παγκόσμια η κρίση - οχι ο συντονισμός/καθημερινή/
Παγκόσμια η κρίση - όχι ο συντονισμός…
Tου Κωστα Καλλιτση / kkallitsis@kathimerini.gr
Η κρίση ξεκίνησε από τη στεγαστική πίστη, με την κρίση των επισφαλών στεγαστικών δανείων (subprimes), που είχε αρχίσει να διαφαίνεται από το 2006 και, καθώς ουδείς εμπλεκόμενος ήθελε να τη δει, φούσκωσε και τελικά ξέσπασε στα μέσα του 2007. Από τη στεγαστική πίστη, η κρίση μεταδόθηκε στις εμπορικές τράπεζες, που θεωρούνται η καρδιά του οικονομικού συστήματος, καθώς συνολικά ελέγχουν κεφάλαια ύψους 49 τρισ. δολ. στις ΗΠΑ και άλλα 55 τρισ. δολάρια, περίπου, στην Ευρώπη.
Από τις εμπορικές τράπεζες, η κρίση «πήδησε» στις ασφαλιστικές εταιρείες κι από εκείνες μεταλαμπαδεύτηκε στις τράπεζες επενδύσεων. Οι τελευταίες άρχισαν να στρέφονται κατά των «συνεταίρων» τους, δηλαδή να καλούν ή να υποχρεώνουν τα διάφορα private equity funds και τα hedge funds με τα οποία συναλλάσσονταν, να πληρώσουν τα σπασμένα, τις υποχρεώσεις τους. Ετσι, τα πράγματα έφτασαν στο σημείο που βρίσκονται σήμερα, όταν αρχίζουν να ακούγονται τα ηχηρότερα «κανόνια».
Το καλοκαίρι 2007, οι περισσότεροι αναλυτές πρόβλεπαν συνολικές ζημίες της τάξης των 200 δισ. δολ. και πίστευαν (ακόμη και στις αρχές του 2008…) ότι η κρίση θα κλείσει τον κύκλο της τον (περασμένο…) Φεβρουάριο, καθώς τότε θα «έβγαιναν» στους ισολογισμούς όλες οι ζημίες που είχαν γίνει. Τώρα, σχεδόν κανείς δεν πιστεύει ότι η κρίση θα ξεπεραστεί πριν από τα τέλη του εξαμήνου, πολλοί δίνουν ως πλησιέστερο χρονικό ορίζοντα τις αρχές του επόμενου έτους, 2009.
Οσον αφορά την έκταση των κεφαλαίων που θα καταστραφούν από την κρίση, οι μετριοπαθέστεροι μιλούν για 300 δισ. δολάρια, οι περισσότεροι (της ελβετο-σιγκαπουριανής UBS συμπεριλαμβανομένης…) μιλούν για 600 δισ. δολάρια, άλλοι μιλούν για 600 δισ. δολ. ζημίες μόνο στην αγορά των ΗΠΑ και, τις τελευταίες ημέρες, έντονα συζητιέται διεθνώς το εφιαλτικό σενάριο, του διάσημου καθηγητή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, Nouriel Roubini: Οι ζημίες του πιστωτικού συστήματος, υποστηρίζει, θα ανέλθουν σε 1 τρισ. δολάρια και η ύφεση θα είναι πιο βαθιά και παρατεταμένη από όσο αρχικά υπολογιζόταν.
Είναι γνωστό: καπιταλισμός χωρίς περιοδικές καταστροφές κεφαλαίου, δηλαδή χωρίς κρίσεις, δεν υπάρχει. Πέραν τούτου, το θέμα είναι αν θα υπάρξει (στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, διάβολε!) κάποιος συντονισμός για τον περιορισμό και την απάλυνση των συνεπειών των κρίσεων. Προς το παρόν, τουλάχιστον, δεν υπάρχει όχι μόνον ως πρακτική αλλά ούτε καν ως πρόθεση.
Χαρακτηριστική, η παντελής έλλειψη συντονισμού μεταξύ Βρυξελλών και Ουάσιγκτον αφενός, μεταξύ της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, αφετέρου: η πρώτη θεωρεί ότι το δολάριο είναι δικό της νόμισμα και δικό μας (του υπόλοιπου κόσμου…) πρόβλημα, η δεύτερη δυσκολεύεται να υποψιαστεί ότι εκτός από τον πληθωρισμό υπάρχει και η ύφεση και οδηγεί την Ευρώπη προς αυτήν – με διαφορά κύκλου από τις ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον σπεύδει να ενισχύσει τους μετόχους στο όνομα της αντιμετώπισης της ύφεσης, οι Βρυξέλλες σπεύδουν να ενισχύσουν τους ομολογιούχους στο όνομα της αντιμετώπισης του πληθωρισμού. Ποια…ανάπτυξη;
Tου Κωστα Καλλιτση / kkallitsis@kathimerini.gr
Η κρίση ξεκίνησε από τη στεγαστική πίστη, με την κρίση των επισφαλών στεγαστικών δανείων (subprimes), που είχε αρχίσει να διαφαίνεται από το 2006 και, καθώς ουδείς εμπλεκόμενος ήθελε να τη δει, φούσκωσε και τελικά ξέσπασε στα μέσα του 2007. Από τη στεγαστική πίστη, η κρίση μεταδόθηκε στις εμπορικές τράπεζες, που θεωρούνται η καρδιά του οικονομικού συστήματος, καθώς συνολικά ελέγχουν κεφάλαια ύψους 49 τρισ. δολ. στις ΗΠΑ και άλλα 55 τρισ. δολάρια, περίπου, στην Ευρώπη.
Από τις εμπορικές τράπεζες, η κρίση «πήδησε» στις ασφαλιστικές εταιρείες κι από εκείνες μεταλαμπαδεύτηκε στις τράπεζες επενδύσεων. Οι τελευταίες άρχισαν να στρέφονται κατά των «συνεταίρων» τους, δηλαδή να καλούν ή να υποχρεώνουν τα διάφορα private equity funds και τα hedge funds με τα οποία συναλλάσσονταν, να πληρώσουν τα σπασμένα, τις υποχρεώσεις τους. Ετσι, τα πράγματα έφτασαν στο σημείο που βρίσκονται σήμερα, όταν αρχίζουν να ακούγονται τα ηχηρότερα «κανόνια».
Το καλοκαίρι 2007, οι περισσότεροι αναλυτές πρόβλεπαν συνολικές ζημίες της τάξης των 200 δισ. δολ. και πίστευαν (ακόμη και στις αρχές του 2008…) ότι η κρίση θα κλείσει τον κύκλο της τον (περασμένο…) Φεβρουάριο, καθώς τότε θα «έβγαιναν» στους ισολογισμούς όλες οι ζημίες που είχαν γίνει. Τώρα, σχεδόν κανείς δεν πιστεύει ότι η κρίση θα ξεπεραστεί πριν από τα τέλη του εξαμήνου, πολλοί δίνουν ως πλησιέστερο χρονικό ορίζοντα τις αρχές του επόμενου έτους, 2009.
Οσον αφορά την έκταση των κεφαλαίων που θα καταστραφούν από την κρίση, οι μετριοπαθέστεροι μιλούν για 300 δισ. δολάρια, οι περισσότεροι (της ελβετο-σιγκαπουριανής UBS συμπεριλαμβανομένης…) μιλούν για 600 δισ. δολάρια, άλλοι μιλούν για 600 δισ. δολ. ζημίες μόνο στην αγορά των ΗΠΑ και, τις τελευταίες ημέρες, έντονα συζητιέται διεθνώς το εφιαλτικό σενάριο, του διάσημου καθηγητή του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, Nouriel Roubini: Οι ζημίες του πιστωτικού συστήματος, υποστηρίζει, θα ανέλθουν σε 1 τρισ. δολάρια και η ύφεση θα είναι πιο βαθιά και παρατεταμένη από όσο αρχικά υπολογιζόταν.
Είναι γνωστό: καπιταλισμός χωρίς περιοδικές καταστροφές κεφαλαίου, δηλαδή χωρίς κρίσεις, δεν υπάρχει. Πέραν τούτου, το θέμα είναι αν θα υπάρξει (στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, διάβολε!) κάποιος συντονισμός για τον περιορισμό και την απάλυνση των συνεπειών των κρίσεων. Προς το παρόν, τουλάχιστον, δεν υπάρχει όχι μόνον ως πρακτική αλλά ούτε καν ως πρόθεση.
Χαρακτηριστική, η παντελής έλλειψη συντονισμού μεταξύ Βρυξελλών και Ουάσιγκτον αφενός, μεταξύ της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, αφετέρου: η πρώτη θεωρεί ότι το δολάριο είναι δικό της νόμισμα και δικό μας (του υπόλοιπου κόσμου…) πρόβλημα, η δεύτερη δυσκολεύεται να υποψιαστεί ότι εκτός από τον πληθωρισμό υπάρχει και η ύφεση και οδηγεί την Ευρώπη προς αυτήν – με διαφορά κύκλου από τις ΗΠΑ. Η Ουάσιγκτον σπεύδει να ενισχύσει τους μετόχους στο όνομα της αντιμετώπισης της ύφεσης, οι Βρυξέλλες σπεύδουν να ενισχύσουν τους ομολογιούχους στο όνομα της αντιμετώπισης του πληθωρισμού. Ποια…ανάπτυξη;
Comments