Τι κουβαλάμε κι εμείς οι Νεοέλληνες...
Τι κουβαλάμε κι εμείς οι Νεοέλληνες...απο καθημερινη
Tου Kωστα Λεονταριδη
«Ανήκομεν εις την Δύσιν», είχε αποφανθεί ρεαλιστικά ο Κων. Καραμανλής, σε εποχή που το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» δονούσε το αντιπολιτευτικό σύμπαν, σε μια χώρα με νωπές πληγές από τη δικτατορία. Ο «μέσος» Ευρωπαίος πολίτης είχε τότε για την Ελλάδα θολή εικόνα, όσοι δεν ήταν φιλέλληνες μάς έβαζαν στο ίδιο τσουβάλι με τους Τούρκους, ελάχιστα τους απασχολούσε ποιος είχε δίκιο στο Αιγαίο. Εμείς εδώ, από τη μια ορεγόμασταν τα υλικά αγαθά της Δύσης, από την άλλη αρνούμασταν να συμβιβαστούμε στην ιδέα μιας πειθαρχημένης ζωής, ξεβολέματος από το οικείο ανατολίτικο ραχατιλίκι. Θα έλεγε κανείς ότι η γεωγραφική θέση της χώρας μας -κοντά στη Δύση, πλάι στην Ανατολή- είναι ένας λόγος που καρποφορεί εντός μας η διχόνοια. Βεβαίως σταθερή αξία, ειδικά όποτε νιώθουμε στριμωγμένοι, παραμένει η σιγουριά ότι ο κόσμος όλος χρωστάει σε εμάς τους Νεοέλληνες μόνο και μόνο επειδή είμαστε απόγονοι αρχαίων Ελλήνων. Με την ίδια λογική, πιστεύουμε ότι κληρονομήσαμε όλα τα καλά των ενδόξων προγόνων. Οσο για τα ελαττώματά μας; Φταίνε τα 400 χρόνια σκλαβιάς, λέμε, και ξεμπερδεύουμε. Από τις χαρακτηριστικές σκηνές πηγαίου ραγιαδισμού, πρόσφατων χρόνων, ήταν αυτή σε τουριστικά κέντρα, όπου οι Ελληνες παραθεριστές αντιμετωπίζονταν ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας, έστω κι αν το τραπέζι τους ξεχείλιζε από παραγγελίες. Οι ξένοι με μια σαλάτα και μια μπίρα ήταν άρχοντες, οι σερβιτόροι πρώτα αυτούς εξυπηρετούσαν, σε αυτούς έκαναν τεμενάδες. Τα παιδιά των Ελλήνων τραυματίζονταν ψυχικά βλέποντας τους ξανθούς επισκέπτες να απολαμβάνουν σεβασμό, αντίθετα από τους τριτοκοσμικούς γονιούς τους.
Αυτή η ψυχική καχεξία απέναντι στους προηγμένους, πλούσιους ισχυρούς ξένους έχει το ιστορικό της DNA. Γενιές και γενιές μεγάλωσαν με πεποίθηση πως ό,τι συνέβαινε στην Ελλάδα -κυρίως τα άσχημα- ήταν αποτέλεσμα ξένου δάκτυλου. Οι ξένες δυνάμεις αποφάσισαν τη δομή του νέου ελληνικού κράτους μετά το ’21, οι ξένοι το ποδηγετούσαν στη συνέχεια μέσω τελεσιγράφων και δανείων, αυτοί αποφάσιζαν για τις ημέρες πολέμου και ειρήνης μας. Ακόμα και σήμερα που η ψαλίδα έχει κλείσει, η Ελλάδα έχει στέρεη Δημοκρατία, φιλοξενεί τουλάχιστον ένα εκατομμύριο μετανάστες, η αμηχανία μας απέναντι στους ξένους είναι φανερή και σε περιστατικά της μικροκαθημερινότητας. Το επιβεβαιώνει ένα πρόσφατο φρικτό συμβάν, μια κτηνωδία από αυτές που θα διαπράττονται όσο υπάρχουν άνθρωποι. Στα Καρδάμαινα της Κω, άγνωστοι κρέμασαν σε κλαριά δένδρου οκτώ κυνηγόσκυλα. Για κακή μας τύχη, η αποτρόπαια πράξη έγινε αντιληπτή όχι από Ελληνες -που ίσως το συγκάλυπταν- αλλά από μια Αγγλίδα, μόνιμη κάτοικο του νησιού. Είναι ενδεικτική η τοποθέτηση εκπροσώπου της Φιλοζωικής Οικολογικής Ενωσης Κω: κάτω από το δένδρο, βρίσκονταν και άλλοι σκελετοί ζώων, οστά τουλάχιστον 15-20 σκύλων, όλοι γνώριζαν, κάτοικοι τα είχαν δει. Ωστόσο χρειάστηκε να γίνει μάρτυρας μια Αγγλίδα που έχει παιδεία για να γίνει γνωστό το γεγονός...
Από τη μια οι βάρβαροι Νεοέλληνες από την άλλη μια ξένη, αυτονόητα με παιδεία και ευαισθησία. Αν η εν λόγω Αγγλίδα παρακολουθεί δελτία ειδήσεων στην TV, σίγουρα έχει πεισθεί ότι κατοικεί σε χώρα ανάλογης ωμότητας με εποχές Αγριας Δύσης.
Και στα μικρά και στα μεγάλα αυτό που εκπέμπουμε προς τα έξω είναι η υπερβολή. Πότε άγγελοι, πότε διάβολοι, άλλοτε φωνακλάδες και άλλοτε υποτακτικοί, πότε ισχυροί και πότε διάτρητοι, λίγοι μας παίρνουν αλήθεια στα σοβαρά.
Tου Kωστα Λεονταριδη
«Ανήκομεν εις την Δύσιν», είχε αποφανθεί ρεαλιστικά ο Κων. Καραμανλής, σε εποχή που το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» δονούσε το αντιπολιτευτικό σύμπαν, σε μια χώρα με νωπές πληγές από τη δικτατορία. Ο «μέσος» Ευρωπαίος πολίτης είχε τότε για την Ελλάδα θολή εικόνα, όσοι δεν ήταν φιλέλληνες μάς έβαζαν στο ίδιο τσουβάλι με τους Τούρκους, ελάχιστα τους απασχολούσε ποιος είχε δίκιο στο Αιγαίο. Εμείς εδώ, από τη μια ορεγόμασταν τα υλικά αγαθά της Δύσης, από την άλλη αρνούμασταν να συμβιβαστούμε στην ιδέα μιας πειθαρχημένης ζωής, ξεβολέματος από το οικείο ανατολίτικο ραχατιλίκι. Θα έλεγε κανείς ότι η γεωγραφική θέση της χώρας μας -κοντά στη Δύση, πλάι στην Ανατολή- είναι ένας λόγος που καρποφορεί εντός μας η διχόνοια. Βεβαίως σταθερή αξία, ειδικά όποτε νιώθουμε στριμωγμένοι, παραμένει η σιγουριά ότι ο κόσμος όλος χρωστάει σε εμάς τους Νεοέλληνες μόνο και μόνο επειδή είμαστε απόγονοι αρχαίων Ελλήνων. Με την ίδια λογική, πιστεύουμε ότι κληρονομήσαμε όλα τα καλά των ενδόξων προγόνων. Οσο για τα ελαττώματά μας; Φταίνε τα 400 χρόνια σκλαβιάς, λέμε, και ξεμπερδεύουμε. Από τις χαρακτηριστικές σκηνές πηγαίου ραγιαδισμού, πρόσφατων χρόνων, ήταν αυτή σε τουριστικά κέντρα, όπου οι Ελληνες παραθεριστές αντιμετωπίζονταν ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας, έστω κι αν το τραπέζι τους ξεχείλιζε από παραγγελίες. Οι ξένοι με μια σαλάτα και μια μπίρα ήταν άρχοντες, οι σερβιτόροι πρώτα αυτούς εξυπηρετούσαν, σε αυτούς έκαναν τεμενάδες. Τα παιδιά των Ελλήνων τραυματίζονταν ψυχικά βλέποντας τους ξανθούς επισκέπτες να απολαμβάνουν σεβασμό, αντίθετα από τους τριτοκοσμικούς γονιούς τους.
Αυτή η ψυχική καχεξία απέναντι στους προηγμένους, πλούσιους ισχυρούς ξένους έχει το ιστορικό της DNA. Γενιές και γενιές μεγάλωσαν με πεποίθηση πως ό,τι συνέβαινε στην Ελλάδα -κυρίως τα άσχημα- ήταν αποτέλεσμα ξένου δάκτυλου. Οι ξένες δυνάμεις αποφάσισαν τη δομή του νέου ελληνικού κράτους μετά το ’21, οι ξένοι το ποδηγετούσαν στη συνέχεια μέσω τελεσιγράφων και δανείων, αυτοί αποφάσιζαν για τις ημέρες πολέμου και ειρήνης μας. Ακόμα και σήμερα που η ψαλίδα έχει κλείσει, η Ελλάδα έχει στέρεη Δημοκρατία, φιλοξενεί τουλάχιστον ένα εκατομμύριο μετανάστες, η αμηχανία μας απέναντι στους ξένους είναι φανερή και σε περιστατικά της μικροκαθημερινότητας. Το επιβεβαιώνει ένα πρόσφατο φρικτό συμβάν, μια κτηνωδία από αυτές που θα διαπράττονται όσο υπάρχουν άνθρωποι. Στα Καρδάμαινα της Κω, άγνωστοι κρέμασαν σε κλαριά δένδρου οκτώ κυνηγόσκυλα. Για κακή μας τύχη, η αποτρόπαια πράξη έγινε αντιληπτή όχι από Ελληνες -που ίσως το συγκάλυπταν- αλλά από μια Αγγλίδα, μόνιμη κάτοικο του νησιού. Είναι ενδεικτική η τοποθέτηση εκπροσώπου της Φιλοζωικής Οικολογικής Ενωσης Κω: κάτω από το δένδρο, βρίσκονταν και άλλοι σκελετοί ζώων, οστά τουλάχιστον 15-20 σκύλων, όλοι γνώριζαν, κάτοικοι τα είχαν δει. Ωστόσο χρειάστηκε να γίνει μάρτυρας μια Αγγλίδα που έχει παιδεία για να γίνει γνωστό το γεγονός...
Από τη μια οι βάρβαροι Νεοέλληνες από την άλλη μια ξένη, αυτονόητα με παιδεία και ευαισθησία. Αν η εν λόγω Αγγλίδα παρακολουθεί δελτία ειδήσεων στην TV, σίγουρα έχει πεισθεί ότι κατοικεί σε χώρα ανάλογης ωμότητας με εποχές Αγριας Δύσης.
Και στα μικρά και στα μεγάλα αυτό που εκπέμπουμε προς τα έξω είναι η υπερβολή. Πότε άγγελοι, πότε διάβολοι, άλλοτε φωνακλάδες και άλλοτε υποτακτικοί, πότε ισχυροί και πότε διάτρητοι, λίγοι μας παίρνουν αλήθεια στα σοβαρά.
Comments