Utah Mormons, Protestants finding new spiritual home in ancient Orthodox church

Ενας λαός, μια σύνταξη - από καθημερινή- Tου Mπαμπη Παπαδημητριου Εξαίρετα έπραξαν όσοι συμμετείχαν στην απεργία της Τετάρτης. Τα ατομικά τους συμφέροντα επιχείρησαν να προστατεύσουν, όπως έχουν κάθε δικαίωμα. Αλλωστε, το ασφαλιστικό, κάθε φορά που, με οιονδήποτε τρόπο, έρχεται στην επιφάνεια, απογειώνει τον απεργιακό δείκτη. Χωρίς πάντως να αλλάζει τίποτε στην πλευρά όσων δεν απεργούν, είτε γιατί δεν προλαβαίνουν, είτε γιατί δεν εμπιστεύονται ούτε τους πολιτικούς ούτε τους συνδικαλιστές, είτε γιατί έχουν καταλάβει πως αλλού βρίσκεται η λύση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει σήμερα το Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλισης. Δυστυχώς για τους πρώτους, οι δεύτεροι έχουν μεγαλύτερο δίκαιο, επειδή πολύ απλά σκέφτονται όχι μόνον τον εαυτό τους, αλλά και τα παιδιά τους και τη χώρα, δηλαδή το πραγματικά λαϊκό συμφέρον. Η χώρα θα έπρεπε, αν είχαμε καλύτερη γνώση του θέματος και περισσότερη πολιτική τόλμη, να έχει ξεσηκωθεί προκειμένου να κατασκευαστεί ένα ενιαίο, ισορροπημένο, δίκαιο και καλύτερα χρηματοδοτημένο Εθνικό Ταμείο Κοινωνικής Ασφάλισης. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να συντηρούμε τόσο πολλά ταμεία και έχει δίκαιο ο κ. Μαγγίνας που αφήνει υπονοούμενα για όσους διαμαρτύρονται προκειμένου να εμποδίσουν τη συγχώνευση ταμείων. Αυτό είναι το απαραίτητο πρώτο βήμα θωράκισης και εξυγίανσης του Συστήματος και πρέπει να γίνει με διαφάνεια και αυστηρούς υπολογισμούς, προκειμένου να μη φορτώνουμε τους φτωχούς στους φτωχότερους. Οσοι διαθέτουν αντίγραφο (συλλεκτικό πλέον) της έκθεσης Σπράου (1997) μπορούν να βρουν πίνακα (που είχε την πρόνοια να τοποθετήσει ο βασικός συντάκτης της Πλάτων Τήνιος στη σ. 119) όπου σε έκθεση του υπουργείου Συντονισμού το 1959 φωτογραφίζονται οι αντιδρώντες: «Κατηγορίαι ήδη ασφαλισμένων εις το ΙΚΑ, αποχωρούν ιδρύοντες ίδια Ταμεία, ενώ παραλλήλως εκ των συγχωνεύσεων εισέρρευσαν εις το ΙΚΑ αι πλέον παθητικαί κατηγορίαι». Δεν θέλουν Εθνικό Ταμείο όσοι εξυπηρετούνται από τα προνόμια των ειδικών (καθόλου ευγενή κατά τη γνώμη μου) ταμείων, αφού πληρώνουν πολύ μικρότερο μέρος των εισοδημάτων τους για την επιβίωση των ταμείων τους, με αποτέλεσμα το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας «τους» να σχηματίζεται από τους κοινωνικούς πόρους. Στην ίδια έκθεση του 1959 αποκαλύπτονται: «Οικονομικοί πόροι έχουν θεσπιστεί με γνώμονα ουχί την ανάγκην αλλά την ισχύν ή πίεσιν, δηλαδή καλούνται οι πολλοί να εξασφαλίσουν τα προνόμια των ολίγων». Χρειαζόμαστε λοιπόν ένα ταμείο με κοινούς όρους συνταξιοδότησης και κοινό τρόπο υπολογισμού της σύνταξης ως θεμελιώδες πλαίσιο κοινωνικής συνοχής, οικονομικής δυναμικής και ισονομίας. Αν το Σύστημα αντέχει, ας μείνει το ποσοστό αναπλήρωσης στο 70%. Ας οριστεί το 65ο έτος ως ελάχιστο όριο, με αναλογικώς μεγαλύτερη ή μικρότερη σύνταξη για επιπλέον ή λιγότερα χρόνια των 35 χρόνων δουλειάς. Ας μετατραπούν τα επικουρικά σε επαγγελματικά ταμεία, αφού προηγουμένως εισφέρουν μέρος της περιουσίας τους στο Εθνικό Ταμείο. Ας προσφερθούν επιτέλους πραγματικά και ελέγξιμα φορολογικά κίνητρα για την αποταμίευση μέσω αυτασφάλισης, την οποία μάλιστα η οικονομία χρειάζεται επειγόντως, όπως αποδεικνύει η διασπορά της τρέχουσας πιστωτικής κρίσης.