| Πολύ αργά για νέες αναβολές The New York Times -καθημερινή-
Αν και οι διαπραγματευτές στη σύνοδο του Μπαλί προήλθαν από 200 χώρες του κόσμου, κοινός τους στόχος υπήρξε η εξεύρεση καλύτερης μεθόδου αντιμετώπισης του φαινομένου της κλιματικής αλλαγής. Την ίδια ώρα, όλοι συμφώνησαν -χωρίς να το δηλώσουν- ότι η γενιά μας δεν μπορεί πια να αναβάλει τη λύση του προβλήματος. Η αναβλητικότητα υπήρξε πολυτέλεια των προηγούμενων γενεών και πολιτισμών. Η πεποίθηση πως η κλιματική κρίση χρήζει άμεσης αντιμετώπισης εδραιώθηκε στην παγκόσμια κοινή γνώμη τα τελευταία δύο χρόνια και στηρίχθηκε σε πολλούς λόγους. Το γεγονός ότι η υπερθέρμανση του πλανήτη επηρεάζει τους πυλώνες του οικοσυστήματός μας -όπως τους θαλάσσιους πάγους του Αρκτικού Κύκλου, οι οποίοι θα εξαφανισθούν ολοσχερώς μέχρι το 2040, σύμφωνα με νέα επιστημονική μελέτη- αποτελεί έναν σίγουρα σημαντικό λόγο. Εξίσου σημαντικός παράγοντας είναι, όμως, και η αδηφάγος ενεργειακή ζήτηση της σύγχρονης παγκόσμιας οικονομίας, που δημιούργησε τις κατάλληλες συνθήκες για τον πραγματικό βιασμό του περιβάλλοντος της Γης. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ανθρώπινης ιστορίας, ο άνθρωπος έστρεφε πάντα το ενδιαφέρον του σε κάποιο νέο τμήμα του ωκεανού και σε κάποια νέα αγροτική περιοχή, όπως σημείωσε ο διευθυντής της περιβαλλοντικής οργάνωσης «Sierra Club», Καρλ Πόουπ, που παρακολούθησε τις εργασίες της συνόδου στο Μπαλί. «Σήμερα, καθώς η οικονομική ανάπτυξη έχει καταστεί άμεση προτεραιότητα κάθε κράτους, δεν υπάρχουν άλλοι παρθένοι ωκεανοί και γαίες, έτοιμες για εκμετάλλευση από τις αναδυόμενες παγκόσμιες οικονομίες», είπε ο κ. Πόουπ, που εξηγεί πώς ολοένα και περισσότερες χώρες ανταγωνίζονται για μειωμένα αποθέματα αλιευμάτων, δασικής ξυλείας και υδάτινων πόρων, καταναλώνοντας τα ίδια τους τα αποθέματα ή λαφυραγωγώντας εκείνα των γειτόνων τους. Ο περιβαλλοντολόγος Αντριο Αντιμπόγιο, λέκτορας του Πανεπιστημίου της Ινδονησίας, δημοσίευσε την περασμένη εβδομάδα ανησυχητικό δοκίμιο στην εφημερίδα «Τζακάρτα Ποστ», όπου περιέγραφε πώς το καινοτόμο σχέδιο προστασίας των απειλούμενων με εξαφάνιση δασών υδρόβιας μαγκρόβιας, στα περίχωρα της Τζακάρταςς, δεν εφαρμόσθηκε ποτέ, ευνοώντας τις μεγάλες παράκτιες πλημμύρες του περασμένου μήνα. Ιδιαίτερη εντύπωση μου προξένησε το παρακάτω εδάφιο του άρθρου: «Το σχέδιο δεν εφαρμόσθηκε. Αντί να δημιουργήσει ζώνη προστασίας, η οικιστική ανάπτυξη διέρρευσε στην παράκτια περιοχή, που καλύφθηκε με τσιμέντο». Η διήγηση αυτή ισχύει για εκατοντάδες αναπτυσσόμενες χώρες σήμερα. Δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς, προερχόμενες από την Κίνα, την Ευρώπη και την Αμερική, έχουν αποκτήσει τέτοια ισχύ, που η Ινδονησία ανακηρύχθηκε πρόσφατα στην πρώτη θέση των χωρών του κόσμου σε ρυθμούς αποψίλωσης των δασών. Η χώρα χάνει κάθε χρόνο τροπικά δάση στο μέγεθος του Βελγίου, ενώ το διοξείδιο του άνθρακα που εκλύεται από την υλοτομία φέρνει την Ινδονησία στην τρίτη θέση του παγκόσμιου καταλόγου εκπομπών καυσαερίων, πίσω από τις ΗΠΑ και την Κίνα. Η αποψίλωση των δασών παράγει άλλωστε περισσότερο διοξείδιο από ό,τι όλα τα αυτοκίνητα και τα φορτηγά του πλανήτη, ζήτημα που αναγνώρισε -επιτέλους- και η σύνοδος του Μπαλί. Σε συνέντευξη που μου παραχώρησε ο Μπαρνάμπας Σοέμπου, κυβερνήτης της πλούσιας σε τροπικά δάση ινδονησιακής επαρχίας Παπούα, έκδηλη ήταν η ανησυχία του για το πώς θα μπορούσε να εξασφαλίσει θέσεις εργασίας για τους κατοίκους της περιοχής, που θα τους εξασφάλιζαν ανάλογα κέρδη με εκείνα που τους αποφέρει η παράνομη υλοτομία, με αποδέκτη τα εργοστάσια επίπλων της Κίνας ή της Μαλαισίας και τελικό πελάτη τα ευρωπαϊκά και αμερικανικά καταστήματα επίπλων. Ο κυβερνήτης εξέφρασε, όμως, την αισιοδοξία, μέσα από το σύνθημά του: «Σκέψου φιλόδοξα, ξεκίνα από χαμηλά, δράσε τώρα, πριν να είναι πολύ αργά». |
Comments