γιατί δεν τόλμησαν
Hμερομηνία δημοσίευσης: 12-03-08
Γιατί δεν τόλμησαν;
Του Αλεξη Παπαχελα
Βρίσκω απολύτως διασκεδαστικό το πώς μεταμορφώνονται ορισμένοι πολιτικοί όταν παίρνουν ουσιαστική σύνταξη από το καμίνι της πολιτικής και επιδίδονται σε σχολιασμό σε σαλόνια ή καμιά φορά και σε εφημερίδες. Ακούω, για παράδειγμα, πολλούς υπερασπιστές της περιόδου Σημίτη, ανάμεσά τους και στενούς του συνεργάτες, να κάνουν λόγο για ατολμία στις αλλαγές του ασφαλιστικού συστήματος. Και αναρωτιέμαι κατά πόσον ξέχασαν το περίφημο «άδειασμα» του αρμοδίου υπουργού από τον τότε πρωθυπουργό, χωρίς μάλιστα να μεσολαβήσουν και σημαντικές κινητοποιήσεις.
Δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία πως ο Κώστας Σημίτης ήταν ένας πολύ σοβαρός πρωθυπουργός. Προσωπική άποψη του γράφοντος είναι μάλιστα πως η ιστορία θα τον καταγράψει ως πολιτικό ήσσονος εμβέλειας από εκείνη του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά και ως καλύτερο πρωθυπουργό από τον Ανδρέα. Γνωρίζω ότι θα ανατριχιάσουν οι θαυμάζοντες την περίοδο του ανδρεϊσμού, αλλά άλλο η απόδοση στο μπαλκόνι και άλλο στο Μαξίμου...
Παρ’ όλα αυτά θα ήθελα -μαζί με άλλους πολλούς είμαι βέβαιος- να ακούσω κάποτε από τον τέως πρωθυπουργό και τους στενούς του συνεργάτες τους λόγους για τους οποίους δεν τόλμησαν σε ορισμένες κρίσιμες περιπτώσεις. Γιατί υποχώρησαν τόσο ραγδαία στο ασφαλιστικό χωρίς καν να δώσουν τη μάχη; Γιατί, μετά τη μεταρρύθμιση Αρσένη, αποφάσισαν να μη θίξουν ποτέ τα κακώς κείμενα της Παιδείας; Γιατί δεν αντιμετώπισαν αποτελεσματικά το φαινόμενο της διαφθοράς;
Η απάντηση σε ορισμένα από αυτά τα ερωτήματα είναι η γνωστή επωδός «αυτή είναι η Ελλάδα, τόσα μέτωπα άντεχε να ανοίξουμε». Σ’ αυτή την περίπτωση, ωστόσο, ακυρώνεται κάθε κριτική περί ατολμίας για τους επόμενους ενοίκους του Μεγάρου Μαξίμου, οι οποίοι δικαιολογημένα μπορούν κάθε βράδυ, λίγο μετά τις 8, να φεύγουν από το γραφείο σε κατάσταση απελπισίας μονολογώντας «αυτή είναι η Ελλάδα...». Αυτό που περιμένουμε από τους λίγους πολιτικούς που διεκδικούν επάξια τον ρόλο του βετεράνου ηγέτη ή statesman είναι τρία πράγματα: αυτοκριτική για τα λάθη που έκαναν, αλήθειες που δεν μπορούν να εκστομίσουν εν ενεργεία συνάδελφοί τους και λύσεις για το πώς θα ξεπεράσουμε κάποια αδιέξοδα της μεταπολιτευτικής κοινωνίας. Λιγότερη, δηλαδή, κριτική των σαλονιών και περισσότερο πολιτικό λόγο που διακρίνεται από κοινό νου, αλλά και τόλμη. Το έχουμε ανάγκη!
Γιατί δεν τόλμησαν;
Του Αλεξη Παπαχελα
Βρίσκω απολύτως διασκεδαστικό το πώς μεταμορφώνονται ορισμένοι πολιτικοί όταν παίρνουν ουσιαστική σύνταξη από το καμίνι της πολιτικής και επιδίδονται σε σχολιασμό σε σαλόνια ή καμιά φορά και σε εφημερίδες. Ακούω, για παράδειγμα, πολλούς υπερασπιστές της περιόδου Σημίτη, ανάμεσά τους και στενούς του συνεργάτες, να κάνουν λόγο για ατολμία στις αλλαγές του ασφαλιστικού συστήματος. Και αναρωτιέμαι κατά πόσον ξέχασαν το περίφημο «άδειασμα» του αρμοδίου υπουργού από τον τότε πρωθυπουργό, χωρίς μάλιστα να μεσολαβήσουν και σημαντικές κινητοποιήσεις.
Δεν υπάρχει ουδεμία αμφιβολία πως ο Κώστας Σημίτης ήταν ένας πολύ σοβαρός πρωθυπουργός. Προσωπική άποψη του γράφοντος είναι μάλιστα πως η ιστορία θα τον καταγράψει ως πολιτικό ήσσονος εμβέλειας από εκείνη του Ανδρέα Παπανδρέου, αλλά και ως καλύτερο πρωθυπουργό από τον Ανδρέα. Γνωρίζω ότι θα ανατριχιάσουν οι θαυμάζοντες την περίοδο του ανδρεϊσμού, αλλά άλλο η απόδοση στο μπαλκόνι και άλλο στο Μαξίμου...
Παρ’ όλα αυτά θα ήθελα -μαζί με άλλους πολλούς είμαι βέβαιος- να ακούσω κάποτε από τον τέως πρωθυπουργό και τους στενούς του συνεργάτες τους λόγους για τους οποίους δεν τόλμησαν σε ορισμένες κρίσιμες περιπτώσεις. Γιατί υποχώρησαν τόσο ραγδαία στο ασφαλιστικό χωρίς καν να δώσουν τη μάχη; Γιατί, μετά τη μεταρρύθμιση Αρσένη, αποφάσισαν να μη θίξουν ποτέ τα κακώς κείμενα της Παιδείας; Γιατί δεν αντιμετώπισαν αποτελεσματικά το φαινόμενο της διαφθοράς;
Η απάντηση σε ορισμένα από αυτά τα ερωτήματα είναι η γνωστή επωδός «αυτή είναι η Ελλάδα, τόσα μέτωπα άντεχε να ανοίξουμε». Σ’ αυτή την περίπτωση, ωστόσο, ακυρώνεται κάθε κριτική περί ατολμίας για τους επόμενους ενοίκους του Μεγάρου Μαξίμου, οι οποίοι δικαιολογημένα μπορούν κάθε βράδυ, λίγο μετά τις 8, να φεύγουν από το γραφείο σε κατάσταση απελπισίας μονολογώντας «αυτή είναι η Ελλάδα...». Αυτό που περιμένουμε από τους λίγους πολιτικούς που διεκδικούν επάξια τον ρόλο του βετεράνου ηγέτη ή statesman είναι τρία πράγματα: αυτοκριτική για τα λάθη που έκαναν, αλήθειες που δεν μπορούν να εκστομίσουν εν ενεργεία συνάδελφοί τους και λύσεις για το πώς θα ξεπεράσουμε κάποια αδιέξοδα της μεταπολιτευτικής κοινωνίας. Λιγότερη, δηλαδή, κριτική των σαλονιών και περισσότερο πολιτικό λόγο που διακρίνεται από κοινό νου, αλλά και τόλμη. Το έχουμε ανάγκη!
Comments