01-03-08
Γραμματα Aναγνωστων
Πολιτικό μνημόσυνο
Κύριε διευθυντά
Συμπληρώθηκαν το 2007 πενήντα (50) χρόνια από τον πρόωρο θάνατο ενός επιφανούς πολιτικού άνδρα, του Γεωργίου Καρτάλη. Και η «Κ», σε δύο εκδόσεις της, έκανε το πολιτικό του μνημόσυνο με τη γραφίδα επίλεκτων συνεργατών της. Αν και η γνωριμία μου μαζί του αναφέρεται στα νεανικά μου χρόνια, διατηρώ πάντα άσβεστη τη μνήμη του και ακόμα την άποψη ότι υπήρξε καταλυτική η απουσία του από τα πολιτικά δρώμενα του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Μια παρέα νεαρών φοιτητών στη δεκαετία του ’50, είχαμε ενταχθεί στη νεολαία της ΕΠΕΚ, που στις αρχές της ίδιας δεκαετίας είχε ιδρύσει ο στρατηγός Πλαστήρας. Ο αείμνηστος Καρτάλης κατείχε το υπουργείο Συντονισμού στην κυβέρνηση Πλαστήρα. Και αποτελούσε κορυφαία πολιτική προσωπικότητα, με σοβαρή και πολυμερή παιδεία. Το 1953 ο στρατηγός Πλαστήρας, άρρωστος πλέον και ηττημένος από τον Ελληνικό Συναγερμό του Παπάγου κατά τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1952, για λόγους μάλλον ακατανόητους, διέγραψε του κόμματος τρία βασικά στελέχη του: τον Καρτάλη, τον Αλαμανή και τον Ασκούτσο. Αυτή η ενέργεια του στρατηγού είχε ως αποτέλεσμα την περαιτέρω υποβάθμιση της ΕΠΕΚ.
Τότε, κάποια μέλη της Νεολαίας, επισκεφθήκαμε τον Καρτάλη στο σπίτι του της οδού Ομήρου. Μας δέχθηκε με τη δημοκρατική απλότητα που τον διέκρινε. Πολύ ήρεμα απέδωσε τις διαγραφές στη μεταβολή του ψυχισμού του στρατηγού, εξαιτίας της ασθενείας του. Φάνηκε, ωστόσο, καθαρά ότι η πολιτική του διαδρομή θα συνεχισθεί και εκτός ΕΠΕΚ. Ηταν άλλωστε πολύ νέος, 45 μόλις ετών. Του δηλώσαμε τότε ότι στην όποια πολιτική του προσπάθεια θα μας έχει στο πλευρό του. Σε λίγους μήνες, με αρκετά στελέχη της ΕΠΕΚ και πρόεδρο τον Καρτάλη, ιδρύθηκε το Δημοκρατικό Κόμμα. Εναν περίπου χρόνο αργότερα, προσχώρησε στο Δημοκρατικό Κόμμα και ο Αλέξανδρος Σβώλος. Και το κόμμα μετονομάστηκε σε Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού, με συναρχηγούς τον Καρτάλη και τον Σβώλο.
Ηταν ένα πολιτικό σχήμα προοδευτικό και υπεύθυνο, επικεφαλής του οποίου βρίσκονταν δύο φωτισμένα πολιτικά και επιστημονικά μυαλά. Η βάσκανη, όμως, μοίρα το ανέτρεψε. Το 1956 πέθανε αιφνιδίως ο Σβώλος από ανακοπή καρδιάς. Και το επόμενο έτος (1957) πέθανε και ο Καρτάλης από την ίδια αιτία. Μια ωραία και ρωμαλέα πολιτική προσπάθεια σκόνταψε στο ξεκίνημά της. Και η παράταξη του προοδευτικού κέντρου πισωδρόμησε (ο Πλαστήρας είχε ήδη πεθάνει το καλοκαίρι του 1953). Γιατί είναι βέβαιο πως αν ο Καρτάλης δεν πέθαινε στα 49 του χρόνια, τα πολιτικά πράγματα του τόπου θα ήταν διαφορετικά κατά τις επόμενες δεκαετίες. Τη γενικότερη θλίψη από τον πρόωρο χαμό του, συμβόλισε η παρουσία στην κηδεία του του νεοπαγούς τότε αρχηγού της ΕΡΕ και πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Δημητριος Δαβαλας / Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω ε.τ. / Αθήνα
Ασύλληπτοι «συλητές» και «ασυλίτες»
Κύριε διευθυντά
Επικρατεί σύγχυση αναφορικά με την έννοια του «πανεπιστημιακού ασύλου». Κάποιοι πιστεύουν πως πρόκειται για... ιερό τέμενος, άβατο, απαραβίαστο που, ενώ διατίθεται για κάθε χρήση (...χρησικτησίας ένεκεν;) σε συγκεκριμένες ομάδες συνανθρώπων μας, απαγορεύεται η πρόσβαση στις αρχές του κράτους!
Οι νομείς και κάτοχοί του ικανοποιούν τις παντοειδείς ορέξεις τους ανεμπόδιστα στον «δικό τους χώρο», ανακουφιζόμενοι ελεύθερα, δημόσια και ξεδιάντροπα! Ορισμένοι κατασκευάζουν βόμβες(!) και (αν)εφοδιάζονται με ξύλα, πέτρες, τούβλα κ.ά... πνευματικά υλικά από τα ιδρύματα! Μερικά κλεφτρόνια κλέβουν Η/Υ, έπιπλα κ.λπ. αντικείμενα! Κάποιοι διακινούν ναρκωτικά ή φυτεύουν δενδρύλλια ινδικής κάναβης! Αλλοι εκτονώνουν το αντικοινωνικό, αντιεξουσιαστικό τους μένος καταστρέφοντας ό,τι βρουν μπροστά τους!
Πανεπιστημιακοί κατήγγειλαν ότι στην Αθήνα και την Κρήτη υπάρχουν αίθουσες που έχουν –χρόνια– καταληφθεί (ή μήπως ευγενώς ή περιτρόμως παραχωρηθεί άνευ μισθώματος;) από περιθωριακούς... ερευνητές - κατασκευαστές κοκτέιλ μολότοφ και λοιπών κοινωφελών εμπρηστικών μηχανισμών!
Πρύτανης δικαιολόγησε και εξήγησε πως: «έτσι εκτονώνονται καλύτερα οι καταληψίες»(!) Παιδαγωγική παραδοξότητα. Το «Π.Α.» δεν ανήκει, εδώ και χρόνια, στην πανεπιστημιακή κοινότητα· μεταλλάχθηκε σε: «Ασυλο βανδάλων». Ενδιαίτημα, κατάλυμα, καταφύγιο, ανεφοσιασμός, ορμητήριο, απόκτημα ενός συμφύρματος «Ασυλιτών» που περιλαμβάνει: συλητές, αλήτες, κομματικούς εγκάθετους, τσιράκια, καιροσκόπους, αχθοφόρους απωθημένων, ταραξίες αντιεξουσιαστές, εμπρηστές, καθώς και ευάριθμους διδάσκοντες και διδασκόμενους που ανέχονται ή (και) αβαντάρουν τους... προοδευτικούς δημοκράτες ισοπεδωτές - καταστροφείς.
Το περίεργο είναι πως τον «γόρδιο δεσμό του Ασύλου» επιχειρούν να λύσουν οι υποκριτές «καθ’ ύλην αρμόδιοι» και οι... αρμοδίως συμμέτοχοι, με διαπιστώσεις, εκφράσεις λύπης και κατανόησης(!)
Γιατί δεν αποφασίζουν:
Να συλλάβουν (και τιμωρήσουν παραδειγματικά) τους βιαιοπραγούντες;
Να πληρώνουν για τις καταστροφές τόσο οι ταραξίες όσο και τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας που ανέχονται την άθλια κατάσταση ή αντιδρούν στην επέμβαση της αστυνομίας; Να προστατεύονται τα ΑΕΙ από ιδιωτική αστυνομία (security) και ομάδες περιφρούρησης καθηγητών και φοιτητών, αν χρειάζεται;
ΥΓ.: Δεν αντιδρούμε. Γιατί; Μήπως από φόβο πως αν κάνουμε κάτι δεν θα έχουμε θέμα συζήτησης και αναζήτησης αιτίων; Δεν πάσχει το διαγνωστικό μας σκέλος. Το θεραπευτικό χωλαίνει, με αποτέλεσμα να είμαστε ανάπηροι, ανήμποροι, παραιτημένοι, ηττημένοι, αλλά (περι)γραφικοί!
Κωστης Χρονοπουλος / Ανω Βριλήσσια
Πυρηνική ενέργεια
Κύριε διευθυντά
Με άρθρο της κ. Χρυσ. Λιάγκου («Κ» 17/2/08) η εφημερίδα άνοιξε τη συζήτηση για τη δυνατότητα χρήσης στη χώρα μας της πυρηνικής ενέργειας προς παραγωγή ηλεκτρισμού. Παρατίθενται οι απόψεις δύο ειδικών στο θέμα καθηγητών, ενός υπέρμαχου και ενός αντιτιθεμένου στη χρήση πυρηνικών αντιδραστήρων, οι οποίοι προβάλλουν τα θετικά και αρνητικά στοιχεία του προβλήματος.
Στο τέλος του άρθρου της η κ. Χρ. Λ. καταλήγει: «Μοναδικό σημείο συμφωνίας των δύο, η δυσκολία στη χώρα μας να αναλάβει κάποιος την ευθύνη για να ανοίξει έστω η συζήτηση για τη χρήση της πυρηνικής ενέργειας. Αυτό γιατί η ελληνική κοινωνία σε ποσοστό 80% είναι κάθετα αντίθετη». Δεν είμαι ειδικός στο θέμα, θέτω όμως δύο ερωτήματα, που εάν απαντηθούν από κάποιον αρμόδιο, ίσως διευκολύνουν τη συζήτηση που άνοιξε η «Κ»:
1) Σε ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα, τεχνικό, ασφαλείας και οικονομικό, που αφορά την ενεργειακή στρατηγική της χώρας στις προσεχείς δεκαετίες (όταν θα εξαντληθούν τα πετρελαϊκά αποθέματα) ποιος αποφασίζει; Το 80% των ασχέτων, που κρίνουν με βάση τις προκαταλήψεις και τις φοβίες των ή οι ειδικοί επιστήμονες και οι υπεύθυνοι κυβερνήτες; Οπως έλεγαν οι αρχαίοι Ελληνες, μετρά «η γνώμη των επαϊόντων».
2) Οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, οι ΗΠΑ και η Ρωσία (παρόλο που διαθέτει τεράστια αποθέματα πετρελαίων και φυσικού αερίου) χρησιμοποιούν την πυρηνική ενέργεια πολλά χρόνια. Οι κυβερνήσεις των χωρών αυτών δεν ενδιαφέρονται για την ασφάλεια και την υγεία των πολιτών τους; Η κοινή γνώμη των γιατί δεν αντιδρά στη χρήση των πυρηνικών αντιδραστήρων; Είναι τόσο ανόητοι, που θέλουν να αυτοκτονήσουν;
Ισως μια έρευνα στις χώρες αυτές θα μας κατατόπιζε για τις απόψεις των κοινωνιών και το σκεπτικό με το οποίο αποφασίζουν οι κυβερνήσεις των. Εάν γίνει ατύχημα τύπου Τσέρνομπιλ, το ραδιενεργό νέφος μπορεί να καλύψει όλη την Ευρώπη. Οταν στον περίγυρό μας υπάρχουν πάνω από εκατό πυρηνικά εργοστάσια που δυνητικά μας απειλούν, είναι κατά τη γνώμη μου, αφέλεια να πιστεύουμε ότι είμαστε ασφαλείς επειδή δεν έχουμε 2-3 αντιδραστήρες στον χώρο μας. Ολα τα τεχνικά επιτεύγματα της επιστήμης, για την πρακτική χρησιμοποίησή των, κρίνονται με εκτίμηση των παραμέτρων ωφέλειας - κινδύνου - κόστους π.χ., τα αυτοκίνητα προκαλούν χιλιάδες θανάτους και αναπηρίες κάθε χρόνο, κανείς όμως δεν πρότεινε να καταργηθούν.
Γιωργος Αραμπατζης / Χολαργός
Τι απέγινε το ελληνικό δαιμόνιο;
Κύριε διευθυντά
«Εκατοστή η Ελλάδα στην επιχειρηματικότητα. Γιατί δεν έρχονται οι ξένοι επενδυτές στη χώρα μας – Αποκαλυπτική έκθεση της Διεθνούς Τράπεζας για το 2008» διαβάζουμε σε φύλλο της έγκριτης εφημερίδας σας. Και το περίφημο ελληνικό δαιμόνιο τι απέγινε; Μετανάστευσε; Μας τελείωσε; Μήπως δεν υπήρξε; Μήπως κινείται σε πιο προσοδοφόρες περιοχές, στην παραοικονομία, στο λαθρεμπόριο καυσίμων, στα ναρκωτικά;
Νικος Τσιρωνης / Οικονομολόγος, Αθήνα
Η ελληνικότητα χωρίς κέντρο
Κύριε διευθυντά
Βρέθηκα στην Αμερική το τελευταίο τρίμηνο του ’89 και το πρώτο εξάμηνο του ’90 ως μέλος της συντακτικής επιτροπής που έγραψε σειρά γλωσσικών βιβλίων για τα εκεί Ελληνόπουλα. Τα βιβλία αυτά εκδίδονται έκτοτε από τον ΟΕΔΒ και διδάσκονται ακόμη.
Στο Σικάγο γνώρισα τον –αείμνηστο πια– Φώτη Λίτσα, καθηγητή Νεοελληνικών Σπουδών σε πανεπιστήμιο του Σικάγου. Δίδασκε με επάρκεια και συγκίνηση δημοτικό τραγούδι, Σολωμό, Παπαδιαμάντη, Βιζυηνό, Σεφέρη... και, μέσα από το έργο τους, γλώσσα και ελληνικό ύφος και ήθος. Και φυσικά αρχαία και σύγχρονη Ελλάδα. Ενα βιβλίο που έγραψε (Μικρές Οδύσσειες, 1997) κινείται στο πνεύμα της ελληνικότητας με κέντρο την Ελλάδα.
Τα γράφω αυτά για να τα αντιπαραθέσω προς το πνεύμα της χωρίς κέντρο ελληνικότητας του κ. Β. Λαμπρόπουλου, καθηγητή της έδρας Νεοελληνικών Σπουδών (Κ.Π. Καβάφης) στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, όπως το εξέθεσε σε συνέντευξη που έδωσε στην κ. Α. Γριμάνη για την «Καθημερινή». Μου προκάλεσε αλγεινή εντύπωση η σχεδόν κυνική προσπάθεια αυτού του Ελληνα να αποδομήσει την οικουμενικότητα του ελληνικού ήθους, αποχωρίζοντάς το από την Ελλάδα ως χώρο, βίωμα και ιστορική συνείδηση, δηλ. ελληνισμός άνευ έθνους.
Την αντίληψη αυτή, την ελληνικότητα χωρίς κέντρο, τη διαπίστωσα, με μεγάλη μου έκπληξη, το 1990 σε ελληνικό σχολείο στη Νέα Υερσέη, όπου είδα επιγραφές: Meden agan, Gnothe safton... «Mας ενδιαφέρει το πνεύμα της Ελλάδας και όχι η Ελλάδα ως τοπογραφικό κέντρο. Το ελληνικό πνεύμα μπορεί καλύτερα να προχωρήσει με όχημα την αγγλική, παρά την ελληνική γλώσσα», μου απάντησαν. Ακουσα όμως και εκ διαμέτρου αντίθετα επιχειρήματα που εξέφραζαν οι περισσότεροι.
Τα ξαναθυμήθηκα όλα αυτά, διαβάζοντας την απάντηση του κ. Λαμπρόπουλου σε ερώτηση της κ. Γριμάνη, ποιο από τα ελληνικά «πρέπει» θα απέρριπτε. Πέταξα ήδη, είπε, τη σεφερική εντολή «Δέξου ποιος είσαι. Το ποίημα, θρέψε το με το χώμα και τον βράχο που έχεις. Τα περισσότερα σκάψε στον ίδιο τόπο να τα βρεις». Ο ελληνιστής κ. Λαμπρόπουλος μάταια σκάβει για ελληνικότητα σε ξένο τόπο και σε ξένη γλώσσα. Αλλά ας μιλήσουν με πιο αναλυτική επιχειρηματολογία αρμοδιότεροί μου. Εγώ, επισήμανα απλώς ότι υπάρχουν και τέτοιοι... ελληνιστές, που είναι πολύ πιθανόν να δουλεύουν για σκοπούς αλλότριους.
Κωστας Καλαπανιδας / Σχολ. σύμβουλος - συγγραφέας / Αθήνα
Γραμματα Aναγνωστων
Πολιτικό μνημόσυνο
Κύριε διευθυντά
Συμπληρώθηκαν το 2007 πενήντα (50) χρόνια από τον πρόωρο θάνατο ενός επιφανούς πολιτικού άνδρα, του Γεωργίου Καρτάλη. Και η «Κ», σε δύο εκδόσεις της, έκανε το πολιτικό του μνημόσυνο με τη γραφίδα επίλεκτων συνεργατών της. Αν και η γνωριμία μου μαζί του αναφέρεται στα νεανικά μου χρόνια, διατηρώ πάντα άσβεστη τη μνήμη του και ακόμα την άποψη ότι υπήρξε καταλυτική η απουσία του από τα πολιτικά δρώμενα του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Μια παρέα νεαρών φοιτητών στη δεκαετία του ’50, είχαμε ενταχθεί στη νεολαία της ΕΠΕΚ, που στις αρχές της ίδιας δεκαετίας είχε ιδρύσει ο στρατηγός Πλαστήρας. Ο αείμνηστος Καρτάλης κατείχε το υπουργείο Συντονισμού στην κυβέρνηση Πλαστήρα. Και αποτελούσε κορυφαία πολιτική προσωπικότητα, με σοβαρή και πολυμερή παιδεία. Το 1953 ο στρατηγός Πλαστήρας, άρρωστος πλέον και ηττημένος από τον Ελληνικό Συναγερμό του Παπάγου κατά τις εκλογές του Νοεμβρίου του 1952, για λόγους μάλλον ακατανόητους, διέγραψε του κόμματος τρία βασικά στελέχη του: τον Καρτάλη, τον Αλαμανή και τον Ασκούτσο. Αυτή η ενέργεια του στρατηγού είχε ως αποτέλεσμα την περαιτέρω υποβάθμιση της ΕΠΕΚ.
Τότε, κάποια μέλη της Νεολαίας, επισκεφθήκαμε τον Καρτάλη στο σπίτι του της οδού Ομήρου. Μας δέχθηκε με τη δημοκρατική απλότητα που τον διέκρινε. Πολύ ήρεμα απέδωσε τις διαγραφές στη μεταβολή του ψυχισμού του στρατηγού, εξαιτίας της ασθενείας του. Φάνηκε, ωστόσο, καθαρά ότι η πολιτική του διαδρομή θα συνεχισθεί και εκτός ΕΠΕΚ. Ηταν άλλωστε πολύ νέος, 45 μόλις ετών. Του δηλώσαμε τότε ότι στην όποια πολιτική του προσπάθεια θα μας έχει στο πλευρό του. Σε λίγους μήνες, με αρκετά στελέχη της ΕΠΕΚ και πρόεδρο τον Καρτάλη, ιδρύθηκε το Δημοκρατικό Κόμμα. Εναν περίπου χρόνο αργότερα, προσχώρησε στο Δημοκρατικό Κόμμα και ο Αλέξανδρος Σβώλος. Και το κόμμα μετονομάστηκε σε Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού, με συναρχηγούς τον Καρτάλη και τον Σβώλο.
Ηταν ένα πολιτικό σχήμα προοδευτικό και υπεύθυνο, επικεφαλής του οποίου βρίσκονταν δύο φωτισμένα πολιτικά και επιστημονικά μυαλά. Η βάσκανη, όμως, μοίρα το ανέτρεψε. Το 1956 πέθανε αιφνιδίως ο Σβώλος από ανακοπή καρδιάς. Και το επόμενο έτος (1957) πέθανε και ο Καρτάλης από την ίδια αιτία. Μια ωραία και ρωμαλέα πολιτική προσπάθεια σκόνταψε στο ξεκίνημά της. Και η παράταξη του προοδευτικού κέντρου πισωδρόμησε (ο Πλαστήρας είχε ήδη πεθάνει το καλοκαίρι του 1953). Γιατί είναι βέβαιο πως αν ο Καρτάλης δεν πέθαινε στα 49 του χρόνια, τα πολιτικά πράγματα του τόπου θα ήταν διαφορετικά κατά τις επόμενες δεκαετίες. Τη γενικότερη θλίψη από τον πρόωρο χαμό του, συμβόλισε η παρουσία στην κηδεία του του νεοπαγούς τότε αρχηγού της ΕΡΕ και πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Δημητριος Δαβαλας / Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω ε.τ. / Αθήνα
Ασύλληπτοι «συλητές» και «ασυλίτες»
Κύριε διευθυντά
Επικρατεί σύγχυση αναφορικά με την έννοια του «πανεπιστημιακού ασύλου». Κάποιοι πιστεύουν πως πρόκειται για... ιερό τέμενος, άβατο, απαραβίαστο που, ενώ διατίθεται για κάθε χρήση (...χρησικτησίας ένεκεν;) σε συγκεκριμένες ομάδες συνανθρώπων μας, απαγορεύεται η πρόσβαση στις αρχές του κράτους!
Οι νομείς και κάτοχοί του ικανοποιούν τις παντοειδείς ορέξεις τους ανεμπόδιστα στον «δικό τους χώρο», ανακουφιζόμενοι ελεύθερα, δημόσια και ξεδιάντροπα! Ορισμένοι κατασκευάζουν βόμβες(!) και (αν)εφοδιάζονται με ξύλα, πέτρες, τούβλα κ.ά... πνευματικά υλικά από τα ιδρύματα! Μερικά κλεφτρόνια κλέβουν Η/Υ, έπιπλα κ.λπ. αντικείμενα! Κάποιοι διακινούν ναρκωτικά ή φυτεύουν δενδρύλλια ινδικής κάναβης! Αλλοι εκτονώνουν το αντικοινωνικό, αντιεξουσιαστικό τους μένος καταστρέφοντας ό,τι βρουν μπροστά τους!
Πανεπιστημιακοί κατήγγειλαν ότι στην Αθήνα και την Κρήτη υπάρχουν αίθουσες που έχουν –χρόνια– καταληφθεί (ή μήπως ευγενώς ή περιτρόμως παραχωρηθεί άνευ μισθώματος;) από περιθωριακούς... ερευνητές - κατασκευαστές κοκτέιλ μολότοφ και λοιπών κοινωφελών εμπρηστικών μηχανισμών!
Πρύτανης δικαιολόγησε και εξήγησε πως: «έτσι εκτονώνονται καλύτερα οι καταληψίες»(!) Παιδαγωγική παραδοξότητα. Το «Π.Α.» δεν ανήκει, εδώ και χρόνια, στην πανεπιστημιακή κοινότητα· μεταλλάχθηκε σε: «Ασυλο βανδάλων». Ενδιαίτημα, κατάλυμα, καταφύγιο, ανεφοσιασμός, ορμητήριο, απόκτημα ενός συμφύρματος «Ασυλιτών» που περιλαμβάνει: συλητές, αλήτες, κομματικούς εγκάθετους, τσιράκια, καιροσκόπους, αχθοφόρους απωθημένων, ταραξίες αντιεξουσιαστές, εμπρηστές, καθώς και ευάριθμους διδάσκοντες και διδασκόμενους που ανέχονται ή (και) αβαντάρουν τους... προοδευτικούς δημοκράτες ισοπεδωτές - καταστροφείς.
Το περίεργο είναι πως τον «γόρδιο δεσμό του Ασύλου» επιχειρούν να λύσουν οι υποκριτές «καθ’ ύλην αρμόδιοι» και οι... αρμοδίως συμμέτοχοι, με διαπιστώσεις, εκφράσεις λύπης και κατανόησης(!)
Γιατί δεν αποφασίζουν:
Να συλλάβουν (και τιμωρήσουν παραδειγματικά) τους βιαιοπραγούντες;
Να πληρώνουν για τις καταστροφές τόσο οι ταραξίες όσο και τα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας που ανέχονται την άθλια κατάσταση ή αντιδρούν στην επέμβαση της αστυνομίας; Να προστατεύονται τα ΑΕΙ από ιδιωτική αστυνομία (security) και ομάδες περιφρούρησης καθηγητών και φοιτητών, αν χρειάζεται;
ΥΓ.: Δεν αντιδρούμε. Γιατί; Μήπως από φόβο πως αν κάνουμε κάτι δεν θα έχουμε θέμα συζήτησης και αναζήτησης αιτίων; Δεν πάσχει το διαγνωστικό μας σκέλος. Το θεραπευτικό χωλαίνει, με αποτέλεσμα να είμαστε ανάπηροι, ανήμποροι, παραιτημένοι, ηττημένοι, αλλά (περι)γραφικοί!
Κωστης Χρονοπουλος / Ανω Βριλήσσια
Πυρηνική ενέργεια
Κύριε διευθυντά
Με άρθρο της κ. Χρυσ. Λιάγκου («Κ» 17/2/08) η εφημερίδα άνοιξε τη συζήτηση για τη δυνατότητα χρήσης στη χώρα μας της πυρηνικής ενέργειας προς παραγωγή ηλεκτρισμού. Παρατίθενται οι απόψεις δύο ειδικών στο θέμα καθηγητών, ενός υπέρμαχου και ενός αντιτιθεμένου στη χρήση πυρηνικών αντιδραστήρων, οι οποίοι προβάλλουν τα θετικά και αρνητικά στοιχεία του προβλήματος.
Στο τέλος του άρθρου της η κ. Χρ. Λ. καταλήγει: «Μοναδικό σημείο συμφωνίας των δύο, η δυσκολία στη χώρα μας να αναλάβει κάποιος την ευθύνη για να ανοίξει έστω η συζήτηση για τη χρήση της πυρηνικής ενέργειας. Αυτό γιατί η ελληνική κοινωνία σε ποσοστό 80% είναι κάθετα αντίθετη». Δεν είμαι ειδικός στο θέμα, θέτω όμως δύο ερωτήματα, που εάν απαντηθούν από κάποιον αρμόδιο, ίσως διευκολύνουν τη συζήτηση που άνοιξε η «Κ»:
1) Σε ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα, τεχνικό, ασφαλείας και οικονομικό, που αφορά την ενεργειακή στρατηγική της χώρας στις προσεχείς δεκαετίες (όταν θα εξαντληθούν τα πετρελαϊκά αποθέματα) ποιος αποφασίζει; Το 80% των ασχέτων, που κρίνουν με βάση τις προκαταλήψεις και τις φοβίες των ή οι ειδικοί επιστήμονες και οι υπεύθυνοι κυβερνήτες; Οπως έλεγαν οι αρχαίοι Ελληνες, μετρά «η γνώμη των επαϊόντων».
2) Οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, οι ΗΠΑ και η Ρωσία (παρόλο που διαθέτει τεράστια αποθέματα πετρελαίων και φυσικού αερίου) χρησιμοποιούν την πυρηνική ενέργεια πολλά χρόνια. Οι κυβερνήσεις των χωρών αυτών δεν ενδιαφέρονται για την ασφάλεια και την υγεία των πολιτών τους; Η κοινή γνώμη των γιατί δεν αντιδρά στη χρήση των πυρηνικών αντιδραστήρων; Είναι τόσο ανόητοι, που θέλουν να αυτοκτονήσουν;
Ισως μια έρευνα στις χώρες αυτές θα μας κατατόπιζε για τις απόψεις των κοινωνιών και το σκεπτικό με το οποίο αποφασίζουν οι κυβερνήσεις των. Εάν γίνει ατύχημα τύπου Τσέρνομπιλ, το ραδιενεργό νέφος μπορεί να καλύψει όλη την Ευρώπη. Οταν στον περίγυρό μας υπάρχουν πάνω από εκατό πυρηνικά εργοστάσια που δυνητικά μας απειλούν, είναι κατά τη γνώμη μου, αφέλεια να πιστεύουμε ότι είμαστε ασφαλείς επειδή δεν έχουμε 2-3 αντιδραστήρες στον χώρο μας. Ολα τα τεχνικά επιτεύγματα της επιστήμης, για την πρακτική χρησιμοποίησή των, κρίνονται με εκτίμηση των παραμέτρων ωφέλειας - κινδύνου - κόστους π.χ., τα αυτοκίνητα προκαλούν χιλιάδες θανάτους και αναπηρίες κάθε χρόνο, κανείς όμως δεν πρότεινε να καταργηθούν.
Γιωργος Αραμπατζης / Χολαργός
Τι απέγινε το ελληνικό δαιμόνιο;
Κύριε διευθυντά
«Εκατοστή η Ελλάδα στην επιχειρηματικότητα. Γιατί δεν έρχονται οι ξένοι επενδυτές στη χώρα μας – Αποκαλυπτική έκθεση της Διεθνούς Τράπεζας για το 2008» διαβάζουμε σε φύλλο της έγκριτης εφημερίδας σας. Και το περίφημο ελληνικό δαιμόνιο τι απέγινε; Μετανάστευσε; Μας τελείωσε; Μήπως δεν υπήρξε; Μήπως κινείται σε πιο προσοδοφόρες περιοχές, στην παραοικονομία, στο λαθρεμπόριο καυσίμων, στα ναρκωτικά;
Νικος Τσιρωνης / Οικονομολόγος, Αθήνα
Η ελληνικότητα χωρίς κέντρο
Κύριε διευθυντά
Βρέθηκα στην Αμερική το τελευταίο τρίμηνο του ’89 και το πρώτο εξάμηνο του ’90 ως μέλος της συντακτικής επιτροπής που έγραψε σειρά γλωσσικών βιβλίων για τα εκεί Ελληνόπουλα. Τα βιβλία αυτά εκδίδονται έκτοτε από τον ΟΕΔΒ και διδάσκονται ακόμη.
Στο Σικάγο γνώρισα τον –αείμνηστο πια– Φώτη Λίτσα, καθηγητή Νεοελληνικών Σπουδών σε πανεπιστήμιο του Σικάγου. Δίδασκε με επάρκεια και συγκίνηση δημοτικό τραγούδι, Σολωμό, Παπαδιαμάντη, Βιζυηνό, Σεφέρη... και, μέσα από το έργο τους, γλώσσα και ελληνικό ύφος και ήθος. Και φυσικά αρχαία και σύγχρονη Ελλάδα. Ενα βιβλίο που έγραψε (Μικρές Οδύσσειες, 1997) κινείται στο πνεύμα της ελληνικότητας με κέντρο την Ελλάδα.
Τα γράφω αυτά για να τα αντιπαραθέσω προς το πνεύμα της χωρίς κέντρο ελληνικότητας του κ. Β. Λαμπρόπουλου, καθηγητή της έδρας Νεοελληνικών Σπουδών (Κ.Π. Καβάφης) στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν, όπως το εξέθεσε σε συνέντευξη που έδωσε στην κ. Α. Γριμάνη για την «Καθημερινή». Μου προκάλεσε αλγεινή εντύπωση η σχεδόν κυνική προσπάθεια αυτού του Ελληνα να αποδομήσει την οικουμενικότητα του ελληνικού ήθους, αποχωρίζοντάς το από την Ελλάδα ως χώρο, βίωμα και ιστορική συνείδηση, δηλ. ελληνισμός άνευ έθνους.
Την αντίληψη αυτή, την ελληνικότητα χωρίς κέντρο, τη διαπίστωσα, με μεγάλη μου έκπληξη, το 1990 σε ελληνικό σχολείο στη Νέα Υερσέη, όπου είδα επιγραφές: Meden agan, Gnothe safton... «Mας ενδιαφέρει το πνεύμα της Ελλάδας και όχι η Ελλάδα ως τοπογραφικό κέντρο. Το ελληνικό πνεύμα μπορεί καλύτερα να προχωρήσει με όχημα την αγγλική, παρά την ελληνική γλώσσα», μου απάντησαν. Ακουσα όμως και εκ διαμέτρου αντίθετα επιχειρήματα που εξέφραζαν οι περισσότεροι.
Τα ξαναθυμήθηκα όλα αυτά, διαβάζοντας την απάντηση του κ. Λαμπρόπουλου σε ερώτηση της κ. Γριμάνη, ποιο από τα ελληνικά «πρέπει» θα απέρριπτε. Πέταξα ήδη, είπε, τη σεφερική εντολή «Δέξου ποιος είσαι. Το ποίημα, θρέψε το με το χώμα και τον βράχο που έχεις. Τα περισσότερα σκάψε στον ίδιο τόπο να τα βρεις». Ο ελληνιστής κ. Λαμπρόπουλος μάταια σκάβει για ελληνικότητα σε ξένο τόπο και σε ξένη γλώσσα. Αλλά ας μιλήσουν με πιο αναλυτική επιχειρηματολογία αρμοδιότεροί μου. Εγώ, επισήμανα απλώς ότι υπάρχουν και τέτοιοι... ελληνιστές, που είναι πολύ πιθανόν να δουλεύουν για σκοπούς αλλότριους.
Κωστας Καλαπανιδας / Σχολ. σύμβουλος - συγγραφέας / Αθήνα
Comments