Η σύγχυση των «700 ευρώ» καθημερινή

Toυ Mπαμπη Παπαδημητριου Δεν γνωρίζω ποιος είναι πίσω από τον λόγο όσων επικοινωνούν στη «Γενιά των 700». Αρεσε στον Γιώργο Παπανδρέου που προσφυώς τη συνέστησε ως ανάγνωσμα στον Κώστα Καραμανλή. Σίγουρα διακινούν έναν λόγο νεοπασόκ (όπως αρέσει στον Μ. Χρυσοχοΐδη), ενδιαφέροντα και διαφορετικό. Δείγμα σίγουρο πως δεν θα μείνουν για πολύν ακόμη χρόνο στα «700» (αν ποτέ χρειάστηκε να ζήσουν με τόσα!) και πάντως, με λίγη καλή τύχη, θα περάσουν γοργά στην πολλαπλάσια αμοιβή. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα... Το «θέμα» είναι η τέλεια σύγχυση των συγγραφέων του ομώνυμου «σημειωματαρίου» όταν καλούν στην προχθεσινή απεργία. Είναι ασυνεπές να διαμαρτύρεσαι για τις χαμηλές αμοιβές ικανών (αν και μένει να αποδειχθεί) νέων και, ταυτοχρόνως, να κάνεις πλάτες σε εκείνους που συνειδητά μοιράζονται τις ευθύνες γι’ αυτό το αποτέλεσμα. Κάθε γρήγορος blogger πως όσο εύκολα βρίζουμε τους πολιτικούς «μας», άλλο τόσο βολικό είναι να απαλλάσσουμε κάθε ευθύνης τους «άξιους» αγωνιστές του... κινήματος. Σιχαίνομαι τα «δημοσιογραφικά» κλαψουρίσματα για τον «φτωχό συνταξιούχο» των 500 ευρώ, όταν μάλιστα οι ίδιοι κλαψιάρηδες φωνάζουν μήπως και σταματήσει να συμ-πληρώνει, ο ίδιος αυτός «φτωχός», όσα λείπουν από τις πολύ καλύτερες συντάξεις των δημοσιογραφικών ταμείων. Το ίδιο τραγικό είναι να κάνουμε πλάτη σε όσους (κι ας έχουν το δίκιο τους) παλεύουν ώστε να διατηρήσουν σύνταξη-μεγαλύτερη-από-τον-καλύτερο-μισθό-της-ζωής-τους! Τα συμφέροντα των δύο αυτών ομάδων δεν ταυτίζονται. Οπως τα συμφέροντα της γενιάς των «700» δεν ταυτίζονται με εκείνα της γενιάς που θα πάρει σύνταξη στα δέκα επόμενα χρόνια. Εκτός κι αν, πονηρά σκεπτόμενοι και απαισίως ποιούντες, οι «700σάρηδες» σκέφτονται πως θα βρεθούν στη θέση των σημερινών πατεράδων τους. Εκτός κι αν γνωρίζουν -γιατί αυτό συμβαίνει- πως θα συνεχίσουν για καιρό να στηρίζονται στα μεικτά εισοδήματα (ακίνητη περιουσία, καταθέσεις και καλή σύνταξη) των γονέων τους. Αυτό που έχει ανάγκη η γενιά που μπαίνει τώρα στην επαγγελματική περιπέτεια είναι διαφανείς, δίκαιους και σταθερούς κανόνες. Γι’ αυτό οφείλει να διαδηλώσει για την κατάργηση του σημερινού, άθλιου, συστήματος. Είναι όμως ευχάριστο τα όσα σημειώνουν, ακριβώς στη γραμμή που εξηγώ, οι συγγραφείς της πολύ-καθώς-πρέπει πρόσκλησης για διαδήλωση. Ζητούν, για παράδειγμα, ένα «πλήρως αυτοδιαχειριζόμενο ενιαίο κοινωνικό συνταξιοδοτικό ταμείο για όλους τους Ελληνες». Πού υπήρχε όμως το σχετικό πανό; Ζητούν επαγγελματικά ταμεία που «δεν χρηματοδοτούνται από πόρους υπέρ τρίτων», αλλά περπάτησαν δίπλα σε εκείνους που ωφελούνται απ’ αυτά. Ορθότατα καταγγέλλουν την απουσία σαφούς και μετρήσιμης κυβερνητικής πρότασης, ώστε να γίνει πραγματικός διάλογος, ξεχνούν όμως το ίδιο ακριβώς «πονηρό κενό» στην πλευρά της αντιπολίτευσης. Και τα λέω όλα τούτα επειδή ακριβώς συμφωνώ ότι το ασφαλιστικό σύστημα δεν πρέπει να είναι «παράγοντας στασιμότητας κι εμπόδιο στη νόμιμη απασχόληση», δηλαδή ένας ακόμη παράγοντας καθήλωσης στα «700» ευρώ.