ο Γρηγόρης
Ο Γρηγόρης.
Προσπαθώ ν' ατενίσω της ζωής τις διαφορές στη σχέση με τ' άγουρά μου χρόνια,όπου λίγα πράγματα μούτανε γνωστά.Ο,τι ήξερα ήτανε παρμένο από τον γεωγραφικό χάρτη και απο του ματιού τίς συλλογές. Ο,τι γνώριζα το μάθαινα από τον δάσκαλό μου ,την εφημερίδα του πατέρα η την δική μου την ενόραση. Κι' όλατούτα δεν ήτανε πολλά ,θα πρέπει λίγα να μετριούνται σαν το νησί τού κέφαλου μικρό και απομονωμένο ήτανε. Σύνδεσμος με τον άλλο κόσμο,πέρα από συγγενείς και παρέες του χωριού ,ο Γρηγόρης τούτο το θαυμαστό παιδί που η φύση στάθηκε απλόχερη απάνω του. Κοσμοπολίτης σωστός μ'έλεγε κουτσουρίτη έλα μαζί να κάνουμε παρέα,μια και περίπου γείτονες-συνομίληκοι ήμασταν.Ετσι μπήκα σε σαλόνια αρχοντικά ,άκουσα και τραγούδησα με πιάνο,έμαθα να χορεύω.να μη δείχνω τις σκέψεις μου,να συμπεριφέρομαι ευγενικά,να ντύνομαι καλά, σ' αντίθεση με την φτώχεια που μ' έδερνε. Δεν ξέρω τί είχε βρεί σε μένα ο Γρηγόρης,μα πιστεύω την καλή μου φωνή που σαν δεύτερη ταίριαζε απόλυτα στην δική του την πρώτη. Διέθετε μια φωνή δυνατή , ψιλή ,βαθειά μελωδική που σε αρμονία με μια καλή δεύτερη συγκινούσε τα θηλυκά στο νυχτερινό αφούγκρισμα της. Μα μιά μέρα ξέσπασε του πολέμου η φωτιά που σύντριψε πολά απ' όνειρα κι'αισθήματα ωραία.Εφτιαξε καινούργιες αλλέες για μας ,που η συνειδητοποίηση τους ήτανε αδύνατη. Ομως ,συνηθείσαμε την πίεση,τον φόβο,τον πόλεμο, τον θάνατο των προσφιλών μας φίλων ,μα συνεχίσαμε να τραγουδάμε της ζωής τη χαρά ,την ομορφιά της κοπελιάς.της ψυχής το ανάσασμα ,τα τραγούδια που μας κράτησαν ψηλά ,στην περιοχή του χιούμορ και της αδάμαστης νεανικής μας δύναμης. Τραγουδήσαμε χορέψαμε,γλεντήσαμε με μέτρο , σε σπίτια φίλων αγαπητών,κρατήσαμε αναμνήσεις και νεανικά σκιρτήματα σε σφαίρες υψηλής ανάτασης, που διατηρήθηκαν για πολλά χρόνια στην θύμηση ,γελάσαμε πολύ σαν οι αγέρηδες μας πέταξαν στην δύση,όπου ένα τηλέφωνο μέτραγε,αν είναι δυνατό,τούς παλμούς των αναμνήσεων μας. Χασαμε πολλά ,χάθηκανε πολλοί στου χρόνου το διάβα, μα είναι ευτυχία η γλύκα της ανάμνησης που απομένει.Τώρα Γρηγόρη μια και δεν ξέρω που είσαι κι' ο υπολογιστής μου δεν μπορεί να σε εντοπίση σου λέω μέσα από το παγωμένο Τορόντο γειά σου καλές γιορτές και χαρά ζωής με το τραγουδάκι "αμαπόλα" στο 2005. 22/12/2004.-Λορνιόν
Προσπαθώ ν' ατενίσω της ζωής τις διαφορές στη σχέση με τ' άγουρά μου χρόνια,όπου λίγα πράγματα μούτανε γνωστά.Ο,τι ήξερα ήτανε παρμένο από τον γεωγραφικό χάρτη και απο του ματιού τίς συλλογές. Ο,τι γνώριζα το μάθαινα από τον δάσκαλό μου ,την εφημερίδα του πατέρα η την δική μου την ενόραση. Κι' όλατούτα δεν ήτανε πολλά ,θα πρέπει λίγα να μετριούνται σαν το νησί τού κέφαλου μικρό και απομονωμένο ήτανε. Σύνδεσμος με τον άλλο κόσμο,πέρα από συγγενείς και παρέες του χωριού ,ο Γρηγόρης τούτο το θαυμαστό παιδί που η φύση στάθηκε απλόχερη απάνω του. Κοσμοπολίτης σωστός μ'έλεγε κουτσουρίτη έλα μαζί να κάνουμε παρέα,μια και περίπου γείτονες-συνομίληκοι ήμασταν.Ετσι μπήκα σε σαλόνια αρχοντικά ,άκουσα και τραγούδησα με πιάνο,έμαθα να χορεύω.να μη δείχνω τις σκέψεις μου,να συμπεριφέρομαι ευγενικά,να ντύνομαι καλά, σ' αντίθεση με την φτώχεια που μ' έδερνε. Δεν ξέρω τί είχε βρεί σε μένα ο Γρηγόρης,μα πιστεύω την καλή μου φωνή που σαν δεύτερη ταίριαζε απόλυτα στην δική του την πρώτη. Διέθετε μια φωνή δυνατή , ψιλή ,βαθειά μελωδική που σε αρμονία με μια καλή δεύτερη συγκινούσε τα θηλυκά στο νυχτερινό αφούγκρισμα της. Μα μιά μέρα ξέσπασε του πολέμου η φωτιά που σύντριψε πολά απ' όνειρα κι'αισθήματα ωραία.Εφτιαξε καινούργιες αλλέες για μας ,που η συνειδητοποίηση τους ήτανε αδύνατη. Ομως ,συνηθείσαμε την πίεση,τον φόβο,τον πόλεμο, τον θάνατο των προσφιλών μας φίλων ,μα συνεχίσαμε να τραγουδάμε της ζωής τη χαρά ,την ομορφιά της κοπελιάς.της ψυχής το ανάσασμα ,τα τραγούδια που μας κράτησαν ψηλά ,στην περιοχή του χιούμορ και της αδάμαστης νεανικής μας δύναμης. Τραγουδήσαμε χορέψαμε,γλεντήσαμε με μέτρο , σε σπίτια φίλων αγαπητών,κρατήσαμε αναμνήσεις και νεανικά σκιρτήματα σε σφαίρες υψηλής ανάτασης, που διατηρήθηκαν για πολλά χρόνια στην θύμηση ,γελάσαμε πολύ σαν οι αγέρηδες μας πέταξαν στην δύση,όπου ένα τηλέφωνο μέτραγε,αν είναι δυνατό,τούς παλμούς των αναμνήσεων μας. Χασαμε πολλά ,χάθηκανε πολλοί στου χρόνου το διάβα, μα είναι ευτυχία η γλύκα της ανάμνησης που απομένει.Τώρα Γρηγόρη μια και δεν ξέρω που είσαι κι' ο υπολογιστής μου δεν μπορεί να σε εντοπίση σου λέω μέσα από το παγωμένο Τορόντο γειά σου καλές γιορτές και χαρά ζωής με το τραγουδάκι "αμαπόλα" στο 2005. 22/12/2004.-Λορνιόν
Comments