BBC Οι αθλητές και στεροειδή Σοκαρισμένοι δηλώνουν οι οπαδοί του «εθνικού σπορ» της Αμερικής, του μπέιζμπολ, από τις αποκαλύψεις πως αθλητές από όλες τις ομάδες της πρώτης εθνικής κατηγορίας έπαιρναν στεροειδή για να βελτιώσουν τις επιδόσεις τους. Η σχετική έρευνα διεξήχθη υπό την εποπτεία του γερουσιαστή Μίτσελ, ο οποίος ανακοίνωσε στους έκπληκτους Αμερικανούς ότι δεν υπάρχει ούτε μία ομάδα της οποίας όλοι οι αθλητές να είναι «καθαροί». Το πλέον ανησυχητικό, όμως, από τα ευρήματα της έρευνας είναι ότι εκατοντάδες χιλιάδες μαθητές λυκείου που φιλοδοξούν να γίνουν επαγγελματίες παίκτες του μπέιζμπολ παίρνουν σήμερα αναβολικά. Το γεγονός δεν εκπλήσσει, δεδομένου ότι τα ινδάλματά τους καταφεύγουν στην ίδια τακτική. Η διοργανώτρια αρχή αποφάσισε να θεσπίσει αιφνιδιαστικούς ελέγχους αντιντόπινγκ από τη νέα σεζόν, προκειμένου να αντιμετωπίσει το φαινόμενο. FINANCIAL TIMES Ανοιγμα προς το Ιράν Το Ιράν υποστήριξε και εξακολουθεί να υποστηρίζει οργανισμούς εχθρικούς προς τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες απάντησαν και επιμένουν να απαντούν με την επιβολή κυρώσεων εναντίον της Τεχεράνης. Το αποτέλεσμα χειροτέρεψε τα πράγματα, ενώ στα μάτια του προέδρου Μπους το Ιράν ενισχύθηκε πολιτικά. Αν όμως οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίσουν να στοχεύουν το Ιράν, η περσική ηγεμονία στον Κόλπο μπορεί να γίνει πραγματικοτητα και μάλιστα χωρίς τα πυρηνικά. Ο διάδοχος του προέδρου Μπους θα χρειαστεί να προσεγγίσει διαφορετικά την ιρανική πυρηνική κρίση και να δεχτεί τη «μεγάλη διαπραγμάτευση» με την Τεχεράνη: οικονομική βοήθεια και διπλωματική επαναπροσέγγιση, με στόχο την αποτροπή κατασκευής πυρηνικών όπλων και την εξάλειψη της τρομοκρατίας. Ακούγεται αδύνατον; Οχι, αν θυμηθούμε το άνοιγμα του Ρίτσαρντ Νίξον και του Κίσινγκερ στην Κίνα του Μάο, το 1972. Αλλά ποιος από τους σημερινούς υποψήφιους θα μπορούσε να παίξει έναν τέτοιο ρόλο; Σίγουρα όχι ο άπειρος στη διεθνή πολιτική Μπάρακ Ομπάμα ούτε ο Μορμόνος Μιτ Ρόμνεϊ. Και βέβαια ούτε ο Ρούντι Τζουλιάνι, που πιστεύει στον τέταρτο παγκόσμιο πόλεμο. EL PAIS Φιλόδοξα βήματα μπροστά Η Λισσαβώνα σηματοδοτεί το τέλος επτά ετών σκληρών διαπραγματεύσεων για την Ευρωπαϊκή Συνθήκη, από την εποχή που επικεφαλής αυτής της προσπάθειας είχε τεθεί ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν. Ανάμεσα στις συζητήσεις για το αν θα υπάρχει αναφορά στο Σύνταγμα στη χριστιανική επιρροή μέχρι τη συνθήκη της Ρώμης το 2004 και την επικύρωση του Ευρωπαϊκού Συντάγματος από ορισμένες χώρες - μέλη, το θετικό δημοψήφισμα στην Ισπανία ώς την αρνητική έκβαση αντίστοιχου δημοψηφίσματος σε Γαλλία και Ολλανδία, υπήρξε πρόοδος κι έγιναν μικρά, αλλά φιλόδοξα βήματα. Η νέα Μεταρρυθμιστική Συνθήκη, η οποία έγινε πανηγυρικά δεκτή από τα κράτη - μέλη της Ε. Ε. στη σύνοδο της Λισσαβώνας, θα πρέπει να επικυρωθεί πριν από το 2009, οπότε και θα τεθεί σε εφαρμογή. Προς το παρόν, μόνον η Ιρλανδία θα θέσει το κείμενο προς έγκριση στον λαό. Οι υπόλοιπες κυβερνήσεις θα το παραπέμψουν στο Κοινοβούλιο. Σημειωτέον ότι η νέα Συνθήκη αφαιρεί το δικαίωμα υποβολής βέτο σε 40 τομείς, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται ο τομέας της μετανάστευσης και της αστυνομικής και δικαστικής συνεργασίας. HERALD TRIBUNE Ο Μεντβέντεφ και o Πούτιν Η απόφαση του Βλαντιμίρ Πούτιν να ορίσει διάδοχο της επιλογής του τον Ντιμίτρι Μεντβέντεφ θα ήταν από μόνη της αρκετή για να αναδειχθεί ο τελευταίος νικητής στις προεδρικές εκλογές του Μαρτίου. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μεντβέντεφ ήδη έχει δεσμευτεί πως θα συνεχίσει την πολιτική του σημερινού προέδρου της Ρωσίας. Για τους Ρώσους όλα φαντάζουν ωραία από τη στιγμή που έδωσαν το «πράσινο φως» στον Πούτιν να βελτιώσει τα οικονομικά της χώρας. Μετά το 2000, υπό τον Πούτιν, η διαταραχθείσα τάξη επέστρεψε και ο μέσος Ρώσος ζει καλύτερα. Ο Πούτιν μπορεί να έθεσε κάποια εμπόδια στη δημοκρατία, αλλά επρόκειτο για αναγκαία θυσία προκειμένου να υπάρξει σταθερότητα και ανάπτυξη. Να, όμως που σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σ’ έναν ρωσικό αυταρχισμό υπό τον Πούτιν, ο οποίος αυξάνει τη διαφθορά, ενώ οι επανεθνικοποιήσεις εταιρειών οδηγούν στη μείωση της αποδοτικότητας και επιβραδύνουν τις επενδύσεις. Θα ήταν επομένως εξαιρετική ιδέα εκ μέρους του Μεντβέντεφ να αφήσει πίσω του την αυταρχική κληρονομιά του Πούτιν, αντί να συνεχίσει να τη μιμείται. |
Comments