Utah Mormons, Protestants finding new spiritual home in ancient Orthodox church

Πολιτικοί τριών ειδών -καθημερινή. Του Αλεξη Παπαχελα Με τα χρόνια έχω καταλήξει στο συμπέρασμα πως υπάρχουν τρία είδη πολιτικών. Το πρώτο διακρίνεται από τη... μακαριότητα και την εκπληκτική ικανότητα να μην αγγίζει ό,τι καίει. Είναι οι άνθρωποι που ζυγίζουν με το δράμι το περιώνυμο πολιτικό κόστος και δεν κάνουν τίποτα αν νιώσουν ότι μπορεί να τους στερήσει έστω και ένα σταυρό. Σε αυτήν την κατηγορία μπορεί να ανήκει, για παράδειγμα, ένας πάλαι ποτέ υπουργός Μεταφορών. Κληρονόμησε την «Ολυμπιακή» και τον ΟΣΕ, δύο από τις μεγαλύτερες νεοελληνικές μαύρες τρύπες και έκανε ό,τι μπορούσε για να τις βαθύνει. Διόρισε κόσμο, αύξησε τους μισθούς χωρίς να νοιάζεται για το ποιος τελικά θα πληρώσει τον λογαριασμό. Αυτό το είδος πολιτικού καλλιεργήθηκε στην εποχή της ιδιωτικής τηλεόρασης και διογκώθηκε μέσα από τη «μικροδιαπλοκή του παραπολιτικού». Το δόγμα είναι απλό: «έχεις δικούς σου δημοσιογράφους, φροντίζεις την εικόνα σου, αποφεύγεις τις στραβές και όλα καλά...». Δεύτερο είδος πολιτικού, αυτός που σε πείθει με τα λόγια ότι κάνει το Χ, ενώ στην πράξη κάνει το Ψ. Κλασικό παράδειγμα ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος μας έπειθε ότι οι βάσεις θα φύγουν και στην πράξη διαπραγματευόταν την παραμονή τους. Υπάρχει μια σχολή σκέψης που θαυμάζει αυτό το στυλ, θυμίζοντας τη ρήση του Ελευθέριου Βενιζέλου «ο Ελληνας ακούει, δεν βλέπει όταν είναι να ψηφίσει». Το τρίτο είδος πολιτικού, το οποίο σπανίζει, διακρίνεται από μια αίσθηση ευθύνης. Δεν αποφεύγει τις «στραβές», δεν κοιτάζει απλά πώς θα περάσει την καυτή πατάτα στον διάδοχό του, αλλά ψάχνει λύσεις. Παραδείγματα; Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής που επέμενε να ενταχθεί η χώρα στην ΕΟΚ, παρά τις αντιδράσεις και ο Κώστας Σημίτης πριν από τη μεγάλη υποχώρηση στο ασφαλιστικό. Το ζήτημα είναι πως από το υπάρχον πολιτικό προσωπικό ελάχιστοι είναι όσοι επιδιώκουν λύσεις και νιώθουν την ανάγκη μεταρρυθμίσεων. Οι περισσότεροι χασκογελούν με το στραπάτσο της Μαριέττας Γιαννάκου ή τη θεαματική πτώση δημοτικότητος των κ. Μαγγίνα και Χατζηδάκη και επιβεβαιώνουν μέσα τους τη σοφία της αδράνειας. Το παρήγορο είναι πως μετά τις 16 Σεπτεμβρίου είναι μάλλον καθαρό ότι ο νυν ένοικος του Μεγάρου Μαξίμου θέλει να τον θυμούνται ως έναν ηγέτη που ανήκε στην τελευταία ομάδα. Απελευθερωμένος από το άγχος της «δεξιάς παρένθεσης» ο κ. Καραμανλής μοιάζει να λέει στον μέσο πολίτη: «Εγώ θα περάσω αυτά που χρειάζονται, ό,τι και να γίνει». Η πολιτική είναι μια μεγάλη καραμπόλα και γι’ αυτό κανείς δεν μπορεί να ξέρει αν και τι θα πετύχει. Το σημαντικό είναι όμως πως ο κ. Κώστας Καραμανλής μοιάζει τώρα να λειτουργεί χωρίς άγχος για τον επόμενο πολιτικό κύκλο, ό,τι και αν σημαίνει αυτό.