|
Tης Ολγας Σελλα Oδός Αθηνάς, μια καθημερινή, την ώρα του σούρουπου, λίγο μετά τις 5μ.μ. Τα μαγαζιά ανοιχτά, στολισμένα για τις γιορτές. Από την αντίθετη κατεύθυνση έρχεται προς το μέρος μου μια γυναίκα, νέα σχετικά, που μόλις έχει κάνει τις προμήθειές της από την αγορά. Λίγο πιο πίσω της περπατάει ένας άνδρας. Δεν έχω καταλάβει αν την ακολουθεί ή είναι παρέα. Ξαφνικά, ο άνδρας σηκώνει το πόδι του και κλωτσάει με δύναμη την πλαστική σακούλα με τα μανταρίνια που κουβαλούσε η γυναίκα. Τα μανταρίνια σκορπίστηκαν στο δρόμο, η γυναίκα τα έχασε κι εγώ επιτάχυνα το βήμα μου, σφίγγοντας ασυναίσθητα την τσάντα μου στον ώμο. Προχωρώ προς την Ευριπίδου, όπου τα περισσότερα καταστήματα-αποθήκες χονδρικής είχαν ήδη κλείσει. Ο δρόμος είχε το δικό του πληθυσμό, είχε σχεδόν καταληφθεί από τον δικό του, νυχτερινό κόσμο. Εφυγα κι από κει βιαστικά, πιάνοντας για άλλη μια φορά τον εαυτό μου να κοιτάει γύρω γύρω, σχεδόν να φοβάται. Φτάνοντας σε πιο «σίγουρες» περιοχές, είχα στ’ αυτιά μου τη συμβουλή μιας φίλης, πριν κινηθώ προς την Αθηνάς: «Μην πας τέτοια ώρα εκεί». Τη θεώρησα υπερβολική. Περπατούσα, πιο ήσυχη πλέον, αλλά προβληματισμένη και γεμάτη ενοχικά συναισθήματα. Τι σημαίνει αυτό; Φοβάμαι να κινηθώ σε κάποιες περιοχές της Αθήνας; Μα εγώ δεν αισθάνομαι να απειλούμαι από τους μετανάστες. Αντιδρώ και θυμώνω κάθε φορά όταν ακούω φοβικά και ρατσιστικά σχόλια του τύπου «ορίστε, δεν ακούς πουθενά ελληνικά. Γεμίσαμε ξένους πια». Και νομίζω ότι σε μεγάλο βαθμό έχουν ενταχθεί στην καθημερινή κοινωνία της πόλης, στις συμπεριφορές της. Είναι όμως πράγματι έτσι τα πράγματα; Οι ταινίες με θέμα τους μετανάστες είναι δημοφιλείς, παίρνουν βραβεία, έχουν θεατές, συζητιούνται. Οι συγγραφείς αρχίζουν να εντάσσουν στη θεματολογία τους αυτή την ιδιόμορφη συμβίωση των διαφορετικών εθνοτήτων στις πόλεις της Ευρώπης και του κόσμου. Οι ειδήσεις έχουν όλο και λιγότερα περιστατικά βίαιης συμπεριφοράς κατά των ξένων και οι αλλοδαποί μαθητές δεν δημιουργούν πλέον πρόβλημα στις παρελάσεις. Κι όμως, εξακολουθούμε να ζούμε χωριστά. Εξακολουθούμε να έχουμε τους δικούς μας κόσμους, τους δικούς μας κύκλους, όπως κι εκείνοι άλλωστε. Στη γειτονιά μου είναι ένα καφενείο που συχνάζουν οι Αλβανοί της περιοχής. Δεν έχω δει ποτέ Ελληνα θαμώνα εκεί. Ούτε όμως και αλλοδαπούς-μετανάστες θαμώνες στα καφέ που συχνάζω με την παρέα μου. Σαν να είναι χωρισμένοι κάποιοι κόσμοι, κάποιοι τόποι, κάποιες περιοχές, κάποιοι δρόμοι. Αισθάνθηκα άβολα την περασμένη εβδομάδα στην Αθηνάς και την Ευριπίδου, αλλά υποθέτω ότι και οι αλλοδαποί συμπολίτες μας το ίδιο άβολα θα αισθάνονταν στους χώρους που εμείς κινούμαστε, διασκεδάζουμε, κυκλοφορούμε. Παρότι οι ξένοι είναι μέσα στα σπίτια μας, παρότι ψωνίζουμε από τις μικρές επιχειρήσεις που έχουν πλέον ανοίξει, ο ρόλος τους εξακολουθεί να είναι διακριτός. Μέχρι εκεί επιτρέπουμε τη συναναστροφή και το ανακάτεμα. Μετά, ο καθένας στο δικό του πλαίσιο. Που εξακολουθεί να παραμένει άγνωστο και απρόσιτο. |
Comments