Γιατί οι Αμερικανοί αγαπούν τον Ομπάμα
Γιατί οι Αμερικανοί αγαπούν τον Ομπάμα
Tης Ριτσας Μασουρα
Στις χλιδάτες γειτονιές των αστέρων του Χόλιγουντ, κομπιναδόροι ολκής έχουν στήσει μικροεπιχειρήσεις με στοιχήματα υπέρ ή κατά του Μπαράκ Ομπάμα. Στις φτωχογειτονιές της Νέας Ορλεάνης, η πιτσιρικαρία επιδίδεται σε χάπενινγκ, κωδικοποιώντας με παιδιάστικη αφέλεια τα βασικά σημεία της ρητορικής δεινότητας του υποψηφίου των Δημοκρατικών. Στα καθώς πρέπει μπαρ της Νέας Υόρκης, οι κυρίες συζητούν χαμηλοφώνως για τον Ομπάμα, λες και πρόκειται για τον Ντένζελ Ουάσιγκτον. Στο αρχηγείο της Χίλαρι Κλίντον, οι κάθιδροι επιτελείς διερωτώνται τι άλλο θα μπορούσαν να σκεφτούν, για να «πειράξουν» λίγο τη μίζα της Πόρσε του Ομπάμα, ώστε να κερδίσουν τον χαμένο χρόνο. Κυρίες και κύριοι, αν δεν αλλάξει δραματικά το τοπίο, ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ ενδέχεται να είναι Δημοκρατικός, νέος, μαύρος και ...με την κεφαλή του επί πίνακι!
Στην Ευρώπη, πολλοί διερωτώνται ποιο τελικά είναι το μυστικό της επιτυχίας του Μπαράκ Ομπάμα, σε μια εποχή που προσδιορίζεται από τον ορθολογισμό του πολέμου και την επιφανειακή πολιτική της εξαγωγής της δημοκρατίας. Πώς και γιατί ο αμερικανικός λαός εμφανίζεται διατεθειμένος να στείλει στον Λευκό Οίκο έναν γερουσιαστή, ο οποίος θέλει να συνομιλήσει με τον Ιρανό πρόεδρο Αχμαντινετζάντ, να τα βρει με τον Ραούλ Κάστρο και να συζητήσει για ...μπίζνες με τον Τσάβες! Η αλήθεια είναι ότι οι Αμερικανοί (εκτός εκείνων που κυκλοφορούν στα υπόγεια του Πενταγώνου) δεν δίνουν δεκάρα γι’ αυτά. Απλώς χρειάζονται έναν πρόεδρο που να τους θυμίζει τη μυθική φιγούρα του Κένεντι. Χρειάζονται έναν πολιτικό που θα τους διακτινίσει στο παρελθόν, και συγκεκριμένα στο Ντάλας, για να ξαναπιάσουν το βίαια κομμένο νήμα της Ιστορίας. Η επιτυχία του Ομπάμα, επομένως, βασίζεται στην επιθυμία των ψηφοφόρων για αλλαγή -ο Κένεντι έλεγε και ο Ομπάμα επαναλαμβάνει: «είμαστε η αλλαγή για την οποία περιμέναμε τόσο»- και στην πειθώ του μαύρου υποψηφίου, ο οποίος τους διαβεβαιώνει ότι είναι εκεί για να επουλώσουν μαζί τα τραύματα της χώρας.
Με εξαίρεση τους Ρέιγκαν και Κλίντον, μετά τη δολοφονία του Κένεντι, οι Αμερικανοί πρόεδροι κινήθηκαν στα όρια της μετριότητας, ταΐζοντας τον κυνισμό των Αμερικανών. Ο Τζόνσον θεωρήθηκε υπεύθυνος για το Βιετνάμ, ο Νίξον πέρασε στην Ιστορία με τη ρετσινιά της απώλειας του πολέμου και του σκανδάλου «Γουοτεργκέιτ». Ο Κάρτερ αμαύρωσε τη θητεία του με την κρίση των ομήρων στην Τεχεράνη. Ο πατέρας Μπους πήγε καλά, αλλά το ότι δεν έβγαλε από τη μέση τον Σαντάμ, του στέρησε το χειροκρότημα. Αν κάτι κάνει καλά, επομένως, ο Ομπάμα είναι ότι αφαιρεί από τις φλέβες των Αμερικανών τον πολιτικό κυνισμό τους. Είναι αρκετό αυτό; Μάλλον όχι. Στη γωνία περιμένουν οι υπερεκλέκτορες. Πολιτικοί με ισχυρό στάτους, οι οποίοι ...ενίοτε δέχονται και πιέσεις! Ομως ο Ομπάμα δεν είναι δραπέτης της πραγματικότητας και είναι προφανές ότι βάζει υποθήκη για το μέλλον.
Tης Ριτσας Μασουρα
Στις χλιδάτες γειτονιές των αστέρων του Χόλιγουντ, κομπιναδόροι ολκής έχουν στήσει μικροεπιχειρήσεις με στοιχήματα υπέρ ή κατά του Μπαράκ Ομπάμα. Στις φτωχογειτονιές της Νέας Ορλεάνης, η πιτσιρικαρία επιδίδεται σε χάπενινγκ, κωδικοποιώντας με παιδιάστικη αφέλεια τα βασικά σημεία της ρητορικής δεινότητας του υποψηφίου των Δημοκρατικών. Στα καθώς πρέπει μπαρ της Νέας Υόρκης, οι κυρίες συζητούν χαμηλοφώνως για τον Ομπάμα, λες και πρόκειται για τον Ντένζελ Ουάσιγκτον. Στο αρχηγείο της Χίλαρι Κλίντον, οι κάθιδροι επιτελείς διερωτώνται τι άλλο θα μπορούσαν να σκεφτούν, για να «πειράξουν» λίγο τη μίζα της Πόρσε του Ομπάμα, ώστε να κερδίσουν τον χαμένο χρόνο. Κυρίες και κύριοι, αν δεν αλλάξει δραματικά το τοπίο, ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ ενδέχεται να είναι Δημοκρατικός, νέος, μαύρος και ...με την κεφαλή του επί πίνακι!
Στην Ευρώπη, πολλοί διερωτώνται ποιο τελικά είναι το μυστικό της επιτυχίας του Μπαράκ Ομπάμα, σε μια εποχή που προσδιορίζεται από τον ορθολογισμό του πολέμου και την επιφανειακή πολιτική της εξαγωγής της δημοκρατίας. Πώς και γιατί ο αμερικανικός λαός εμφανίζεται διατεθειμένος να στείλει στον Λευκό Οίκο έναν γερουσιαστή, ο οποίος θέλει να συνομιλήσει με τον Ιρανό πρόεδρο Αχμαντινετζάντ, να τα βρει με τον Ραούλ Κάστρο και να συζητήσει για ...μπίζνες με τον Τσάβες! Η αλήθεια είναι ότι οι Αμερικανοί (εκτός εκείνων που κυκλοφορούν στα υπόγεια του Πενταγώνου) δεν δίνουν δεκάρα γι’ αυτά. Απλώς χρειάζονται έναν πρόεδρο που να τους θυμίζει τη μυθική φιγούρα του Κένεντι. Χρειάζονται έναν πολιτικό που θα τους διακτινίσει στο παρελθόν, και συγκεκριμένα στο Ντάλας, για να ξαναπιάσουν το βίαια κομμένο νήμα της Ιστορίας. Η επιτυχία του Ομπάμα, επομένως, βασίζεται στην επιθυμία των ψηφοφόρων για αλλαγή -ο Κένεντι έλεγε και ο Ομπάμα επαναλαμβάνει: «είμαστε η αλλαγή για την οποία περιμέναμε τόσο»- και στην πειθώ του μαύρου υποψηφίου, ο οποίος τους διαβεβαιώνει ότι είναι εκεί για να επουλώσουν μαζί τα τραύματα της χώρας.
Με εξαίρεση τους Ρέιγκαν και Κλίντον, μετά τη δολοφονία του Κένεντι, οι Αμερικανοί πρόεδροι κινήθηκαν στα όρια της μετριότητας, ταΐζοντας τον κυνισμό των Αμερικανών. Ο Τζόνσον θεωρήθηκε υπεύθυνος για το Βιετνάμ, ο Νίξον πέρασε στην Ιστορία με τη ρετσινιά της απώλειας του πολέμου και του σκανδάλου «Γουοτεργκέιτ». Ο Κάρτερ αμαύρωσε τη θητεία του με την κρίση των ομήρων στην Τεχεράνη. Ο πατέρας Μπους πήγε καλά, αλλά το ότι δεν έβγαλε από τη μέση τον Σαντάμ, του στέρησε το χειροκρότημα. Αν κάτι κάνει καλά, επομένως, ο Ομπάμα είναι ότι αφαιρεί από τις φλέβες των Αμερικανών τον πολιτικό κυνισμό τους. Είναι αρκετό αυτό; Μάλλον όχι. Στη γωνία περιμένουν οι υπερεκλέκτορες. Πολιτικοί με ισχυρό στάτους, οι οποίοι ...ενίοτε δέχονται και πιέσεις! Ομως ο Ομπάμα δεν είναι δραπέτης της πραγματικότητας και είναι προφανές ότι βάζει υποθήκη για το μέλλον.
Comments