Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη/ karkagiannisant@ath. forthnet. gr
Σε μια ανοιχτή και ανταγωνιστική κοινωνία οι διεκδικήσεις και οι απεργίες εκτός από συνταγματικό δικαίωμα είναι και φυσικό, κατά κάποιο τρόπο οργανικό, και θεωρείται συντελεστής εξισορρόπησης αντιθέτων τάσεων της αγοράς. Ετσι λειτούργησε, τουλάχιστον, στην Ευρώπη, σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο και το συνολικό αποτέλεσμα υπήρξε σημαντικό, από άποψη οικονομική - αναπτυξιακή, αλλά και από άποψη κοινωνικής ισορροπίας και συνοχής. Σε μερικές χώρες, π. χ. στη Γερμανία και στη Σκανδιναβία, τα συνδικάτα των εργαζομένων εξελίχθηκαν σε επιτελεία που συμμετέχουν στον οικονομικό - αναπτυξιακό σχεδιασμό και στο πλαίσιό του τοποθετούν τις εργατικές διεκδικήσεις. Η λενινιστική πλευρά του εργατικού κινήματος, δέσμια πάντοτε του συγκρουσιακού χαρακτήρα των διεκδικήσεων και των απεργιών έβλεπε πάντοτε τα συνδικάτα αυτά με καχυποψία, τα ονόμαζε «γραφειοκρατικά» και τα θεωρούσε όργανα του ταξικού εχθρού.
Δεν θα μπούμε σε αυτήν τη συζήτηση. Στην Ελλάδα επικράτησε μάλλον το συγκρουσιακό μοντέλο των διεκδικήσεων και των απεργιών και πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αυτό αποτελεί μια σημαντική ιδεολογική και πολιτική νίκη της λενινιστικής Αριστεράς, η οποία εκλογικά είναι καθηλωμένη γύρω στο 10%-12%, αλλά στο «πεζοδρόμιο» κυριαρχεί. Το χαρακτηριστικό αυτό όμως συμπίπτει με δύο άλλα, όχι και τόσο θετικά για την εξέλιξη του εργατικού κινήματος. Πρώτο, ότι οι διεκδικήσεις και οι απεργίες όλο και περισσότερο περιορίζονται στον κρατικό τομέα της οικονομίας, όπου το κράτος είναι ο εργοδότης και κατ’ επέκταση ο «ταξικός εχθρός». Ο ιδιωτικός τομέας, όπου υπάρχουν και τα μεγάλα εργασιακά προβλήματα και η άμεση εξάρτηση από την επιχείρηση και τη βιωσιμότητά της, σε μικρό ποσοστό και μάλλον απρόθυμα συμμετέχει σε απεργίες. Το δεύτερο είναι ότι το ποσοστό των συνδικαλισμένων μισθωτών παραμένει πολύ χαμηλό και συγκεντρωμένο επίσης στον δημόσιο τομέα. Ουσιαστικά τα συνδικάτα συγκροτούνται από μικρές και δυναμικές μειοψηφίες, κυρίως στον δημόσιο τομέα της οικονομίας, όπου επικρατεί η αντίληψη ότι εφόσον είναι το κράτος εργοδότης και πληρώνει από τον δημόσιο προϋπολογισμό, όλες οι διεκδικήσεις πρέπει να ικανοποιούνται και κανένα πρόβλημα... δεν είναι άλυτο.
Είναι σαν να διαγράφουμε τα προβλήματα και αυτό νομίζω ότι είναι το κύριο και βασικό χαρακτηριστικό της σημερινής απεργίας για το ασφαλιστικό. Καταλαβαίνει κανείς την αγωνία για τη σύνταξη και την περίθαλψη. Δεν καταλαβαίνει, όμως, την παραγνώριση ή την αφελή παράκαμψη της πραγματικότητας: ότι το ασφαλιστικό μας σύστημα βαριά άρρωστο, με τεράστια ελλείμματα, με πολλές (ταξικές) διακρίσεις, άδικες ανισότητες και προνόμια με πολυδιάσπαση και αδικαιολόγητα μεγάλα λειτουργικά έξοδα.
Αυτό το πραγματικό πρόβλημα, που είναι και πολύ δύσκολο, με κανέναν τρόπο και με καμιά απεργία δεν μπορούμε να το παρακάμψουμε. Το παρακάμψαμε στο παρελθόν και το πρόβλημα διογκώθηκε εις βάρος των ασφαλισμένων.
Μερικοί πιστοί στη στρεβλωτική αντίληψη ότι σε κάθε περίπτωση το κράτος είναι ο εργοδότης, προτείνουν ότι το κράτος οφείλει να πληρώνει τα ελλείμματα και να... εξισώνει τις ανισότητες και τις αδικίες και να ανεχθεί τα προνόμια... με μια γενική εξίσωση προς τα πάνω. Αυτή η πρόταση διατυπώθηκε... στα σοβαρά και επισήμως! Και αν δεν έχει λεφτά το κράτος να τα κάνει όλα αυτά τότε να αυξήσει τη φορολογία των πλουσίων για να τα βρει! Και αυτή η πρόταση διατυπώθηκε... στα σοβαρά και επισήμως!
Μένει σε όλους εμάς, φυσικά και στους απεργούς, να σκεφθούμε (στα σοβαρά αυτήν τη φορά) αν αυτές οι προτάσεις μπορούν να χωρέσουν σε οποιοδήποτε (φιλελεύθερο, νεοφιλελεύθερο και σοσιαλιστικό) οικονομικό - αναπτυξιακό πρόγραμμα ή σε οποιαδήποτε αντίληψη περί κοινωνικής συνοχής.
Comments