η ζωή της πόλης
Η ζωή της πόλης .
Στην χώρα συνέρρεαν κάθε μέρα χωριάτες και αγρότες όλης της Επαρχίας, μα κι΄άλλοι διαφόρων επαγγελμάτων για ψώνια για δουλιές για τράπεζες για ειρηνοδικεία για παζάρι και τράμπες ακόμη και για χάζι. Στην εσωτερική πλατεία του Πετρίτση με τα καφενεία, όπου και τα μεγάλα δέντρα, βρίσκονταν τα αμάξια των Σιμονέτων, του Αγγελου του Αθεριάνου οι τράπεζες, ολων των ειδών τα καταστήματα, φούρνοι κουρεία, υφασματεμπορικά, μεγάλα παντοπωλεία,σαν του Γ. Αλεξανδράτου, του Κομητόπουλου το Καλαποδιαρέικο του Βίκτωρα όπου πουλιόντουσαν παλαμίδες και σαρδέλλες από βαρέλια, λουκάνικα από κρεμάστες, βακαλάοι ολάσπροι από τσουβάλια,(εκείνη την εποχή ο βακαλάος ητανε το φαί του φτωχού) -τυρί φέτα από βαρελια, τροφάλια - ξεροτύρια, όσπρια, ζάχαρι από άσπρα τσουβάλια της ρίγας, κοφίσια ξερά μα μεστωμένα σε ξύλινους κάδους, καφές του τσουβαλιού για καβουρδισμα, οπου τότενες η μυρωδιά του σούπερνε την μύτη και κάθε Σάββατο παζάρι, χαμηλές τιμές και πουλήματα, τράμπες, ακόμη και σε ζωντανά. Σαν εκανες 40 πάσα και πετιόσουνα στην παραλιακή πλατεία του Μηνιάτη, θα ατένιζες την μπισκαρία χασάπικα με καθε λογής κρέας ,και με όλα της θάλασσας τα ψάρια, βέβαια ανάλογα με τον καιρό και την ψαριά. Αναθυμιέμαι τους Πετρίτση και Καμήλο με υψωμένες τις μάχαιρες, διαλαλούντες τα μοσχάρια τους, έτοιμους να μαχαιρώσουν το κομμάτι από την μεριά που εδιάλεγες. Οι φούρνοι και οι ταβέρνες σε γοήτευαν από από τις μυρωδιές του φρέσκου ψωμιού και των ψητών, προσκαλώντας σε Αγγελος Δαμουλιάνος;Σαράντης -Κομητόπουλος να πας μέσα να φάς. Εποχές καλές,τούτος ο κόσμος ήταν άλλος. Τα βραδυνά κοπέλλες με φωνές παιχνιδιάρικες -συρτές, διέσχιζαν παρεούλες δρόμους και πλατείες χαχανίζοντας με καμάρι και γέλοιο. Ενας κόσμος με αγέρα φρέσκος, γιομάτος χαρά και πείραγμα. Το Ληξούρι είχε και δυό σταύλους στην έισοδο της πόλης για τα ζώα των χωρικών, όπου τ' άφιναν εκεί για ανάπαυση, φαί, και πετάλωμα από το Λέανδρο. Τα ξενοδοχεία της πόλης ένα πάνω από την βρύση και τ' άλλο του Δρακόπουλου στο νότιο Μαρκάτο. Εκκλησιές πολλές, από τον Παντοκράτωρα μέχρι την Παναγία την περλιγκού, τον Άγιο Χαράλαμπο τον Αγιο Γεράσιμο κλπ. Η ηλεκτρική εταιρία με 3 μηχανές φώτιζε και κινούσε την πόλη. Τα κουρεία τών ανδρών ,τόποι ψιλοτράγουδου (αρριέτας ) και κουτσομπολιού. Τα βράδυα τούτη η χωροπούλα ολη τραγουδούσε αρριέτα, ήτανε το είδος και η μόδα που εδώ γεννήθηκε. Εδώ θέλω να αναθυμηθώ τον Νιόνιο τον Λιναρδάτο με τα εμπόρια του, τον Σπύρο τον Μπουρδέτα, τον παπά Παρτίδο, τον παπά Μελιδώνη, τον Δανελάτο με το μουστάκι του ,τους Χριστοφοράτους και τους Φερεντίνους με τους φούρνους, τον Γερασιμάκη τον κουφό , που καίτοι κουφός ήτανε ταμίας τραπέζης, τον Φιφάκη τους Μεγαλογέννηδες με τους μηχανοκίνητους αλευρόμυλους και τους Δρακόπουλους με τιμαλφή και ψαλτική. Το Ληξούρι είχε μεγάλες φαμίλιες σαν τους Σκιαδαρέσηδες τους Ιακωβάτους τους Φαρακλούς τους Τυπάλδους, τους Κατσαίτες, τους Στρίνζηδες, μα και δικαστήριο πούκανε τον χωριανό μου τον Τζανούχαρη να χει γιομάτη την ταβέρνα του πελάτες. Ομορφη πόλη του ονείρου και της γοητείας. Η συγκοινωνία της πόλης με την απέναντι γη των Κρανίων ,ηταν κανονική ανά ώρα δια θαλάσσης, με τις βενζίνες εκείνου του καιρού. Από καπεταναίους εχει η μνήμη κρατήσει τον Καπιτάν Δημοσθένη, τον Μενάγια και τον Ποταμιάνο τον κοντό. Μιλήσαμε για το περιβάλον που το μάτι αγκάλιαζε, αφίνοντας, εμάς τα παιδιά , τους εργάτες της μόρφωσης στο Πετρίτσειο. Καί ήμασταν από το χωριό / Ο Μεμάς Μοσχονάς του παπά γιάννη , ο Ανδρόνικος του Καρυδάκη, ο αδελφός του ο Σταύρος, ο Νίκος Μπουρμπούλης, Ο Σωκράτης Κατερέλος, ο Νίκος Μελισσινός, η Δροσούλα του Μιτζή, η Σταυρούλα του Μπέη, ο Μπάμπης Σκαφιδάς, ο Ευάγγελος Αντζούλάτος με την αδελφή του την Νικα, ο Μπάμπης της Ευριδίκης, ο Παναγής Τσάγκος,οΠαύλος Μοσχονάς η Αθηνούλα του Αποστόλη με τον Νιόνιο, ο Μεμάς Μπουρμπούλης, ο Βαγγέλης του Παντελή, η Αγγελική Μαράτου, ο Μεμάς του Λευτέρη, η Κατίνα του Σκαφιδά, κι άλλοι κ' άλλες που διαλάθουν της μνήμης. Το σύνολο περίπου 40-50.
Στην χώρα συνέρρεαν κάθε μέρα χωριάτες και αγρότες όλης της Επαρχίας, μα κι΄άλλοι διαφόρων επαγγελμάτων για ψώνια για δουλιές για τράπεζες για ειρηνοδικεία για παζάρι και τράμπες ακόμη και για χάζι. Στην εσωτερική πλατεία του Πετρίτση με τα καφενεία, όπου και τα μεγάλα δέντρα, βρίσκονταν τα αμάξια των Σιμονέτων, του Αγγελου του Αθεριάνου οι τράπεζες, ολων των ειδών τα καταστήματα, φούρνοι κουρεία, υφασματεμπορικά, μεγάλα παντοπωλεία,σαν του Γ. Αλεξανδράτου, του Κομητόπουλου το Καλαποδιαρέικο του Βίκτωρα όπου πουλιόντουσαν παλαμίδες και σαρδέλλες από βαρέλια, λουκάνικα από κρεμάστες, βακαλάοι ολάσπροι από τσουβάλια,(εκείνη την εποχή ο βακαλάος ητανε το φαί του φτωχού) -τυρί φέτα από βαρελια, τροφάλια - ξεροτύρια, όσπρια, ζάχαρι από άσπρα τσουβάλια της ρίγας, κοφίσια ξερά μα μεστωμένα σε ξύλινους κάδους, καφές του τσουβαλιού για καβουρδισμα, οπου τότενες η μυρωδιά του σούπερνε την μύτη και κάθε Σάββατο παζάρι, χαμηλές τιμές και πουλήματα, τράμπες, ακόμη και σε ζωντανά. Σαν εκανες 40 πάσα και πετιόσουνα στην παραλιακή πλατεία του Μηνιάτη, θα ατένιζες την μπισκαρία χασάπικα με καθε λογής κρέας ,και με όλα της θάλασσας τα ψάρια, βέβαια ανάλογα με τον καιρό και την ψαριά. Αναθυμιέμαι τους Πετρίτση και Καμήλο με υψωμένες τις μάχαιρες, διαλαλούντες τα μοσχάρια τους, έτοιμους να μαχαιρώσουν το κομμάτι από την μεριά που εδιάλεγες. Οι φούρνοι και οι ταβέρνες σε γοήτευαν από από τις μυρωδιές του φρέσκου ψωμιού και των ψητών, προσκαλώντας σε Αγγελος Δαμουλιάνος;Σαράντης -Κομητόπουλος να πας μέσα να φάς. Εποχές καλές,τούτος ο κόσμος ήταν άλλος. Τα βραδυνά κοπέλλες με φωνές παιχνιδιάρικες -συρτές, διέσχιζαν παρεούλες δρόμους και πλατείες χαχανίζοντας με καμάρι και γέλοιο. Ενας κόσμος με αγέρα φρέσκος, γιομάτος χαρά και πείραγμα. Το Ληξούρι είχε και δυό σταύλους στην έισοδο της πόλης για τα ζώα των χωρικών, όπου τ' άφιναν εκεί για ανάπαυση, φαί, και πετάλωμα από το Λέανδρο. Τα ξενοδοχεία της πόλης ένα πάνω από την βρύση και τ' άλλο του Δρακόπουλου στο νότιο Μαρκάτο. Εκκλησιές πολλές, από τον Παντοκράτωρα μέχρι την Παναγία την περλιγκού, τον Άγιο Χαράλαμπο τον Αγιο Γεράσιμο κλπ. Η ηλεκτρική εταιρία με 3 μηχανές φώτιζε και κινούσε την πόλη. Τα κουρεία τών ανδρών ,τόποι ψιλοτράγουδου (αρριέτας ) και κουτσομπολιού. Τα βράδυα τούτη η χωροπούλα ολη τραγουδούσε αρριέτα, ήτανε το είδος και η μόδα που εδώ γεννήθηκε. Εδώ θέλω να αναθυμηθώ τον Νιόνιο τον Λιναρδάτο με τα εμπόρια του, τον Σπύρο τον Μπουρδέτα, τον παπά Παρτίδο, τον παπά Μελιδώνη, τον Δανελάτο με το μουστάκι του ,τους Χριστοφοράτους και τους Φερεντίνους με τους φούρνους, τον Γερασιμάκη τον κουφό , που καίτοι κουφός ήτανε ταμίας τραπέζης, τον Φιφάκη τους Μεγαλογέννηδες με τους μηχανοκίνητους αλευρόμυλους και τους Δρακόπουλους με τιμαλφή και ψαλτική. Το Ληξούρι είχε μεγάλες φαμίλιες σαν τους Σκιαδαρέσηδες τους Ιακωβάτους τους Φαρακλούς τους Τυπάλδους, τους Κατσαίτες, τους Στρίνζηδες, μα και δικαστήριο πούκανε τον χωριανό μου τον Τζανούχαρη να χει γιομάτη την ταβέρνα του πελάτες. Ομορφη πόλη του ονείρου και της γοητείας. Η συγκοινωνία της πόλης με την απέναντι γη των Κρανίων ,ηταν κανονική ανά ώρα δια θαλάσσης, με τις βενζίνες εκείνου του καιρού. Από καπεταναίους εχει η μνήμη κρατήσει τον Καπιτάν Δημοσθένη, τον Μενάγια και τον Ποταμιάνο τον κοντό. Μιλήσαμε για το περιβάλον που το μάτι αγκάλιαζε, αφίνοντας, εμάς τα παιδιά , τους εργάτες της μόρφωσης στο Πετρίτσειο. Καί ήμασταν από το χωριό / Ο Μεμάς Μοσχονάς του παπά γιάννη , ο Ανδρόνικος του Καρυδάκη, ο αδελφός του ο Σταύρος, ο Νίκος Μπουρμπούλης, Ο Σωκράτης Κατερέλος, ο Νίκος Μελισσινός, η Δροσούλα του Μιτζή, η Σταυρούλα του Μπέη, ο Μπάμπης Σκαφιδάς, ο Ευάγγελος Αντζούλάτος με την αδελφή του την Νικα, ο Μπάμπης της Ευριδίκης, ο Παναγής Τσάγκος,οΠαύλος Μοσχονάς η Αθηνούλα του Αποστόλη με τον Νιόνιο, ο Μεμάς Μπουρμπούλης, ο Βαγγέλης του Παντελή, η Αγγελική Μαράτου, ο Μεμάς του Λευτέρη, η Κατίνα του Σκαφιδά, κι άλλοι κ' άλλες που διαλάθουν της μνήμης. Το σύνολο περίπου 40-50.
Comments