Η στρατηγική των εταίρων και η Ν.Δ.

 ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΚΑΣΙΜΑΤΗΣ

Η στρατηγική των εταίρων και η Ν.Δ.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ 12:43

• 

Θαυμάστε χάλι! Η δε λεζάντα του πρακτορείου περιγράφει το αποτρόπαιο θέαμα που βλέπετε ως «στιγμιότυπο από την προσέλευση κυβερνητικών αξιωματούχων για τη συνεδρίαση της πολιτικής ομάδας διαπραγμάτευσης». Η αντίθεση της επίσημης γλώσσας και του οικτρού θεάματος κάνει κάθε περαιτέρω σχόλιο να περιττεύει...

Ηταν, πράγματι, «μια πολύ καλή μέρα» χθες, όπως είπε ο Βαρουφάκης. Και γιατί να μην ήταν, αφού τα πράγματα συνεχίζουν να πηγαίνουν προς τα εκεί που θέλει ο ίδιος, δηλαδή προς τη ρήξη;

Η ομάδα πίεσης υπέρ της ρήξης δεν είναι ομοιογενής, ενώνει για τον κοινό σκοπό τρεις διαφορετικές κατηγορίες συμφερόντων: τους ανισόρροπους, οι οποίοι θέτουν τη θρησκεία και ιδεολογία τους υπεράνω της πραγματικότητας· τους απατεώνες της διεφθαρμένης μερίδας του επιχειρηματικού τομέα, οι οποίοι έχουν τα χρέη τους μέσα και τα ευρώ τους έξω· τέλος, τους αντιευρωπαϊστές, που εκπροσωπούν τη «βαθιά νεότερη Ελλάδα», δηλαδή την Ελλάδα που απειλείται από την Ευρώπη, επειδή μεταφέρει κατευθείαν από τον 19ο αιώνα στις μέρες μας το αλβανικό πρότυπο πατρωνίας και πελατειακών σχέσεων, επί του οποίου εξακολουθεί να βασίζεται η πολιτική ζωή στον Υπαρκτό Ελληνισμό.

Ο ασφαλέστερος τρόπος για να πετύχουν όλοι αυτοί τον κοινό σκοπό τους είναι η παραλυσία που εξαπλώνεται στις λειτουργίες της κυβέρνησης όσο πλησιάζει το τέλος χρόνου. Δεν χρειάζεται να λένε ή να κάνουν κάτι, ώστε να σπρώχνουν ευθέως προς τη ρήξη ― αρκεί να συμβάλλουν με τον τρόπο που ξέρουν ώστε η κυβέρνηση να χάνει χρόνο, συμμάχους, ευκαιρίες. Γιατί, λοιπόν, να μην ήταν μια πολύ καλή μέρα για τον Βαρουφάκη;

Μέσα στο πλαίσιο αυτό, απορία προξενεί η στάση της Ν.Δ. Ο Σαμαράς έμεινε, επειδή –υποτίθεται– οι εκλογές θα έρχονταν τόσο σύντομα, ώστε η Ν.Δ. δεν θα προλάβαινε να τακτοποιήσει τα εσωτερικά της. Κάθε φορά, όμως, που γίνεται κουβέντα για εκλογές, εκείνος πετάγεται και προειδοποιεί ότι δεν πρέπει να γίνουν εκλογές. Δεν σας βγάζει το μάτι εσάς η αντίφαση σε όλα αυτά;

Παρ’ όλα αυτά, ούτε καν κουβέντα δεν γίνεται για αντικατάστασή του, και οι λόγοι είναι δύο. Αφενός, ότι ακόμη τον στηρίζει ο Καραμανλής, ο οποίος ακολουθεί προσωπική στρατηγική με βασικό γνώμονα την προστασία του, ώστε να μην του καταλογισθούν οι ευθύνες για τον εκτροχιασμό της οικονομίας την περίοδο της δικής του διακυβέρνησης. Αφετέρου, ότι δεν υπήρχε εμπιστοσύνη μεταξύ όσων συνωμότησαν για να τον αντικαταστήσουν. Κανείς δεν τόλμησε να βγει θαρραλέα εμπρός, καθώς γνώριζαν ότι όποιος το έκανε θα έπρεπε είτε να έχει την αμέριστη στήριξη των άλλων είτε τη διάθεση να αυτοθυσιασθεί για να ανοίξει τον δρόμο στους άλλους ― καμία από τις δύο προϋποθέσεις δεν υπήρχε.

Το αποτέλεσμα της παραμονής του Σαμαρά στην ηγεσία είναι η αβεβαιότητα ως προς τη θέση που θα πάρει η Ν.Δ. σχετικά με τη συμφωνία. Πολλοί προεξοφλούν ότι είναι φύσει αδύνατο η Ν.Δ. να μη στηρίξει μια συμφωνία –κακή έστω– που θα μας κρατά στο ευρώ και τείνω να πιστέψω ότι έχουν δίκιο. Τότε όμως γιατί δεν το ξεκαθαρίζει από τώρα ο Σαμαράς; Είναι, στο κάτω κάτω, αυτό που θα ήθελε να ακούσει η βάση της Ν.Δ. Οσοι τον γνωρίζουν καλά αποδίδουν τη στάση του στην εκδικητικότητά του έναντι του Τσίπρα. Μπορεί να έχουν δίκιο και να είναι αυτός μόνον ο λόγος, διότι, πράγματι, ο Σαμαράς ως χαρακτήρας είναι τελείως Jacobean, βγαλμένος θαρρείς από χαρακτηριστικές τραγωδίες του αγγλικού θεάτρου της περιόδου του Ιακώβου Α΄.

Εν τέλει, όμως, δεν έχει σημασία το βαθύτερο κίνητρο του Σαμαρά, αλλά αυτή καθαυτή η επαμφοτερίζουσα στάση του και η πίεση την οποία ασκεί με αυτή στην κυβέρνηση· διότι στην πραγματικότητα συμπλέει με τη στρατηγική των εταίρων, είτε εν γνώσει του είτε συμπτωματικά. Πληροφορίες σχετικές, ομολογουμένως, δεν έχω· παρατηρώντας όμως και ερμηνεύοντας τις κινήσεις των εταίρων αφότου αποκτήσαμε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τείνω να πιστέψω ότι η στρατηγική τους από την αρχή επεδίωκε την αργή και συστηματική αποδυνάμωση του Τσίπρα. Είναι λογικό να το θέλουν αυτό, διότι τόσα χρόνια μάς έμαθαν πια και, συνεπώς, δεν τρέφουν την αυταπάτη ότι θα ήταν ποτέ δυνατόν να υπάρξει συμφωνία (και, πολύ περισσότερο, να εφαρμοσθεί) όσο η χώρα κυβερνάται από το συνονθύλευμα του ΣΥΡΙΖΑ. Για τον λόγο αυτόν, δεν πρόκειται να στηρίξουν τη λύση των εκλογών.

Εκλογές, επομένως, χωρίς τη στήριξη της Ε.Ε. δεν γίνονται. (Δηλαδή, γίνονται και παραγίνονται! Αλλά με τις τράπεζες κλειστές, κάτι το οποίο οι μετριοπαθείς της κυβέρνησης δεν μπορούν ούτε να το ακούσουν...) Αν ισχύει αυτό, τότε προφανώς οι εταίροι μας στην Ευρώπη θέλουν συμφωνία με αυτή τη Βουλή, όχι όμως με αυτή την κυβέρνηση. Για να προκύψει όμως νέα κυβέρνηση από τη σημερινή Βουλή, η απαραίτητη προϋπόθεση είναι να διασπαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ: αυτοί που θέλουν συμφωνία, δηλαδή, να χωρίσουν τον δρόμο τους από εκείνους που ονειρεύονται δραχμή και πειράματα σοσιαλισμού. Εφόσον στέκεται ο συλλογισμός μου, τότε ο Σαμαράς, αφήνοντας την κυβέρνηση μόνη της να παραλύει υπό το βάρος του διλήμματος «συμφωνία ή καταστροφή», ουσιαστικά ενισχύει τη στρατηγική των Ευρωπαίων. Εύχομαι να είναι έτσι, γιατί είναι ο μόνος τρόπος να ανακαλύψω χρησιμότητα στην παρουσία του τέως πρωθυπουργού. (Εκτός του δραγάτη, βέβαια, που έχει καθήκον να φυλάει το κτήμα του Βούδα της Ραφήνας...)

BBQ

Ολη η τρέλα που μαστίζει την κυβέρνηση αποτυπώνεται στη χθεσινή ανακοίνωση του υπουργείου Παιδείας, που θα τη χαρακτήριζα από ξεκαρδιστική έως εφιαλτική, αναλόγως της διάθεσης της στιγμής: «Ο Υπουργός Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων Αριστείδης Μπαλτάς και ο Γενικός Γραμματέας Δημήτρης Χασάπης συναντήθηκαν με τον Υπουργό Εθνικής Αμυνας Πάνο Καμμένο. Ακολούθησε πολύ γόνιμη συζήτηση σε σχέση με τη δυνατότητα συνεργασίας των δύο υπουργείων αναφορικά με τρέχοντα και δυσεπίλυτα (sic) προβλήματα του ΥΠΟΠΑΙΘ». Εχουμε και λέμε, λοιπόν: Μπαλτάς + Χασάπης = Καμμένος. Αρα έκαναν μπάρμπεκιου...

Έντυπη