Η ήττα του ενός θα είναι ήττα του συνόλου
Η ήττα του ενός θα είναι ήττα του συνόλου
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
Σήμερα θα διαπιστώσουμε ποιοι νοιάζονται περισσότερο για το μέλλον του ελληνικού λαού και για τη σταθερότητα της Ευρωζώνης, και ποιοι θέτουν πάνω απ’ όλα το δικό τους γόητρο και το πολιτικό κόστος των αποφάσεών τους. Θα υποχωρήσει κι άλλο η Ελλάδα; Η Γερμανία θα παραμείνει ακίνητη; Οι υπουργοί Οικονομικών των 19 χωρών-μελών της Ευρωζώνης βρίσκονται αντιμέτωποι με το εξής παράδοξο: γνωρίζουν ότι αυτό που είναι καλό για τους Ελληνες είναι καλό και για το κοινό νόμισμα, αλλά η αδέξια διαχείριση του θέματος από τους πρωταγωνιστές του δράματος οδήγησε σε κλίμα ρήξης το οποίο βλάπτει και την Ελλάδα και το ευρώ. Πώς μπορεί να γεφυρωθεί το χάσμα, να συνεχίσει η Ελλάδα στον δρόμο της ανάκαμψης και η Ευρώπη προς την ισχυρότερη ένωση;
Η ελληνική κυβέρνηση έχει διανύσει μεγάλη απόσταση από τις υποσχέσεις ότι θα μείωνε δραστικά το δημόσιο χρέος, θα απέρριπτε εξ ολοκλήρου το Μνημόνιο και τους εφαρμοστικούς νόμους που το συνοδεύουν, θα ακύρωνε πολλές μεταρρυθμίσεις και δεν θα αναγνώριζε την τρόικα των δανειστών (την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Προχθές η Αθήνα ζήτησε από τους εταίρους της στο Eurogroup εξάμηνη παράταση της δανειακής σύμβασης και αποδέχθηκε πολλά απ’ όσα της ζητούσαν – σε βαθμό που φάνηκε να «συνθηκολογεί». Ασφαλώς, άφηνε αρκετές ασάφειες στις δεσμεύσεις της, ώστε να σώσει το γόητρό της αλλά και για να μπορεί να εφαρμόσει αρκετά μέρη της πολιτικής της. Αυτό το επισήμανε τάχιστα το υπουργείο Οικονομικών της Γερμανίας και απέρριψε την ελληνική πρόταση.
Το σημαντικό είναι ότι η Ελλάδα προέβη σε μεγάλες παραχωρήσεις ενώ η Γερμανία έμεινε αμετακίνητη στις θέσεις της. Μπορούμε να πούμε, βέβαια, ότι η Ελλάδα όφειλε να διανύσει τη μεγαλύτερη απόσταση επειδή είχε «ξεφύγει» πολύ απ’ όσα είχαν συμφωνηθεί με τους εταίρους, ενώ η Γερμανία επέμενε στην τήρηση της τάξης. Από εκεί και πέρα, όμως, απαιτείται και κάποια ευελιξία και από την άλλη πλευρά για να υπάρξει πρόοδος, δεδομένων των αδυναμιών, αστοχιών και αδικιών στην πολιτική που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα. Η άκαμπτη επιμονή στα συμφωνηθέντα (με εξαίρεση κάποιες ασαφείς δηλώσεις περί μελλοντικής ευελιξίας στο πρόγραμμα) καθρεφτίζει την αρχική αδιαλλαξία της ελληνικής κυβέρνησης που πρόβαλε ουτοπικές υποσχέσεις πάνω από την ανάγκη να έρθει σε μια αξιοπρεπή συνεννόηση με τους εταίρους της. Η Αθήνα χάραξε κόκκινες γραμμές πάνω σε υπάρχουσες συμφωνίες και δεσμεύσεις, παρουσιάζοντας όποια προσπάθεια συμβιβασμού ως απόπειρα εκβιασμού από την άλλη πλευρά.
Το γερμανικό «όχι» δεν ακύρωσε το σημερινό Eurogroup και υπάρχει ακόμη περιθώριο να επιτευχθεί συμφωνία που θα επιτρέπει και στις δύο πλευρές να εξασφαλίσουν τη σταθερότητα της ελληνικής οικονομίας και του ευρώ. Εάν υποχωρήσουν λίγο και οι δύο πλευρές, θα το πετύχουν. Ετσι η Ελλάδα θα μπορεί να καταπιαστεί επιτέλους με προβλήματα που απαιτούν άμεση λύση και η Ε.Ε. θα έχει δείξει ότι με λίγη ευελιξία -με πνεύμα ηγετικό και όχι εκδικητικό- μπορεί να κρατήσει ζωντανό το πνεύμα της συλλογικής προόδου. Αλλιώς, δεν χρειάζεται σολομώντεια σοφία για να το δει κανείς ότι η ήττα του ενός θα είναι ήττα του συνόλου.
Η ελληνική κυβέρνηση έχει διανύσει μεγάλη απόσταση από τις υποσχέσεις ότι θα μείωνε δραστικά το δημόσιο χρέος, θα απέρριπτε εξ ολοκλήρου το Μνημόνιο και τους εφαρμοστικούς νόμους που το συνοδεύουν, θα ακύρωνε πολλές μεταρρυθμίσεις και δεν θα αναγνώριζε την τρόικα των δανειστών (την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο). Προχθές η Αθήνα ζήτησε από τους εταίρους της στο Eurogroup εξάμηνη παράταση της δανειακής σύμβασης και αποδέχθηκε πολλά απ’ όσα της ζητούσαν – σε βαθμό που φάνηκε να «συνθηκολογεί». Ασφαλώς, άφηνε αρκετές ασάφειες στις δεσμεύσεις της, ώστε να σώσει το γόητρό της αλλά και για να μπορεί να εφαρμόσει αρκετά μέρη της πολιτικής της. Αυτό το επισήμανε τάχιστα το υπουργείο Οικονομικών της Γερμανίας και απέρριψε την ελληνική πρόταση.
Το σημαντικό είναι ότι η Ελλάδα προέβη σε μεγάλες παραχωρήσεις ενώ η Γερμανία έμεινε αμετακίνητη στις θέσεις της. Μπορούμε να πούμε, βέβαια, ότι η Ελλάδα όφειλε να διανύσει τη μεγαλύτερη απόσταση επειδή είχε «ξεφύγει» πολύ απ’ όσα είχαν συμφωνηθεί με τους εταίρους, ενώ η Γερμανία επέμενε στην τήρηση της τάξης. Από εκεί και πέρα, όμως, απαιτείται και κάποια ευελιξία και από την άλλη πλευρά για να υπάρξει πρόοδος, δεδομένων των αδυναμιών, αστοχιών και αδικιών στην πολιτική που εφαρμόστηκε στην Ελλάδα. Η άκαμπτη επιμονή στα συμφωνηθέντα (με εξαίρεση κάποιες ασαφείς δηλώσεις περί μελλοντικής ευελιξίας στο πρόγραμμα) καθρεφτίζει την αρχική αδιαλλαξία της ελληνικής κυβέρνησης που πρόβαλε ουτοπικές υποσχέσεις πάνω από την ανάγκη να έρθει σε μια αξιοπρεπή συνεννόηση με τους εταίρους της. Η Αθήνα χάραξε κόκκινες γραμμές πάνω σε υπάρχουσες συμφωνίες και δεσμεύσεις, παρουσιάζοντας όποια προσπάθεια συμβιβασμού ως απόπειρα εκβιασμού από την άλλη πλευρά.
Το γερμανικό «όχι» δεν ακύρωσε το σημερινό Eurogroup και υπάρχει ακόμη περιθώριο να επιτευχθεί συμφωνία που θα επιτρέπει και στις δύο πλευρές να εξασφαλίσουν τη σταθερότητα της ελληνικής οικονομίας και του ευρώ. Εάν υποχωρήσουν λίγο και οι δύο πλευρές, θα το πετύχουν. Ετσι η Ελλάδα θα μπορεί να καταπιαστεί επιτέλους με προβλήματα που απαιτούν άμεση λύση και η Ε.Ε. θα έχει δείξει ότι με λίγη ευελιξία -με πνεύμα ηγετικό και όχι εκδικητικό- μπορεί να κρατήσει ζωντανό το πνεύμα της συλλογικής προόδου. Αλλιώς, δεν χρειάζεται σολομώντεια σοφία για να το δει κανείς ότι η ήττα του ενός θα είναι ήττα του συνόλου.
Comments