FINANCIAL TIMES/καθημερινή

FINANCIAL TIMES

Η δυσαρέσκεια της Μόσχας

Η διακήρυξη της ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου και το γεγονός της αναγνώρισής του από τις Ηνωμένες Πολιτείες και από κάποιες χώρες της Ε.Ε. συνεχίζει να προκαλεί αναταραχή στα Βαλκάνια και να αγγίζει τα άκρα της Ρωσίας. Προφανώς δε το όλο θέμα θα περιπλέξει την επερχόμενη σύνοδο του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι, επιδεινώνοντας τις ήδη τεταμένες σχέσεις της Συμμαχίας με το Κρεμλίνο. Από την περασμένη εβδομάδα, δύο γειτονικές χώρες αντιμετωπίζουν προβλήματα. Πρόκειται για τη Σερβία, η οποία βαδίζει εκ νέου σε εκλογές, και για τη FYROM, όπου η αλβανική μειονότητα εγκατέλειψε την κυβέρνηση συνασπισμού. Εν τω μεταξύ, η Ρωσία παίζει επικίνδυνο διπλωματικό παιχνίδι, προκειμένου να δείξει με τον πλέον έντονο τρόπο τη δυσαρέσκειά της για την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου και να επισημάνει ότι θα αποτελέσει προηγούμενο για άλλες διακηρύξεις ανεξαρτησίας περιοχών που βρίσκονται πολύ κοντά της και που παλιά ανήκαν στην ΕΣΣΔ. Η Ρωσία, σε μία κίνηση αντιπερισπασμού, ήρε το εμπάργκο όπλων στην Αμπχαζία, την αποσχισθείσα περιοχή που επιδιώκει την ανεξαρτητοποίησή της από τη Γεωργία, γεγονός που αποσκοπεί να ανάψει τα αίματα στην Tιφλίδα, να ενοχλήσει την Ουάσιγκτον και να υπονομεύσει την προώθηση της Γεωργίας προς το ΝΑΤΟ.

THE GUARDIAN

Και το Ισραήλ πρέπει ν’ αλλάξει

Οσο διάστημα οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν η μόνη υπερδύναμη στον κόσμο, καμιά χώρα δεν μπορεί να παρακολουθεί αδιάφορη τις επιπτώσεις των αμερικανικών εκλογών του Νοεμβρίου. Η ταυτότητα και η πολιτική του επόμενου προέδρου θα αποδειχθεί κρίσιμη, αλλά και καθοριστική για την προοπτική ειρήνευσης στη Μέση Ανατολή. Για κάποιους λόγους, ο απερχόμενος πρόεδρος Τζορτζ Μπους θεωρείται καλός φίλος του Ισραήλ. Κι αυτό, παρότι ο πόλεμος στο Ιράκ συνέβαλε στην περαιτέρω αποσταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής. Μια από τις σοβαρότερες επιπτώσεις αυτής της πολιτικής ήταν η ιστορική επίσκεψη στο Ιράκ του αντισημίτη Ιρανού προέδρου Αχμεντινετζάντ, ο οποίος έγινε δεκτός μετά βαΐων από τον πρόεδρο Ταλαμπανί και τον πρωθυπουργό Μαλίκι. Ως προς τις αμερικανικές εκλογές τώρα: Ο γερουσιαστής Μακέιν των Ρεπουμπλικανών στηρίζει τη στάση της σημερινής κυβέρνησης στον πόλεμο του Ιράκ και φαίνεται ότι θα επιλέξει τα όπλα αντί της διπλωματικής οδού σε οποιαδήποτε μελλοντική διένεξη. Ενας από τους σημαντικότερους συμβούλους του είναι ο Μαρκ Μπροξμέβερ, πρώην επικεφαλής του Eβραϊκού Ινστιτούτου Εθνικής Ασφάλειας - νεοσυντηρητική δεξαμενή σκέψης που υποστηρίζει τη μονομερή αλλαγή καθεστώτων και αντιτίθεται σε οποιαδήποτε ειρηνευτική διαδικασία στο Παλαιστινιακό. Οσον αφορά τον Ομπάμα και τη Χίλαρι Κλίντον. Μάλλον δεν μπορεί να πει πολλά κανείς και γι’ αυτούς, καθώς υποτίθεται ότι όλοι οι Αμερικανοί πρόεδροι -Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί- διάκεινται φιλικά προς το Ισραήλ. Αλλά το να είναι ένας πρόεδρος φιλοϊσραηλινός σημαίνει ότι θα πρέπει να βοηθήσει στην επίλυση του Παλαιστινιακού και όχι στη διαιώνισή του.

THE WASHINGTON POST

Το Πεκίνο και το Θιβέτ

Σε ορισμένες περιοχές, έξω από την αυτόνομη περιοχή του Θιβέτ, οι διαδηλώσεις και οι διαμαρτυρίες έχουν μειωθεί. Σε κάποιες άλλες, όπως στην επαρχία Λανζού και στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου, οι διαμαρτυρίες συνεχίζονται, αλλά δεν προκαλούν την κυβέρνηση. Ομως, οι βουδιστές μοναχοί συνεχίζουν να συγκρούονται με τον στρατό και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πότε θα πάρει τέλος αυτή η διαμάχη. Ολα δείχνουν ότι υπάρχει θυμός. Θυμός κυρίως για τον ρόλο που η κεντρική κυβέρνηση παίζει απέναντι στους Θιβετιανούς, όχι στο αυτόνομο Θιβέτ, αλλά στις παραπλήσιες περιοχές, όπου ζουν τρία εκατομμύρια Θιβετιανοί. Το Πεκίνο επιμένει να εξαπολύει βολές κατά του ηγέτη τους Δαλάι Λάμα και οι οικονομικές ενισχύσεις που η Κίνα προσφέρει στην τοπική, αλλά κυρίαρχη εθνικιστική ομάδα Χαν είναι σημαντικές. Πριν από την παραχώρηση αυτονομίας στο Θιβέτ το 1951, η περιοχή ήταν μοιρασμένη σε τρία τμήματα. Το κεντρικό παρέπεμπε στη σημερινή αυτόνομη περιοχή του Θιβέτ, όπου η βία της περασμένης εβδομάδας στην πρωτεύουσα Λάσα ανάγκασε τις κινεζικές αρχές να στείλουν τον στρατό. Οι άλλες περιοχές, ωστόσο, αποτελούν τμήμα της κινεζικής επικράτειας. Οι Θιβετιανοί ασχολούνται με τη γεωργία ή ζουν σε μοναστήρια. Στις πιο πλούσιες πόλεις έχουν επηρεαστεί πολύ από τους Κινέζους Χαν (η πολυπληθέστερη εθνική ενότητα στην Κίνα), οι οποίοι ασχολούνται με τις επιχειρήσεις. Δεν είναι καθόλου περίεργη η συνύπαρξη θιβετιανών καραόκε μπαρ μαζί με θρησκευτικές θιβετιανές σημαίες. Φαίνεται όμως ότι η παρουσία του στρατού σ’ αυτές τις περιοχές δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στους μοναχούς που ζουν στα μεγάλα μοναστήρια. Το γεγονός ότι έξω από τις εισόδους των μοναστηριακών εγκαταστάσεων βρίσκονται περιπολικά της αστυνομίας, τους τρομοκρατεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε φοβούνται πλέον να μιλήσουν στους ξένους δημοσιογράφους.