συμπεράσματα από την απεργία -καθημερινή

Tου Aντωνη Kαρκαγιαννη/ karkagiannisant@ath.forthnet.gr Ακούω ότι τόσο η απεργία της περασμένης Τετάρτης, όσο και η πορεία των απεργών είχαν μεγάλη συμμετοχή. Και μάλιστα, ότι αυτό ανησυχεί την κυβέρνηση, ως προς το μέλλον και την τύχη της μεταρρυθμιστικής προσπάθειας στο Ασφαλιστικό. Να σημειώσουμε ακόμα ότι παρά τη μεγάλη συμμετοχή η πορεία ήταν πειθαρχημένη και με ελάχιστα έκτροπα. Με εξαίρεση μερικά επεισόδια πολύ πρωί της Τετάρτης, όταν στελέχη συνδικαλιστικής οργάνωσης περιέρχονταν τους τόπους εργασίας και με προπηλακισμούς προσπαθούσαν να «πείσουν» τους εργαζόμενους να απεργήσουν. Είναι η λεγόμενη «απεργιακή περιφρούρηση», ένα είδος άσκησης βίας και τρομοκρατίας. Εντύπωση, τέλος, μου προκάλεσε όταν τηλεφώνησα σε μερικούς γνωστούς του ημιδημόσιου τομέα, οι οποίοι λογικά έπρεπε να απεργήσουν, και δεν απεργούσαν. «Δεν μας παίρνει να χάσουμε το μεροκάματο», μου είπαν. Ομως… όμως, αγαπητοί αναγνώστες! Και πάλι η απεργία περιορίστηκε στον δημόσιο και στον ημιδημόσιο τομέα ή σε επαγγέλματα (δικηγόροι, δημοσιογράφοι, μηχανικοί), που το ασφαλιστικό τους μέλλον εξαρτάται από τη συγκατάθεση και τη στήριξη της Πολιτείας. Ο ιδιωτικός τομέας, όπως μόνιμα συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, ελάχιστα συμμετείχε στην απεργία. Το ίδιο και η επαγγελματική τάξη, τόσο εκτεταμένη στην Ελλάδα. Τα μαγαζιά, τα μεγάλα καταστήματα τουλάχιστον στο κέντρο της πόλης απ’ όπου έχω ιδία αντίληψη, ήταν όλα ανοικτά και λειτουργούσαν. Καθολική ήταν η συμμετοχή στις δημόσιες συγκοινωνίες, στα υπουργεία, στα σχολεία. Στις δημόσιες συγκοινωνίες η απεργία, όπως είναι φυσικό, ήταν περισσότερο αισθητή στο κοινό. Ρώτησα, όμως, το «πάρκινγκ» της γειτονιάς μου «πώς πάει σήμερα η κίνηση; Δεν πρέπει να έχεις πολλή δουλειά». Αντίθετα, μου είπε περιχαρής. Σηκώθηκαν όλοι πρωί πρωί, πήραν τα αυτοκίνητά τους και πριν κλείσουν οι δρόμοι, κατέβηκαν στην πόλη. Το «πάρκινγκ» είναι ήδη γεμάτο. Η απεργία και η πορεία των απεργών έφερε τα μόνιμα χαρακτηριστικά ανάλογων εκδηλώσεων τα τελευταία χρόνια. Εκεί όπου, επίσημα ή ανεπίσημα, ισχύει η μονιμότητα και η καθημερινή εξάρτηση από το μεροκάματο, φαίνεται ότι είναι ασθενέστερη. Και όμως, τα μεγάλα προβλήματα υπάρχουν στον ιδιωτικό τομέα: Εργασιακή ανασφάλεια, μικρότερες αποδοχές και χειρότερες συνθήκες εργασίας. Εκεί, ο συνδικαλισμός είναι ανεπαρκής έως ανύπαρκτος. Αν θα δείτε από ποιες εργασιακές περιοχές προέρχεται η συνδικαλιστική ηγεσία (ίσως με κάποια εξαίρεση του ΠΑΜΕ), θα διαπιστώσετε ότι κατάγεται από το δημόσιο ή τον ημιδημόσιο τομέα ή την κεντρική διοίκηση, τις ΔΕΚΟ, από τις κρατικές δημόσιες συγκοινωνίες, από την κρατική εκπαίδευση, τις κρατικές ή ημικρατικές τράπεζες κ.λπ. Το συνδικαλιστικό κίνημα στη χώρα μας δεν μπόρεσε ποτέ να έχει ενεργό παρουσία σε όλη την έκταση της φυσικής και ανάλογα με το επίπεδο ανάπτυξης εργασιακής διασποράς. Πάντοτε περιοριζόταν σε μερικά επαγγέλματα περιστασιακής αιχμής, από όπου δανειζόταν βασικά χαρακτηριστικά ή (συνηθέστατα) στρεβλώσεις. Αλλοτε συνδεόταν με τον καπνό και τα καπνομάγαζα, πιο πρόσφατα, σε περιόδους ανοικοδόμησης, με την οικοδομή και τους οικοδόμους και τις τελευταίες δεκαετίες με τον εκτεταμένο δημόσιο τομέα και κυρίως με τις υπηρεσίες που ανέλαβε να προσφέρει και που σχεδόν όλες χαρακτηρίζονται από την κακή ποιότητά τους. Να συμπεράνω ότι αυτό το βασικό χαρακτηριστικό αντανακλάται και στην κακή ποιότητα του συνδικαλισμού μας; Προσωπικά το πιστεύω, αλλά απαιτεί μεγάλη ανάλυση και ας το αφήσουμε για άλλοτε.