Ο ηττημένος browser Τέλος εποχής για τον θρυλικό Netscape Navigator

H έκδοση 9 θα είναι η τελευταία

Νέα Yόρκη

Το Netscape Navigator, το «ιστορικό» λογισμικό πλοήγησης από τις πρώτες ημέρες του Παγκόσμιου Ιστού, δεν θα κυκλοφορήσει σε νέες εκδόσεις εξαιτίας έλλειψης χρηστών, ανακοίνωσε ο αμερικανικός πάροχος AOL στον οποίο ανήκει σήμερα το πρόγραμμα. «Μετά την 1η Φεβρουαρίου δεν θα υπάρχει ενεργή υποστήριξη για το Navigator 9 ή για τις προηγούμενες εκδόσεις του Netscape Navigator» γράφει στέλεχος στο ιστολόγιο της εταιρείας. Αυτό σημαίνει ότι από τον επόμενο μήνα οι χρήστες θα πάψουν να λαμβάνουν ενημερώσεις για τη βελτίωση του προγράμματος. Στα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν το Διαδίκτυο άρχιζε να γίνεται δημοφιλές, το Netscape εξυπηρετούσε το 90% των χρηστών. Το ποσοστό αυτό έχει πέσει σήμερα στο 0,6%. Στην αγορά κυριαρχεί πλέον ο Internet Explorer της Microsoft, με μερίδιο σχεδόν 80%, ενώ οι «εναλλακτικοί» χρήστες, ένα 16% του συνόλου, έχουν στραφεί στο Firefox του Ιδρύματος Mozilla. Πολλοί προγραμματιστές της Netscape, που απολύθηκαν όταν η εταιρεία εξαγοράστηκε από την AOL το 2003, έγιναν μέλη του Ιδρύματος Mozilla και συμβάλλουν σήμερα στην ανάπτυξη του «ανοιχτού» κώδικα του Firefox. Η πρώτη έκδοση του Netscape παρουσιάστηκε το 1994 από την Netscape Communications Corporations, μια εταιρεία που είχε μόλις ιδρυθεί από τον Μαρκ Αντερσεν, έναν απόφοιτο του Πανεπιστημίου του Ίλινοϊ που είχε εργαστεί στον «αρχαϊκό» browser Mosaic. Κλείνοντας το κεφάλαιο Netscape, η AOL παροτρύνει το κοινό της να επιλέξει Firefox: «Πιστεύουμε ότι είναι η σωστή στιγμή να σταματήσουμε την ανάπτυξη των browser της μάρκας Netscape, να παραδώσουμε τα ηνία στο Mozilla και να ενθαρρύνουμε τους χρήστες να επιλέξουν Firefox» γράφει ο Τομ Ντραπό της εταιρείας. Newsroom ΔΟΛ

Kosovo to test Slovenia leaders

Kosovo Serbs protested against a planned EU police mission

Sixteen years after independence, Slovenia takes up the presidency of the EU on Tuesday, offering to act as a bridge with the Balkans.

The breakaway Serbian province of Kosovo is itself expected to declare independence within weeks, presenting the EU with a potential crisis.

Slovenian Foreign Minister Dimitrij Rupel has said he aims to resolve the Kosovo issue by the end of June.

The EU will send a civilian team to Kosovo to assist the Nato-led force.

Yugoslav legacy

Kosovo has been run by the United Nations since 1999, when Nato intervened to end Serb persecution of ethnic Albanians, some of whom had taken up arms.

Slovenia, like Serbia and Kosovo, was part of the former Yugoslav federation, and is well-placed to help mediate between the two.

FACTS ABOUT SLOVENIA Population: Two million Independence: June 1991 Size: 20,250 sq km (7,800 sq miles), more than 50% forest Major exports: cars, household appliances, generic drugs Joined EU, Nato in 2004; eurozone in 2007 Prime Minister: Janez Jansa President: Danilo Turk Profile: Slovenia

The Serbian parliament has already voted overwhelmingly to condemn any declaration of independence by Kosovo, warning of repercussions for countries that recognise it.

Although the Serbian vote was seen as a warning to EU states, Mr Rupel said it was intended for domestic consumption, ahead of presidential elections on 20 January.

Kosovo has a sizeable Serbian minority and there have been protests against the EU's plans for a police and justice mission.

Balkan ambition

Slovenia joined the EU in 2004 and is the first former communist state to take on the presidency.

European affairs secretary Janez Lenarcic says his country will do all it can to speed up the process of membership for all the former Yugoslav states.

"Europe should be more proactive and assist these countries," he says.

In November 2007, Serbia initialled a Stabilisation and Association Agreement, taking a first step towards membership of the EU.

Lisbon Treaty

Slovenia will also have the task of pushing EU member states to ratify the Lisbon Treaty.

Mr Lenarcic says that "for the sake of the European project we must not fail again".

With two significant tasks on its hands, Slovenia is likely to find the presidency a big challenge.

It has a population of two million and a tiny diplomatic network in Europe.

But it has increased the size of its delegation in Brussels to 170 and given 1,500 officials language and negotiation courses for their involvement in the six-month presidency.

Εντείνεται η προεκλογική εκστρατεία στις ΗΠΑ /VOA
31-12-2007

Μιτ Ρόμνυ

Εντατικοποιείται η προεκλογική προσπάθεια Δημοκρατικών και Ρεπουμπλικανών υποψηφίων ενόψει των πρώτων προκριματικών εκλογών αυτή την Πέμπτη στην πολιτεία Αϊόβα.

Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν την γερουσιαστή Χίλλαρυ Κλίντον, τον γερουσιαστή Μπαράκ Ομπάμα και τον πρώην γερουσιαστή Τζον Έντουαρντς, σχεδόν να ισοψηφούν στην εν λόγω πολιτεία, ενώ από πλευράς Ρεπουμπλικανών ο Μάικ Χάκαμπι φαίνεται να χάνει έδαφος μετά από αποτελεσματική εκστρατεία με τηλεοπτικές διαφημίσεις του Μιτ Ρόμνυ.

Σε τηλεοπτικές του δηλώσεις τη Κυριακή ο Μάιμ Χάκαμπι χαρακτήρισε την διαφημιστική εκστρατεία Ρόμνυ «ανέντιμη και απελπισμένη». Σε αντίστοιχες τηλεοπτικές της δηλώσεις η Χίλλαρυ Κλίντον δήλωσε ότι αυτό που η υποψηφιότητα της προσφέρει στη χώρα είναι φρέσκιες προσεγγίσεις και εμπειρία.

Επισκόπηση τύπου | 28.12.2007

Μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα στους Τούρκους και τους Κούρδους

Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:

Η βομβιστική επίθεση στην Κων/πολη και το ΠΚΚ, τα νέα καμώματα του Σαρκοζί και η μυστηριώδης απέλαση των δύο Ευρωπαίων διπλωματών από το Αφγανιστάν είναι τα σημερινά θέματα του ευρωπαϊκού τύπου.

«Μεγαλώνει το χάσμα ανάμεσα στους Τούρκους και τους Κούρδους» σχολιάζει η γερμανική εφημερίδα Süddeutsche Zeitung μετά την προχθεσινή βομβιστική επίθεση στην Κων/πολη: «η βομβιστική επίθεση μπορεί να είναι πράξη εκδίκησης κύκλων του ΠΚΚ, αλλά ουδείς διαθέτει επαρκή στοιχεία για να το αποδείξει. Τα βεβιασμένα συμπεράσματα δεν επιτρέπονται, το ίδιο εξάλλου συνιστά και η κυβέρνηση Ερντογάν καθώς σχεδιάζει να δώσει αμνηστία σε οπαδούς και μέλη του ΠΚΚ και να μετατρέψει τους αντάρτες, σε πολίτες. Μια τέτοια αμνηστία πρέπει όμως να την ξεχάσει σε περίπτωση που ο φόβος και η υστερία κατακτήσουν την τουρκική κοινωνία των μεγαλουπόλεων».

Αμνηστία και κίνητρα για τους αντάρτες του ΠΚΚ

«Μελέτη της μυστικής υπηρεσίας του τουρκικού στρατού επισημαίνει ότι ο νόμος περί αμνηστίας δεν προσφέρει αρκετά κίνητρα στους αντάρτες του ΠΚΚ για να επιστρέψουν στον αστικό βίο» σημειώνει σε ανάλυσή της η επίσης γερμανική εφημερίδα Frankfurter Rundschau «μόνον 353 από τους τουλάχιστον 5000 αντάρτες του ΠΚΚ ‘έδειξαν μεταμέλεια’ τα δύο τελευταία χρόνια. Ο νόμος είναι μη εποικοδομητικός, διότι ζητά από τους αντάρτες να επιδείξουν πραγματική μεταμέλεια και να προσφέρουν πολύτιμες πληροφορίες για τους συναγωνιστές τους και την οργάνωσή τους, καμία από τις δύο αυτές προϋποθέσεις δεν συνάδει με τον κώδικα τιμής των Κούρδων.»

Κινδυνεύει το στάτους του προεδρικού αξιώματος στη Γαλλία;

«Το γεγονός ότι ο πρόεδρος της Γαλλίας επιτρέπει να φωτογραφηθεί από τον κίτρινο τύπο κατά την δήθεν ιδιωτική του επίσκεψη στην Αίγυπτο με τη νέα του φίλη συνιστά αμφιλεγόμενη πράξη» υπογραμμίζει σήμερα η γαλλική εφημερίδα Le Monde για τα νέα καμώματα του προέδρου Σαρκοζί: «έχει καταστεί όμως σαφές ότι η οργάνωση του ταξιδιού εκ νέου από τον γνωστό επιχειρηματία Βισέντ Μπολορέ δεν συνάδει καθόλου με το αξίωμά του. Ο πρόεδρος Σαρκοζί αρέσκεται σε εμφανίσεις α λα Μπερλουσκόνι, παρά α λα Ντε Γκολ. Ο στρατηγός Ντε Γκολ δεν θα επέτρεπε ποτέ στον εαυτό του μια δημόσια εμφάνιση με έναν βιομήχανο ή έστω με έναν μάνατζερ. Θα ήταν όμως αδιανόητο και για έναν Αμερικανό πρόεδρο να χρησιμοποιήσει το αεροπλάνο ενός πανίσχυρου βιομηχάνου. Τι θα πρέπει άραγε να σκεφθεί ο μέσος Γάλλος, που αγωνίζεται να τα βγάλει πέρα με τα υψηλά ενοίκια και την πενιχρή σύνταξή του; Εκείνο λοιπόν που διακυβεύεται αυτή τη στιγμή είναι το αξίωμα, το στάτους του προέδρου. Αυτό το αξίωμα απαιτεί καθημερινά αξιοπρεπή συμπεριφορά για να διατηρήσει το κύρος του.»

Ο Καρσάι ενήργησε και πάλι προς όφελος των Αμερικανών;

«Η στηριζόμενη από το ΝΑΤΟ αφγανική κυβέρνηση και οι εξεγερθέντες βρίσκονται σε μια αδιέξοδη κατάσταση» γράφει η βρετανική εφημερίδα Daily Telegraph με αφορμή τη μυστηριώδη απέλαση δύο ξένων διπλωματών από το Αφγανιστάν «οι Ταλιμπάν μπορεί να μην έχουν την ισχύ να νικήσουν τον πρόεδρο Καρσάι και τους δυτικούς του συμμάχους, αλλά χάρις στα κρησφύγετά τους στο Πακιστάν μπορούν να διεξάγουν έναν αιώνιο πόλεμο που να οδηγήσει στην αποσύνθεση της χώρας. Υπ’ αυτές τις συνθήκες οι συνετοί πολιτικοί οφείλουν όντως να συνδιαλέγονται με τον εχθρό για την εξεύρεση μακροπρόθεσμης λύσης χωρίς όμως να υποβαθμίσουν τις στρατιωτικές πιέσεις.»

Τέλος η γερμανική εφημερίδα Berliner Zeitung αναρωτιέται πως και διέπραξε αυτό «το ατόπημα ο πρόεδρος Καρσάι, αφού ως γνωστόν είναι πρόεδρος μόνον στην Καμπούλ και μάλιστα μόνον την ημέρα»: «πρέπει μάλλον να υποθέσουμε πως ο Καρσάι και σε αυτή την περίπτωση δρα ως αχυράνθρωπος των Αμερικανών, δεδομένου ότι μόνον οι Αμερικανοί απορρίπτουν κατηγορηματικά οποιεσδήποτε διαβουλεύσεις με τους Ταλιμπάν.»

Επιμέλεια: Βιβή Παπαναγιώτου

d.welle

έξι ειδήσεις του 2007 με ξεχωριστή σημασία.-καθημερινή

Τhe Νew Υork Τimes Ηταν μια χρονιά θαυμαστών γεγονότων. Ο πρόεδρος Μπους κάλεσε τον Αλ Γκορ στο Οβάλ Γραφείο για μια φιλική συνομιλία για τις κλιματολογικές αλλαγές. Η Γαλλία εξέλεξε έναν πρόεδρο, που συμπαθεί και θαυμάζει τους Αμερικανούς. Ο κυβερνήτης της Νέας Υόρκης, Ελιοτ Σπίτσερ, ανακάλυψε την αρετή της ταπεινοφροσύνης. Στο μεταξύ, ο Ούγκο Τσάβες εκλήθη επιτέλους να το βουλώσει. Το συμπαθητικό μικρό δολάριο του Καναδά αξίζει πλέον πάνω από ένα πράσινο. Μετά την εκλογή 43 λευκών ανδρών προέδρων, οι Αμερικανοί άρχισαν να εξετάζουν σοβαρά το ενδεχόμενο να αναδείξουν στην εξουσία μία γυναίκα, έναν άνδρα και έναν Ιταλο-αμερικανό από τη Νέα Υόρκη, ο οποίος έχει παντρευτεί τρεις φορές. Eν μέσω τόσο παράξενων συμβάντων, είναι φυσικό να διέλαθαν της προσοχής μας κάποιες ειδήσεις με διαφορετική, πλην ουσιαστική, σημασία. Ορισμένες από αυτές τις εξελίξεις, που δεν αναφέρθηκαν εσχάτως, είναι οι εξής: 1. Η ξηρασία Μία από τις συνέπειες των κλιματικών αλλαγών στις ΗΠΑ, σύμφωνα με τις προειδοποιήσεις των μετεωρολόγων, είναι η παρατεταμένη ξηρασία. Αυτό το καλοκαίρι πάνω από το 40% της αμερικανικής επικράτειας βρέθηκε στο έλεος «ακραίας έως μέτριας» ξηρασίας. Στα νοτιοδυτικά, επτά χρόνια άνυδρων αιθέρων και υψηλών θερμοκρασιών, άφησαν τα βουνά χωρίς χιόνια και δημιούργησαν φαινόμενα αποστραγγισμού των λιμνών Μεντ και Πάουελ. Στα νοτιοανατολικά της χώρας, τέτοιας κλίμακας ξηρασία έχει να σημειωθεί εδώ και έναν αιώνα. Οι σοδειές καταστράφηκαν και σε αρκετές Πολιτείες τα ποτάμια και οι λίμνες έγιναν σκόνη. Η βασική πηγή πόσιμου νερού στην Ατλάντα, η λίμνη Λανίρ, γνώρισε πρωτοφανή μείωση της στάθμης των υδάτων, πυροδοτώντας πόλεμο ανάμεσα στη Φλόριντα και την Αλαμπάμα. Τα πράγματα ήταν τόσο άσχημα ώστε ο κυβερνήτης της Τζόρτζια, Σόνι Περντιού, οργάνωσε τελετή προσευχής. «Θεέ μου, σε χρειαζόμαστε», είπε, απευθυνόμενος στον ουρανό. «Πιστεύουμε στα θαύματα», πρόσθεσε, αλλά οι ουρανοί δεν έχουν απαντήσει ακόμη στις εκκλήσεις του. 2. Η αμέλεια Μετά την κατάρρευση μιας 40ετούς γέφυρας στη Μινεάπολη την 1η Αυγούστου, που συμπαρέσυρε στην άβυσσο 50 αυτοκίνητα και 133 ανθρώπους, η αμερικανική κοινή γνώμη πληροφορήθηκε έκπληκτη ότι οι μηχανικοί έχουν εκδώσει ανάλογα αρνητικές ετυμηγορίες και για άλλες 74.000 γέφυρες: «ανεπαρκής σε δομικό επίπεδο». Μηχανικοί και αξιωματούχοι έσπευσαν να ζητήσουν επισκευές στις γέφυρες αυτές, αλλά οι εκτιμήσεις για το συνολικό κόστος πλησιάζουν τα 188 δισεκατομμύρια δολάρια. Ο Δημοκρατικός βουλευτής στη Μινεσότα, Τζιμ Ομπερσταρ, πρότεινε τη θέσπιση προσωρινού φόρου 5% στο φυσικό αέριο για την κάλυψη των δαπανών επισκευής, αλλά οι συνάδελφοί του αντέτειναν πως το Κογκρέσο και οι Πολιτείες θα πρέπει να διανείμουν σοφότερα τα κονδύλια από τα διόδια αντί να τα κατασπαταλούν σε άχρηστα προγράμματα για κατοικίδια. Ετσι το Κογκρέσο δέσμευσε μόλις ένα δισεκατομμύριο δολάρια για τις επισκευές, δηλαδή 13.500 δολάρια ανά γέφυρα. 3. Η αποδοχή των ομοφυλοφίλων Μπορεί οι θεματοφύλακες των αξιών μας να αγωνίζονται κατά των γάμων μεταξύ γκέι, αλλά η αποδοχή των ομοφυλοφίλων έχει ενισχυθεί ακόμη και στις συντηρητικότερες Πολιτείες. Ο γκέι πληθυσμός στη Νεμπράσκα αυξήθηκε κατά 71% μεταξύ 2000-2005 και στο Κάνσας ο αριθμός των ανθρώπων που δηλώνουν γκέι ανέβηκε κατά 68%. Στην Αϊόβα το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 58%. Αυτό δεν σημαίνει ότι περισσότεροι Αμερικανοί είναι ομοφυλόφιλοι ή πως έχει σημειωθεί κύμα μετανάστευσης των γκέι από το Σαν Φρανσίσκο και τη Νέα Υόρκη. Απλώς οι γκέι τολμούν να διακηρύξουν τις σεξουαλικές προτιμήσεις τους σε περιοχές στις οποίες άλλοτε κρύβονταν. 4. Η κατασκευή τειχών, όχι γεφυρών Καθώς οι προεδρικοί υποψήφιοι θέλουν να θωρακίσουν τα σύνορα, το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας έχει ήδη ξεκινήσει εργασίες για τη δημιουργία ενός «τείχους» 700 μιλίων κατά μήκος των συνόρων με το Μεξικό. Το μισό από το νέο τείχος θα αποτελείται από φράχτες, κατασκευασμένους από μέταλλο και τσιμέντο. Επιπλέον 150 μίλια απομακρυσμένης ερήμου θα φυλάσσονται από ένα «φράχτη» υψηλής τεχνολογίας, αποτελούμενο από κάμερες, φάρους, υπόγειους αισθητήρες και ραντάρ. Η μεγαλύτερη αντίδραση μέχρι στιγμής έχει προέλθει από τοπικούς γαιοκτήμονες και αγρότες, που διαμαρτύρονται ότι ο φράχτης τεμαχίζει σε κομμάτια τη γη τους και μπλοκάρει την πρόσβαση στο Ρίο Γκράντε. Αξιωματούχοι της Υπηρεσίας Εσωτερικής Ασφάλειας έχουν υποσχεθεί ότι θα ικανοποιήσουν τους προβληματισμούς της τοπικής κοινωνίας, συμπληρώνουν όμως με νόημα ότι η εθνική ασφάλεια υπερισχύει των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας. 5. Spam, spam, spam Πριν από τέσσερα χρόνια, ο Μπιλ Γκέιτς της Μάικροσοφτ, προέβλεπε ότι το πρόβλημα των ανεπιθύμητων ηλεκτρονικών επιστολών, των διαφημιστικών e-mail ή spam, όπως αποκαλούνται, «θα λυθεί μέσα στο 2006». Η προφητεία δεν επιβεβαιώθηκε. Οι διαφημιστές κατάφεραν μάλιστα να βρουν τρόπους να παρακάμψουν το λογισμικό, που μπλοκάρει τις ανεπιθύμητες επιστολές και αυτή τη στιγμή μας βομβαρδίζουν με 200 δισεκατομμύρια μηνύματα την ημέρα. Περίπου το 70% όλων των e-mail είναι spam. Σε κατάσταση απόγνωσης ο μέσος χρήστης του Ιντερνετ δαπανά τρία λεπτά την ημέρα να πατάει το κουμπί delete, για να σβήσει τα μηνύματα spam, που διεισδύουν μέσα από τα φίλτρα. 6. Η νέα διάσταση της κουλτούρας του αυτοκινήτου Στη Δύση το σύνθημα είναι «πράσινη στροφή», αλλά στην Κίνα και την Ινδία το αυτοκίνητο ξεκινά εκ νέου από μηδενική βάση. Οι δύο χώρες έχουν πληθυσμό πάνω από ένα δισεκατομμύριο η καθεμιά, ακμάζουσες οικονομίες και ταχύτατα διευρυνόμενες μεσαίες τάξεις, αλλά και μία ακόρεστη επιθυμία για δυτικά αγαθά, συμπεριλαμβανομένων των αυτοκινήτων. Στην Ινδία, η Tata Motors εγκαινιάζει το Αυτοκίνητο του Λαού με τιμή 2.500 δολάρια. Τα επόμενα δώδεκα χρόνια πάνω από 150 εκατομμύρια Ινδοί θα αγοράσουν αυτοκίνητα. Στο μεταξύ, στην Κίνα θα κυκλοφορούν πάνω από 140 εκατομμύρια αυτοκίνητα μέχρι το 2020. Αν όλα αυτά συμβούν, θα είναι αδύνατο να σημειωθούν αποτελεσματικές μειώσεις εκπομπών αερίων, που δημιουργούν το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Ηδη η Ινδία και η Κίνα συνιστούν το 70% της παγκόσμιας αύξησης στη ζήτηση για ενέργεια τα τελευταία δύο χρόνια. Με άλλα λόγια, εξοικειωθείτε με τις επικλήσεις στα θεία για να βρέξει.

από καθημερινή

Η αυτοκρατορία σε κρίση

Το τέλος του «αλλοδαπού υπηκόου» και η αρχή της πολιτικής πολυπολικότητας

Του Βασiλη Μαγκλαρα

Charles A. Kupchan

Το Τέλος της Αμερικανικής Εποχής – Η εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών και η Γεωπολιτική του 21ου αιώνα

εκδ. Λιβάνη

Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει με μεγάλη ασφάλεια, χωρίς να χρειάζεται να ανατρέξει σε πολύπλοκες οικονομικές και γεωπολιτικές μελέτες, πως η αλαζονική διπλωματική έπαρση των νεοσυντηρητικών των ΗΠΑ, η πολιτική της μονομέρειας που στηρίζεται στην de facto δυνατότητα μονοπωλιακής χρήσης βίας, η κατασκευή ατζέντας εξωτερικής πολιτικής στη βάση μικροπολιτικών συμφερόντων και ιδεολογικών προκαταλήψεων, καθώς και τα γιγαντιαία δημοσιονομικά ελλείμματα σε συνδυασμό με τη σταδιακή ανάπτυξη και άλλων παγκόσμιων «παιχτών» δεν μπορούν να υποστηρίξουν πλέον την ηθική, πολιτική και στρατιωτική πρωτοκαθεδρία του σημαντικότερου «παίχτη» του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα.

Ο Πόλεμος του Κόλπου ίσως να υπήρξε το σημείο μηδέν που επισφράγισε τη φθίνουσα πορεία της «αυτοκρατορίας». Η απώλεια του ηθικού πλεονεκτήματος της νομιμότητας, όπως την αποκαλεί ο Kupchan, είναι το σημαντικότερο και πιο απειλητικό πλήγμα που δέχτηκαν μεταψυχροπολεμικά οι ΗΠΑ. Ο σεβασμός και όχι η ισχύς, όπως πολύ σωστά αντιλαμβάνεται ο συγγραφέας, αποτελεί το ισχυρότερο όπλο κάμψης της αντίθετης βουλήσεως στο «δικαστήριο» της παγκόσμιας κοινής γνώμης. Αυτό το όπλο οι ΗΠΑ το παρέδωσαν στον εχθρό, απονομιμοποιώντας τη δράση τους και εντείνοντας την αντιπαλότητα και τον ανταγωνισμό ανάμεσα στα παγκόσμια κέντρα ισχύος. Ο κυνισμός της αμερικανικής πολιτικής ηττήθηκε, αλλά δυστυχώς μαζί του ηττήθηκε και η ειρήνη και η σταθερότητα μιας ολόκληρης περιοχής.

Ο ρόλος της Ευρώπης

Για τον Kupchan, η κυριαρχία που ασκείται με σύνεση ανταμείβει πολλαπλά το έθνος που την ασκεί. Η εν λόγω θεώρηση της μετριοπαθούς άσκησης της δύναμης, αποτελεί μεν ένα εργαλειακό στοιχείο στη διατήρηση της πρωτοκαθεδρίας του παίχτη που την ασκεί, αλλά παράλληλα αποτελεί και μια συντελούμενη αξία, καθώς αποσοβεί τις ακραίες πολιτικές δράσεις και τις πολλαπλώς καταστροφικές, στο πεδίο της παγκόσμιας πολιτικής, συνέπειές τους.

Ο Kupchan διαβλέπει μελλοντικά την ανάδειξη της Ευρωπαϊκής Ενωσης ως σημαντικότατου, ίσως ισάξιας δύναμης, παγκόσμιου παίχτη. Η σημαντική αυτή αναβάθμιση της ευρωπαϊκής δύναμης που περνάει μέσα από τη θεσμική της ολοκλήρωση και την εμβάθυνση της συνεργασίας στους κρίσιμους τομείς, ίσως να μην απειλήσει και δεν πρέπει να απειλήσει, την αμερικανική πρωτοκαθεδρία, θα θέσει όμως τον ευρύτερο ευρωπαϊκό χώρο σε ανεξάρτητη αμυντική και πολιτική τροχιά. Η αμερικανική πολιτική, υποστηρίζει ο συγγραφέας δεν πρέπει να κάνει το λάθος να παραβλέψει την αναδυόμενη ευρωπαϊκή δύναμη. Πρέπει να τη συμπεριλάβει στο διαμορφούμενο γεωπολιτικό της χάρτη ως ισχυρά ανερχόμενη και ανταγωνιστική, ωστόσο, όχι ως εχθρική.

Μια τέτοια διαπίστωση ενισχύει την άποψη ότι ο κόσμος οδεύει με ταχύτητα προς μια νέα πολυπολική πραγματικότητα. Η θέση όμως του συγγραφέα πως οι ευρωπαϊκές αξίες διαφέρουν σημαντικά από τις αμερικανικές δεν φαίνεται και ιδιαίτερα ορθή. Οι αξιακές αποκλίσεις που επικαλείται, παρατηρούνται σε σημαντικό βαθμό και ανάμεσα σε πολλά ευρωπαϊκά κράτη, αλλά ενίοτε και εντός των συνόρων της ίδιας χώρας. Η αντίληψη π.χ., των Κρητικών για την οπλοκατοχή είναι διαμετρικά αντίθετη μ’ αυτή των Αθηναίων. Μικρές ή και μεγάλες πολιτισμικές αποκλίσεις δεν συνιστούν πολιτισμικό χάσμα. Η αμερικανική πολιτική έχει λοιπόν μόνο να κερδίσει από την ευρωπαϊκή συνεργασία. Αυτή η θέση δεν αποτελεί, την εν λόγω στιγμή, μια πρόταση για το σχηματισμό μιας ανίερης συμμαχίας, που κλείνει το μάτι στον ισχυρό, για να παραχωρήσει κάτι και στον λιγότερο ισχυρό. Είναι μια πρόταση επιστροφής στη σταθερότητα και την ασφάλεια μέσω της επιστροφής στη συνεργασία και την πολιτική δικαιοσύνη.

Μετά το σοκ και δέος που δέχτηκε ο απλός ιρακινός λαός από τις «έξυπνες» αμερικανικές βόμβες, σειρά έχει το σοκ του αμερικανού φορολογούμενου απέναντι στο τεράστιο έλλειμμα στο οποίο συνεισφέρει σε μεγάλο βαθμό η πολιτική της απεριόριστης και συνεχούς αναζήτησης στρατιωτικής δύναμης, καθώς και το δέος που θα αισθανθούν πολύ σύντομα μπροστά στον περιορισμό των ελάχιστων κοινωνικοοικονομικών δικαιωμάτων που τους έχουν απομείνει. Ο Kupchan αντιλαμβάνεται με οξυδέρκεια τα πολλαπλά προβλήματα, που θα αντιμετωπίσει η αμερικανική δύναμη στον 21ο αιώνα, ειδικά με τις σχέσεις της με την Ε.Ε., παραμερίζοντας τις αισιόδοξες και αφελείς προβλέψεις. Ως γνήσιος πατριώτης και δημοκρατικός, αλλά και καθηγητής των διεθνών σχέσεων, κατανοεί πως δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις στις διακυβερνητικές συνεργασίες. Ωστόσο, οι επιδιώξεις ενός Αμερικανού πατριώτη δεν πρέπει να φαντάζουν ασύμμετρες με την παγκόσμια ειρήνη και την ασφάλεια. Τουναντίον, όταν ο πατριωτισμός ενσωματώνει αξίες και ελέγχεται από κανόνες, ταυτίζεται συνήθως με τον «αντίπαλο» πατριωτισμό.

Διπλωματική «κατάχρηση»

Το πόνημα του Kupchan συνεισφέρει με ενδιαφέρουσες ιδέες στη συζήτηση για την παγκόσμια πολιτική κατάσταση και τον ρόλο των ΗΠΑ σ’ αυτήν και τηρουμένων των αναλογιών, μπορεί να προσφέρει τη βάση για την ανάδειξη μιας νέας διατλαντικής συνεργασίας προσανατολιζόμενης στην παγκόσμια ειρήνη, τη σταθερότητα και την οικονομική ευημερία όλων! Οσοι όμως παραμένουν πεπεισμένοι ότι η εξωτερική πολιτική μπορεί να γίνεται μέσω περιγραφών προδιαγραφών βομβών, μάλλον παραγνωρίζουν τις δυνατότητες της βουλήσεως να αντιστέκεται στο βίαιο, το άδικο και το ανεπιθύμητο. Η διπλωματική «κατάχρηση» των ΗΠΑ, όπως όλες οι καταχρήσεις, αφήνει σημάδια στο παρόν που υπονομεύουν το μέλλον. Σ’ αυτό το αρρωστημένο πλαίσιο της επίδειξης ισχύος, της υποταγής και της απομείωσης των διεθνών σχέσεων σ’ ένα παίγνιο χαμένων και κερδισμένων, το ζητούμενο της διατλαντικής συνεργασίας και της «πολιτικής» δικαιοσύνης ξεπέφτει, μάλλον, σε επιφαινόμενο ανάδειξης της εν λόγω ισχύος. Τότε και οι παίχτες ασκούν το παιχνίδι της καταστροφικής διαπραγμάτευσης και της υπονόμευσης του αντιπάλου, όπως αυτό αντιπαρατίθεται στη δημιουργική διαπραγμάτευση και στη συνεργασία. Ο φροϋδικός φόνος του «πατέρα» που ακολουθεί, επιστεγάζει απλώς την αποτυχημένη συνεργασία.

Τι γράφει ο ξένος τύπος. από καθημερινή

Διπλή αποτυχία για τη διπλωματία των ΗΠΑ

The New York Times

Η δολοφονία της Μπεναζίρ Μπούτο, την Πέμπτη, άφησε μετέωρες τις διπλωματικές προσπάθειες που κατέβαλε τον τελευταίο χρόνο η κυβέρνηση Μπους, ώστε να αμβλύνει το πολιτικό χάσμα των κομμάτων στο Πακιστάν. Η αμερικανική επιρροή στις εσωτερικές υποθέσεις του Πακιστάν φθίνει, ενώ πλέον οι πολιτικές επιλογές, που θα μπορούσαν να ενισχύσουν τα αμερικανικά συμφέροντα στην περιοχή, είναι περιορισμένες.

Διπλωματικές πηγές αποκάλυψαν ότι Αμερικανοί αξιωματούχοι έχουν έρθει σε επαφή και με μέλη του πολιτικού κόμματος του πρώην πρωθυπουργού Ναουάζ Σαρίφ, ο οποίος φημολογείται ότι έχει στενούς δεσμούς με τους ισλαμιστές, γεγονός που αποκαλύπτει πόσο δύσκολο είναι για τις ΗΠΑ να βρουν ένα φερέγγυο συνεργάτη.

Η δολοφονία φώτισε την αποτυχία δύο εκ των βασικών στόχων του προέδρου Μπους στην ευαίσθητη αυτή περιοχή, την προσπάθεια για εκδημοκρατισμό του μουσουλμανικού κόσμου, καθώς και την εκδίωξη των στρατευμένων ισλαμιστών από το Πακιστάν, πυρηνική χώρα ζωτικής σημασίας για τον πρόεδρο Μπους στη μάχη κατά της τρομοκρατίας.

Θέλουν τώρα εκλογές

Επίσημες πηγές αναφέρουν ότι οι ΗΠΑ επιθυμούν την πραγματοποίηση των εκλογικών διαδικασιών στο Πακιστάν, στις 8 Ιανουαρίου, όπως ήταν προγραμματισμένο. Αρκετοί όμως ανώτεροι αξιωματούχοι της κυβερνήσεως Μπους αναφέρουν ότι ίσως ο πρόεδρος Περβέζ Μουσάραφ αποφασίσει να αναβάλει τις εκλογές αν το ήδη αποσταθεροποιημένο πολιτικό σκηνικό χειροτερέψει.

Αναλυτές και διπλωμάτες επισημαίνουν ότι η δολοφονία της Μπούτο έκανε εμφανή την ανικανότητα των ΗΠΑ να χειριστούν τις εσωτερικές πολιτικές υποθέσεις του Πακιστάν. Οπως αναφέρουν, ακόμα και πριν από τη δολοφονία, οι ΗΠΑ είχαν περιορισμένη επιρροή και δεν υποστήριξαν την Μπούτο με όλη τους τη δύναμη. Το Πακιστάν, τώρα περισσότερο από ποτέ, φαίνεται να είναι ιδιαίτερα σημαντικό για τις ΗΠΑ καθώς βρίσκεται στα πρόθυρα εσωτερικού χάους. Αξιωματούχοι της κυβερνήσεως Μπους προσπαθούν να ισορροπήσουν από τη μία την αμερικανική επιμονή να παραμείνει το Πακιστάν στο δρόμο της δημοκρατίας και από την άλλη την απροθυμία του Μουσάραφ να κάνει οποιαδήποτε προσπάθεια ώστε να βγει η χώρα από την αναταραχή, γεγονός που επιτρέπει στην Αλ Κάιντα και στους Ταλιμπάν να δρουν ανενόχλητοι.

Για το λόγο αυτό, η κυβέρνηση Μπους προσπαθούσε σκληρά να επιτύχει τη «συμφωνία συμφιλίωσης» μεταξύ της Μπούτο και του Μουσάραφ, ώστε ο τελευταίος να μοιραστεί την εξουσία με την πρώην πρωθυπουργό του Πακιστάν, μετά τη λήξη των προεδρικών και βουλευτικών εκλογών. Αυτός ήταν ο μοναδικός τρόπος για να εξαναγκαστεί ο Μουσάραφ να ακολουθήσει τη δημοκρατική οδό.

Στη βάση αυτού του σχεδίου, η Μπούτο επέστρεψε στο Πακιστάν τον Οκτώβριο, ύστερα από 8 χρόνια αυτοεξορίας. Η πρώην πρωθυπουργός του Πακιστάν, σύμφωνα με μέλη του πολιτικού της γραφείου, δεχόταν πολλές πιέσεις από τους αξιωματούχους της αμερικανικής κυβέρνησης ώστε να συνάψει συμφωνία με τον πρόεδρο Μουσάραφ, ακόμα και μετά την κήρυξη του στρατιωτικού νόμου. Τελικά όμως, κάθε ελπίδα για τη σύναψη της «συμφωνίας συμφιλίωσης», που θα οδηγούσε στο διαμερισμό της εξουσίας, εξανεμίστηκε.

Η δολοφονία της Μπούτο ματαίωσε τα αμερικανικά σχέδια για τη δημιουργία μιας κυβερνήσεως συνασπισμού, στην οποία οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να ασκούν μεγάλη επιρροή. Αμερικανοί αξιωματούχοι, όμως, αναφέρουν ότι η κυβέρνηση συνασπισμού μπορεί να επιτευχθεί με τον διάδοχο της Μπούτο στο Πακιστανικό Λαϊκό Κόμμα. Ενώ Πακιστανοί αναλυτές σημειώνουν ότι και ο Σαρίφ θα μπορούσε να συνεργαστεί με τις ΗΠΑ στη μάχη ενάντια στην τρομοκρατία, δεδομένης της παλαιότερης συνεργασίας του με την κυβέρνηση Κλίντον.

«Η αμερικανική εξωτερική πολιτική βασιζόταν στην προσωπικότητα της Μπούτο ως σταθεροποιητικής δύναμης», δήλωσε στους δημοσιογράφους ο γερουσιαστής Αλεν Σπέκτερ, αμέσως μετά την αναγγελία του θανάτου της Μπούτο. «Τώρα, χωρίς εκείνη, θα πρέπει να αναδιοργανωθούμε», πρόσθεσε.

EΥΧΕΣ

Καλή χρονιά σε όλους τους Ιντερνίτες. Χαρά,Υγεία και Ευτυχία. από Λορνιόν. Happy New Year to all.

απο σελίδα της omogenia.com

Τη φιλοτουρκική στάση του Κίσινγκερ στην Κύπρο 12/28/07 04:18 PM

Edit

Τη φιλοτουρκική στάση του Κίσινγκερ στην Κύπρο αποκαλύπτει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ Μαυροφορεμένες μανάδες αγνοουμένων ακόμη περιμένουν...



Λευκωσία: Μπορεί ο Χένρι Κίσινγκερ να «νίπτει τας χείρας του» για τον Αττίλα στην Κύπρο, ωστόσο, τα έγγραφα που έδωσε στη δημοσιότητα το Στέιτ Ντιπάρτμεντ καταρρίπτουν ένα προς ένα τα ψεύδη του για την τραγωδία. Ο Αμερικανός πολιτικός είχε κάποτε δηλώσει για την Κύπρο: «Αν γνώριζα την έκθεση πληροφοριών, θα είχα σταματήσει το πραξικόπημα στην Κύπρο. Από τη στιγμή που έγινε το πραξικόπημα, υπέθεσα ότι η Τουρκία θα παρενέβαινε, αφού δεν υπήρχε κυβέρνηση στην Κύπρο και η Ελλάδα ήταν ασταθής.» Εδώ και πολλά χρόνια ο Κίσινγκερ αυτό τον ισχυρισμό, ενώ στα απομνημονεύματά του έγραφε ότι «η έκρηξη στο νησί έγινε μια στιγμή που κανείς δεν την περίμενε, ούτε ο ίδιος ο Μακάριος, στις 15 Ιουλίου 1974».

Ωστόσο, όπως επισημαίνουν Τα Νέα της Δευτέρας, τα εκατοντάδες έγγραφα τα οποία αποχαρακτήρισε και έδωσε στη δημοσιότητα πριν από δύο ημέρες το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, καταρρίπτουν ένα προς ένα τα ψεύδη του.

Η Ουάσιγκτον γνώριζε από πολύ νωρίς τις κινήσεις του στρατηγού Γρίβα, ο οποίος σε συνεργασία με τη χούντα της Αθήνας σχεδίασε το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου εναντίον του Μακαρίου, ανοίγοντας τον δρόμο για την εισβολή.

Σε έκθεση της CΙΑ του Σεπτεμβρίου του 1973 αναφέρονται οι «τρομοκρατικές» πρακτικές του Γρίβα που είχε επιστρέψει μυστικά στο νησί το 1971, καθώς και ότι ο «ζηλωτής της ένωσης» είναι ορκισμένος εχθρός του Μακαρίου, ο οποίος με τις πράξεις του μπορεί να σύρει την Κύπρο σε εμφύλιο πόλεμο καθώς και σε εχθροπραξίες εναντίον της τουρκοκυπριακής κοινότητας.

Σε υπόμνημα που υπέβαλε ειδικός του αμερικανικού Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας στον Χένρι Κίσινγκερ την ημέρα του πραξικοπήματος κατά του Μακαρίου, έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου για την απειλή η Τουρκία να προχωρήσει σε στρατιωτική επιχείρηση.

Την ίδια ημέρα, ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα Χένρι Τάσκα σε τηλεγράφημά του προς το Στέιτ Ντιπάρτμεντ παραδεχόταν ότι ο Ιωαννίδης είχε εμπλακεί στο πραξικόπημα.

Ο Τάσκα σε τηλεγράφημά του της 16ης Ιουλίου επαναλάμβανε την εκτίμησή του για τον «άστατο και αναξιόπιστο Ιωαννίδη», τον οποίο, παρά τις επικίνδυνες ακροβασίες του, δεν είχε αποπειραθεί να στενοχωρήσει η Ουάσιγκτον.

Μετά την τραγωδία, στις 10 Σεπτεμβρίου 1974, ο διευθυντής του γραφείου πληροφοριών «ενημέρωνε» τον Κίσινγκερ ότι το επικίνδυνο παιχνίδι της χούντας με τον Μακάριο ήταν γνωστό στην Ουάσιγκτον από τον Μάιο, αλλά η Ουάσιγκτον αρκέστηκε απλώς να εκφράσει τη δυσαρέσκειά της στον Ιωαννίδη, χωρίς να κάνει διάβημα.

Τα νέα έγγραφα που δόθηκαν στη δημοσιότητα δείχνουν ακόμη ότι οι Αμερικανοί είχαν την εικόνα της ενίσχυσης των τουρκικών στρατευμάτων στο νησί: Σε τηλεφωνική συνομιλία με τον Κίσινγκερ στις 19 Ιουλίου ο διευθυντής της CΙΑ τον διαβεβαίωνε ότι η δυνατότητα των Τούρκων για απόβαση στρατευμάτων ήταν «πάρα πολύ καλή», αλλά δεν έκαναν τίποτα για να αποτρέψουν τον δεύτερο Αττίλα στις 14 και 15 Αυγούστου.

Από τον Αρχιεπίσκοπο

Μήνυμα συγκίνησης

28/12/2007 5:45:00 μμ (Τελευταία ενημέρωση: 29/12/2007 9:47:03 μμ)

Πηγή: ΝΕΤ, ΑΠΕ

Κρίσιμη, αλλά σταθερή, παραμένει η πορεία της υγείας του Αρχιεπισκόπου και οι ιατροί αναπροσαρμόζουν τη θεραπευτική αγωγή, ανάλογα με την κλινική κατάστασή του.
Συγκίνηση προκάλεσε το ηχογραφημένο μήνυμά του για το νέο έτος. Ο προκαθήμενος της Ελληνικής Εκκλησίας αναφέρεται στην κοινή μοίρα των θνητών, σημειώνοντας πως την απάντηση στο πρόβλημα του θανάτου δίνει μόνο η χριστιανική πίστη. Ο κ. Χριστόδουλος βρίσκεται υπό διαρκή ιατρική παρακολούθηση και αποφεύγει να δέχεται επισκέψεις για να μην επιβαρύνει την κατάστασή του. Την Παρασκευή είχε καλύτερη επαφή με το περιβάλλον και μάλιστα σηκώθηκε από το κρεβάτι, ενώ αναμένεται να αρχίσει την ενδοφλέβια θεραπεία. Εντυπωσιασμένος από το ψυχικό του σθένος δήλωσε ο θεράπων ιατρός του στο Μαϊάμι, Ανδρέας Τζάκης, ο οποίος επισκέφθηκε την Πέμπτη την αρχιεπισκοπική κατοικία.

Για την αέναη κίνηση του χρόνου που δεν τιθασεύεται, για τη μοίρα των ανθρώπων που είναι ο θάνατος, αλλά και για τη λύση και τη λύτρωση που προσφέρει η χριστιανική πίστη, μιλάει το Πρωτοχρονιάτικο μήνυμα του κ. Χριστόδουλου. Επίσης, ο Αρχιεπίσκοπος προτρέπει τους πιστούς να μην απεμπολήσουν τις παραδόσεις, τις αξίες και τις ρίζες μας και να διδάξουν τα παιδιά τους σύμφωνα με αυτές. Το μήνυμα υπογραμμίζει τη σημασία της αντίστασης στα συμφέροντα, την αδικία και τον αμοραλισμό της σύγχρονης πραγματικότητας, με κριτήριο την ελευθερία της επιλογής του καθενός να ενσωματωθεί σε ένα κόσμο παρακμής ή να αγωνιστεί για τις ηθικές αξίες και τις αρχές που απορρέουν από την πίστη στον Κύριο. Ο Αρχιεπίσκοπος χαρακτηρίζει την Πρωτοχρονιά συμβατική αφετηρία μιας νέας προσπάθειας για ένα καλύτερο αύριο, που όμως δε θα έλθει μαγικά και μηχανικά, αλλά μόνο με προσωπικές και συλλογικές μάχες, προκειμένου "να ξαναβρούμε ό,τι έχουμε χάσει και να υπερασπισθούμε ό,τι κινδυνεύει".

Ταινίες, Μουσική και Αστέρες στο 2007/ VOA

Γιώργος Μπίστης Ουάσιγκτον 27-12-2007

Δείτε το ρεπορτάζ Ταινίες, Μουσική και Aστέρες στο 2007- Download

Το 2007 ήτανε χρονιά δυσάρεστη για αρκετές διασημότητες του Hollywood. Ήτανε επίσης χρονιά που χαρακτηρίστηκε από μειωμένες πωλήσεις μουσικών άλμπουμ, πρωτοφανείς κινηματογραφικές επιτυχίες και μια μεγάλη απεργία των συγγραφέων και σεναριογράφων του Hollywood.

Anna Nicole Smith

Τέσσαρες διασημότητες βρέθηκαν συχνά στο επίκεντρο της ειδησεογραφίας κατά τον χρόνο που πέρασε. Η μία, η Anna Nicole Smith, άλλοτε φωτομοντέλο του Playboy που εξελίχτηκε σε λαμπερό αστέρι της τηλεόρασης, είχε τραγικό τέλος. Πέθανε τον Φεβρουάριο από υπερβολική δόση φαρμάκων, λίγους μήνες μετά τον θάνατο του 20χρονου γιου της, από παρόμοια αιτία, και την σχεδόν ταυτόχρονη γέννηση της μοναχοκόρης της.

Britney Spears

Κατόπιν ο προβολέας στράφηκε στην σταρ της Ποπ, Britney Spears, φέρνοντας στο προσκήνιο προβλήματα της ιδιωτικής της ζωής, από την νοσηλεία της σε κέντρο απεξάρτησης τοξικομανών μέχρι την δικαστική διένεξη με τον πρώην σύζυγό της για την κηδεμονία των δύο παιδιών τους. Παρόλα αυτά η Britney κυκλοφόρησε ένα εξαιρετικά επιτυχημένο μουσικό άλμπουμ, με τίτλο Blackout - Σκοτάδι.

Paris Hilton

Η Paris Hilton, κληρονόμος των ομώνυμων ξενοδοχειακών επιχειρήσεων, φυλακίστηκε για παραβίαση των όρων κάτω από τους οποίους είχε αφεθεί ελεύθερη όταν συνελήφθη να οδηγεί υπό την επήρεια αλκοόλ. Όπως είπε η ίδια λίγο μετά την ανακοίνωση της τιμωρίας που της επιβλήθηκε: «Είμαι τρομοκρατημένη αλλά και έτοιμη να εκτίσω την ποινή μου».

Μετά από τρεις μέρες πίσω από τα κάγκελα η Paris Hilton, για απροσδιόριστο ιατρικό λόγο, πήρε άδεια από τις αρχές των φυλακών και μεταφέρθηκε σε κατ οίκον περιορισμό. Αλλά το δικαστήριο δεν συγκατατέθηκε κι έτσι η Paris επέστρεψε στη φυλακή, όπου τελικά έμεινε 23 ημέρες.

Lindsay Lohan

Νομικά προβλήματα είχε και η ηθοποιός Lindsay Lohan. Διαπληκτίστηκε με φωτορεπόρτερ και συνελήφθη δύο φορές από την αστυνομία, την μία επειδή οδηγούσε μεθυσμένη και την άλλη επειδή είχε στην κατοχή της κοκαΐνη. Οι περιπέτειές της με τον Νόμο πέρασαν στις επικεφαλίδες των εφημερίδων.

Τον Νοέμβρη η ψυχαγωγική βιομηχανία των Ηνωμένων Πολιτειών υπέστη ένα βαρύ πλήγμα. Οι συγγραφείς του Hollywood κατέβηκαν σε απεργία, για πρώτη φορά από σχεδόν 20 χρόνια. Συνεπεία της απεργίας τα τηλεοπτικά κανάλια έχουνε αυτές τις μέρες πολλές επαναλήψεις προγραμμάτων.

Οι συγγραφείς του Hollywood απεργούν.

Κι όσο δεν παράγονται νέες εκπομπές τόσο λιγότερο προβάλλονται τα καινούργια μουσικά σουξέ και τόσο λιγότερα CD πωλούνται. Σύμφωνα με τις στατιστικές, οι πωλήσεις CD έχουνε μειωθεί κατά 14 τοις εκατό και παρά το ότι οι πωλήσεις ψηφιακής μουσικής είναι αυξημένες, ο συνολικός μέσος όρος είναι σημαντικά πεσμένος σε σύγκριση με πέρσι.

Στην τελετή απονομής των Βραβείων Αμερικανικής Μουσικής ο Justin Timberlake ανακηρύχτηκε καλύτερος τραγουδιστής Pop/Rock και η δημιουργία του Μελωδίες Μελλοντικής Αγάπης (Futuresex Lovesounds), κρίθηκε ως το καλύτερο άλμπουμ του 2007.

Fergie

Παράλληλα η Fergie απέσπασε το Βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας τραγουδιού Pop/Rock. Το τραγούδι της «Τα Μεγάλα Κορίτσια Δεν Κλαίνε» (Big Girls Don’t Cry) ήταν το δημοφιλέστερο ανάμεσα στους χρήστες του Internet.

Η πιο εμπορική κινηματογραφική ταινία του 2007 ήταν «Οι Πειρατές της Καραϊβικής στο Τέλος του Κόσμου» (Pirates of the Caribbean at World’s End), οι εισπράξεις της οποίας πλησιάζουν το ένα δισεκατομμύριο δολάρια. Η ταινία «Ο Harry Potter και το Τάγμα του Φοίνικα» (Harry Potter and the Order of the Phoenix) ακολουθεί με ελαφρά χαμηλότερη ταμειακή είσπραξη.

Atonement

Οι ειδικοί όμως είχαν άλλες προτιμήσεις. Οι κριτικοί του Λος Άντζελες αποφάνθηκαν ότι το πιο αξιόλογο φιλμ του 2007 είναι η παραγωγή «Θα χυθεί αίμα» (There will be blood) εμπνευσμένη από μια νουβέλα του Upton Sinclair χρονολογίας 1927. Αλλά οι κριτικοί της Νέας Υόρκης έδωσαν την ψήφο τους στην περιπετειώδη ταινία «Δεν υπάρχει πατρίδα για υπερήλικες» (No Country for Old Men), βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Cormac McCarthy. Άλλο φιλμ που επαινέθηκε από τους κριτικούς είναι η Βρετανική παραγωγή «Εξιλέωση» (Atonement), που έχει προταθεί για επτά Χρυσές Σφαίρες (Golden Globe Awards), περιλαμβανομένης και της Χρυσής Σφαίρας για καλύτερη δραματική ταινία της χρονιάς.

Ποιοι τελικά θα κερδίσουν τις Χρυσές Σφαίρες αλλά και τα Βραβεία Oscar, που αποτελούν την μεγαλύτερη αναγνώριση επιτευγμάτων στους τομείς της 7ης τέχνης, θα το μάθουμε σε λίγες εβδομάδες.

Χαρούμενο κι ευτυχισμένο το 2008.

το Ληξούρι διασκεδάζει. -ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΣ-

ΕΟΡΤΑΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟ ΛΗΞΟΥΡΙ

Σάββατο 22 Δεκεμβρίου 2007, ώρα 20:00, στο Δημοτικό θέατρο.

Η μικτή χορωδία του Δήμου μας " Τζώρτζης Δελλαπόρτας " σ' ένα Χριστουγεννιάτικο Πρόγραμμα με τραγούδια - μελωδίες - ύμνους.

Κυριακή 23 Δεκεμβρίου 2007,ώρα 20:30, στο Δημοτικό Θέατρο.

Τα παιδιά του μπαλέτου της Δ.Ε.Κ.Π.Α. και η Δασκάλα τους Ελισάβετ Λιβιεράτου θα παρουσιάσουν μία μουσικοχορευτική Χριστουγεννιάτικη - Πρωτοχρονιάτικη παράσταση.

Τετάρτη 26 Δεκεμβρίου 2007, ώρα 20:00 στο Δημοτικό Θέατρο

Η καθιερωμένη Χριστουγεννιάτικη συναυλία της Φιλαρμονικής Σχολής Ληξουρίου

Σάββατο 29 Δεκεμβρίου, ώρα 17:00 στο κλειστό Γυμναστήριο Ληξουρίου

Ο Παιδικός χορός της Δ.Ε.Κ.Π.Α. με Άη Βασίλη, Χριστουγεννιάτικα παιχνίδια, εντυπωσιακό παραμύθι, εικαστικό Χριστουγεννιάτικο Εργαστήρι και πολλές άλλες εκπλήξεις.

Υπεύθυνες προγράμματος: Μίνα Παπαδάτου ( Νηπιαγωγός)-Παληογιάννη Μαρία ( Κλόουν ).

Καινούριος Χρόνος πάλι ξημέρωσε……….

Με υγεία - αγάπη - ευτυχία - δημιουργία

Από την Δ.Ε.Κ.Π.Α Δήμου Παλικής.

Ι Α Ν Ο Υ Α Ρ Ι Ο Σ

Τρίτη 1η Ιανουαρίου, ώρα 11:00

Η καθιερωμένη δοξολογία στον Ιερό Ναό του Παντοκράτορα και στη συνέχεια θα ακολουθήσει δεξίωση στο Δημαρχείο.

Ώρα 17:00 ΣΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ

Το παραδοσιακό παιχνίδι της Πρωτοχρονιάς " Η ΤΟΜΠΟΛΑ" συνδιοργάνωση με τον ΠΑΛΛΗΞΟΥΡΙΑΚΟ

Κυριακή 6 Ιανουαρίου 2008. ώρα 12:00 : Τελετή Θεοφανείων

Ώρα 19:00 : Η κοπή της Βασιλόπιτας και αμέσως μετά η ορχήστρα Σαξοφώνων Νομαρχίας Πειραιά (μοναδική στα Βαλκάνια) υπό την Διεύθυνση του διεθνούς φήμης μουσικού Θεοδ. Κερκέζου.

Παρουσιάζουν ένα ιδιαίτερο εορταστικό πρόγραμμα που εκτείνεται από το Μπαρόκ στη τζαζ, από τον Μπιζέ στον Μαντσίνι και από τον Βιβάλντι στον Μίλερ.

Χρονιά κρίσιμων αποφάσεων το 2008.-καθημερινή-

Πιεστικές εξελίξεις για Σκόπια, ελπίδες και ερωτήματα στα ελληνοτουρκικά, νέα πρωτοβουλία ΟΗΕ για λύση του Κυπριακού Του Αθανασιου Ελλις Λίγες φορές στο παρελθόν έχει η ελληνική εξωτερική πολιτική βρεθεί μπροστά σε μια τόσο «γεμάτη» χρονιά. Το 2008 θα περιλαμβάνει καθοριστικές εξελίξεις σε όλα τα λεγόμενα εθνικά θέματα, αλλά και στα διεθνή μέτωπα όπου άμεσα ή έμμεσα εμπλέκεται η Ελλάδα. Κώστας Καραμανλής και Ντόρα Μπακογιάννη θα κληθούν να χαράξουν μακρόπνοη εθνική στρατηγική και ταυτόχρονα να πάρουν άμεσα κρίσιμες αποφάσεις. Στα περισσότερα ζητήματα μπορούν να εξασφαλίσουν και τη συναίνεση της μείζονος αντιπολίτευσης, εάν η τελευταία το επιθυμεί. Η υιοθέτηση σοβαρής στάσης και η αποφυγή κομματικής εκμετάλλευσης των εθνικών θεμάτων έχει απήχηση στους μετριοπαθείς ψηφοφόρους του μεσαίου χώρου, αν και η εκάστοτε αντιπολίτευση συχνά υποκύπτει στις σειρήνες του λαϊκισμού. Ο φόβος του Κώστα Καραμανλή περί «κυβερνητικής παρένθεσης» έχει παρέλθει μετά την επανεκλογή του τον Σεπτέμβριο, και παρά τα «καυτά» μέτωπα στο εσωτερικό, όπως το ασφαλιστικό, η Παιδεία και η Ολυμπιακή, είναι σε θέση να δρομολογήσει ουσιαστικές εξελίξεις στις εξωτερικές σχέσεις οικοδομώντας ταυτόχρονα την υστεροφημία του. Τα γεγονότα τρέχουν. Στις 23 Ιανουαρίου ο κ. Καραμανλής σχεδιάζει να μεταβεί στην Αγκυρα. Θα έχει προηγηθεί η επίσκεψη του Τούρκου προέδρου Αμπντουλάχ Γκιουλ στον Λευκό Οίκο στις 8 Ιανουαρίου, ενώ τον Φεβρουάριο ακολουθούν κρίσιμες προεδρικές εκλογές στην Κύπρο μετά τις οποίες θα υπάρξει νέα πρωτοβουλία για λύση στην οποία θα πρωταγωνιστήσουν οι ΗΠΑ. Με την είσοδο του νέου έτους έντονη κινητικότητα θα υπάρξει και στο Σκοπιανό. Στα τέλη Ιανουαρίου με αρχές Φεβρουαρίου, και ενώ το ΝΑΤΟ θα εξετάζει την αίτηση ένταξης της ΠΓΔΜ, θα έρθει και πάλι στην περιοχή για εντατικοποίηση των διαπραγματεύσεων ο μεσολαβητής του ΟΗΕ, Μάθιου Νίμιτς. Μετά την εκλογή προέδρου στη Σερβία στις 3 Φεβρουαρίου, θα ακολουθήσει η ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσόβου, και η Αθήνα θα βρεθεί αντιμέτωπη με διλήμματα που επιβάλλουν λεπτούς χειρισμούς. Ακόμη και στο μείζον διεθνές ζήτημα της εποχής μας, το Μεσανατολικό, όπου η Ελλάδα ευελπιστεί να διαδραματίσει ρόλο, το 2008 θα είναι κρίσιμη χρονιά. Η διάσκεψη της Ανάπολης έθεσε στόχο την επίτευξη συμφωνίας ώς το τέλος του έτους, και τον Ιανουάριο ο Τζορτζ Μπους θα επισκεφθεί για πρώτη φορά στη διάρκεια της προεδρίας του το Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Τέλος, εντός του 2008 η Αμερική θα εκλέξει νέο πρόεδρο με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την εξέλιξη των ελληνικού ενδιαφέροντος θεμάτων. Αναπόφευκτα, η προσοχή της Αθήνας, όπως και του υπόλοιπου κόσμου, θα είναι στραμμένη στην προεκλογική εκστρατεία στις ΗΠΑ, καθώς οι προτεραιότητες της εξωτερικής πολιτικής του νέου ενοίκου του Λευκού Οίκου θα επηρεάσουν ώς ένα βαθμό την επίτευξη των στόχων της Ελλάδας. Από την πλευρά του ο Γιώργος Παπανδρέου επιθυμεί διακαώς την επιστροφή των Δημοκρατικών με τους οποίους έχει ιδεολογική συγγένεια και διατηρεί προσωπικές σχέσεις. Στο πλαίσιο αυτό ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ συνέφαγε με τον Μπιλ Κλίντον, όταν ο τελευταίος βρέθηκε στην Αθήνα στις 5 Δεκεμβρίου. Στη διάρκεια της νέας χρονιάς ο Κώστας Καραμανλής θα συνεχίσει το άνοιγμα προς τη Μόσχα που έχει ως αιχμή του δόρατος την ενέργεια, ενώ θα επιχειρήσει να δημιουργήσει «γέφυρα» και με την Κίνα, δίνοντας έμφαση στο εμπόριο και τον τουρισμό, καθώς μάλιστα οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Πεκίνου δημιουργούν το κατάλληλο υπόβαθρο. Ελληνοτουρκικά: Οι διμερείς σχέσεις θα βρεθούν άμεσα στην πρώτη γραμμή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, αρχής γενομένης από τον Ιανουάριο, όταν ο Κώστας Καραμανλής θα μεταβεί στην Αγκυρα στις 23-24 του μηνός. Στην πρώτη επίσημη επίσκεψη Ελληνα πρωθυπουργού στη γείτονα μετά από μισό αιώνα, ο κ. Καραμανλής επιθυμεί πέρα από την επιβεβαίωση των καλών σχέσεων, να εξασφαλίσει από τον κουμπάρο του Ταγίπ Ερντογάν μια συμβολική κίνηση (υπόσχεση για άρση της απειλής πολέμου ή επαναλειτουργία της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης) που θα βοηθήσει την πλήρη ομαλοποίηση των διμερών σχέσεων. Δυστυχώς, μέχρι στιγμής δεν διαφαίνεται τέτοια πρόθεση από την άλλη πλευρά. Η επίσκεψη θα ολοκληρωθεί στις 25 Ιανουαρίου στην Κωνσταντινούπολη όπου ο κ. Καραμανλής θα επισκεφθεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο, θα βρεθεί κοντά στην ελληνική ομογένεια και θα μιλήσει σε ελληνοτουρκικό επιχειρηματικό συνέδριο. Η εμβάθυνση της σχέσης περιλαμβάνει πλέον και μια νέα, ιδιαίτερα σημαντική διάσταση, αυτή της ενεργειακής διασύνδεσης που υλοποιείται με τον αγωγό που θα μεταφέρει φυσικό αέριο μέσω Τουρκίας, Ελλάδας και Ιταλίας προς τις ευρωπαϊκές αγορές. Παρά τα ΜΟΕ που ανακοίνωσαν πρόσφατα στην Αθήνα Ντόρα Μπακογιάννη και Αλί Μπαμπατζάν, ορισμένες δηλώσεις του Τούρκου υπ. Εξωτερικών στη Θράκη, που εμφάνιζαν την Τουρκία ως προστάτιδα της μουσουλμανικής μειονότητας, δικαιολογημένα ενόχλησαν. Αν πρόκειται οι δύο πλευρές να τολμήσουν ουσιαστικά βήματα, θα πρέπει να αρχίσουν τον Ιανουάριο. Οι δύο πρωθυπουργοί έχουν πρόσφατα επανεκλεγεί, αισθάνονται πολιτικά ισχυροί στο εσωτερικό, και έχουν μπροστά τους έναν σχετικά μακρύ χρονικό ορίζοντα. Φυσικά, η ομαλοποίηση των σχέσεων προϋποθέτει ότι ο Ερντογάν δεν θα παραμείνει δέσμιος των επιλογών του στρατιωτικού κατεστημένου. Κυπριακό: Στις 17 και 24 Φεβρουαρίου διεξάγονται προεδρικές εκλογές στην Κύπρο από τις οποίες θα κριθούν πολλά. Τα Ην. Εθνη ετοιμάζονται για νέες διαπραγματεύσεις άμεσα, που θα έχουν ως πυξίδα την εφαρμογή της συμφωνίας της 8ης Ιουλίου 2006 μεταξύ Παπαδόπουλου - Ταλάτ. Η λύση θα αντλήσει στοιχεία από το απορριφθέν σχέδιο Ανάν, αλλά ο διεθνής παράγων έχει αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να επανέλθει με μια νέα εκδοχή του σχεδίου και να περιμένει ότι αυτό θα γίνει αποδεκτό. Θεωρητικά, η καλή χημεία Καραμανλή - Ερντογάν θα λειτουργήσει υποβοηθητικά στη νέα προσπάθεια. ΗΠΑ και Ε.Ε. προτιμούν Χριστόφια και Κασουλίδη, αλλά εμφανίζονται έτοιμοι να εργασθούν και με τον Τάσσο Παπαδόπουλο με το σκεπτικό ότι η λύση που θα φέρει την υπογραφή του θα είναι αμέσως αποδεκτή από τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελληνοκυπρίων. Ο ρόλος των ΗΠΑ αναμένεται να είναι για άλλη μια φορά καταλυτικός. Ο τρίτος στην ιεραρχία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Νίκολας Μπερνς, ο οποίος ως πρέσβης στην Αθήνα, αλλά και ως υφ. Εξωτερικών έχει παρακολουθήσει και γνωρίζει σε βάθος το Κυπριακό, προτίθεται να αναλάβει πρωταγωνιστικό ρόλο στη νέα πρωτοβουλία. Στο πλαίσιο αυτό σχεδιάζει να επισκεφθεί τη Μεγαλόνησο αμέσως μετά τις εκλογές, ενδεχομένως εντός του Μαρτίου. Κόσοβο: Καθοριστικές προεδρικές εκλογές διεξάγονται και στη Σερβία, στις 20 Ιανουαρίου και 3 Φεβρουαρίου. Η Δύση ελπίζει σε επικράτηση του μετριοπαθούς Μπόρις Τάντιτς με τον οποίο ελπίζει ότι θα έχει μια λιγότερο συγκρουσιακή σχέση μετά την προαποφασισμένη ανακήρυξη ανεξαρτησίας από τους Κοσοβάρους. Οι ΗΠΑ και οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες θα αναγνωρίσουν την ανεξαρτησία του Κοσόβου μέσα στην άνοιξη, σε συντονισμό με την ηγεσία των Κοσοβάρων. Η Αθήνα ισορροπεί σε τεντωμένο σχοινί, υποστηρίζοντας επί της αρχής μια κοινά αποδεκτά λύση, αλλά εμφανιζόμενη έτοιμη να συστρατευθεί με τη Δύση εάν αυτό αποφέρει οφέλη σε άλλα μέτωπα όπως είναι το Σκοπιανό. Μέση Ανατολή: Μετά την εμπλοκή της το καλοκαίρι του 2006 στην αντιμετώπιση της κρίσης στον Λίβανο, η Ελλάδα ορθά επιμένει να διεκδικεί ρόλο στη Μέση Ανατολή. Ανέδειξε το θέμα όταν ασκούσε την προεδρία του Σ.Α., ήταν παρούσα στη διάσκεψη της Ανάπολης, και συμμετείχε ενεργά στη συνάντηση των δωρητών που ακολούθησε δύο εβδομάδες αργότερα στο Παρίσι. Καθώς η διεθνής κοινότητα καταβάλλει ακόμη μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια για λύση, η Αθήνα μπορεί να έχει συμμετοχή στις εξελίξεις, όπως το επιχειρεί και η Αγκυρα. Πιθανή επίσκεψη Κ. Καραμανλή στην Ουάσιγκτον Η πορεία των διμερών σχέσεων προχωρά ικανοποιητικά, καθώς έχουν εκλείψει τα περισσότερα «αγκάθια» του παρελθόντος. Πάντως, η Αθήνα αναμένει μεγαλύτερη στήριξη στο θέμα του ονόματος των Σκοπίων, ενώ δεν κρύβει τη δυσφορία της για το γεγονός ότι παραμένει η μόνη χώρα από τον στενό πυρήνα των «15» της Ε.Ε. της οποίας οι πολίτες χρειάζονται βίζα για να επισκεφθούν τις ΗΠΑ. Μετά από πιέσεις της οργανωμένης ομογένειας και ενθάρρυση της Κοντολίζα Ράις, το αρμόδιο υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας εξετάζει τις τεχνικές πτυχές και ελπίζεται ότι εντός του 2008 θα υπάρξει αίσιο τέλος στο θέμα. Η ένταξη της χώρας μας στο ενεργειακό σύστημα μεταφοράς φυσικού αερίου από το Αζερμπαϊτζάν μέσω Τουρκίας προς την Ιταλία, έχει την πλήρη υποστήριξη της Ουάσιγκτον στο πλαίσιο της ενθάρρυνσης πολλαπλών πηγών ενέργειας και διόδων μεταφοράς τους που στοχεύει και στην αποτροπή της πλήρους εξάρτησης των ευρωπαϊκών αγορών από τη Ρωσία. Αντίθετα, η αναπτυσσόμενη ενεργειακή συνεργασία Αθήνας-Μόσχας τείνει να εξελιχθεί σε σημείο τριβής με την Ουάσιγκτον. Μια μόλις εβδομάδα πριν από τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ, και με την ευκαιρία του εορτασμού της ελληνικής ανεξαρτησίας, η Ντόρα Μπακογιάννη θα επιδιώξει να επισκεφθεί την Ουάσιγκτον για να συναντηθεί με την Κοντολίζα Ράις στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ και να παραβρεθεί στην ειδική τελετή που θα διοργανώσει ο Λευκός Οίκος όπου θα έχει την ευκαιρία για μια ολιγόλεπτη συνομιλία με τον πρόεδρο Μπους. Για πολλούς λόγους ενδεχομένως να υπάρξει και επίσκεψη του Κώστα Καραμανλή στην Ουάσιγκτον, που θα είναι η τρίτη στη διάρκεια της προεδρίας Μπους (ο Ελληνας πρωθυπουργός έγινε δεκτός στον Λευκό Οίκο τον Μάιο του 2004 και τον Μάιο του 2005). Εάν ο Κώστας Καραμανλής μεταβεί στις ΗΠΑ καλό θα ήταν να επιδιώξει συναντήσεις και με τους δύο υποψηφίους στις προεδρικές εκλογές του Νοεμβρίου. Επισκέψεις Νίμιτς σε Σκόπια-Αθήνα Πιεστικές διαγράφονται οι εξελίξεις στο Σκοπιανό. Τον Ιανουάριο το ΝΑΤΟ θα εξετάσει την έκθεση προόδου που διαπιστώνει αδυναμίες σε ό,τι αφορά τη δυνατότητα ένταξης της ΠΓΔΜ. Εάν, παρά ταύτα, και υπό την πίεση των ΗΠΑ, η πολιτική απόφαση είναι θετική, η γραμματεία του ΝΑΤΟ επεξεργάζεται συμβιβαστική φόρμουλα με στόχο να μην θέσει η Ελλάδα βέτο στην ενταξιακή διαδικασία των Σκοπίων. Το σκεπτικό είναι να υπογράψει η ΠΓΔΜ πρωτόκολλο με το οποίο θα αναλάβει την υποχρέωση να καταλήξει σε κοινά αποδεκτή συμφωνία για το όνομα πριν την τυπική ολοκλήρωση της ένταξης. Τέλη Ιανουαρίου ή αρχές Φεβρουαρίου θα διεξαχθεί νέος γύρος συνομιλιών υπό τον Μάθιου Νίμιτς ο οποίος θα επισκεφθεί Σκόπια και Αθήνα. Υπό την πίεση του χρονοδιαγράμματος του ΝΑΤΟ εκ των πραγμάτων το θέμα έχει εισέλθει στην τελική ευθεία, καθώς συνδυάζεται άμεσα με την πορεία διεύρυνσης της Συμμαχίας που θα αποφασισθεί αρχικά από τους υπουργούς Εξωτερικών στις 7 Μαρτίου, και οριστικά από τους ηγέτες των 26 κρατών-μελών στη σύνοδο κορυφής της Συμμαχίας στις 2-4 Απριλίου στο Βουκουρέστι. ΗΠΑ και Ε.Ε. αναζητούν διέξοδο και ασκούν εκατέρωθεν πιέσεις. Η ηγεσία της γείτονος δηλώνει ότι ανάμεσα στην ένταξη στο ΝΑΤΟ και τη διατήρηση της συνταγματικής της ονομασίας, θα επιλέξει το δεύτερο. Ενδεικτική της δύσκολης θέσης στην οποία έχουν περιέλθει τα Σκόπια είναι η αποδοχή της εισήγησης Νίμιτς περί σύνθετης ονομασίας για διεθνή χρήση από τους πρώην πρωθυπουργούς Γκεοργκίεφσκι και Μπούτσκοφσκι. Ο πρώτος μάλιστα υποστήριξε δημόσια το όνομα «Βόρεια Μακεδονία» στους διεθνείς οργανισμούς.

Τριάντα χρόνια πριν . -καθημερινή-

Του Στεφανου Μανου

Μ ε απασχολούσε τι να γράψω για την τελευταία Κυριακή του 2007. Ξεφυλλίζοντας την «Καθημερινή» έπεσα στη στήλη «49 χρόνια πριν». Γιατί 49 και όχι 50 αναρωτήθηκα. 30 χρόνια πριν, στις 30 Δεκεμβρίου 1977, ήμουν υφυπουργός Δημοσίων Εργων στην τελευταία κυβέρνηση του πρώτου Καραμανλή. Η πρώτη μου επαφή με την πολιτική έγινε λίγους μήνες πριν, τον Σεπτέμβριο 1977, όταν με δική μου πρωτοβουλία επεδίωξα να περιληφθώ στο ψηφοδέλτιο της Ν.Δ. στην Α΄ Αθηνών. Τον Νοέμβριο εκλέχθηκα βουλευτής και ο Καραμανλής με τοποθέτησε ύφυπουργό Δημοσίων Εργων, αρμόδιο του τομέα Οικισμού. Για το αντικείμενο του υπουργείου είχα απόλυτη άγνοια. Δεν ήξερα καν ότι υπάρχει τομέας Οικισμού. Υπουργός Δημοσίων Εργων ανέλαβε ο Νίκος Ζαρντινίδης που διαδέχθηκε τον Χριστόφορο Στράτο.

Η ξαφνική εμφάνισή μου στην πολιτική σε συνδυασμό με την άμεση ανάληψη κυβερνητικών καθηκόντων προκάλεσε αρκετές αντιδράσεις στους κόλπους της Ν.Δ. Οι αντιδράσεις μεγάλωσαν όταν έγινε σαφές ότι δεν μπορούσα και δεν ήθελα να κατανοήσω και πολύ περισσότερο να εξυπηρετήσω τα εκατοντάδες αιτήματα πολιτών και βουλευτών που με κατέκλυζαν νυχθημερόν. Τους πρώτους 5-6 μήνες της θητείας μου όχι μόνο δεν εξυπηρετούσα αιτήματα, αλλά δεν αναλάμβανα και πρωτοβουλίες. Το τελευταίο σχολίαζαν με χαιρεκακία οι κατ’ επάγγελμα χαιρέκακοι. Αλλος ένας διάττων αστήρ που χάθηκε στην ελληνική χαοτική πραγματικότητα.

Η αλήθεια είναι ότι τους πρώτους μήνες της θητείας μου τους ανάλωσα για να μάθω το αντικείμενο που μου είχε ανατεθεί. Πριν από τριάντα χρόνια μελετούσα ατέλειωτες ώρες κάθε μέρα, 7 ημέρες την εβδομάδα, όλα όσα είχαν σχέση με την πολεοδομία, τη χωροταξία και τη νομοθεσία που ίσχυε γι’ αυτές στην Ελλάδα, τη Γαλλία, τη Γερμανία, την Ελβετία, την Αγγλία και τις ΗΠΑ. Μετά τους πρώτους αυτούς μήνες άρχισα τις επεμβάσεις που δεν απέβλεπαν μόνο στη διαχείριση του τομέα που είχα αναλάβει, αλλά και στην εκ βάθρων αλλαγή του. Μολονότι δεν είναι ίσως πολιτικά σωστό να το λέω εγώ, εν πολλοίς επέτυχα ό,τι επεδίωκα. Τα πάντα άλλαξαν τα επόμενα δύο χρόνια. Τίποτε δεν ήταν όπως πριν. Εγιναν πράγματα για τα οποία οι «πολιτικά σοφοί» έλεγαν: Αυτά στην Ελλάδα δεν γίνονται. Και όμως έγιναν.

Τριάντα χρόνια αργότερα, ποια χρησιμότητα μπορεί να έχει αυτή η αφήγηση; Για τον σημερινό πρωθυπουργό, να σκεφθεί τι πολιτικό περιβάλλον είχε δημιουργήσει ο πρώτος Καραμανλής. Είχαμε οι Ελληνες καταφέρει να ξεμπλέξουμε από τη δικτατορία σχετικώς εύκολα, αν παραβλέψουμε τον διαμελισμό της Κύπρου. Πριν από τριάντα χρόνια η ελπίδα κυριαρχούσε. Είχαμε ξαναθεμελιώσει τη δημοκρατία. Θα γινόμασταν ισότιμο μέλος της Ευρώπης. Ολα ήταν δυνατά. Ενας νέος υφυπουργός, χωρίς καμιά πολιτική προϊστορία, μπορούσε να ονειρεύεται να αλλάξει τα πάντα στον χώρο του. Και όχι μόνο να ονειρεύεται, αλλά και να πραγματοποιεί τα όνειρα του, στηριζόμενος στην ενθάρρυνση και το ενδιαφέρον του πρωθυπουργού του. Γίνεται κάτι τέτοιο σήμερα; Είναι το πολιτικό περιβάλλον σωστό; Κυριαρχεί σήμερα η ελπίδα ή η απαισιοδοξία;

Το 2008 μας βρίσκει με μια σειρά μεγάλων προβλημάτων να εκκρεμούν. Τα πιο πολλά από τα προβλήματα αυτά, αν όχι όλα, έχουν πολύ απλές λύσεις. Προσοχή! Οι απλές λύσεις δεν είναι απαραιτήτως και εύκολες λύσεις. Θα απαριθμήσω μερικά προβλήματα, έτσι χωρίς ιεράρχηση. Κάποιος πρέπει να ασχοληθεί σοβαρά με αυτά, να τα μελετήσει σε βάθος, να μελετήσει τι έκαναν άλλοι, να ενημερώσει και να εξηγήσει και στη συνέχεια να δράσει.

Με το ασφαλιστικό εννοούμε την ικανότητα της κοινωνίας να προσφέρει σε όσους συνταξιοδοτούνται τις προϋποθέσεις αξιοπρεπούς διαβίωσης. Τα στοιχεία δείχνουν ότι το ποσοστό του πληθυσμού άνω των 65 ετών αυξάνεται συνεχώς και ότι συνεπώς η συνολική δαπάνη για την ασφαλιστική κάλυψή του θα αυξάνεται και αυτή συνεχώς. Το ασφαλιστικό σύστημα έχει ήδη αναλάβει (ακάλυπτες) υποχρεώσεις που πλησιάζουν το μισό τρισεκατομμύριο ευρώ. Τι πρέπει να γίνει; Θα πρέπει να αυξηθεί η φορολογία ή να αυξηθούν τα όρια ηλικίας, ή να μειωθούν οι συντάξεις, ή να αυξηθούν οι εισφορές, ή κάποιος συνδυασμός όλων των παραπάνω. Αλλη λύση δεν υπάρχει ό,τι και αν σας λένε.

Η παιδεία, η υγεία και η δημόσια διοίκηση στηρίζονται κυρίως σε ανθρώπους. Η καλή παιδεία στηρίζεται σε καλούς δασκάλους. Η καλή υγεία σε καλούς γιατρούς και σε καλό νοσηλευτικό προσωπικό. Η καλή δημόσια διοίκηση, και αυτή χρειάζεται καλούς δημόσιους υπαλλήλους. Η μόνη πολιτική που μπορεί να αναβαθμίσει την παιδεία, την υγεία και τη δημόσια διοίκηση είναι εκείνη που θα αναγνωρίσει αυτή την αλήθεια και στη συνέχεια θα διαμορφώσει το περιβάλλον που θα ενισχύει τους καλούς και θα αποβάλλει τους κακούς. Η λύση είναι μεν απλή και προφανής, αλλά στην εφαρμογή δύσκολη. Οσο όμως αναβάλλεται, συμβάλλει στον αφανισμό της Ελλάδας.

Πολλοί, εξαιρετικά ανόητοι, πιστεύουν ότι όσοι ασχολούνται με το περιβάλλον είναι ονειροπαρμένοι αριστεροί. Δεν είναι έτσι. Το μόνο περιουσιακό στοιχείο που έχει απομείνει στην Ελλάδα είναι το περιβάλλον. Φυσικό, πολιτιστικό, πολιτισμικό. Το μέλλον της Ελλάδας και η μελλοντική ευημερία μας εξαρτάται από το αν θα κάνουμε καλή ή κακή χρήση του μοναδικού μας περιουσιακού στοιχείου.

Τα παραπάνω, σε πέντε αράδες, θα ήταν το κυβερνητικό μου πρόγραμμα για το 2008 και μετά. Επαναλαμβάνω ότι οι απλές λύσεις δεν είναι και εύκολες. Είναι όμως λύσεις ικανές να επαναφέρουν την ελπίδα για κάτι καλύτερο. Είναι λύσεις ικανές να επαναφέρουν την Ελλάδα σε σωστή πορεία.

Ευτυχώς οι Ελληνες δεν είναι Σέρβοι..-καθημερινή-

Tου Aλεξη Παπαχελα Με πιάνει θλίψη κάθε φορά που διαβάζω τα νέα από τη Σερβία. Μια σοβαρή χώρα, με μεγάλη ιστορία και παράδοση, έχει καταφέρει να κάνει δημόσια διεθνές χαρακίρι βυθιζόμενη στην απομόνωση. Και πολλές φορές αναρωτιέμαι πώς κατάφερε, μια χώρα που είχε πολλά κοινά με την Ελλάδα, να βρεθεί σε μια τόσο απελπιστική κατάσταση. Στο ελληνικό και το σερβικό DNA συναντά κανείς μερικά κλασικά συμπτώματα. Και οι δύο πιστεύουμε ότι είμαστε έθνη ανάδελφα, μοναδικά, στα οποία ο υπόλοιπος πλανήτης θα έπρεπε να χρωστά πολλά. Και οι δύο πιστεύουμε βαθύτατα ότι είμαστε τόσο μοναδικός λαός που όλοι οι άλλοι θέλουν να μας εξαλείψουν μήπως και τους χαλάσουμε την... πιάτσα. Εχουμε μια εκπληκτική ικανότητα να βλέπουμε τους εαυτούς μας ως θύματα, θηράματα σε ένα αδιάκοπο κυνήγι μέσα στους αιώνες με κυνηγούς Τούρκους, Αγγλους, Αμερικανούς κ.ά. Συμφωνούμε δε απόλυτα σε ένα πράγμα: ότι ποτέ δεν έχουμε κάνει εμείς λάθη, τα οποία πληρώνουμε, πάντα φταίει κάποιος άλλος. Η Σερβία έχασε έναν πόλεμο όταν ο πάλαι ποτέ ισχυρός της άνδρας αποφάσισε να «καθαρίσει» το Κοσσυφοπέδιο και να τα βάλει με όλη τη διεθνή κοινότητα. Δεν «διάβασε» σωστά τις προθέσεις των μεγάλων, πολέμησε και έχασε. Ηθικό ή όχι, δίκαιο ή όχι, έτσι έγινε. Η σημερινή Σερβία, μια χώρα χωρίς ζωντανή μεσαία τάξη ή ελίτ, μετά τη θεομηνία Μιλόσεβιτς, ξαναμπαίνει στο ρόλο του θύματος. Οι πολιτικοί της σκέπτονται ακόμη και να θυσιάσουν την προοπτική της Ε.Ε. ή να διακόψουν διπλωματικές σχέσεις με τη δύση προκειμένου να τιμωρήσουν την Ευρώπη και τις ΗΠΑ για το τι κάνουν στο Κοσσυφοπέδιο. Ελα όμως που κανείς δεν συγκινείται! Ξέρω ότι πολλοί συμπολίτες μας εξεγείρονται διαβάζοντας αυτές τις γραμμές. Θαυμάζουν το σερβικό τσαγανό, τη γενναιότητα ενός Δαβίδ που τα βάζει με τον Γολιάθ έστω και αν τα χάσει όλα. Θα ήθελαν η Ελλάδα να μοιάζει ως προς αυτό με τη Σερβία προκειμένου να επιβεβαιώσει το στερεότυπο του «παλικαριού» της περιοχής. Ευτυχώς όμως το ελληνικό DNA έχει στοιχεία επιβίωσης και ευελιξίας, τα οποία του απέφεραν αιώνες εξωστρέφειας και αέναου επιχειρηματικού δαιμόνιου. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεν αποτραβήχθηκε στη γωνία μετά την καταστροφή του 1922, αλλά υπέγραψε μια πολιτικά δύσκολη αλλά εν τέλει σωτήρια συμφωνία, τα βρήκε με τους παραδοσιακούς συμμάχους της χώρας και την έβαλε στο δρόμο της ανόρθωσης. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής την παρέλαβε μετά μια μεγάλη ήττα στην Κύπρο. Το λαϊκό αίσθημα τον πίεζε να ακολουθήσει το... σερβικό μοντέλο, να βάλει τη χώρα στη γωνία, να κλαψουρίζει για τις αδικίες που υπέστη και να μπει στον υπερήφανο δρόμο της απομόνωσης. Δεν το έκανε όμως. Ο Καραμανλής κοίταξε στα μάτια τον μέσο Ελληνα, του είπε (έστω και αν δεν του άρεσε) ότι «ανήκει στη δύση» και τον έβαλε στην Ε.Ε. Οταν λοιπόν βλέπω τη Σερβία σήμερα κάνω τον σταυρό μου που έχουμε μάθει εμείς οι Ελληνες να ζούμε στη σχιζοφρένειά μας. Μας αρέσει το σύνδρομο καταδίωξης, μας αρέσει να φωνασκούμε υπέρ του δικαίου κάθε πικραμένου και να φαινόμαστε διαφορετικοί και γενναίοι στα λόγια. Στην πράξη όμως εμπιστευόμαστε πρακτικούς ηγέτες που κάνουν τη δουλειά μας, μας κρατούν μέλη στα καλύτερα κλαμπ και ακολουθούν τη ρεαλπολιτίκ. Μπορεί αυτός ο δρόμος να μην έχει πολλή δόξα ή «μύθο», είναι όμως ο δρόμος που πολλαπλασίασε την Ελλάδα από τη γένεσή της και την κάνει (ακόμη) να ξεχωρίζει από τους άμεσους γείτονές της.

Η ψευδοδημοκρατία της τσόχας.-καθημερινή-

Tης Μαριας Κατσουνακη Το καλοκαιρινό τοπίο της Πάρνηθας πρόβαλε μια τραγωδία και πολλά πάθη. Οι ιστορίες που κυκλοφόρησαν ως ανέκδοτα για τους θαμώνες του καζίνο φρόντιζαν απλώς να τονίσουν το μέγεθος μιας διπλής καταστροφής: φυσικής και ηθικής. Τότε, ακόμη, με νωπές τις μνήμες, κάποιοι αναρωτιόντουσαν πώς είναι δυνατόν να καίγεται ο τόπος και οι εναπομείναντες παίκτες να ζητούν από τον γκρουπιέρη να μην ασχολείται με το τι συμβαίνει έξω αλλά να κοιτάει τη δουλειά του. Οι γελοιογραφίες και τα σκίτσα προσπάθησαν να εκτονώσουν την κοινωνική ψυχρολουσία. Αυτές τις μέρες, που ο τζόγος βρίσκεται στο αποκορύφωμά του, στις φιλικές συζητήσεις επανέρχονται οι «ιστορίες της Πάρνηθας» για όσους, εκτός παιχνιδιού, προσπαθούν να προσεγγίσουν ή να κατανοήσουν την «ψυχολογία του παίκτη». Και η αλήθεια είναι ότι πολλά ακούγονται και καταγράφονται. Ενα είναι βέβαιο: δεν μπορεί να κρίνει το πάθος, κανείς, με ηθικούς, χριστιανικούς, όρους. Το πρέπει - δεν πρέπει χωράει μόνο για να καθησυχάζουμε τις δικές μας συνειδήσεις. «Οσο κι αν φαίνεται γελοίο να περιμένω μια σημαντική μεταβολή στη ζωή μου από τη ρουλέτα, όμως μου φαίνεται ακόμα πιο γελοία η ιδέα που επικρατεί και που τήνε παραδέχονται όλοι, πως τάχα είναι κουταμάρα και τρέλα να περιμένεις κάτι από τα τυχερά παιχνίδια. Και στο κάτω - κάτω της γραφής γιατί τάχα νάναι το παχνίδι το χειρότερο μέσο για να κερδίσεις λεφτά; Μπορεί να κερδίζει από τους εκατό μονάχα ο ένας, όμως εμένα τι με νοιάζει γι’ αυτό;». Στον ντοστογιεφσκικό «Παίκτη» θα απαντούσε η περσινή νικήτρια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Πόκερ, που μέσα από τις σελίδες του «Economist» σχολιάζει: «Τα μετρητά δεν είναι τίποτα περισσότερο από μάρκες, το εργαλείο της συναλλαγής. Το παιχνίδι είναι για τα λεφτά αλλά δεν έχει να κάνει καθόλου με τα λεφτά». Και εδώ, αρχίζει η σύγχυση: τα στοιχήματα, στα 13 χρόνια που λειτουργούν ιδιωτικά καζίνο στη χώρα μας, ξεπέρασαν τα 21,5 δισ. ευρώ και ο τζίρος ανήλθε στα 5,5 δισ. ευρώ («Κ» 22/12). Το Διαδίκτυο επεξέτεινε την αγορά, προσελκύοντας παίκτες και αυξάνοντας τα κέρδη. «Το πόκερ διεκδικεί το μεγαλύτερο μερίδιο του τζόγου στο Ιντερνετ με παγκόσμιο τζιρο 15 δισ. δολάρια για το 2006, ποσό που υπολογίζεται να φτάσει τα 20 δισ. δολ. το 2007» («Economist»). Το κανάλι που μεταδίδει παιχνίδια πόκερ σημειώνει τη μεγαλύτερη τηλεθέαση στην Αμερική αμέσως μετά τους αγώνες αυτοκινήτων και μπάσκετ. Η πληθώρα σχετικών βιβλίων, μπλογκς και dvd δίνει τη δυνατότητα στους νεοεισερχόμενους να μάθουν την τέχνη πολύ πιο εύκολα και γρήγορα απ’ ό,τι στο παρελθόν. Ο Στιβ Μακ Κουίν ως Cincinnati Kid («Χαρτοπαίκτης»), μοιάζει μάλλον με ρομαντική εκδοχή του σύγχρονου τηλε-παίκτη. Η εμμονική σχέση του πρώτου με το αντικείμενο δεν έχει καμία σχέση με τη λαϊφσταϊλάτη παρουσία του δεύτερου. Χορεύει, χειροκροτεί, εκδηλώνεται, δακρύζει, απογοητεύεται, χοροπηδάει. Μετατρέπει το παιχνίδι σε θέαμα. Αν ο Στιβ Μακ Κουίν είναι καλτ ήρωας για τους κινηματογραφόφιλους, ο περιστασιακός τηλε-παίκτης απασχολεί κυρίως τα μηχανάκια της AGB. Τα στερεότυπα και τα αναμασήματα περί «εθισμού» και «διαγνωσμένου ψυχικού προβλήματος» έχουν δώσει τη θέση τους σε μια τεράστια ανθηρή βιομηχανία, από τη μια, με ασύλληπτα κέρδη και στον «εικονικό» τζογαδόρο, από την άλλη. Οι τηλεθεατές μοιράζονται την αγωνία του, δανείζονται λίγη από την αδρεναλίνη του, συντονίζονται με τις επιλογές του, αναζητούν μια χαλαρή σχέση με την πραγματικότητα. Με εικονικό ρίσκο φαντασιώνουν τρόπους αιφνίδιου πλουτισμού. Δύο αιώνες πίσω, ο ντοστογιεφσκικός ήρωας, εξομολογείται τις δικές του αντιφάσεις: «…Δε βλέπω καμιά βρωμιά στον πόθο να κερδίσει κανείς σύντομα ένα μεγάλο ποσό· όμως πάντα μου φαινότανε γελοίος ο συλλογισμός κάποιου μπουχτισμένου και βαθύπλουτου και ηθικολόγου, που στη δικαιολογία ενός: πως “παίζει μικρό παιχνίδι”, είπε: “ακόμα χειρότερο, γιατί αυτό δείχνει μικροπλεονεξία”. Λες κι έχει κάποια διαφορά η μια πλεονεξία από την άλλη! Αυτό είναι ζήτημα αναλογίας και σχετικότητας. Εκείνο που για τον Ρότσιλδ είναι τιποτένιο, για μένα είναι σημαντικό…». Η ψευδοδημοκρατία της τσόχας, λοιπόν. Εκεί, που για κάποιες ώρες ο επιχειρηματίας και ο μισθοσυντήρητος μπορούν να συνυπάρξουν επί ίσοις όροις. Να ξεγελάσουν τις διαφορές τους και να αισθανθούν ισότιμα μέρη του ίδιου συστήματος. Να βυθιστούν, να αφιερωθούν, να παρατηρήσουν, να ψυχολογήσουν, να επηρεάσουν την τύχη τους και την τύχη των συνοδοιπόρων τους. Το πρωί της επόμενης μέρας μόνο η κούραση θα είναι κοινή. Η καθημερινότητα αναλαμβάνει να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, να αποκαταστήσει τη διασαλευμένη αλήθεια. Παίζουμε για να παίζουμε, για να ξεχάσουμε, για να υπάρξουμε, για να κατανοήσουμε. Μα, πάνω απ’ όλα, παίζουμε για να αντέξουμε.

Τον λόγο έχει πρώτα η Πολιτική ......./καθημερινή..

Τον λόγο έχει πρώτα η Πολιτική και έπεται η Δικαιοσύνη... Tου Σταμου Ζουλα / stamoszoulas@gmail.com Ενώ η υπόθεση Ζαχόπουλου έχει ήδη περιέλθει στην αρμοδιότητα της Δικαιοσύνης η μεν κυβέρνηση προσπαθεί σιωπηρώς να την περιορίσει στο πλαίσιο ερωτικής παρεκτροπής η δε αντιπολίτευση επιχειρεί να της προσδώσει τις διαστάσεις μεγάλου πολιτικού σκανδάλου. Οπως δε συμβαίνει με τις πρόωρες και ακραίες αντιδράσεις των δύο «αντιδίκων» πλευρών, σε κάθε ζήτημα της πολιτικής τους αντιπαραθέσεως, εκείνο που κυρίως διακυβεύεται είναι, τελικώς, η αποκάλυψη της πλήρους αλήθειας. Και τούτο διότι τα συστατικά της πολιτικής διαμάχης είναι η σύγχυση και ο αποπροσανατολισμός του πολίτη. Ετσι, σκόπιμο είναι να αρχίσουμε από τα αυτονόητα, προτού καταστούν δυσνόητα και αμφιλεγόμενα. Αναμφίβολα, λοιπόν, υπάρχει πολιτική ευθύνη για κάθε παράπτωμα κρατικού λειτουργού, ο οποίος έχει επιλεγεί από την εκάστοτε κυβέρνηση για να διαχειρισθεί κάποιο καίριο πόστο. Την ευθύνη αυτή στοιχειοθετεί και μόνον η επιλογή του, αφού ο συγκεκριμένος λειτουργός δεν είναι αιρετός, ούτε καλύπτεται από κάποια θεσμική ασπίδα. Εξίσου δεδομένο είναι επίσης, ότι η ευθύνη αυτή έχει μεγάλη διαβάθμιση. Είναι βαρύτατη, όταν ο πολιτικός προϊστάμενος συμπράττει και συγκαλύπτει το παράπτωμα, βαρεία, όταν το ανέχεται και αδρανεί, μέτρια, όταν το εντοπίζει ο ίδιος και τo κολάζει. Στην περίπτωση Ζαχόπουλου είχαμε, σύμφωνα με τις έως τώρα πληροφορίες, έναν εξαναγκασμό σε παραίτηση· κάτι το οποίο ασφαλώς μπορεί να θεωρηθεί ως κυβερνητική υπεραντίδραση, αν η υπόθεση περιορίζεται σε ερωτική παρεκτροπή του τέως γενικού γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού. Υπάρχει όμως και ο αντίλογος ότι το δραματικό διάβημά του, αμέσως μετά την παραίτηση, απέτρεψε την κυβέρνηση να προβεί σε περισσότερες εξηγήσεις για την πολιτική του καρατόμηση. Ομως αυτή η διστακτική σιωπή, αποδιδόμενη -έστω- σε ανθρωπιστικούς λόγους, δεν μπορεί να παραταθεί επί μακρόν. Ούτε φυσικά, να διαιωνισθεί, με το άλλοθι της δικαστικής διερευνήσεως. Διότι, όπως προαναφέραμε, πολιτική ευθύνη υφίσταται οπωσδήποτε. Με το πρόσθετο δεδομένο ότι δεν αποπέμπεις «αναιτιολόγητα» έναν ανώτερο κρατικό λειτουργό, για τον οποίο η κυβερνητική ευθύνη πέραν της αρχικής επιλογής του, έχει και προεκτάσεις. Δηλαδή την εκχώρηση ασυνήθων υπερεξουσιών και τη διατήρησή του στην ίδια θέση επί τέσσερις υπουργικές θητείες. (Με την καλύτερη και απροκατάλυπτη εκδοχή ότι εθεωρείτο από την κυβέρνηση ως άξιος, αποτελεσματικός και αδιάφθορος). Mε τα ίδια κριτήρια, βάσει των οποίων η κυβερνητική σιωπή εκλαμβάνεται ως θεμιτή αλλά προσωρινή, η καταγγελτική σπουδή της αντιπολιτεύσεως δεν είναι μόνον πρόωρη, αλλά και αβάσιμη. Ο αντιπολιτευτικός έλεγχος θα μπορούσε να ασκηθεί όταν η κυβέρνηση, με αλλεπάλληλες υπουργικές αποφάσεις, μεγιστοποιούσε τις αρμοδιότητες του κ. Ζαχόπουλου, οι οποίες εκ των υστέρων καταγγέλλονται ως υπερεξουσίες. Οταν στο ίδιο πρόσωπο παραχωρούσε την ευθύνη διαχειρίσεως τεράστιων κοινοτικών και άλλων κονδυλίων, κάτι που θεωρείται, επίσης εκ των υστέρων, ύποπτο και μεμπτόν. Οταν, τέλος, το Κεντρικό Συμβούλιο Αρχαιοτήτων, υπό την προεδρία του «παραιτηθέντος», ελάμβανε (με ανοικτές διαδικασίες) κρίσιμες αποφάσεις, οι οποίες τώρα διαβάλλονται ως μεθοδευμένες και σκανδαλώδεις. Με άλλους λόγους ο αντιπολιτευτικός έλεγχος, που πρέπει να ασκείται κατά τη διαδικασία λήψεως και εφαρμογής των αποφάσεων του φορέα της εξουσίας, τείνει πλέον να μεταβληθεί στη χώρα μας σε πολιτική αναψηλάφιση και μεταχρονολογημένη καταδίκη των κυβερνητικών πεπραγμένων. Αυτή η ταύτιση των εννοιών ελέγχου και κολασμού είναι, προφανώς, περισσότερο επιβαρυντική, όταν εκδηλώνεται στον φορέα της εξουσίας. Υπολογίζεται ότι κάθε κυβέρνηση χρησιμοποιεί, νόμιμα ή θεμιτά, περισσότερα από τρεις χιλιάδες πρόσωπα, σε καίριες κρατικές θέσεις στα οποία αναθέτει -κατ’ ουσίαν- την εφαρμογή της πολιτικής της. Την ευθύνη αποδόσεως ή συμπεριφοράς των προσώπων αυτών έχει αποκλειστικώς και συνολικώς η εκάστοτε κυβέρνηση, ανεξαρτήτως αν τα κριτήρια της επιλογής τους είναι αξιοκρατικά, κομματικά, φιλικά κλπ. Δεν κάνουμε διάκριση μεταξύ των ενδεδειγμένων αξιοκρατικών και των μη αξιοκρατικών κριτηρίων, γιατί η διαχείριση της εξουσίας μπορεί να διαφθείρει ορισμένους από την πρώτη κατηγορία ή να αναδείξει (σπανιότερα, έστω) κάποιους από τη δεύτερη, ως ικανούς και αδιάφθορους. Εκείνο, λοιπόν, που προέχει είναι ο άμεσος και συνεχής έλεγχος των στελεχών αυτών εκ μέρους των πολιτικών τους προϊσταμένων· δηλαδή των υπουργών και των υφυπουργών, που διευθύνουν τους αντίστοιχους τομείς της κρατικής λειτουργίας. Οπως σημειώσαμε και προλογικώς η πολιτική ευθύνη για κάθε παράπτωμα διορισμένου κρατικού λειτουργού είναι αδιαμφισβήτητη και διαβαθμιζόμενη, σε βαρύτατη, βαρεία και μετρία. Για να ελαχιστοποιηθεί η ευθύνη αυτή απαιτείται η πρόληψη και όχι, βεβαίως, η εκ των υστέρων αποκάλυψη και ο κολασμός του αδικήματος. Η παραπάνω επισήμανση δεν αφορά ειδικώς την υπόθεση Ζαχόπουλου, η οποία παραμένει ασαφής, απαιτώντας διελεύκανση. Βασίζεται στην πάγια, κατά τα τελευταία χρόνια κυβερνητική αντίληψη και προτροπή ότι οι υπόνοιες, οι ενδείξεις και οι καταγγελίες για πολιτικά σκάνδαλα, πρέπει να παραπέμπονται στη Δικαιοσύνη. Η «θεωρία» αυτή, την οποία -αν δεν κάνω λάθος- την εμπνεύσθηκε και προσπάθησε να την εφαρμόσει πρώτος ο κ. Κώστας Σημίτης, συνιστά μέγα ολίσθημα. Διότι, αν μη τι άλλο, μεταθέτει την πολιτική ευθυξία στην δικαστική αρμοδιότητα. Εντάσσει την ευθύνη της Πολιτικής στην κρίση της Δικαιοσύνης....

Serbian MPs issue Kosovo warning /bbc

Vojislav Kostunica said Serbs in Kosovo should ignore independence

The Serbian parliament has voted overwhelmingly to condemn any attempt by Kosovo to become independent.

Authorities in the province say they will declare independence unilaterally in the coming weeks, because talks with Serbia have made no progress.

The Belgrade parliament's resolution calls for action against those who recognise an independent Kosovo.

The province is still formally part of Serbia, but has been administered by the United Nations since 1999.

The UN took over after a Nato-led assault drove out Serb forces who had been accused of persecuting Kosovo's ethnic Albanian population.

'Destructive America'

After eight hours of debate on Wednesday, Serbian MPs approved the resolution by 220 votes to 14.

It rejects the idea of the EU setting up a mission in Kosovo before the province's status is resolved.

The text also accuses Nato - which has 16,000 peacekeepers in Kosovo - of supporting ethnic Albanians, who account for about 90% of the population.

The resolution says Serbia will "reconsider" diplomatic ties with Western countries that recognise Kosovo's statehood.

The US and several EU states have indicated they may do so.

During the debate in parliament, Prime Minister Vojislav Kostunica accused the US of blocking efforts to find a compromise with ethnic Albanians by its open support of Kosovo's independence.

"America is openly striving for the destruction of the international order," Mr Kostunica said.

He added that Serbia would not join the EU if the bloc recognised Kosovo's independence.

"Serbia can join any integration only as a whole and not a truncated country," he said.

The opposition Liberal Party leader Cedomir Jovanovic - who does not oppose Kosovo's independence - said the resolution was a blow to Serbia's ambitions to become an EU member.

Μπους: «Πράξη δειλίας» η δολοφονία Μπούτο/ voa

28-12-2007

Η δολοφονία της πρώην πρωθυπουργού του Πακιστάν και ηγέτη της αντιπολίτευσης, Μπεναζίρ Μπούτο, προκάλεσε πολύνεκρες βιαιότητες σε διάφορες Πακιστανικές πόλεις. Τουλάχιστον 9 άτομα σκοτώθηκαν από αυτές τις βιαιότητες, ενώ ο Πακιστανικός στρατός τέθηκε σε κατάσταση ύψιστης ετοιμότητας, καθώς οργισμένα πλήθη πυρπόλησαν οχήματα και επιτέθηκαν σε καταστήματα στο Καράτσι, τη Λαχόρη και άλλες πόλεις του Πακιστάν.

Η Μπεναζίρ Μπούττο δολοφονήθηκε τη Πέμπτη καθώς αναχωρούσε από προεκλογική συγκέντρωση έξω απ’ την Ισλαμαμπάντ, στα πλαίσια της εκστρατείας της ενόψει των εκλογών της 8^ης Ιανουαρίου. Βομβιστής αυτοκτονίας πλησίασε το αυτοκίνητο της, την πυροβόλησε στο λαιμό και στη συνέχεια πυροδότησε τα εκρηκτικά που έφερε πάνω του σκοτώνοντας τουλάχιστον 20 άλλα άτομα.

Η Μπεναζίρ Μπούτο μεταφέρθηκε σε κοντινό νοσοκομείο όπου λίγο αργότερα εξέπνευσε. Ήταν 54 ετών.

Σε διάγγελμά του προς το έθνος, ο Πρόεδρος του Πακιστάν, Περβέζ Μουσάραφ, επέρριψε ευθύνες σε τρομοκράτες για την δολοφονία, κήρυξε τριήμερο πένθος και έκανε έκκληση για ηρεμία. Αλλά ο άλλος ηγέτης της αντιπολίτευσης, πρώην πρωθυπουργός του Πακιστάν Ναβάζ Σαρίφ, δήλωσε ότι το κόμμα του θα μποϋκοτάρει τις εκλογές. Σε δηλώσεις του προς τη ΦτΑ ο κ. Σαρίφ επεσήμανε ότι είναι σημαντικότερο να σωθεί το Πακιστάν απ’ το να πραγματοποιηθούν οι εκλογές και ζήτησε απ’ τον κ. Μουσάραφ να παραιτηθεί αμέσως.

Επίσης σε δηλώσεις της στη ΦτΑ, λίγες ώρες πριν την δολοφονία της και αμέσως μετά από συνάντηση της με τον πρόεδρο του Αφγανιστάν, Χαμίντ Καρζάι, η Μπεναζίρ Μπούτο είχε επισημάνει ότι συμφώνησε με τον κ. Καρζάι ότι θα πρέπει να συνεργαστούν για την εξάλειψη της τρομοκρατίας και του εξτρεμισμού απ’ τη περιοχή.

Ηγέτες απ’ όλο τον κόσμο εξέφρασαν αγανάκτηση για την δολοφονία της Μπεναζίρ Μπούτο.

Ο Πρόεδρος Μπους καταδίκασε την επίθεση χαρακτηρίζοντας την «πράξη δειλίας» από δολοφόνους εξτρεμιστές και ζήτησε από το Πρόεδρο της χώρας, Περβέζ Μουσάραφ, να κρατήσει τη χώρα στο δρόμο της δημοκρατίας. Αργότερα επικοινώνησε τηλεφωνικά με τον κ. Μουσάραφ για να εκφράσει τα συλλυπητήρια του. Επίσης Αμερικανοί αξιωματούχοι ζήτησαν απ’ το Πακιστάν να προχωρήσει με τις εκλογές του Ιανουαρίου.

Ο πρωθυπουργός της Ινδίας, Μανμοχάν Σίνγκ, χαρακτήρισε το θάνατο της Μπεναζίρ Μπούττο πλήγμα στην δημοκρατική διαδικασία στο Πακιστάν και επεσήμανε ότι το συμβάν αποτελεί υπενθύμισε για τους κινδύνους που εγκυμονούν στην περιοχή από την τρομοκρατία, καθώς και την ανάγκη εξουδετέρωσης αυτών των κινδύνων.

Ο Γενικός Γραμματέας των ΗΕ, Μπαν Κι Μουν, εξέφρασε αποτροπιασμό για την δολοφονία και προήδρευσε έκτακτης συνεδρίασης του Συμβουλίου Ασφάλειας που συνεκλήθη για να καταδικάσει την δολοφονία. Ο πρέσβης των ΗΠΑ στα Ηνωμένα Έθνη , Ζαλμάι Χαλιλζάντ, χαρακτήρισε την Μπεναζίρ Μπούτο σύμβολο μετριοπάθειας και νομιμότητας, ενώ ο Πρόεδρος του Αφγανιστάν, Χαμίντ Καρζάι, που είχε συναντηθεί με τη Μπεναζίρ Μπουτο στην Ισλαμαμπάντ λίγες ώρες πριν την δολοφονία της, την χαρακτήρισε «γενναία γυναίκα» με ξεκάθαρο όραμα για τη δημοκρατία, την ευημερία και την ειρήνη στο Πακιστάν, το Αφγανιστάν και ολόκληρη την περιοχή.

Επισκόπηση τύπου | 28.12.2007./d.welle

Μετά τη δολοφονία της Μπούτο: το Πακιστάν σε πορεία χάους

Großansicht des Bildes mit der Bildunterschrift:

Η δολοφονία της Μπεναζίρ Μπούτο και το quo vadis Πακιστάν κυριάρχησαν στον ευρωπαϊκό τύπο σήμερα.

«Η δολοφονία της Μπεναζίρ Μπούτο ήταν φρικτή, αλλά και προβλέψιμη» σημειώνει σήμερα η βρετανική εφημερίδα The Guardian και προσθέτει: «ήταν χαρισματική και τολμηρή δημοκράτισσα παρά τα όποια λάθη της. Ο θάνατός της καθιστά το Πακιστάν και τον κόσμο μας πιο επικίνδυνο. Ήταν η μόνη που μπορούσε να οδηγήσει τη χώρα μετά από δεκαετίες στρατιωτικών δικτατοριών στη δημοκρατία, ουδείς μπορεί να την αντικαταστήσει ως πολιτική φυσιογνωμία. Η ελπίδα ότι με τις εκλογές της 8ης Ιανουαρίου θα τερματιστεί το πολιτικό χάος στο Πακιστάν είναι πλέον μηδαμινή.»

Μετά την Μπούτο τι;

«Η Μπούτο ήταν πατριώτισσα και ρεαλίστρια. Ήθελε να μείνει στη μνήμη του λαού της ως εκσυγχρονίστρια, δεν μπορεί όμως να υπάρξει σύγχρονο Πακιστάν χωρίς δημοκρατία» σχολιάζει η επίσης βρετανική εφημερίδα The Times «η δολοφονία της Μπούτο έγινε για να καταστρέψει το δικαίωμα του Πακιστάν για ελεύθερες εκλογές. Για να τιμήσει το Πακιστάν την Μπούτο πρέπει να επιδείξει ότι η δημοκρατία μπορεί να νικήσει τον δολοφονικό εξτρεμισμό.»

«Ποιος είναι τώρα εις θέσιν να συνεχίσει τον αγώνα της Μπούτο, σε μια χώρα που φωλιάζει η ανασφάλεια;» διερωτάται η γαλλική εφημερίδα Le Figaro: «το καθεστώς Μουσάραφ, που τους τελευταίους μήνες αποδυναμώθηκε εξαιρετικά, καθίσταται τώρα υπεύθυνο για την επιδείνωση της κατάστασης έστω και αν πρέπει οι υπαίτιοι της δολοφονίας να αναζητηθούν στους εξτρεμιστές ισλαμιστές.»

Η Μπούτο ήταν η μοναδική, δημοκρατική, εναλλακτική λύση

«Παρά τα σκάνδαλα περί διαφθοράς και το γεγονός ότι προέρχεται από μια παλαιά, φεουδαρχική οικογένεια η Μπεναζίρ Μπούτο φαίνεται πως ήταν η μόνη δημοκρατική, αστική και κοσμική εναλλακτική λύση έναντι του βίαιου Περβέζ Μουσάραφ» αποφαίνεται η επίσης γαλλική Liberation: «ο θάνατός της εξυπηρετεί αυτόν ακριβώς, που ακροβατεί μεταξύ των ενισχυμένων πια ισλαμιστών και του στρατού, που κατήντησε κράτος εν κράτει.»

«Ποιόν θα ψηφίσουν στις 8 Ιανουαρίου οι πολίτες του Πακιστάν;» αναρωτιέται η αυστριακή εφημερίδα Die Presse και υπογραμμίζει: «η δολοφονική επίθεση κατά της Μπούτο αποδεικνύει ακόμη μια φορά την ανικανότητα του πρώην στρατηγού και παλαιού, αλλά και νέου προέδρου Μουσάραφ να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την ισλαμιστική τρομοκρατία. Η πυρηνική δύναμη Πακιστάν βυθίζεται όλο και περισσότερο στο χάος. Το πρώτο μεγάλο θέμα που θα μας απασχολήσει το 2008 είναι ήδη δεδομένο.»

Ο μεγάλος ο κίνδυνος ενός πυρηνικού αποτυχημένου κράτους

«Ένα αποσταθεροποιημένο Πακιστάν δεν θα έχει την δύναμη να αντιμετωπίσει την Αλ – Κάιντα και τους Ταλιμπάν πέραν των πακιστανικών συνόρων» αποφαίνεται η ιταλική εφημερίδα Corriere della Sera: «χειρότερα: ελλοχεύει ο κίνδυνος να πέσουν σε ακατάλληλα χέρια τα πυρηνικά όπλα. Το Πακιστάν μετά την δολοφονία αυτή είναι περισσότερο από ποτέ ωρολογιακή βόμβα, μόνον που πρόκειται για μια πυρηνική ωρολογιακή βόμβα.»

«Ο θάνατος της Μπούτο επιβεβαιώνει την πορεία του Πακιστάν προς το χάος, την αδυναμία για ελεύθερες και αδιάβλητες εκλογές και ότι δεν είναι αξιόπιστος εταίρος των ΗΠΑ στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας» παρατηρεί η σουηδική εφημερίδα Dagens Nyheter.

«Το ότι η Μπεναζίρ Μπούτο έθετε συνειδητά σε κίνδυνο ακόμη και τη ζωή της για την εκπλήρωση της πολιτικής της έφεσης, επιβεβαιώνει όχι μόνον πόσο μεγάλη ήταν η φιλοδοξία της, αλλά επιπλέον και την τραγικότητα των πολιτικών σχέσεων στο Πακιστάν, όπου οι ελίτ της χώρας αλληλομισούνται και μετατρέπουν την άνομη βία σε σύνηθες μέσον πολιτικών συγκρούσεων» επισημαίνει η ελβετική εφημερίδα Neue Zürcher Zeitung: «η δολοφονία της Μπούτο απειλεί το Πακιστάν με ανοιχτό εμφύλιο πόλεμο. Μόνον η άτεγκτη διαλεύκανση της δολοφονίας της Μπούτο ενδέχεται να εμποδίσει τη χώρα να διολισθήσει ακόμη πιο βαθιά στην άβυσσο της αποτυχημένης κρατικής οντότητας.»

Και όμως στο Πακιστάν οι εξτρεμιστές – ισλαμιστές είναι μειοψηφία

«Οι φόβοι ότι το Πακιστάν τώρα θα πέσει στα χέρια των ισλαμιστών φονταμενταλιστών είναι αβάσιμοι» σχολιάζει η γερμανική εφημερίδα Tageszeitung «η χώρα είναι μεγαλύτερη από το παστουνικό Βαζιριστάν, όπου κυριαρχούν οι Πακιστανοί Ταλιμπάν. Οι ισλαμιστές εξακολουθούν να αποτελούν μια μειονότητα στη χώρα και η μαχητική-τρομοκρατική τους πτέρυγα συνιστά μια περιθωριακή έκφανση κυρίως στη κεντρική επαρχία του Πουντζάμπ. Το μόνον σίγουρο όμως είναι ότι οι Πακιστανοί πολιτικοί ζουν επικίνδυνα.»

«Ανεξάρτητα με το πού θα οδηγήσει η χαοτική εξέλιξη στο Πακιστάν, για τη Δύση, αλλά και για ολόκληρο τον κόσμο οι προοπτικές είναι εξαιρετικά δυσάρεστες» γράφει η επίσης γερμανική Die Welt και καταλήγει: «διότι δεν πρέπει να λησμονούμε ότι το Πακιστάν είναι πυρηνική δύναμη και θα ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία, που μια πυρηνική δύναμη θα μετατρέπονταν σε αποτυχημένη κρατική οντότητα.»

Επιμέλεια: Βιβή Παπαναγιώτου