Το κλειδί της ερμηνείας της χθεσινής ψήφου
Το κλειδί της ερμηνείας της χθεσινής ψήφου
ΠΟΛΙΤΙΚΗ
«Οπως έστρωσες, έτσι θα κοιμηθείς», λέει η παροιμία. Θα έχει πολλές ευκαιρίες ο επιβεβαιωμένος πρωθυπουργός να σκεφτεί την αξία της. Για να κατανοήσει βεβαίως πώς ακριβώς το εννοεί ο λαός, όταν την απευθύνει σε απρόσεκτους, απρογραμμάτιστους και άπειρους πολιτικούς.
Οι πολίτες θέλησαν να δουν τον κ. Τσίπρα να κυβερνά. Του προσέφεραν μια προσωπική νίκη και ζητούν απ’ αυτόν να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε όταν οι Λαφαζάνης και Κωνσταντοπούλου τον έριξαν με αποστασία. Γι’ αυτό και τους τιμώρησαν.
Οφείλουμε, πριν βιαστούμε να βγάλουμε βαθυστόχαστα συμπεράσματα, να διαπιστώσουμε ότι οι χθεσινές εκλογές είναι επαναληπτικές εκείνων του Ιανουαρίου και συμπληρωματικές του παράδοξου δημοψηφίσματος του Ιουλίου. Στους επτά προηγούμενους μήνες, η ομάδα Τσίπρα - Καμμένου κυβέρνησε ελάχιστες ώρες. Οι υποθέσεις του κράτους έμειναν στο ράφι. Η οικονομία μπήκε στον γύψο των κεφαλαιακών περιορισμών. Σπουδαίες εκκρεμότητες, κυρίως το συνταξιοδοτικό, δεν έχουν προετοιμαστεί επαρκώς ώστε να διευθετηθούν.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η νέα κυβέρνηση Τσίπρα θα βρεθεί με μικρότερη πλειοψηφία (155 από 162 βουλευτές) από εκείνη που διέθετε στην προηγούμενη Βουλή. Αν μάλιστα ξεκινήσουμε από τον Ιούνιο 2012, το άθροισμα Τσίπρα και Καμμένου ήταν 34,4%. Πήγε στο 41% τον Ιανουάριο και «κάθισε» στο 39,5% στη χθεσινή αναμέτρηση.
Νομίζω ότι το κλειδί που επιτρέπει να εξηγήσουμε ορθολογικά την ψήφο των συμπολιτών μας δεν είναι η μεταβολή της στάσης του Τσίπρα έναντι των μνημονιακών δεσμεύσεων της χώρας.
Οι πολίτες γνώριζαν πως μνημόνιο = ευρώ. Αντιλαμβάνονται επίσης ότι η κατάργηση του πρώτου συνθετικού μπορεί να επιφέρει την απομάκρυνση από τη σιγουριά του δεύτερου συνθετικού. Αυτό που τους έχει εξοργίσει είναι αυτό που πιστεύουν πως είναι εφικτό εντός του αυστηρού αυτού διπόλου. Μια σημαντικότατη μερίδα του πληθυσμού δεν αντιλαμβάνεται γιατί πρέπει να υποστεί μια τόσο βίαιη προσαρμογή όταν παραμένει πίστη στην ευρωπαϊκή συμμαχία, χωρίς μάλιστα να έχει αμαρτήσει, όπως άλλοι, στην Ιρλανδία και την Ισπανία, με υπερβολικό οικογενειακό δανεισμό.
Οι πολλοί μεταξύ μας δεν αντιλαμβάνονται γιατί επιτράπηκε στις τράπεζες -εγχώριες και ευρωπαϊκές- να δανείζουν απερίσκεπτα τους πολιτικούς μας για να μοιράζουν εύκολο χρήμα, στο όνομα του οποίου, τώρα, εκβιάζουν μια ταχύρρυθμη πλην όμως βασανιστική προσαρμογή.
Σας προτείνω να κρατήσουμε ένα κεντρικό συμπέρασμα. Το 2012 οι 42 στους 100 πολίτες επέλεξαν στάση φιλευρωπαϊκή και ανεκτική προς τα μνημόνια, όταν το υπόλοιπο 46% διαδήλωνε με σφοδρότητα την αντίθεσή του.
Το φιλευρωπαϊκό τμήμα του λαού μας ήταν μόλις 38,5% τον περασμένο Ιανουάριο. Ολοι αυτοί παρέμειναν σταθεροί στην άποψή τους. Μπορούμε να προσθέσουμε το 39% που μετέβαλε άποψη και στάση στις χθεσινές κάλπες. Θα το γνωρίζουμε με ασφάλεια στους αμέσως επόμενους μήνες.
Οι πολίτες θέλησαν να δουν τον κ. Τσίπρα να κυβερνά. Του προσέφεραν μια προσωπική νίκη και ζητούν απ’ αυτόν να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε όταν οι Λαφαζάνης και Κωνσταντοπούλου τον έριξαν με αποστασία. Γι’ αυτό και τους τιμώρησαν.
Οφείλουμε, πριν βιαστούμε να βγάλουμε βαθυστόχαστα συμπεράσματα, να διαπιστώσουμε ότι οι χθεσινές εκλογές είναι επαναληπτικές εκείνων του Ιανουαρίου και συμπληρωματικές του παράδοξου δημοψηφίσματος του Ιουλίου. Στους επτά προηγούμενους μήνες, η ομάδα Τσίπρα - Καμμένου κυβέρνησε ελάχιστες ώρες. Οι υποθέσεις του κράτους έμειναν στο ράφι. Η οικονομία μπήκε στον γύψο των κεφαλαιακών περιορισμών. Σπουδαίες εκκρεμότητες, κυρίως το συνταξιοδοτικό, δεν έχουν προετοιμαστεί επαρκώς ώστε να διευθετηθούν.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η νέα κυβέρνηση Τσίπρα θα βρεθεί με μικρότερη πλειοψηφία (155 από 162 βουλευτές) από εκείνη που διέθετε στην προηγούμενη Βουλή. Αν μάλιστα ξεκινήσουμε από τον Ιούνιο 2012, το άθροισμα Τσίπρα και Καμμένου ήταν 34,4%. Πήγε στο 41% τον Ιανουάριο και «κάθισε» στο 39,5% στη χθεσινή αναμέτρηση.
Νομίζω ότι το κλειδί που επιτρέπει να εξηγήσουμε ορθολογικά την ψήφο των συμπολιτών μας δεν είναι η μεταβολή της στάσης του Τσίπρα έναντι των μνημονιακών δεσμεύσεων της χώρας.
Οι πολίτες γνώριζαν πως μνημόνιο = ευρώ. Αντιλαμβάνονται επίσης ότι η κατάργηση του πρώτου συνθετικού μπορεί να επιφέρει την απομάκρυνση από τη σιγουριά του δεύτερου συνθετικού. Αυτό που τους έχει εξοργίσει είναι αυτό που πιστεύουν πως είναι εφικτό εντός του αυστηρού αυτού διπόλου. Μια σημαντικότατη μερίδα του πληθυσμού δεν αντιλαμβάνεται γιατί πρέπει να υποστεί μια τόσο βίαιη προσαρμογή όταν παραμένει πίστη στην ευρωπαϊκή συμμαχία, χωρίς μάλιστα να έχει αμαρτήσει, όπως άλλοι, στην Ιρλανδία και την Ισπανία, με υπερβολικό οικογενειακό δανεισμό.
Οι πολλοί μεταξύ μας δεν αντιλαμβάνονται γιατί επιτράπηκε στις τράπεζες -εγχώριες και ευρωπαϊκές- να δανείζουν απερίσκεπτα τους πολιτικούς μας για να μοιράζουν εύκολο χρήμα, στο όνομα του οποίου, τώρα, εκβιάζουν μια ταχύρρυθμη πλην όμως βασανιστική προσαρμογή.
Σας προτείνω να κρατήσουμε ένα κεντρικό συμπέρασμα. Το 2012 οι 42 στους 100 πολίτες επέλεξαν στάση φιλευρωπαϊκή και ανεκτική προς τα μνημόνια, όταν το υπόλοιπο 46% διαδήλωνε με σφοδρότητα την αντίθεσή του.
Το φιλευρωπαϊκό τμήμα του λαού μας ήταν μόλις 38,5% τον περασμένο Ιανουάριο. Ολοι αυτοί παρέμειναν σταθεροί στην άποψή τους. Μπορούμε να προσθέσουμε το 39% που μετέβαλε άποψη και στάση στις χθεσινές κάλπες. Θα το γνωρίζουμε με ασφάλεια στους αμέσως επόμενους μήνες.
Comments