Προπληρωμένη επίσκεψη -καθημερινή-

LIBERATION

Προπληρωμένη επίσκεψη

O Καντάφι έχει «προπληρώσει» την επίσκεψή του: με συμβόλαια αξίας άνω των 400 εκατ. δολαρίων, ένα πυρηνικό εργοστάσιο και πολλά άλλα. Ο Σαρκοζί και οι θιασώτες της πολιτικής του διακηρύσσουν ότι ο Καντάφι άλλαξε, προσθέτοντας ότι σήμερα κι άλλες χώρες διατηρούν σχέσεις με το καθεστώς της Τρίπολης. Και όμως, η Βρετανία, η Ιταλία και οι ΗΠΑ προσπάθησαν να κρατήσουν τα προσχήματα, για να αποφύγουν ακριβώς αυτό: να τον υποδεχθούν μετά βαΐων και κλάδων στις χώρες τους. Τίποτε δεν αναγκάζει τη Γαλλία να τον υποδεχθεί με αυτόν τον τρόπο.

SUNDAY HERALD

Ο Ρεπουμπλικανός Μορμόνος και ο Κένεντι

Ο Ρεπουμπλικανός Μιτ Ρόμνι -γιος πρώην κυβερνήτη του Μίτσιγκαν και επίσης προεδρικού υποψηφίου το 1968- είναι πολυεκατομμυριούχος και πρώην κυβερνήτης της Μασαχουσέτης και έχει βάλει πλώρη για το χρίσμα του υποψηφίου του κόμματός του, εν όψει των εκλογών του 2008. Ο Ρόμνι έχει το χρήμα, την οργάνωση και τη στρατηγική της νίκης. Αν και κατατάσσεται τέταρτος στις δημοσκοπήσεις διαθέτει όλα τα προσόντα, για να κερδίσει τις προκριματικές στις πολιτείες της Αϊόβα και του Νιου Χάμσαϊρ και να χρησιμοποιήσει τη νίκη του, για να συντρίψει τους Γολιάθ που βρίσκονται μπροστά του, κυρίως τον Τζουλάνι. Βεβαίως, εδώ είμαστε και θα δούμε πώς θα τα πάει ο Ρόμνι. Ωστόσο, υπάρχει ένα θέμα: πόσο έτοιμες είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες να δεχτούν πρόεδρο Μορμόνο; Η μεγαλύτερη θρησκευτική καινοτομία ήταν τότε που η Αμερική έστειλε έναν καθολικό στον Λευκό Οίκο: τον Τζον Κένεντι. Στις 12 Σεπτεμβρίου του 1960, λίγο πριν από την εκλογή του, ο Κένεντι μίλησε ενώπιον ομάδας υπουργών βαπτιστών, λέγοντας: «Πιστεύω σε μια Αμερική, όπου ο χωρισμός εκκλησίας και κράτους θα είναι σαφής, όπου ο καθολικός δεν θα υπαγορεύει στον πρόεδρο πώς θα δράσει και ο προτεστάντης υπουργός δεν θα υπαγορεύει στους δικούς του ανθρώπους ποιον να ψηφίσουν. Σε αντίθεση με όσα γράφονται, δεν είμαι ένας καθολικός υποψήφιος για την προεδρία. Είμαι ο υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος που τυχαίνει να είμαι καθολικός». Ο Ρόμνι προσπάθησε να αντιμετωπίσει όλα αυτά τα προβλήματα την περασμένη εβδομάδα κατά τη διάρκεια ομιλίας του. Για να είμαστε ειλικρινείς, στην ομιλία του υπήρχε κάτι από τον απόηχο των λόγων του Κένεντι: «Αν είμαι τυχερός και εκλεγώ πρόεδρός σας, δεν θα υπηρετήσω καμιά θρησκεία, καμιά ομάδα, κανένα σκοπό και κανένα συμφέρον. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ οφείλει να υπηρετεί μόνο τον σκοπό του λαού των Ηνωμένων Πολιτειών». Ωστόσο, το θέμα δεν είναι ακριβώς ο χωρισμός κράτους και εκκλησίας, αλλά ο βαθμός του χωρισμού της θρησκείας από την πολιτική. Πενήντα χρόνια μετά την εκλογή του Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, ο Ρόμνι αντιμετωπίζει την ίδια πρόκληση, αλλά σε διαφορετικό επίπεδο. Οι θρησκευτικές δυνάμεις έχουν εξελιχθεί σε ισχυρό κομμάτι της αμερικανικής πολιτικής ζωής.

THE INDEPENDENT

Ο ευρωπαϊκός δρόμος προς το Βελιγράδι

Ετσι όπως έχουν σήμερα τα πράγματα, κανένας Σέρβος πολιτικός δεν μπορεί να επανεκλεγεί, αν υποστηρίξει την πλατφόρμα του Κοσσυφοπεδίου. Αν κλείσει δηλαδή τα μάτια στην ανεξαρτητοποίησή του και αν αποκαταστήσει τις σχέσεις της Σερβίας με την υπόλοιπη Ευρώπη. Βεβαίως αυτή η προοπτική, θα περιελάμβανε αναγκαστικά την παράδοση των καταζητουμένων Σερβοβοσνίων Μλάντιτς και Κάρατζιτς, οι οποίοι στα μάτια μεγάλου τμήματος των Σέρβων φαντάζουν ήρωες. Από την άλλη πλευρά, οι απλοί πολίτες δεν χρειάζεται να κοιτάξουν μακριά από την αυλή τους, για να συνειδητοποιήσουν τα οφέλη της ευρωπαϊκής ένταξης. Η δε ευημερία που υπόσχεται αυτή η ένταξη θα πρέπει να είναι αρκετή, για να τους κάνει να ξεχάσουν το παρελθόν τους. Αν ζούσε ο Ρόμπιν Κουκ, θα έλεγε στη σερβική κυβέρνηση ότι η ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου είναι το πρώτο βήμα για την επιστροφή της Σερβίας στη διεθνή κοινότητα. Ισως είναι δύσκολο για τη Σερβία να αποδεχτεί την πραγματικότητα, αλλά ο δρόμος από τις Βρυξέλλες προς το Βελιγράδι περνάει μέσω της Πρίστινας.