Utah Mormons, Protestants finding new spiritual home in ancient Orthodox church

Τρία χρόνια αναμέτρησης

Του Μπάμπη Παπαδημητρίου

Ενας καλός -και ασφαλής- τρόπος να καταλάβουμε αν βαδίζουμε προς το καλύτερο, είναι να συγκρίνουμε με το πώς ήσαν τα πράγματα, τέτοιες μέρες, πριν από ένα, δύο και τρία χρόνια. Αρχές Μαΐου λοιπόν, το 2010, η χώρα διαπραγματευόταν το περιεχόμενο του Μνημονίου. Κανείς, ούτε στην Αθήνα ούτε στις μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες είχε πλήρη και καλά οργανωμένη αντίληψη της κατάστασης. Η Ελλάδα είχε βρεθεί στη γωνία για δύο λόγους. Πρώτον βρισκόταν σε κάθοδο με μια ελαφριά ύφεση. Το εμπόριο έπεφτε, το οικονομικό κλίμα χειροτέρευε. Ο επιχειρηματικός κόσμος έβλεπε θύελλες στον ορίζοντα. Δεύτερος λόγος ήταν πως τα δημοσιονομικά στοιχεία ήσαν κάθε μέρα και χειρότερα, με αποτέλεσμα κανείς να μη μας δανείζει. Ενα χρόνο αργότερα, με σειρά μέτρων να έχει περάσει από τη Βουλή, σωρεία νέων φόρων και δραστικές περικοπές στα εισοδήματα, όλοι περίμεναν την εμπέδωση καλύτερης προοπτικής. Ο δείκτης του οικονομικού κλίματος είχε βελτιωθεί εντυπωσιακά (από 61,9 το 2010 σε 78,6), μέρος των καταθέσεων είχε επιστρέψει (από 220 σε 224,1 δισ.). Ο αριθμός των ανέργων είχε «συγκρατηθεί» στις 811 χιλιάδες (αυξημένος κατά 217.000 άτομα, ενώ μεταξύ 2009 και 2010 είχαν προστεθεί «μόνον» 151.400). Η χρηματοδότηση της οικονομίας είχε παραμείνει σταθερή: τα δάνεια ανέρχονταν σε 251 έναντι 255 δισ. τον προηγούμενο χρόνο. Το πολιτικό σκηνικό, όμως, ήταν καταστροφικό. Η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε χάσει το παιχνίδι. Πρακτικώς παραιτήθηκε από την αναστήλωση της καταρρέουσας οικονομίας. Το απέδειξαν οι ατελείωτες διαδηλώσεις, οι πολύχρωμοι αγανακτισμένοι και η τοποθέτηση Βενιζέλου στο υπουργείο Οικονομικών. Αλλά και οι Ευρωπαίοι και η ίδια η τρόικα βρέθηκαν μπροστά σε πολλαπλές αστοχίες και αδιέξοδα. Με την πεποίθηση ότι η Ελλάδα δεν θα τα καταφέρει διαφορετικά, αποφασίστηκε το «κούρεμα» του χρέους. Που έγινε τον Μάρτιο υπό μια νέα κυβέρνηση, έκτακτης ανάγκης, η οποία οδηγήθηκε βιαίως σε παραίτηση. Αποτέλεσμα αυτής της καταστροφικής πορείας ήταν πως πέρυσι, τέτοιες ημέρες, μετά την πρώτη εκλογική αναμέτρηση, η χώρα ήταν σε πλήρες αδιέξοδο. Σχεδόν πτωχευμένη, με το ένα πόδι εκτός Ευρωζώνης, όλα τα οικονομικά στοιχεία στο ναδίρ, την ανεργία στο 1 εκατομμύριο και 170 χιλιάδες ανθρώπους και το εγχώριο προϊόν σε καθίζηση. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι είμαστε, εφέτος, σε πολύ καλύτερη κατάσταση. Κυρίως επειδή όλα δείχνουν πιο σταθερά. Το κράτος δεν προσθέτει νέα ελλείμματα, ακόμη και το εξωτερικό ισοζύγιο διορθώθηκε, ο πληθωρισμός είναι μηδενικός. Θα μπορέσουμε να εκμεταλλευτούμε την πανάκριβα πληρωμένη βελτίωση; Δυστυχώς, την απάντηση θα τη γνωρίζουμε του χρόνου, όταν θα ετοιμαζόμαστε για τις ευρωεκλογές.