Γραμματα Aναγνωστων /καθημερινη
Γραμματα Aναγνωστων
Κύριε διευθυντά
Ακρίβεια και μέτρα
Σας παραθέτω τις σκέψεις μου με αφορμή το άρθρο του οικονομικού αρθρογράφου σας Νίκου Νικολάου, με θέμα την ακρίβεια και τις έγκριτες προτάσεις του, καθώς και τις πρόσφατες ανακοινώσεις του υπουργείου Ανάπτυξης, με θέμα την εφαρμογή 41 διατάξεων για τη χαλιναγώγηση της ακρίβειας.
Από ιδρύσεως του νεοελληνικού κράτους στη χώρα μας δεν έλειψαν οι προοδευτικοί νόμοι. Η αχίλλεια, όμως πτέρνα ήταν και παραμένει η πλημμελής εφαρμογή των θεσμών. Οι νόμοι στη χώρα μας θυμίζουν τον Μπενίτο Μουσολίνι, που όταν έχανε τις μάχες άλλαζε στρατηγούς. Η αισχροκέρδεια στη χώρα παρατηρείται εκεί που:
1) Λειτουργούν καρτέλ, όπως π.χ. στον χώρο των super market, όπου 5-6 αλυσίδες (που φυσικά γνωρίζονται μεταξύ τους) τον νέμονται.
2) Μεσολαβεί αλισβερίσι, όπως είναι τα νοσοκομεία και ο χώρος των κρατικών προμηθειών, καθώς και στην ελληνοποίηση των προϊόντων και στην ομερτά των λαϊκών αγορών.
Αντίθετα, εκεί που λειτουργεί ο πλουραλισμός του ανταγωνισμού, βλέπε ένδυση, ανταλλακτικά αυτοκινήτων κ.λπ., οι τιμές είναι ίδιες με των ευρωπαϊκών χωρών. Ακόμη και όταν το κράτος επιβάλλει κάποια πρόστιμα, είναι πολύ πιο συμφέρον να τα πληρώνεις και να συνεχίζεις να παρανομείς. Παράγοντες υποστηρίζουν ότι για τις μεγάλες διαφορές φταίει το κόστος μεταφοράς και η μικρή αγορά. Γιατί δεν συγκρίνουν την αγορά της Πορτογαλίας, όπου ισχύουν παρόμοιες συνθήκες;
Στην ιταλική τηλεόραση RAI το αντίστοιχο υπουργείο έχει καθημερινή εκπομπή και πληροφορεί το κοινό για τις τιμές των προϊόντων, ποιο προϊόν είναι σε επάρκεια και ποια αγορά συμφέρει. Λ.χ., σήμερα, τα κουκιά και το μπρόκολο είναι σε καλή τιμή. Αποφύγετε τις αγκινάρες.
Εχουμε γίνει δύσπιστοι όχι από χούι, αλλά από εμπειρία. Μισό αιώνα πριν το kgr αντικατέστησε την οκά, και τότε οι κυβερνώντες διαβεβαίωναν ότι θα παταχθεί κάθε αισχροκέρδεια. Δεν πέρασαν μήνες και η οκά είχε γίνει από 400 δράμια 300, ήταν τότε που το κιλό έφαγε την οκά. Το ίδιο διαβεβαίωναν και για το ευρώ (που είναι σε όλους μας πολύ πρόσφατο γεγονός). Σε χρόνο ρεκόρ οι 100 δρχ. έγιναν 1 ευρώ και ας μας διαβεβαίωνε ο κ. Γκαργκάνας ότι δεν φταίει το ευρώ για την ακρίβεια. Οι κυβερνώντες οφείλουν, επιτέλους, να κάνουν κάτι ριζικό και το χρωστούν στα εκατομμύρια μικρομεσαίων και χαμηλοσυνταξιούχων.
Δ. Μαυραειδοπουλος / Αθήνα
Ιδιωτική πρωτοβουλία και ελληνική κοινωνία
Κύριε διευθυντά
Οι πρόσφατες διακοπές ρεύματος που προκάλεσε η απεργία της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ δημιούργησε, όπως είναι γνωστό, σοβαρά προβλήματα στους πολίτες και στις επιχειρήσεις. Ενώ, ωστόσο, τα μέσα ενημέρωσης, ιδίως τα ηλεκτρονικά, έδωσαν έμφαση και τηλεοπτικό χρόνο στις πραγματικές δυσχέρειες των πολιτών, τα τεράστια προβλήματα που αντιμετώπισαν οι παραγωγικές επιχειρήσεις πέρασαν σχεδόν απαρατήρητα, με την εξαίρεση κάποιων διαμαρτυρόμενων εμπόρων και βιοτεχνών. Εμβληματικές -από την άποψη αυτή- ήταν οι δηλώσεις εκπροσώπου της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ -του οποίου δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομα- όταν προσπαθούσε να δικαιολογήσει τις διακοπές. Είπε σε τηλεοπτικό σταθμό ο εν λόγω εκπρόσωπος σχεδόν κατά λέξη «ζητάμε την κατανόηση των πολιτών, ας δεχθούν να αντιμετωπίσουν κάποια προβλήματα για 40(!) λεπτά ώστε να μπορέσουμε και εμείς να πιέσουμε για τα δίκαια αιτήματά μας».
Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς ή όχι με τις θέσεις της ΓΕΝΟΠ, είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι ο εκπρόσωπος της μεγάλης αυτής συνδικαλιστικής οργάνωσης αγνόησε μια άλλη -και πολύ σημαντικότερη- συνέπεια των διακοπών ρεύματος: Αυτών στον παραγωγικό ιστό της χώρας. Δυστυχώς, η άγνοια -ή η αδιαφορία, πιο πιθανόν- αυτή για τις ανάγκες των βιομηχανιών, βιοτεχνιών και απλών εμπόρων διακατέχει τη συμπεριφορά πολλών συνδικαλιστικών κινήσεων. Τούτο δεν είναι παράδοξο με δεδομένο ότι η δύναμη των συνδικάτων στην Ελλάδα προέρχεται κυρίως από τον κρατικό (στενό ή ευρύτερο) τομέα και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, όταν προγραμματίζουν μια απεργιακή τους κινητοποίηση, αντιπαρέρχονται την εξέταση των συνεπειών της στον επιχειρηματικό κόσμο της χώρας.
Το πρόβλημα αυτό θα ήταν ένα σοβαρό πολιτικό και οικονομικό πρόβλημα αν περιοριζόταν μόνο στη συμπεριφορά των «δημοσιοϋπαλληλιστών» συνδικαλιστών. Μετατρέπεται ωστόσο σε εθνικό και κοινωνικό πρόβλημα, διότι η στάση αυτή διαπερνά και αντικατοπτρίζεται σε μεγάλα στρώματα των πολιτών. Στη χώρα μας ακόμα -και παρά τις πανηγυρικές διακηρύξεις όλων των κυβερνήσεων- η ιδιωτική πρωτοβουλία αντιμετωπίζεται ως μια εν δυνάμει παράνομη δραστηριότητα και ο επιχειρηματίας ως ένας εν δυνάμει εκμεταλλευτής του δημόσιου πλούτου της χώρας (ή ακόμα πιο συγκεκριμένα του δημόσιου πλούτου του κάθε πολίτη) - και που πρέπει να αισθάνεται ενοχές γι' αυτό. Η αντίληψη για ένα πανταχού παρόν αλλά ταυτόχρονα ελαστικό κράτος (που ασχολείται με όλους τους τομείς που επιθυμεί ο πολίτης -από την υγεία και την παιδεία μέχρι τη διαχείριση των δημοτικών χώρων στάθμευσης- αλλά ταυτόχρονα δεν ενοχλεί τον πολίτη και δεν του επιβάλλει υποχρεώσεις) κυριαρχεί στη χώρα μας σχεδόν σε κάθε επίπεδο της κοινωνικής δράσης. Στο πλαίσιο αυτό η ιδιωτική πρωτοβουλία αντιμετωπίζεται σχεδόν ως μια παρέκκλιση, σχεδόν ως μια ανωμαλία. Ο συνδικαλιστής λοιπόν που ζητάει την κατανόηση των πολιτών για την ταλαιπωρία που τους επιφυλάσσει, είναι φυσικό να αδιαφορεί για τις πιθανές καταστροφικές συνέπειες που οι πράξεις του θα έχουν στον ιδιώτη επιχειρηματία: Σκέφτεται ότι αυτός έχει λεφτά και μπορεί να καλύψει τις ζημιές του.
Η παρεξηγημένη σχέση του Ελληνα με την επιχειρηματικότητα είναι ακόμα πιο εντυπωσιακή αν λάβουμε υπ' όψιν μας τον τεράστιο αριθμό ελληνικών επιχειρήσεων, ιδίως μικρών, που προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα ολοένα και πιο δύσκολο εθνικό και διεθνές οικονομικό περιβάλλον. Οφείλεται κατά τη γνώμη μου στο γεγονός ότι οι κυρίαρχες τάσεις στη χώρα μας διαμορφώνονται από opinion leaders που προέρχονται ή ανατρέχουν στον δημόσιο τομέα. Σε τούτο έχει ευθύνη και ο ιδιωτικός τομέας: Οι εκπρόσωποί του δεν ασκούν -ή δεν ασκούν επαρκώς- μια πολιτική δημοσίων σχέσεων που δεν απευθύνεται μόνο στην πολιτική και οικονομική ηγεσία, αλλά φτάνει και εξηγεί και στον πολίτη τις συνέπειες -βραχυπρόθεσμες, μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες- του γεγονότος ότι μια επιχείρηση διέκοψε τις δραστηριότητές της για μία ημέρα ή δύο ώρες ή και 40 λεπτά ακόμα. Δεν εξηγούν ότι οι παραγγελίες που δεν παραδίδονται στην ώρα τους οδηγούν ενδεχόμενα σε διακοπή των εμπορικών σχέσεων ανάμεσα σε δύο συναλλασσόμενους και ότι αυτό μπορεί στο τέλος του χρόνου να έχει συνέπειες όχι μόνο στα (ανόσια) κέρδη του (ανάλγητου) επιχειρηματία αλλά και στον αριθμό των εργαζομένων που θα απασχολήσει την επόμενη χρονιά.
Για τον συνδικαλιστή της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ η διακοπή του ρεύματος σήμαινε ότι κάποιοι θα έμεναν με κεριά ή ότι το φαγητό θα καθυστερούσε. Η ιδέα ότι κάποιος σε έναν χρόνο θα έχανε τη δουλειά του από αυτό δεν τον απασχόλησε, γιατί δεν πέρασε καν από το μυαλό του. Είναι καιρός να αλλάξουμε αυτή τη νοοτροπία - και αν το καταφέρουμε μπορεί να αλλάξουμε προς το καλύτερο και την κατάσταση των συμπολιτών μας της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ.
Νικος Σοφιανος / οικονομικός επόπτης / ΕΒΕΑ
«Μασκεδονία»...
Κύριε διευθυντά
Για να καταλάβω κι εγώ ο αφελής: όλη η διαφωνία τόσα χρόνια είναι αν το βορείως των συνόρων μας κρατίδιο θα λέγεται «Ανεξάρτητη», «Λαϊκή» ή «Νέα Δημοκρατία» (το τελευταίο ιδίως όνομα ακούγεται εξαιρετικά ύποπτο - αποτελεί σφετερισμό κομματικής ονομασίας και ίσως υποκρύπτει πολιτικό αλυτρωτισμό), ενώ το υπόλοιπο θα μπορεί να είναι Μακεδονία, Θεσσαλία, Πελοπόννησος ή ό,τι άλλο τους καπνίσει; Αν η ικανότητα του ειδικού «πραματευτή» (οποιασδήποτε προέλευσης και εθνικότητας) κινείται μέσα στα περιθώρια αυτά, τότε φοβούμαι ότι ο εν λόγω κύριος στερείται δημιουργικής φαντασίας ή μας περνάει για εξαιρετικά αφελείς. Χάθηκε ο κόσμος να ονομασθεί το κράτος «Μασκεδονία»; Είναι παρόμοιο με αυτό που ζητάνε (και όμως διαφέρει), δεν βλάπτει κανέναν, δεν είναι σύνθετο και δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα.
Δρ Αντωνιος Παπαγιαννης / Πνευμονολόγος / Θεσσαλονίκη
Ελληνική πολιτική στα Βαλκάνια
Κύριε διευθυντά
Σας επισημαίνω την ανακρίβεια του τίτλου σας «Σκληρό πόκερ για τα Σκόπια» στην κυριακάτικη έκδοσή σας, της 24/2. Υποθέτω ότι ο τίτλος υπονοεί ότι οι παίκτες που παίζουν αυτό το πόκερ είναι καλοί και σκληροί. Επειδή όμως τυχαίνει να γνωρίζω τα στοιχειώδη για το άθλημα, είμαι σε θέση να σας πληροφορήσω ότι η ελληνική πολιτική στα Βαλκάνια δεν έχει καμία απολύτως σχέση με ένα καλό ή σκληρό παιχνίδι πόκερ. Οι καλοί παίκτες του πόκερ διαθέτουν λογική και αναλυτική σκέψη, μπορούν να εκτιμούν με αρκετή ακρίβεια τη συγκριτική κατάσταση ισχύος στο τραπέζι, έχουν μακροπρόθεσμη στρατηγική και την υλοποιούν οργανωμένα με βραχυπρόθεσμες τακτικές, είναι συγκρατημένοι και ολιγόλογοι, δεν βιάζονται, δεν τους ενδιαφέρει η γνώμη του ακροατηρίου αλλά η επίτευξη των στόχων, είναι γενικά συντηρητικοί στις ενέργειές τους, αλλά όταν χρειάζεται και αρκούντως επιθετικοί, και άλλα παρόμοια.
Θα σας παρακαλούσα λοιπόν να εξετάσετε την περίπτωση να χρησιμοποιήσετε την επόμενη φορά έναν πιο ταιριαστό τίτλο, όπως π.χ. «Μπαρμπούτι για τα Σκόπια», τίτλο που μάλλον εκφράζει ακριβέστερα τα έργα και τις ημέρες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στα Βαλκάνια εδώ και δεκαεπτά έτη. Εάν πάλι θελήσετε να πάτε χρονικά ακόμα πιο πίσω στην εξωτερική μας πολιτική, μπορείτε άνετα να χρησιμοποιήσετε ποδοσφαιρικούς τίτλους, όπως π.χ. «Αλλο Ενα Αυτογκόλ».
Βασιλης Σεραφειμακης / Αθήνα
Το όνομα της Ελλάδος
Κύριε διευθυντά
Αναφερόμενος στο όνομα της χώρας μας το Ελλαδέξ ή και Ελλαδιστάν που την ονομάζουν με περιφρόνηση πολλοί, θα ήθελα να μάθω πια χώρα σε όλο τον κόσμο, ύστερα από 178 χρόνια ελεύθερης ζωής τη γνωρίζει με το όνομα Ελλάς.
GR, αυτό είναι το όνομά της διεθνώς και με τη δική μας συγκατάθεση, δηλαδή όχι Ελλάς και Ελλην, αλλά Greece, Greec, Ρωμιός, Γκρεκός.
GR στα διαβατήρια, στα αυτοκίνητα, στους διεθνείς χάρτες και σε κάθε διεθνές έντυπο, ή διεθνείς εκδηλώσεις. Γκρεκούς εμάς τους κατά την ιστορία απογόνους αυτών που φώτισαν και εξακολουθούν να φωτίζουν την ανθρωπότητα με αυτά που είπαν και έγραψαν. Ο μεγαλύτερος ένοχος αυτού του εξευτελισμού είναι η χριστιανική θρησκεία, η οποία από της εμφανίσεώς της εξακολουθεί να μας ονομάζει Ρωμιούς καθ' ότι η λέξη Ελλην είναι συνώνυμο της λέξεως ειδωλολάτρης.
Εδώ μια χούφτα ένα συνονθύλευμα αλβανοβουλγαροσλάβων απαίτησαν και επέβαλαν διεθνώς να τους αναγνωρίσουν το κλεμμένο ελληνικό όνομα Μακεδονία και Μακεδόνες, μιλώντας στο δήθεν κράτος τους τη δική τους γλώσσα η κάθε φυλή και όχι τη γλώσσα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Σε τέτοιο εξευτελισμό έχουμε φθάσει.
Με μεγάλη μου λύπη το γράφω και φοβάμαι ότι σε 50 χρόνια, βοηθούσης και της μεγαλύτερης στη χώρα μας υπογεννητικότητας δεν θα υπάρχει ούτε αυτό που λέγεται GR-EECE.
Αγγελος Οικονομιδης / Θεοτοκοπούλου 15 / Κηφισια
Κύριε διευθυντά
Ακρίβεια και μέτρα
Σας παραθέτω τις σκέψεις μου με αφορμή το άρθρο του οικονομικού αρθρογράφου σας Νίκου Νικολάου, με θέμα την ακρίβεια και τις έγκριτες προτάσεις του, καθώς και τις πρόσφατες ανακοινώσεις του υπουργείου Ανάπτυξης, με θέμα την εφαρμογή 41 διατάξεων για τη χαλιναγώγηση της ακρίβειας.
Από ιδρύσεως του νεοελληνικού κράτους στη χώρα μας δεν έλειψαν οι προοδευτικοί νόμοι. Η αχίλλεια, όμως πτέρνα ήταν και παραμένει η πλημμελής εφαρμογή των θεσμών. Οι νόμοι στη χώρα μας θυμίζουν τον Μπενίτο Μουσολίνι, που όταν έχανε τις μάχες άλλαζε στρατηγούς. Η αισχροκέρδεια στη χώρα παρατηρείται εκεί που:
1) Λειτουργούν καρτέλ, όπως π.χ. στον χώρο των super market, όπου 5-6 αλυσίδες (που φυσικά γνωρίζονται μεταξύ τους) τον νέμονται.
2) Μεσολαβεί αλισβερίσι, όπως είναι τα νοσοκομεία και ο χώρος των κρατικών προμηθειών, καθώς και στην ελληνοποίηση των προϊόντων και στην ομερτά των λαϊκών αγορών.
Αντίθετα, εκεί που λειτουργεί ο πλουραλισμός του ανταγωνισμού, βλέπε ένδυση, ανταλλακτικά αυτοκινήτων κ.λπ., οι τιμές είναι ίδιες με των ευρωπαϊκών χωρών. Ακόμη και όταν το κράτος επιβάλλει κάποια πρόστιμα, είναι πολύ πιο συμφέρον να τα πληρώνεις και να συνεχίζεις να παρανομείς. Παράγοντες υποστηρίζουν ότι για τις μεγάλες διαφορές φταίει το κόστος μεταφοράς και η μικρή αγορά. Γιατί δεν συγκρίνουν την αγορά της Πορτογαλίας, όπου ισχύουν παρόμοιες συνθήκες;
Στην ιταλική τηλεόραση RAI το αντίστοιχο υπουργείο έχει καθημερινή εκπομπή και πληροφορεί το κοινό για τις τιμές των προϊόντων, ποιο προϊόν είναι σε επάρκεια και ποια αγορά συμφέρει. Λ.χ., σήμερα, τα κουκιά και το μπρόκολο είναι σε καλή τιμή. Αποφύγετε τις αγκινάρες.
Εχουμε γίνει δύσπιστοι όχι από χούι, αλλά από εμπειρία. Μισό αιώνα πριν το kgr αντικατέστησε την οκά, και τότε οι κυβερνώντες διαβεβαίωναν ότι θα παταχθεί κάθε αισχροκέρδεια. Δεν πέρασαν μήνες και η οκά είχε γίνει από 400 δράμια 300, ήταν τότε που το κιλό έφαγε την οκά. Το ίδιο διαβεβαίωναν και για το ευρώ (που είναι σε όλους μας πολύ πρόσφατο γεγονός). Σε χρόνο ρεκόρ οι 100 δρχ. έγιναν 1 ευρώ και ας μας διαβεβαίωνε ο κ. Γκαργκάνας ότι δεν φταίει το ευρώ για την ακρίβεια. Οι κυβερνώντες οφείλουν, επιτέλους, να κάνουν κάτι ριζικό και το χρωστούν στα εκατομμύρια μικρομεσαίων και χαμηλοσυνταξιούχων.
Δ. Μαυραειδοπουλος / Αθήνα
Ιδιωτική πρωτοβουλία και ελληνική κοινωνία
Κύριε διευθυντά
Οι πρόσφατες διακοπές ρεύματος που προκάλεσε η απεργία της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ δημιούργησε, όπως είναι γνωστό, σοβαρά προβλήματα στους πολίτες και στις επιχειρήσεις. Ενώ, ωστόσο, τα μέσα ενημέρωσης, ιδίως τα ηλεκτρονικά, έδωσαν έμφαση και τηλεοπτικό χρόνο στις πραγματικές δυσχέρειες των πολιτών, τα τεράστια προβλήματα που αντιμετώπισαν οι παραγωγικές επιχειρήσεις πέρασαν σχεδόν απαρατήρητα, με την εξαίρεση κάποιων διαμαρτυρόμενων εμπόρων και βιοτεχνών. Εμβληματικές -από την άποψη αυτή- ήταν οι δηλώσεις εκπροσώπου της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ -του οποίου δυστυχώς δεν θυμάμαι το όνομα- όταν προσπαθούσε να δικαιολογήσει τις διακοπές. Είπε σε τηλεοπτικό σταθμό ο εν λόγω εκπρόσωπος σχεδόν κατά λέξη «ζητάμε την κατανόηση των πολιτών, ας δεχθούν να αντιμετωπίσουν κάποια προβλήματα για 40(!) λεπτά ώστε να μπορέσουμε και εμείς να πιέσουμε για τα δίκαια αιτήματά μας».
Ανεξάρτητα από το αν συμφωνεί κανείς ή όχι με τις θέσεις της ΓΕΝΟΠ, είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι ο εκπρόσωπος της μεγάλης αυτής συνδικαλιστικής οργάνωσης αγνόησε μια άλλη -και πολύ σημαντικότερη- συνέπεια των διακοπών ρεύματος: Αυτών στον παραγωγικό ιστό της χώρας. Δυστυχώς, η άγνοια -ή η αδιαφορία, πιο πιθανόν- αυτή για τις ανάγκες των βιομηχανιών, βιοτεχνιών και απλών εμπόρων διακατέχει τη συμπεριφορά πολλών συνδικαλιστικών κινήσεων. Τούτο δεν είναι παράδοξο με δεδομένο ότι η δύναμη των συνδικάτων στην Ελλάδα προέρχεται κυρίως από τον κρατικό (στενό ή ευρύτερο) τομέα και οι συνδικαλιστικές ηγεσίες, όταν προγραμματίζουν μια απεργιακή τους κινητοποίηση, αντιπαρέρχονται την εξέταση των συνεπειών της στον επιχειρηματικό κόσμο της χώρας.
Το πρόβλημα αυτό θα ήταν ένα σοβαρό πολιτικό και οικονομικό πρόβλημα αν περιοριζόταν μόνο στη συμπεριφορά των «δημοσιοϋπαλληλιστών» συνδικαλιστών. Μετατρέπεται ωστόσο σε εθνικό και κοινωνικό πρόβλημα, διότι η στάση αυτή διαπερνά και αντικατοπτρίζεται σε μεγάλα στρώματα των πολιτών. Στη χώρα μας ακόμα -και παρά τις πανηγυρικές διακηρύξεις όλων των κυβερνήσεων- η ιδιωτική πρωτοβουλία αντιμετωπίζεται ως μια εν δυνάμει παράνομη δραστηριότητα και ο επιχειρηματίας ως ένας εν δυνάμει εκμεταλλευτής του δημόσιου πλούτου της χώρας (ή ακόμα πιο συγκεκριμένα του δημόσιου πλούτου του κάθε πολίτη) - και που πρέπει να αισθάνεται ενοχές γι' αυτό. Η αντίληψη για ένα πανταχού παρόν αλλά ταυτόχρονα ελαστικό κράτος (που ασχολείται με όλους τους τομείς που επιθυμεί ο πολίτης -από την υγεία και την παιδεία μέχρι τη διαχείριση των δημοτικών χώρων στάθμευσης- αλλά ταυτόχρονα δεν ενοχλεί τον πολίτη και δεν του επιβάλλει υποχρεώσεις) κυριαρχεί στη χώρα μας σχεδόν σε κάθε επίπεδο της κοινωνικής δράσης. Στο πλαίσιο αυτό η ιδιωτική πρωτοβουλία αντιμετωπίζεται σχεδόν ως μια παρέκκλιση, σχεδόν ως μια ανωμαλία. Ο συνδικαλιστής λοιπόν που ζητάει την κατανόηση των πολιτών για την ταλαιπωρία που τους επιφυλάσσει, είναι φυσικό να αδιαφορεί για τις πιθανές καταστροφικές συνέπειες που οι πράξεις του θα έχουν στον ιδιώτη επιχειρηματία: Σκέφτεται ότι αυτός έχει λεφτά και μπορεί να καλύψει τις ζημιές του.
Η παρεξηγημένη σχέση του Ελληνα με την επιχειρηματικότητα είναι ακόμα πιο εντυπωσιακή αν λάβουμε υπ' όψιν μας τον τεράστιο αριθμό ελληνικών επιχειρήσεων, ιδίως μικρών, που προσπαθούν να επιβιώσουν σε ένα ολοένα και πιο δύσκολο εθνικό και διεθνές οικονομικό περιβάλλον. Οφείλεται κατά τη γνώμη μου στο γεγονός ότι οι κυρίαρχες τάσεις στη χώρα μας διαμορφώνονται από opinion leaders που προέρχονται ή ανατρέχουν στον δημόσιο τομέα. Σε τούτο έχει ευθύνη και ο ιδιωτικός τομέας: Οι εκπρόσωποί του δεν ασκούν -ή δεν ασκούν επαρκώς- μια πολιτική δημοσίων σχέσεων που δεν απευθύνεται μόνο στην πολιτική και οικονομική ηγεσία, αλλά φτάνει και εξηγεί και στον πολίτη τις συνέπειες -βραχυπρόθεσμες, μεσοπρόθεσμες και μακροπρόθεσμες- του γεγονότος ότι μια επιχείρηση διέκοψε τις δραστηριότητές της για μία ημέρα ή δύο ώρες ή και 40 λεπτά ακόμα. Δεν εξηγούν ότι οι παραγγελίες που δεν παραδίδονται στην ώρα τους οδηγούν ενδεχόμενα σε διακοπή των εμπορικών σχέσεων ανάμεσα σε δύο συναλλασσόμενους και ότι αυτό μπορεί στο τέλος του χρόνου να έχει συνέπειες όχι μόνο στα (ανόσια) κέρδη του (ανάλγητου) επιχειρηματία αλλά και στον αριθμό των εργαζομένων που θα απασχολήσει την επόμενη χρονιά.
Για τον συνδικαλιστή της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ η διακοπή του ρεύματος σήμαινε ότι κάποιοι θα έμεναν με κεριά ή ότι το φαγητό θα καθυστερούσε. Η ιδέα ότι κάποιος σε έναν χρόνο θα έχανε τη δουλειά του από αυτό δεν τον απασχόλησε, γιατί δεν πέρασε καν από το μυαλό του. Είναι καιρός να αλλάξουμε αυτή τη νοοτροπία - και αν το καταφέρουμε μπορεί να αλλάξουμε προς το καλύτερο και την κατάσταση των συμπολιτών μας της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ.
Νικος Σοφιανος / οικονομικός επόπτης / ΕΒΕΑ
«Μασκεδονία»...
Κύριε διευθυντά
Για να καταλάβω κι εγώ ο αφελής: όλη η διαφωνία τόσα χρόνια είναι αν το βορείως των συνόρων μας κρατίδιο θα λέγεται «Ανεξάρτητη», «Λαϊκή» ή «Νέα Δημοκρατία» (το τελευταίο ιδίως όνομα ακούγεται εξαιρετικά ύποπτο - αποτελεί σφετερισμό κομματικής ονομασίας και ίσως υποκρύπτει πολιτικό αλυτρωτισμό), ενώ το υπόλοιπο θα μπορεί να είναι Μακεδονία, Θεσσαλία, Πελοπόννησος ή ό,τι άλλο τους καπνίσει; Αν η ικανότητα του ειδικού «πραματευτή» (οποιασδήποτε προέλευσης και εθνικότητας) κινείται μέσα στα περιθώρια αυτά, τότε φοβούμαι ότι ο εν λόγω κύριος στερείται δημιουργικής φαντασίας ή μας περνάει για εξαιρετικά αφελείς. Χάθηκε ο κόσμος να ονομασθεί το κράτος «Μασκεδονία»; Είναι παρόμοιο με αυτό που ζητάνε (και όμως διαφέρει), δεν βλάπτει κανέναν, δεν είναι σύνθετο και δεν απέχει και πολύ από την πραγματικότητα.
Δρ Αντωνιος Παπαγιαννης / Πνευμονολόγος / Θεσσαλονίκη
Ελληνική πολιτική στα Βαλκάνια
Κύριε διευθυντά
Σας επισημαίνω την ανακρίβεια του τίτλου σας «Σκληρό πόκερ για τα Σκόπια» στην κυριακάτικη έκδοσή σας, της 24/2. Υποθέτω ότι ο τίτλος υπονοεί ότι οι παίκτες που παίζουν αυτό το πόκερ είναι καλοί και σκληροί. Επειδή όμως τυχαίνει να γνωρίζω τα στοιχειώδη για το άθλημα, είμαι σε θέση να σας πληροφορήσω ότι η ελληνική πολιτική στα Βαλκάνια δεν έχει καμία απολύτως σχέση με ένα καλό ή σκληρό παιχνίδι πόκερ. Οι καλοί παίκτες του πόκερ διαθέτουν λογική και αναλυτική σκέψη, μπορούν να εκτιμούν με αρκετή ακρίβεια τη συγκριτική κατάσταση ισχύος στο τραπέζι, έχουν μακροπρόθεσμη στρατηγική και την υλοποιούν οργανωμένα με βραχυπρόθεσμες τακτικές, είναι συγκρατημένοι και ολιγόλογοι, δεν βιάζονται, δεν τους ενδιαφέρει η γνώμη του ακροατηρίου αλλά η επίτευξη των στόχων, είναι γενικά συντηρητικοί στις ενέργειές τους, αλλά όταν χρειάζεται και αρκούντως επιθετικοί, και άλλα παρόμοια.
Θα σας παρακαλούσα λοιπόν να εξετάσετε την περίπτωση να χρησιμοποιήσετε την επόμενη φορά έναν πιο ταιριαστό τίτλο, όπως π.χ. «Μπαρμπούτι για τα Σκόπια», τίτλο που μάλλον εκφράζει ακριβέστερα τα έργα και τις ημέρες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στα Βαλκάνια εδώ και δεκαεπτά έτη. Εάν πάλι θελήσετε να πάτε χρονικά ακόμα πιο πίσω στην εξωτερική μας πολιτική, μπορείτε άνετα να χρησιμοποιήσετε ποδοσφαιρικούς τίτλους, όπως π.χ. «Αλλο Ενα Αυτογκόλ».
Βασιλης Σεραφειμακης / Αθήνα
Το όνομα της Ελλάδος
Κύριε διευθυντά
Αναφερόμενος στο όνομα της χώρας μας το Ελλαδέξ ή και Ελλαδιστάν που την ονομάζουν με περιφρόνηση πολλοί, θα ήθελα να μάθω πια χώρα σε όλο τον κόσμο, ύστερα από 178 χρόνια ελεύθερης ζωής τη γνωρίζει με το όνομα Ελλάς.
GR, αυτό είναι το όνομά της διεθνώς και με τη δική μας συγκατάθεση, δηλαδή όχι Ελλάς και Ελλην, αλλά Greece, Greec, Ρωμιός, Γκρεκός.
GR στα διαβατήρια, στα αυτοκίνητα, στους διεθνείς χάρτες και σε κάθε διεθνές έντυπο, ή διεθνείς εκδηλώσεις. Γκρεκούς εμάς τους κατά την ιστορία απογόνους αυτών που φώτισαν και εξακολουθούν να φωτίζουν την ανθρωπότητα με αυτά που είπαν και έγραψαν. Ο μεγαλύτερος ένοχος αυτού του εξευτελισμού είναι η χριστιανική θρησκεία, η οποία από της εμφανίσεώς της εξακολουθεί να μας ονομάζει Ρωμιούς καθ' ότι η λέξη Ελλην είναι συνώνυμο της λέξεως ειδωλολάτρης.
Εδώ μια χούφτα ένα συνονθύλευμα αλβανοβουλγαροσλάβων απαίτησαν και επέβαλαν διεθνώς να τους αναγνωρίσουν το κλεμμένο ελληνικό όνομα Μακεδονία και Μακεδόνες, μιλώντας στο δήθεν κράτος τους τη δική τους γλώσσα η κάθε φυλή και όχι τη γλώσσα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Σε τέτοιο εξευτελισμό έχουμε φθάσει.
Με μεγάλη μου λύπη το γράφω και φοβάμαι ότι σε 50 χρόνια, βοηθούσης και της μεγαλύτερης στη χώρα μας υπογεννητικότητας δεν θα υπάρχει ούτε αυτό που λέγεται GR-EECE.
Αγγελος Οικονομιδης / Θεοτοκοπούλου 15 / Κηφισια
Comments