| Οι τιμές τιμή δεν έχουν - από καθημερινή.- Tου Παντελη Μπουκαλα Με τόσα πορτοπαράθυρα να ανοίγουν από το πρωί ώς τα μεσάνυχτα στο γυαλί της τηλεόρασης και με τόσους αξιωματούχους να προσπαθούν να καταγραφούν στην Ιστορία διά των δηλώσεών τους, δεν πρόλαβα να δω ποιος υπουργός είπε τα εξής σοφότατα λόγια: «Ελεύθερη αγορά έχουμε, τι να κάνουμε. Ο καθένας πρέπει να ψάχνει να βρει ποια τιμή τον αντιπροσωπεύει». Σκέφτομαι ότι για να κληθεί να απαντήσει για τις τιμές των προϊόντων, δεν μπορεί παρά να κατέχει θώκο σε κάποιο αρμόδιο υπουργείο. Ναι, αλλά ποιο ακριβώς υπουργείο επιστατεί, ελέγχει αν τηρούνται οι νόμοι (δεν μπορεί, ακόμα και στην ελεύθερη αγορά, κάποιοι νόμοι θα υπάρχουν) και κόβει πρόστιμα, έστω και αν η μοίρα τους είναι να μένουν ανείσπρακτα; Το υπουργείο Εμπορίου ίσως; Πιθανόν, υπό την προϋπόθεση ότι υπάρχει, αν και η απλή ύπαρξη δεν τεκμηριώνει πραγματική και παραγωγική παρουσία, όπως αποδεικνύει και η περίπτωση του υπουργείου Πολιτισμού, που ήρθε να αποκαλύψει πόσο αφιλοσόφητοι ήταν οι αρχαίοι όταν επέμεναν ότι τίποτε δεν τυγχάνει ον και μη ον ταυτοχρόνως. Μήπως πρόκειται για το υπουργείο Αναπτύξεως; Χμ, είναι μια πιθανότητα, δοθέντος ότι κάπου πρέπει να αποδοθεί όλη αυτή η οργιώδης ανάπτυξη των τιμών, εξαιτίας της οποίας το γάλα στην Ελλάδα ανταγωνίζεται την τιμή της σαμπάνιας στη Γαλλία. Αρκετές πιθανότητες ωστόσο να έχει στην αρμοδιότητά του τα της αγοράς συγκεντρώνει και το υπουργείο Εξωτερικών, αν ληφθεί υπόψη ότι όσα συμβαίνουν στη Βαρβάκειο αντιμετωπίζονται με την ίδια απάθεια που αντιμετωπίζονται όσα συντελούνται στα νησιά Μπαρμπάντος. Λοιπόν, τελικά κανένα από αυτά τα ενδεχόμενα δεν είναι ισχυρό. Το ξεκαθάρισε άλλωστε ο υπουργός δηλώνοντας αρμοδίως την αναρμοδιότητά του και προτρέποντάς μας «να ψάχνουμε για να βρούμε τις τιμές που μας αντιπροσωπεύουν». Βέβαια, τους πολίτες δεν τους αντιπροσωπεύουν τιμές αλλά, ώς ένα βαθμό, οι πολιτικοί τους οποίους επιλέγουν, στη «δημοκρατία της αγοράς» όμως αυτά είναι ανούσιες λεπτομέρειες. Κι άλλα κυβερνητικά ξεφτέρια στο παρελθόν μάς έχουν συμβουλέψει προσφυώς να παίρνουμε σβάρνα τους δρόμους, μέχρι να πετύχουμε το πιο φτηνό βενζινάδικο (και να ’χουμε αδειάσει ώς τότε μισό ντεπόζιτο, οπότε θα μας στοιχίσει ο κούκος αηδόνι) και τη λαϊκή με τα πιο φτηνά ραπανάκια, για να ’χει η όρεξή μας να ασχολείται. Λοιπόν, αν φτιαχτεί ποτέ ο κατάλογος των κυνικότερων δηλώσεων, αυτή η περί των «τιμών που μας αντιπροσωπεύουν» θα διεκδικήσει τα πρωτεία με πιθανότητες πολύ περισσότερες απ’ όσες έχουμε εμείς σήμερα να πείσουμε τα αυγά Μεγάρων πως δεν είναι του περιωνύμου οίκου Φαμπερζέ. |
Comments