Κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον ορατό...

Κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον ορατό...

Του Δημητρη Χ. Παξινου*

Δεξιοί, αριστεροί, δημοκράτες, αντιδραστικοί, μνημονιακοί και μη, πατριώτες και προδότες, και εσχάτως «συνταγματικό τόξο» και μη. Ιστορία από παλιά, αλλά τότε υπήρχαν ιδεολογίες, υπήρχαν τα δύο στρατόπεδα: Ανατολής και Δύσης.

Επεσε το τείχος, οι διαχωρισμοί όμως έπρεπε να παραμείνουν. Για να διαιωνίζουν και να υπερτονίζουν τις διαφορές, προς όφελος κάποιων κομματικών σχηματισμών. Δηλαδή προς όφελος των ίδιων ουσιαστικά προσώπων που καταδυναστεύουν τον τόπο, όπως γλαφυρά τα περιέγραψε σε έκθεσή του, το 1953, ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα. Οτι δηλαδή 3.000 οικογένειες νέμονται τον πλούτο και κάθε έξωθεν βοήθεια, όπως η αμερικανική, για την ανόρθωση της χώρας.

Από αυτές τις οικογένειες, η κάθε μία, για ευνόητους λόγους κατατάσσει εαυτήν σε όποια κατηγορία θέλει και έτσι πλαισιώνουν τους πολιτικούς σχηματισμούς, τους οποίους με τη δύναμη της οικονομικής εξουσίας κηδεμονεύουν και ελέγχουν.

Ομως τα προνόμια όλων, όπως και των πολιτικών, εξακολούθησαν να παραμένουν και να προκαλούν. Αυτό προφανώς επιτάσσει το συμφέρον τους, το ατομικό. Πάντοτε σε αγαστή συνεργασία, η μια ομάδα καλύπτει την άλλη προστατευτικά και από κοινού και έτσι οδήγησαν το καράβι στα βράχια. Αυτοί βέβαια φρόντισαν, τότε, να μην είναι μέσα, προκειμένου να συνεχίσουν την... πατριωτική τους δράση. Με το αζημίωτο πάντοτε.

Η όλη ιστορία παραπέμπει στον Α. Λασκαράτο και την ιστορία του γαϊδάρου, που έγραψε το 1862. Δύο χρόνια πριν από την ένωση της Επτανήσου.

Σύμφωνα μ’ αυτήν ο υιός γάιδαρος αιτήθηκε από τον βουλευτή, ο πνέων τα λοίσθια πατέρας του να λάβει σύνταξη και μετά θάνατον, όπερ και εγένετο. Λόγω των πολυτίμων υπηρεσιών τις οποίες παρείχαν στο αφεντικό τους.

Η πτωχοποίηση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού, η δήμευση της περιουσίας τους, η υπερχρέωσή τους, σε σημείο που όλοι να οφείλουν, δεν φαίνεται να προβληματίζουν ιδιαίτερα τους άρχοντες. Αρκούνται όμως στο να δημοσιοποιούν τηλεοπτικά τις διαμαρτυρίες τους για τα μέτρα, τα οποία αποφεύγουν ακόμη και να χαρακτηρίσουν ως απάνθρωπα, βάρβαρα, για να μη κακοχαρακτηριστούν από το κόμμα. Αλλά και σ’ αυτήν την περίπτωση οι διαξιφισμοί τους αφορούν αποκλειστικά στην κατεύθυνση που προσδοκούν οι πελάτες ψηφοφόροι τους και τίποτε περισσότερο.

Οι μεν για τα αγροτικά ακίνητα, οι δε για τα αστικά, σε ανάλογη δε κατεύθυνση η υποτιθέμενη οργάνωση για την προστασία των ιδιοκτητών ακινήτων, η οποία αρέσκεται να φωτογραφίζεται και να εξαντλείται σε παιχνίδια εξουσίας.

Παρά ταύτα, οι σε μεγάλο βαθμό καλλιεργούμενες τεχνικές διαφοροποιήσεις του λαού ενθαρρύνονται. Το παρελθόν, με τους εμφυλίους, δεν διδάσκει σ’ αυτόν τον τόπο ή μάλλον χρησιμοποιείται για να δημιουργήσει νέο όμοιο εφιαλτικό κλίμα, να ενσπείρει φόβο, να τρομοκρατήσει. Ο διχασμός είναι η καλύτερη συνταγή για την υπονόμευση και τελικά την αποδόμηση της συλλογικής ψυχής, την υποδούλωσή της. Κι αυτό συμβαίνει σήμερα και παραπέμπει στις πιο ζοφερές μέρες που έζησε ποτέ ο τόπος με τις δεκάδες χιλιάδες νεκρούς, ένθεν κακείθεν, οι οποίοι αποτελούσαν το άνθος της χώρας, το παραγωγικότερο και εκλεκτότερο δυναμικό. Κάποιοι προσπαθούν να επιστρέψουμε στο παρελθόν. Ανασύρουν μνήμες, στοχοποιούν ανθρώπους, συγκρίνουν και ταυτίζουν καταστάσεις και πρόσωπα. Διχάζουν και δημιουργούν σύγχυση. Αποπροσανατολίζουν.

Κι όμως κοιμούνται. Και όμως διασκεδάζουν ορεγόμενοι και διαμοιράζουν μεταξύ τυρού και αχλαδιού ό,τι απέμεινε.

Ακόμη και τους πλουτοπαραγωγικούς πόρους, την ύπαρξη των οποίων όλοι τους γνώριζαν, από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και το αποσιωπούσαν, το απέκρυπταν και διαβεβαίωναν περί του αντιθέτου, μέχρι πρόσφατα. Σημασία έχει ότι η πτωχοποίηση του λαού οδηγεί στον εξανδραποδισμό του, στον πλήρη έλεγχό του. Ακόμη και στον διαμελισμό της γης του. Η ιστορία βρίθει ανάλογων παραδειγμάτων. Διδάσκει, εφ’ όσον υπάρχουν ικανοί και έντιμοι δάσκαλοι, που ενδιαφέρονται για την εθνική συμφιλίωση και σ’ αυτήν την αγωνιώδη προσπάθεια, προτάσσουν το εθνικό συμφέρον.

Η τύχη μας είναι κοινή και όλοι βιώνουμε αυτήν την καταισχύνη στην οποία οδηγηθήκαμε, λόγω κακών και διεφθαρμένων ηγετών, οι οποίοι πρωτίστως ενδιαφέρονται για την εκλογή τους με οποιοδήποτε τίμημα. Μην παραπλανώμεθα από τους κήνσορες, κήρυκες διχαστικών μηνυμάτων και τιμητές κάθε ευγενούς προσπάθειας αμφισβήτησης των «τσιτάτων» τους, των προδιαγραφών που ετοίμασαν για μας.

Μας θέλουν στην άγνοια, για να μας ποδηγετούν ευκολότερα. Ας μην τους το επιτρέψουμε! Σαν χρέος στους επιγόνους μας και κυρίως στον τόπο μας.

*Ο κ. Παξινός είναι πρώην πρόεδρος ΔΣΑ.kathimerini