουν περισσότερο από το 5% του ύδατος που καταναλώνουν κυρίως για την παραγωγή αγαθών όπως σιτηρά και βαμβάκι. Ανάμεσά τους οι Βρετανία, Ελβετία, Αυστρία, Νορβηγία και Ολλανδία. Η παγκόσμια βιοποικιλότητα μειώθηκε κατά ένα τρίτο από το 1970. Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι το οικολογικό αποτύπωμα διαφέρει από πληθυσμό σε πληθυσμό. Μεγαλύτερη επίπτωση στο περιβάλλον έχουν οι κάτοικοι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, των ΗΠΑ, του Κουβέιτ και της Δανίας (20 εκτάρια).

Κακή η ελληνική επίδοση

«Αν όλοι οι κάτοικοι της Γης ζούσαν όπως οι Ελληνες, τότε θα χρειάζονταν... τρεις πλανήτες προκειμένου να καλύψουν τις ανάγκες τους». Σύμφωνα με το ελληνικό τμήμα της WWF, η Ελλάδα καταλαμβάνει την 11η χειρότερη θέση ανάμεσα στις 148 χώρες που εξετάστηκαν όσον αφορά το οικολογικό της «αποτύπωμα», καθώς ο μέσος Ελληνας πολίτης χρειάζεται 59 στρέμματα παραγωγικής έκτασης για να καλύψει τις ανάγκες του. Το εθνικό οικολογικό «αποτύπωμα» είναι υπερδιπλάσιο από τον παγκόσμιο μέσο όρο (27 στρέμματα ανά κάτοικο) και σχεδόν τρεις φορές μεγαλύτερο από τις δυνατότητες του πλανήτη (21 στρέμματα ανά κάτοικο). Η κακή μας επίδοση οφείλεται κυρίως στις συνεχώς αυξανόμενες ανάγκες μας σε ενέργεια (ετήσια αύξηση 2,4%) και νερό (μέση ετήσια κατανάλωση 2.389 κυβικών μέτρων ανά κάτοικο).

Προεκλογική εμφάνιση Μπαράκ Ομπάμα με Μπιλ Κλίντον

30-10-2008


[insert caption here]

Ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπιλ Κλίντον, δήλωσε σε προεκλογική συγκέντρωση στη Φλόριντα τη Τετάρτη το βράδυ ότι ο προεδρικός υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος, Μπαράκ Ομπάμα, «εκπροσωπεί το μέλλον της Αμερικής». Ήταν η πρώτη κοινή εμφάνιση των δύο ανδρών σε προεκλογική συγκέντρωση.

Ο κ. Κλίντον δηλωσε ότι ο κ. Ομπάμα θα πρέπει να εκλεγεί για την φιλοσοφία του, την πολιτική του και ιδιαίτερα για την ικανότητα του να αλλάξει την ζωή του κόσμου.

Επίσης την Τετάρτη το βράδυ ο κ. Ομπάμα τόνισε την πρόθεση του να αλλάξει την Ουάσιγκτον σε μακροσκελή τηλεοπτική διαφήμιση σε ώρα υψηλής τηλεθέασης την Τετάρτη το βράδυ, γεγονός που επικρίθηκε έντονα από τον Ρεπουμπλικανό αντίπαλο του, Τζον Μακέην.

Στην διαφήμιση που διήρκεσε μισή ώρα και κόστισε πολλά εκατομμύρια δολάρια, ο Μπαράκ Ομπάμα δεσμεύτηκε ότι θα βοηθήσει την Αμερικανική μεσαία τάξη και θα μειώσει την φορολογική υποχρέωση των περισσότερων Αμερικανών. Επίσης δεσμεύτηκε ότι θα αλλάξει την Αμερικανική πολιτική στο Ιράκ και θα δρομολογήσει σε προγράμματα εσωτερικής πολιτικής, κονδύλια που τώρα δαπανώνται στο Ιράκ.

Από τη πλευρά του ο Τζον Μακέιν επέκρινε την διαφήμιση λέγοντας ότι ο Μπαράκ Ομπάμα έχει λεφτά για τέτοιες διαφημίσεις επειδή επέλεξε να μην χρησιμοποιήσει χρήματα του δημοσίου για την προεκλογική του εκστρατεία και προτίμησε ιδιωτικές συνεισφορές, ενώ τόνισε ότι η πολιτική Ομπάμα θα οδηγήσει σε αύξηση της φορολογίας και θα βλάψει την οικονομία.

Σε τηλεοπτική του συνέντευξη τη Τετάρτη ο κ. Ομπάμα παραδέχτηκε ότι τα χρηματικά ποσά που έχει συγκεντρώσει η προεκλογική του εκστρατεία δεν έχουν προηγούμενο, αλλά επεσήμανε ότι πρόκειται για συνεισφορές απλών ανθρώπων και όχι ειδικών συμφερόντων.

voa