ο θαυμαστός κόσμος της θέλησης

Ο θαυμαστός κόσμος της θέλησης Του Νίκου Κωνσταντάρα Υστερα από αρκετές αναβολές, ο ΣΥΡΙΖΑ τολμά τα πρώτα του βήματα προς την αφομοίωση των πολλών συνιστωσών του και τη διαμόρφωση μιας ενιαίας πολιτικής και συγκεκριμένης πρότασης διακυβέρνησης. Εως τώρα, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης λειτουργούσε ως δεξαμενή φιλοξενίας κάθε λογής απογοήτευσης που προκλήθηκε από την κρίση και τις συχνά ατυχείς προσπάθειες διαχείρισής της. Τώρα θα δούμε αν το κόμμα, που το 2009 πήρε περίπου 4% στις εκλογές, μπορεί να συμπεριφερθεί ανάλογα με το 27% που κέρδισε πέρυσι και που το καθιστά πρωταγωνιστή στις πολιτικές εξελίξεις. Η ομιλία του επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, με την οποία άνοιξε το Ιδρυτικό Συνέδριο, εξέθεσε τις γενικές κατευθύνσεις των προτάσεων του κόμματος χωρίς να προβάλλει συγκεκριμένα μέτρα που θα έπειθαν ότι οι στόχοι του είναι εφικτοί. Αναμένουμε περισσότερα έως τη λήξη του συνεδρίου την Κυριακή. Ωστόσο, με όσα είπε προχθές, ο κ. Τσίπρας φάνηκε να μην εστιάζει στις πραγματικές προκλήσεις που αντιμετωπίζει η χώρα, αλλά να επιχειρεί να εμφανίσει μια εικόνα κατά την οποία μόνο με την επιθυμία του ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορέσει να διαμορφώσει τον κόσμο όπως αυτός τον θέλει. «Πιστέψτε με, αυτή η εντολή θα γίνει σεβαστή, θέλουν δεν θέλουν. Και από την κ. Μέρκελ και από τον κ. Σόιμπλε», δήλωσε. Ο ΣΥΡΙΖΑ «θα θέσει τέλος στα Μνημόνια και στην απειλή της Δημοκρατίας», είπε ο κ. Τσίπρας, προβάλλοντας τα μεγάλα ερωτήματα που, κατ’ αυτόν, αντιμετωπίζει η χώρα: Μνημόνια ή Δημοκρατία, Μνημόνια ή κοινωνική δικαιοσύνη, Μνημόνια ή εθνική ανεξαρτησία, Μνημόνια ή ΣΥΡΙΖΑ. «Η ακύρωση του Μνημονίου και η επαναδιαπραγμάτευση της δανειακής σύμβασης είναι η βάση πάνω στην οποία χτίζουμε τον οδικό χάρτη της εξόδου από την κρίση», δήλωσε ο κ. Τσίπρας. Προχώρησε σε μία ακόμη πιο επικίνδυνη απλούστευση, λέγοντας ότι η πολιτική σκηνή ορίζεται από τρεις πόλους: «Τον πόλο της Νέας Δημοκρατίας, που στρέφεται ολοένα και περισσότερο προς την Ακρα Δεξιά, τον πόλο της φασιστικής απειλής και τον πόλο του ΣΥΡΙΖΑ και της ευρύτερης πολιτικής και κοινωνικής Αριστεράς». Οπως με τα Μνημόνια, όπου αποσιωπά οποιαδήποτε αναφορά σε αναγκαίες και θεμιτές μεταρρυθμίσεις, καθώς και τις επιπτώσεις εάν η Ελλάδα δεν είχε συνάψει αυτές τις δανειακές συμφωνίες, ο κ. Τσίπρας εκθέτει μια στρεβλή πραγματικότητα για να προβάλει το δικό του κόμμα ως μοναδική λύση. Ποιος μπορεί να διαφωνεί με τη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη, την ανεξαρτησία κ.ά.; Στην πολιτική σκηνή, όμως, το μεγάλο δίλημμα σήμερα είναι μεταξύ όχι τριών, αλλά δύο πόλων – του πολιτισμού (παρ’ όλες τις ευθύνες των «συστημικών» κομμάτων) και της βαρβαρότητας. Ο ΣΥΡΙΖΑ, η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ, η ΔΗΜΑΡ και άλλα κόμματα, καθώς και οι κρατικοί θεσμοί, οφείλουν να συνασπιστούν εναντίον της βίας και της ανομίας. Οφείλουν, επίσης, να συνεργαστούν για την εξασφάλιση μιας λειτουργικής οικονομίας και κοινωνικής δικαιοσύνης – για τα οποία υπάρχουν μέτρα στα Μνημόνια. Οταν αλλάξουν εαυτούς οι πολιτικοί μας θα μπορούν να ονειρεύονται ότι θα αλλάξουν τον κόσμο. Εως τότε, θα είναι χρήσιμο να δούμε πώς κάνει κουμάντο στο δικό του κόμμα ο κ. Τσίπρας.   καθημερινή