LE MONDE Πού πάει η Ρωσία; Την επομένη της επιτυχίας του Βλαντιμίρ Πούτιν στις κοινοβουλευτικές εκλογές της Κυριακής, οι αναλυτές που ασχολούνται με την εξέλιξη του πολιτικού συστήματος της Ρωσίας θα πρέπει να δουν κατά πόσον το κινεζικό μοντέλο θα συζητηθεί. Δηλαδή, ο συνδυασμός ισχυρού πολιτικού καθεστώτος και δυναμικής οικονομικής ανάπτυξης. Δεν είναι η πρώτη φορά που συζητείται το κινεζικό μοντέλο. Στα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν οι Σοβιετικοί επιχείρησαν να εξέλθουν από την οικονομική άβυσσο της εποχής, το θέμα είχε τεθεί στο τραπέζι. Εκατοντάδες μαρξιστικά και μεταμαρξιστικά κείμενα γράφτηκαν πάνω στη μετάβαση από τον καπιταλισμό στον σοσιαλιασμό, αλλά δυστυχώς κανένα για τη μετάβαση του κομμουνισμού στην οικονομία της αγοράς. Την εποχή του Γκορμπατσόφ, οι διανοούμενοι έδειξαν να ενδιαφέρονται για το καθεστώς που θα μπορούσε να διαδεχθεί το κομμουνιστικό. Οι φιλελεύθεροι λοξοκοιτούσαν το σουηδικό μοντέλο, ενώ οι συντηρητικοί θεωρούσαν καταλληλότερο το μοντέλο της Κίνας και του Ντενγκ. Στη σημερινή Ρωσία, ορισμένοι βλέπουν με ενδιαφέρον την κινεζική περίπτωση. Μετά την περίοδο αναρχίας της προεδρίας Γέλτσιν, ο Πούτιν γύρισε τις πλάτες στη δυτική δημοκρατία. Εκτοτε, η ελευθερία λόγου έχει περιοριστεί, η Δικαιοσύνη υπακούει στην εξουσία και οι υπηρεσίες ασφαλείας έχουν ξαναβρεί την ισχύ τους. Υπάρχουν, όμως, διαφορές. Οι Κινέζοι κομμουνιστές, ανεξάρτητα από τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις, διατήρησαν την αυταρχική μορφή του καθεστώτος. Από την πλευρά του ο Πούτιν, έχοντας ζήσει την κατάλυση της αυταρχικής εξουσίας, επιδιώκει τώρα να την αναστηλώσει. Ωστόσο, δεν είναι απλό για τον Πούτιν να ακολουθήσει το κινεζικό μοντέλο διοίκησης. Η ρωσική οικονομία, άλλωστε, βασίζεται στους υδρογονάνθρακες και όχι στις δομές μιας σύγχρονης οικονομίας. CORRIERE DELLA SERA Οι μεγάλες διαπραγματεύσεις Ο πρόεδρος Μπους συνεχίζει την επιθετική ρητορική του έναντι του Ιράν, παρά την έκθεση των μυστικών υπηρεσιών των ΗΠΑ. Στην προσπάθειά του να ανατρέψει τα πορίσματα των μυστικών υπηρεσιών προς ίδιον όφελος φαίνεται να περνάει στην άμυνα, διότι εάν αφαιρέσει κανείς τα λεγόμενά του από το ρητορικό τους περιτύλιγμα, τότε όντως η πλέον οφθαλμοφανής και άμεση συνέπεια του ντοκουμέντου των μυστικών υπηρεσιών είναι η τελεσίδικη ενίσχυση της προοπτικής των μεγάλων διαπραγματεύσεων. THE TIMES Πολύτιμη η έκθεση Η έκθεση των αμερικανικών υπηρεσιών για το Ιράν προκαλεί αλγεινή εντύπωση, αλλά παρ’ όλα αυτά είναι πολύτιμη. Πρώτον, διότι καταρρίπτεται το επιχείρημα πως ο Λευκός Οίκος ασκεί πιέσεις στις μυστικές υπηρεσίες να εναρμονίζουν τις εκθέσεις τους με την τακτική του. Δεύτερον, η έκθεση προστατεύει τους πολιτικούς από μελλοντικούς ισχυρισμούς ότι όπως στην περίπτωση του Ιράκ, έτσι και τώρα στηρίζονται σε εσφαλμένες εκτιμήσεις. Και τρίτον, δυναμιτίζει τους ισχυρισμούς των σκληροπυρηνικών στο Ιράν πως η Δύση έτσι ή αλλιώς προσανατολίζεται σε ένα στρατιωτικό πλήγμα. THE WALL STREET JOURNAL Δεν θα υποχωρήσει ο Τσάβες Η ήττα του προέδρου της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες στο συνταγματικό δημοψήφισμα είναι κάτι περισσότερο από πλήγμα για τον μεσσιανικό ισχυρό άνδρα της χώρας. Είναι νίκη της ελευθερίας σε όλη τη Λατινική Αμερική. Το χειροκρότημα, όμως, πηγαίνει στο λαό της Βενεζουέλας. Ο Τσάβες είχε στο πλευρό του το πετρέλαιο και επιδίωξε να παρασύρει τους πολίτες να ψηφίσουν υπέρ της εξουσίας του ενός και μαζί του ένα σκληρό σοσιαλιστικό μοντέλο. Οι άνθρωποί του είπαν απλώς όχι. Η αντιπολίτευση ήταν φυσικό να πανηγυρίσει τον εκλογικό θριάμβό της, τον πρώτο, άλλωστε, σε εννέα χρόνια. Στην όλη προσπάθεια συνέβαλαν πολύ οι φοιτητές, οι οποίοι επίσης αξίζουν ένα μπράβο. Για μήνες αντιμετώπισαν τα δακρυγόνα της αστυνομίας και απαντούσαν μόνον με συνθήματα υπέρ της ελευθερίας. Ωστόσο, οι πάντες οφείλουν να καταλάβουν ότι ο Τσάβες δεν προτίθεται να τα παρατήσει. Θα επιμείνει στην επανάστασή του είτε βρίσκεται μέσα στη χώρα ή εκτός αυτής. Ο πρόεδρος έχει υπό τον έλεγχό του όλους τους πολιτικούς μηχανισμούς, απόδειξη ότι την επομένη της ήττας του παραδέχθηκε ότι έχασε «προς το παρόν». Ο Ούγκο Τσάβες δεν θα πάψει να αποτελεί κίνδυνο για την περιοχή. Η ατζέντα του θα επηρεάσει την Κολομβία, ενώ ήδη έχει δημιουργήσει συνθήκες αποσταθεροποίησης στη Βολιβία και τον Ισημερινό. Πολιτικοί σαν τον Τσάβες φύονται εκεί όπου δεν υπάρχει ελπίδα. Γι’ αυτό και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν πρέπει να μείνουν αδρανείς. |
Comments