Μάνατζερ, κομματικοί και φιλόδοξα λαμόγια./καθημερινή
Μάνατζερ, κομματικοί και φιλόδοξα λαμόγια
Tου Aλεξη Παπαχελα
Προσπαθώ να μπω μερικές φορές στα παπούτσια σοβαρών ανθρώπων οι οποίοι αποφασίζουν για κάποιο λόγο να αναλάβουν μια δημόσια θέση, όχι όμως επειδή είναι πολιτικοί και πάντως όχι για να βγάλουν παραπάνω χρήματα. Ο λόγος για ανθρώπους σαν τον σημερινό πρόεδρο της ΔΕΗ, ο οποίος είχε μια λαμπρή καριέρα εντός και εκτός Ελλάδος στον ιδιωτικό τομέα. Προσγειώθηκε όμως από τον αυτόματο πιλότο της Toyota στη συνεχή κρίση που λέγεται ΔΕΗ, όπου τίποτα δεν είναι λογικό και σίγουρα τίποτα δεν είναι προβλέψιμο. Στην Toyota δυσκολεύονταν να πείσουν τους υπαλλήλους να ιδρύσουν συνδικάτο, στην περίπτωση της ΔΕΗ δεν είναι καθόλου βέβαιο ποιος είναι το αφεντικό, το μάνατζμεντ ή η ΓΕΝΟΠ. Αναρωτιέμαι πόσες φορές ο ίδιος ή άλλοι σαν και αυτόν θα σκέπτονται «μια χαρά θα ήμουν τώρα στον ιδιωτικό τομέα ή και να απολαμβάνω τη συνταξή μου· τι ήθελα και έμπλεξα;». Δεν είναι άλλωστε καθόλου εύκολο για έναν άνθρωπο που έχει μάθει να κάνει τη δουλειά του με χαμηλό προφίλ να ακούει τα πλέον απίθανα σενάρια γύρω από το όνομά του ή και να φοβάται για την ασφάλειά του.
Ωραία θα πουν κάποιοι, και τι να κάνουμε; ΄Η όπως έλεγε ο Τρούμαν, «αν δεν αντέχεις τη ζέστη βγες από την κουζίνα»... Με αυτήν τη λογική όμως θα έχουμε επικεφαλής σε ΔΕΚΟ ή άλλες ημικρατικές υπηρεσίες είτε κομματικά στελέχη που δεν μπορούν να βρουν πουθενά αλλού δουλειά είτε (έτσι απλά) φιλόδοξα λαμόγια.
Η χώρα χρειάζεται ανθρώπους που αναλαμβάνουν κάποια ευθύνη γιατί έχουν την αίσθηση του χρέους στην κοινωνία. Ξέρω καλά πως αυτή η έννοια, που έκανε κάποιους ανθρώπους της γενιάς των γονιών μας να ξενυχτάνε γιατί ήθελαν να ξανακτίσουν την Ελλάδα, είναι πια ντεμοντέ. «Ελα μωρέ, να τα αρπάξει θέλει και αυτός». «Σιγά τα αυγά· και ποιος είναι ο κ. τάδε», είναι τα αναμενόμενα σχόλια.
Αν από τις σημερινές συγκρούσεις χαθεί ένας Αθανασόπουλος, ένας νεότερός του από την Ο.Α. μεθαύριο και ένας - δυο άλλοι, θα ξαναφτάσουμε εκεί που είχε βρεθεί κάποτε ο Κωστας Σημίτης. Θυμάμαι ακόμη τον πλέον στενό του συνεργάτη σε μια συζητηση στην οποία τον κατηγορούσα για επιλογή ανεπαρκών στελεχών σε ορισμένους οργανισμούς. «Θα σου εξηγήσω τι συμβαίνει κάθε φορά» μου απάντησε και συνέχισε: «Ξεκινάω με μία λίστα δέκα ονομάτων που είναι οι τοπ, οι καλύτεροι στον τομέα τους. Και οι δέκα μου λένε “θα κάνουμε ό,τι θέλει ο κ. πρόεδρος, αλλά στο Δημόσιο δεν μπλέκουμε. Δεν θέλουμε τη λάσπη, τα μπλεξίματα, τους εισαγγελείς, του πονοκεφάλους”. Πάω στους επόμενους δέκα, και εκεί τα ίδια. Αναγκαστικά λοιπόν καταλήγουμε σε αυτό που εσένα σε βγάζει από τα ρούχα σου».
Είναι προφανές πως αν δεν αντιληφθούμε τη σημασία σοβαρών ανθρώπων σε δημόσιες, μη εκλόγιμες θέσεις, θα βρεθούμε κάποια ώρα να διοικούν τη ΔΕΗ ή άλλους οργανισμούς κατά βάση συνδικαλιστές και κατά δεύτερο λόγο ανώτατα στελέχη, που το μόνο που θα τους νοιάζει είναι μην τυχόν και τους ξεβρακώσουν (κυριολεκτικώς) οι συνδιοικητές τους.
Tου Aλεξη Παπαχελα
Προσπαθώ να μπω μερικές φορές στα παπούτσια σοβαρών ανθρώπων οι οποίοι αποφασίζουν για κάποιο λόγο να αναλάβουν μια δημόσια θέση, όχι όμως επειδή είναι πολιτικοί και πάντως όχι για να βγάλουν παραπάνω χρήματα. Ο λόγος για ανθρώπους σαν τον σημερινό πρόεδρο της ΔΕΗ, ο οποίος είχε μια λαμπρή καριέρα εντός και εκτός Ελλάδος στον ιδιωτικό τομέα. Προσγειώθηκε όμως από τον αυτόματο πιλότο της Toyota στη συνεχή κρίση που λέγεται ΔΕΗ, όπου τίποτα δεν είναι λογικό και σίγουρα τίποτα δεν είναι προβλέψιμο. Στην Toyota δυσκολεύονταν να πείσουν τους υπαλλήλους να ιδρύσουν συνδικάτο, στην περίπτωση της ΔΕΗ δεν είναι καθόλου βέβαιο ποιος είναι το αφεντικό, το μάνατζμεντ ή η ΓΕΝΟΠ. Αναρωτιέμαι πόσες φορές ο ίδιος ή άλλοι σαν και αυτόν θα σκέπτονται «μια χαρά θα ήμουν τώρα στον ιδιωτικό τομέα ή και να απολαμβάνω τη συνταξή μου· τι ήθελα και έμπλεξα;». Δεν είναι άλλωστε καθόλου εύκολο για έναν άνθρωπο που έχει μάθει να κάνει τη δουλειά του με χαμηλό προφίλ να ακούει τα πλέον απίθανα σενάρια γύρω από το όνομά του ή και να φοβάται για την ασφάλειά του.
Ωραία θα πουν κάποιοι, και τι να κάνουμε; ΄Η όπως έλεγε ο Τρούμαν, «αν δεν αντέχεις τη ζέστη βγες από την κουζίνα»... Με αυτήν τη λογική όμως θα έχουμε επικεφαλής σε ΔΕΚΟ ή άλλες ημικρατικές υπηρεσίες είτε κομματικά στελέχη που δεν μπορούν να βρουν πουθενά αλλού δουλειά είτε (έτσι απλά) φιλόδοξα λαμόγια.
Η χώρα χρειάζεται ανθρώπους που αναλαμβάνουν κάποια ευθύνη γιατί έχουν την αίσθηση του χρέους στην κοινωνία. Ξέρω καλά πως αυτή η έννοια, που έκανε κάποιους ανθρώπους της γενιάς των γονιών μας να ξενυχτάνε γιατί ήθελαν να ξανακτίσουν την Ελλάδα, είναι πια ντεμοντέ. «Ελα μωρέ, να τα αρπάξει θέλει και αυτός». «Σιγά τα αυγά· και ποιος είναι ο κ. τάδε», είναι τα αναμενόμενα σχόλια.
Αν από τις σημερινές συγκρούσεις χαθεί ένας Αθανασόπουλος, ένας νεότερός του από την Ο.Α. μεθαύριο και ένας - δυο άλλοι, θα ξαναφτάσουμε εκεί που είχε βρεθεί κάποτε ο Κωστας Σημίτης. Θυμάμαι ακόμη τον πλέον στενό του συνεργάτη σε μια συζητηση στην οποία τον κατηγορούσα για επιλογή ανεπαρκών στελεχών σε ορισμένους οργανισμούς. «Θα σου εξηγήσω τι συμβαίνει κάθε φορά» μου απάντησε και συνέχισε: «Ξεκινάω με μία λίστα δέκα ονομάτων που είναι οι τοπ, οι καλύτεροι στον τομέα τους. Και οι δέκα μου λένε “θα κάνουμε ό,τι θέλει ο κ. πρόεδρος, αλλά στο Δημόσιο δεν μπλέκουμε. Δεν θέλουμε τη λάσπη, τα μπλεξίματα, τους εισαγγελείς, του πονοκεφάλους”. Πάω στους επόμενους δέκα, και εκεί τα ίδια. Αναγκαστικά λοιπόν καταλήγουμε σε αυτό που εσένα σε βγάζει από τα ρούχα σου».
Είναι προφανές πως αν δεν αντιληφθούμε τη σημασία σοβαρών ανθρώπων σε δημόσιες, μη εκλόγιμες θέσεις, θα βρεθούμε κάποια ώρα να διοικούν τη ΔΕΗ ή άλλους οργανισμούς κατά βάση συνδικαλιστές και κατά δεύτερο λόγο ανώτατα στελέχη, που το μόνο που θα τους νοιάζει είναι μην τυχόν και τους ξεβρακώσουν (κυριολεκτικώς) οι συνδιοικητές τους.
Comments